Totaal aantal pageviews

zaterdag 27 december 2014

Nostalgie

Binnen een kalenderjaar treft je altijd van die momenten aan waarop je even stilstaat in de tijd. Omdat alles wat zich om je heen beweegt je op dat moment niet interesseert. Het zijn vaak van die memorabele dingen. En naarmate het aantal jaarringen toeneemt, worden die momenten steeds belangrijker en nijgen soms zelfs richting kleinschalige emotionele erupties waarbij het traanvocht ongecontroleerd uit de buizen druipt. “Je wordt oud, Pa” hoorde ik  één van mijn kinderen roepen. Ik mag het hopen…

Eén van de belangrijkste momenten van stilstaan is de periode aan het eind van het jaar waarbij met name de jaren zestig van de vorige eeuw aan je voorbij flitsen. De momenten waarop de  “Top 2000” uit je luidsprekers schalt. Een aaneenschakeling van oude meuk die je terugduwt in het verleden en waarbij je steeds herinnerd wordt aan leuke en minder leuke momenten.

Het is toch altijd weer bijzonder hoeveel van die gebeurtenissen vastkleven aan de muziek van die tijd. Om de één of andere reden heb ik dat met eigentijdse muziek veel minder. Als ik bijvoorbeeld Trijntje Oosterhuis hoor galmen, dan denk ik alleen maar aan het buitenzetten van de vuilnisbakken. Ook handig, maar niet echt een fijn moment om bij stil te staan. Of als er van die rappende randdebielen ongevraagd je radio uitdreunen, dan wil het traanvocht ook spontaan stromen. Maar dan wel om een heel andere reden.

 De mooiste tijd hangt in mijn gedachten aan eind jaren zestig en begin jaren zeventig van de vorige eeuw. De tijd van de flower power. Niet dat ik in zo’n bloemetjeshemd en op bloten voeten achter het evangelie van de Hare Krishna aanhuppelde. Daar had het niets mee te maken. Nee, ik kreeg in de gaten dat er behalve bloemen op aarde nog veel meer groeide en bloeide. Zoals ene Ankie die in de klas naast mij zat en waarvan ik droomde. Ankie die elke dag in bloei stond en die ik in mijn visioenen meenam op mijn “Stairway to Heaven”. Nadat Ankie spontaan was verwelkt ontdekte ik meer Ankies, en daarna nog meer en nog meer. De muziek hielp mee om de prachtige momenten in mijn puisterige puberale geheugen te verankeren …

En natuurlijk, er was ook een andere zijde. De keerzijde. De zijde van de tegenwind. Je ouders waar je mee in conflict lag. Dat hoorde zo. Haarlengte en het al dan niet toestaan van wijde spijkerbroek- pijpen. Generatieconflicten tot op het bot. Mijn vader zag musici zoals Montovani, Bacharach, Bing Crosby en meer van dat soort fossielen als helden. Bij ons galmde de “yellow rose of Texas” door de woonkamer. Of Vera Lynn met haar tranentrekkende “We’ll meet again”. Ik draaide alleen maar muziek van “langharig werkschuw tuig”. En dan heb ik het over the Beatles, the Stones, the Who en meer van dat soort gasten.

Het is inmiddels eind 2014, de Top 2000 raast door het huis. De klok tikt onverstoorbaar verder en elke seconde verruimt de geschiedenis… Op de achtergrond klinkt het eelterige stemgeluid van Bob Dylan, “Times they are a changing”. Tijden veranderen. Ik geniet van het moment van het jaar… het traanvocht mag onbelemmerd stromen…

 

Brompot

zondag 21 december 2014

De kerstborreltoespraak


Landgenoten,

Toen ik vorig jaar voor het eerst een kersttoespraak hield, kon ik niet bevroeden dat deze zoveel impact zou krijgen. Max vond nog dat ik een beetje “dom zat te zwammen” en onze drie Atjes moesten giechelen. Omdat ze vonden dat Papa zo raar zat te praten. Maar toch, de boodschap is wel overgekomen. Ons land is er flink op vooruit gegaan.

Zo sprak ik over de armoe en de eenzaamheid waar vele landgenoten mee te maken hebben gekregen. Werkeloosheid, sociale uitkeringen. Ik vroeg om aandacht voor deze categorie die dreigde buiten de boot te vallen. Landgenoten, ik heb met een gevoel van persoonlijk trots vast kunnen stellen dat u allen de woorden van uw Koning ter harte heeft genomen. Hartverwarmend.

Zo heb ik vast kunnen stellen dat met name de voedselbanken een enorme groei hebben doorgemaakt. Het aantal klanten is fors gestegen evenals het aantal bedrijven wat op deze ontwikkeling is ingesprongen en zich als sponsor hebben opgeworpen. Bedrijven zoals onze supermarkt Jumbo die over de smalle ruggetjes van onze armen flink aan de weg timmert met hun commerciële activiteiten. Hartverwarmend zoals die volgevreten Froger, hangend achter de piano een liedje kwijlt waarmee u als klant wordt uitgenodigd uw bijdrage te doneren... En zag ik ook niet dat fossiel van Huisman die zich op het podium heupwiegend stond te profileren ? Of is het puur toeval dat Maxima hem gisteravond met een verrassingsprogramma op TV zag ?

Niet alleen de Jumbo timmert aan het pad van de armoe. Zo hebben we ook een aantal fantastische burgers die hun liefdadigheid uiten in de richting van de armen. Zoals lieve Linda de Mol, die met haar stichting “Linda” geld doneert om een aantal gezinnen die in zware armoe leven een leuk moment te gunnen. “Geweldig Linda”. Jammer voor jou, meid, dat er dan weer een aantal mensen kritiek leveren omdat ze van mening zijn dat echte gemeende liefdadigheid anoniem gaat. Dat je het dan voor andere niet wil weten. Ze roepen ook nog dat jij, Linda, er zelf qua populariteit flink beter van wordt... Tja, landgenoten. Zo jammer dit, zo jammer. Ze bedoelt het allemaal zo goed.

En natuurlijk, landgenoten, om het goede voorbeeld te geven: wij van de Eikelhorst, uw Koning, blijft natuurlijk ook niet stil zitten. Behalve als boodschapper van het kerstwoord, doneren wij als gezin natuurlijk ook. Indirect, dat wel, maar het tikt best aan. Zo heb ik zelf het afgelopen jaar twee keer op eigen kosten de tank van onze speedboot volgegegooid. Dat scheelt ons als samenleving al snel driehonderd euro. En zo hebben onze drie Atjes in Griekenland de van jullie gekregen aanlegsteiger schoongemaakt. Heitje voor een karweitje. Heel leuk. En zo zijn we van plan, Max en ik, om in het door mijn moeder verwaarloosde paleis “Huis ten Bosch” wat nu voor vijfendertig miljoen moet worden opgeknapt, zelf een kamertje te sauzen.

Landgenoten, het gaat dus enorm goed met ons land. Wij pakken het allemaal goed op en ik ben er zó trots op dat we voor 2015 een nieuw thema hebben bedacht: Hoe proppen we acht miljoen asielzoekers in ons land. Voor het goede voorbeeld: Ik stel twee containers beschikbaar. Gratis af te halen uit onze achtertuin. Ik ben razend benieuwd waar onze Hollandse creativiteit allemaal toe leidt.

Mede namens ons gezin: God zij met u en fijne dagen gewenst





vrijdag 12 december 2014

Brief aan mevr Oosterhuis, zangeres


Beste mevrouw Oosterhuis.

Ik heb via via gehoord dat u op semi-democratische wijze bent uitverkoren om ons land ergens in 2015 te vertegenwoordigen op het Eurovisie Songfestival in Oostenrijk. Het is dan de bedoeling dat u de wedstrijd gaat winnen. Tenminste, dat heeft u in de richting van de pers laten weten. Klinkt allemaal heel goed, maar helaas, ik moet u ernstig teleurstellen. Dat gaat namelijk niet gebeuren. Ik zal het u proberen uit te leggen.

Om te beginnen is ons land de afgelopen twee jaar vertegenwoordigd geweest door een aantal kanjers. Mensen die behalve over uitzonderlijke stemkwaliteiten ook over een bak uitstraling beschikken. Nu wil ik niet direct zeggen dat u niet kunt zingen, een kerstliedje zal nog wel lukken, maar uw stem is er één zoals er duizend in een dozijn gaan. Een beetje in de trant van Sieneke of Toos Wigwam. Er lopen er  wagonladingen (raar woord eigenlijk)van  rond.. 

U zou het dan ook van uw eventuele uitstraling moeten hebben. En daar moet ik u wederom in teleurstellen: die heeft u ook niet.  Bovendien heeft u geen baard of enig ander afwijkend attribuut wat in het licht van de camera het verschil gaat maken.  En om nu achterstevoren op het podium te gaan staan is natuurlijk ook niet leuk.

Ik kom overigens tot deze conclusie omdat ik u al een aantal jaren volg. Ik zie u namelijk regelmatig op TV. In dat programma van de Mol waarin u ietwat lui in een stoel hangt en uw mening uit over  mensen die op het podium proberen  u ervan te overtuigen dat ze kunnen zingen. En daar slaat u de plank nogal eens mis.  U kiest vaak de mensen uit dezelfde categorie als waar u zelf uit voortkomt: traag en vaag. 

Daarnaast heeft u voor mij persoonlijk nóg een fout gemaakt. U heeft een poosje geleden samen met ene Burt Bacharach, componist, wat opnames gemaakt. Nu wil het toeval dat ik een ongelooflijke pesthekel heb aan die Bacharach. Dat komt omdat mijn vader, hij rustte in vrede, fan van hem was. En dat ik elke zaterdag en zondagochtend gedwongen werd naar dat vreselijke geluid te luisteren wat ook nog werd voortgebracht door een jankende bandrecorder.

Kunt u zich voorstellen, mevr Oosterhuis, dat je midden in de jaren 60, waarbij de opkomende popmuziek zo’n belangrijk onderdeel van je leven is, je moet luisteren naar zo’n vreselijk geluid ? En kunt u zich dan ook voorstellen dat je helemaal niks hebt met mensen die dat inmiddels vergeten en verwerkte geluid van dik vijftig jaar geleden weer naar boven halen ? Ik was hier heel boos over, mevrouw Oosterhuis. Heel boos.

Ik denk, samengevat, dat u er het beste aan doet om uw kandidatuur terug te geven aan John de Mol en dat we op zoek gaan naar een echte zangeres. En mét uitstraling. Ik denk dan bijvoorbeeld  met enig heimwee terug aan Mieke Telkamp. Met haar wereldhit “Waarheen, Waarvoor”.  Een tekst die overigens prima bij u zou passen. Is goed voor de realiteitszin van alle dag.

 
Ik wens u succes in uw verdere carrière.

 
Brompot.

 

zaterdag 6 december 2014

Goede doelen


Ik zag afgelopen week een salarislijstje op Facebook voorbij vliegen met daarop de exorbitant hoge vergoedingen die voorzitters van de diverse goede doelen jaarlijks in ons land bij elkaar scharrelen. Een mooi ergerniswekkend lijstje wat het altijd weer goed doet in de media. En niet alleen in de media maar ook op verjaardagsfeestjes. Tenminste, op de feestjes waar ik wel eens kom. Het begint dan zo rond het tijdstip van negen als de eerste borrel zijn werk doet en we het algemeen medisch warmlooprondje achter de rug hebben. Ik doel dan op het spatadergedoe van tante Toos, het eczeem van Harry en de plasklachten van ome Wim die direct zijn terug te voeren op de inactiviteit van zijn prostaat. Als ik echter zijn eega “en profile” bekijk, dan kan ik me er ook wel iets bij voorstellen.

We vinden altijd wel iets van de goede doelen en zijn voorzittende grootgrutters. Maar het is nu eenmaal onlosmakelijk met elkaar verbonden. Net zo verbonden als de maffia aan Italië, kindermisbruik aan de katholieke kerk en toy-boys aan Onno Hoes. Het valt niet uit te roeien. Van de andere kant heeft het ook wel weer iets want zoals gezegd: het doet het altijd goed op feesten en partijen.

Ik vraag me overigens af hoe lang afgevaardigde Hoes nog burgemeester blijft van Maastricht. Ik denk dat hij het er goed aan doet om zo snel mogelijk te vertrekken. Misschien kan hij voorzitter worden van het één of ander goede homo-doel. Zoals het fonds voor de financiële ondersteuning van laat-uit-de-kast-komers. Bijkomend voordeel voor Hoes: hij komt vanzelf weer als onderwerp terug aan de borreltafel. Nu niet meer als tongende burgervader maar als goede doelen grootverdiener.

Het is dan ook interessant om te gokken op de plek welke hij binnen de top vijfentwintig gaat innemen. Het zal in eerste instantie wel onderin zijn. Zo ergens tussen de cliniclowns en het SOS kinderdorp met een voorzitters-inkomen van rond een ton. En dan langzaam doorgroeien naar boven. Richting het goede doel van “Woord en Daad” waar voorzitter Jan Lock jaarlijks honderdvijfentwintig mud aan over houdt.

Vervolgens zou hij zijn “lat” een stukje hoger kunnen leggen door in de buurt te gaan bivakkeren van Haaije Feenstra van “Kerk in actie” die jaarlijks een kleine twee ton casht. En dan lonkt natuurlijk nog de absolute top. Unicef om precies te zijn. Een kind ondersteunende club die uitzonderlijk goed voor papa Franken zorgt. Henkie krijgt als dank voor bewezen diensten zo'n slordige drie en een halve ton achter de deur geschoven.

Het is weer een mooi lijstje en we houden hem er de komende tijd nog even in. Net zolang totdat er weer iets nieuws verschijnt. Zo rond begin maart. In de buurt van de verjaardag van neef Jos. Dan worden de jaarrekeningen van die andere graaisector gepubliceerd: De bankenhandel. Dat wordt dan vast weer een gezellige verjaardag...  



Brompot.  



zondag 30 november 2014

Griep


We hebben griep. Vogelgriep om precies te zijn en we hebben een staatssecretaris. Ene Sharon Dijksma van kinderdagverblijf "het plofkuiken". Ik vraag mij bij haar optreden altijd meteen af wat erger is: een griepje of de staatssecretaris. Van het griepje kun je in ieder geval middels een ruiming worden verlost. Nu hebben ze mij altijd uitgelegd dat elke “gek met gebrek” moet worden gerespecteerd en dat elke vogel, grieperig of niet, zingt zoals die is gebekt. En dat je lijsters hebt en kraaien. Maar je mag je toch wel afvragen of iemand voldoende power en uitstraling heeft om zo'n zware functie te kunnen uitoefenen. In haar geval zou ik liever opteren voor een functie als staatssecretaris voor kleuterzaken. Of een managementfunctie bij de punnikafdeling van de wolfabriek “de Scheepjeswol” uit het christelijke Veenendaal. Tenminste, als dat nog bestaat..

Om de vogelgriep te bestrijden heb je echte kerels nodig. Kerels zoals bijvoorbeeld de houthakkers van de PVV. Mensen zoals Machiel de Graaf. De man die ervan overtuigd is dat elke bak stront die vanuit de hemel over ons wordt uitgestort, zijn oorsprong vindt in de Islam. En dan zal het in zijn ziekelijke beleving vast wel gaan over geitenstront. Het Wildersgezwets valt vanuit zijn mond natuurlijk best te begrijpen omdat de bestrijding van de Islam nu eenmaal één van de bestaansrechtpeilers vormt van de PVV. Eén van, want er is er natuurlijk nog één: de asielzoeker die eveneens het vuur aan de schenen wordt gelegd. En dan hebben we ook nog een derde: de combo. De mensen die én asielzoeker én moslim zijn... Totaal kansloos.

Ondertussen groeit de vogelgriep uit tot een ware epidemie en weet Dijksma niet meer waar ze het zoeken moet. Tja, en dan blijft er uiteindelijk voor Sharon nog maar één mogelijkheid over: de zondebok theorie. Het beproefde PVV middel. En zoals dat dan gaat, de eerste stap is inmiddels succesvol in die richting gezet. Trekvogelende asielzoekers krijgen de schuld. Ze vliegen al trekkend over ons land en storten af en toe een klontje vogelpoep over ons heen. En volgens de niet bewezen Dijksma theorie zit die vol griepvirussen. Alle reden dus om ze meteen het land uit te schieten.

Voorlopig echter zit onze pluimveesector met de gebakken kippen. Deze worden collectief vergast en per vrachtwagen afgevoerd naar het dichtstbijzijnde crematorium waar het spul de hemel in wordt geblazen. Ondertussen huppelt Dijksma als een dartel veulentje hand in hand met onze Koning door de getroffen gebieden en dreunt een vrolijk rijmpje wat ze pasgeleden op de kinderopvang van het ministerie heeft geleerd. “één kip was geen kip, twee kip was een halve kip en drie kip was een plof-kip”.

Brompot

maandag 24 november 2014

Ranking the stars


Het mag niet meer: lachen op de publieke omroep. Entertainment moet straks naar de “commerciëlen” zoals dat heet. Althans, dat is de bedoeling van staatssecretaris Sander Dekker. Hij is van mening dat entertainment op de publieke omroepen teveel kost en dat het belastinggeld wel beter kan worden besteed. Het is een beetje een vreemde discussie want volgens mij betalen we met zijn allen nog steeds luister en kijkgeld. Niet meer herkenbaar via een girootje maar verstopt in de algemene belastingheffing. Eigenlijk gaat de discussie alleen over een ordinaire verschuiving van belastingeuries van de ene naar de andere bodemloze put. En daarmee kan de kern van het hele discussie compleet in de eveneens bodemloze Haagse hofvijver worden gedumpt. Maar dat terzijde.

Nu is algemeen bekend dat onze Sander is ingehuurd door de VVD waarmee het dan ook meteen duidelijk is voor welk karretje hij is gespannen. Of wellicht nog beter: uit welke commerciële hoek het windje wordt geblazen. En die valt met drie letters te duiden. Zo hebben we RTL, SBS, FOX.. en natuurlijk de drie-letter tycoon Mol die in zijn eentje bijna het complete commerciële landschap kleurt. En dat kleuren is dan ook meteen de zorg van veel televisie-kijkers. En dan bedoel ik kijkers die nét iets meer willen zien dan de platte commerciële pulp van alle dag.

Je moet er toch niet aan denken dat je scherm dag in dag uit wordt gevuld met programma's zoals Utopia, zoek de homo, reporter, of dat tot op het bot uitgekauwde programma van dat huis wat in Holland staat. Inclusief die surrogaat-chinees. En dan heb ik het nog niet eens over de talloze talentenshows, daten in je blootje, en dat tranentrekkende programma over die gesjeesde voetballer met die blonde muts. Melissa heet het ding. Ik moet er toch ook niet aan denken dat we hele dagen tegen die jankmuts van Froger moeten aankijken. Of tegen Gordon, of dat rampgezicht van Patty Brard. Hoezo “Ranking the Stars”. Er valt niks te ranken. Het is allemaal van hetzelfde platte niveau.

Natuurlijk, toegegeven, er zijn ook wel leuke dingetjes. Zo heb ik al wel een aantal uitstekende series voorbij zien komen. Maar die zijn op één hand te tellen. Ze kosten namelijk veel geld en zijn commercieel blijkbaar niet interessant. En daar zit ook meteen het probleem. Commercieel belang legt zichzelf censuur op. Toch heb ik naast die series recent ook nog een leuk stukje entertainment gezien. Het programma “Chantal Janzen blijft slapen” uit de stal van John de Mol. Het is nu alleen nog wachten op de uitzending “Chantal Janzen blijft slapen bij Sander Dekker”. Want daarmee zou de aanleiding van deze ordinaire omroepdiscussie meteen zijn verklaard.


Brompot

dinsdag 18 november 2014

Het vaatdoekje


De mededeling van minister Edith Schippers klonk een beetje truttig: elke dag een schoon vaatdoekje op het aanrecht. Mijn echtgenote, volgens het ooit door de gemeente afgegeven trouwboekje de “functioneel vaatdoekjes-eigenaar” in ons gezin, vond dat ook. En ze vond nog iets: de naam Edith lijkt wel heel erg op Edet. En dat is volgens mijn echtgenote de fabrikant van een papieren vaatlapje wat eveneens op het aanrecht thuis hoort. Dat heeft vooral de naam van hygiënisch verantwoord. Dus wat dat betreft kan ik de mededeling van die andere Edith wel plaatsen.

Een vaatdoekje. We hebben het er samen nog even over gehad en dan met name waar je zo'n ding allemaal voor gebruikt. Ik kan mij nog herinneren dat mijn moeder hem ooit betitelde als “duizend-dingendoekje”. Om maar aan te geven hoe functioneel hij was. Hij werd vooral gebruikt om even snel een vlekje weg te werken. Of om kruimels weg te vegen. Maar natuurlijk ook voor andere zaken. Zo hadden wij ooit een hulp van de thuiszorg die er zelfs een tienduizend dingendoekje van had gemaakt. Zo poetste ze onze baby zijn kont, vervolgens zijn mond, dweilde er de vloer mee, mopte de kattenbak en aan het eind van de dag vond je het ding ook nog terug op het toilet. Daarna werd het uitgespoeld en begon de cyclus opnieuw.

Ook hoorde ik verhalen van vrienden die zo'n doekje voor de veiligheid op het nachtkastje hadden liggen. Voor als er na een nachtelijk avontuurtje met de vriendin nog wat dna-bewijs moest werden weggepoetst. Geweldig dingetje dus. Maar van Edith mag het niet meer want je kunt er volgens zeggen heel ziek van worden.

Nu vraag ik me af waarom onze Toos Tutteprut zich daar zo druk over maakt. Wellicht kunnen we ons beter bezig houden met andere zaken en dan ook echt belangrijke zaken. En dan heb ik het met name over ellende zoals ebola, de vogelgriep of zoals ik vandaag hoorde, de zeehondengriep. Ik weet niet precies waardoor het wordt veroorzaakt, maar het komt vast niet omdat Lenie 't Hart met een Schippers-doekje verschillende zeehonden de kont heeft afgeveegd. En als we het over de vogelgriep hebben dan kan ik de Schippers-link ook niet leggen. Ik kan me niet voorstellen dat elk gebaard ei wordt afgeveegd met een vaatlapje. Dat is veel te arbeidsintensief.

Inmiddels doen er voor wat betreft de vogelgriep de wildste geruchten de ronde. Zo wordt er gesproken over trekvogels die tijdens het overvliegen hun uitwerpselen uitspoeien over de getroffen legbatterij in Hekendorp. Lijkt me een raar verhaal. Net zo raar als het gerucht dat gaat over de intocht van Sinterklaas in het nabij gelegen Gouda, afgelopen zaterdag. Ze zouden het vogelgriep-virus hebben meegenomen vanuit Spanje.

Ik heb begrepen dat de Hekendorpse kippen inmiddels preventief zijn geruimd. Ik ben benieuwd wat er nu met de Sint en zijn Pieten gaat gebeuren... Het zou in ieder geval de precaire Pieten discussie oplossen...


Brompot


zaterdag 15 november 2014

Nieuwe wereld


Ik zag het afgelopen week gebeuren. Op het journaal het beeld van een koppel uitzinnige raketgeleerden die spontaan in hun broek plasten vanwege het simpele feit dat een twaalf jaar geleden de hemel ingeschoten oliedrum ergens op een komeet was gepleurd. En dat hij een berichtje naar de aarde had gestuurd dat alles goed was. Ik vraag me dan altijd weer af wat we er mee moeten. Natuurlijk, de techneut in mij vindt het prachtig, een technisch hoogstandje, maar in de rol van Brompot vind ik het niks.

Er verscheen ter verduidelijking ook nog een professor Zonnebloem in beeld die uitlegde dat de landing heel belangrijk was, omdat wij als mensheid op deze manier eindelijk onze nieuwsgierigheid konden bevredigen. Hoe of de aarde ooit was ontstaan. Ik vroeg me vervolgens af of het dan ook mogelijk zou zijn met deze wetenschap een nieuwe aarde te boetseren. Dan heeft de investering in het vliegende schroot  tenminste nog een beetje nut gehad. Maar mij is inmiddels duidelijk geworden dat we dan weer een paar miljard jaar moeten wachten voordat we terecht kunnen. En dat duurt dan weer nét iets te lang.

Op zich is dat natuurlijk best jammer want we zouden een nieuwe wereld goed kunnen gebruiken. Om opnieuw te kunnen starten. Om hem op dusdanige wijze in te richten dat we verlost raken van een aantal kwelgeesten. Kwelgeesten zoals de diverse Godsdienstfanaten die hun overtuiging bij anderen naar binnen willen “kalasnikovven”. Of mensen zoals de twee aan de dijk gezette en inmiddels geroyeerde PVDA tweede Kamerleden die vervolgens vanuit hun “emotie” de wens uitten “moge Allah je straffen”.

Ik vraag me overigens af of er nog een Koran in de Tweede Kamer staat zodat bange Samson nog even kan nakijken wat de verwensing nu precies betekent. Overigens zijn dit soort uitspraken koren op de molen van onze andere kwelgeest: Geert Wilders. De man die juist dit soort akkefietjes gebruikt om zelf overeind te blijven. Hij komt er trouwens ook niet in. 

Ook loslopende Russen wil ik er niet hebben. Zeker gezien mijn recente ervaring met vijfhonderd straalbezopen Russische badmutsen op een Turks vakantie-resort. En dat verbod geldt zeker ook voor kwelgeest Poetin. Alhoewel, die zal zich er wel weer op één of andere manier in-liegen. Terwijl hij op de nieuwe wereld staat weet hij te melden dat hij er niet staat. Omdat hij geen naambordje draagt en niemand kan bewijzen dat hij is wie men denkt dat hij is. De sukkel.

En dan: de wafel en kaas pieten komen er ook niet in. Er is geen enkele behoefte aan surrogaatspul. Een Zwarte Piet is een Zwarte Piet. En daar valt niet aan te tornen. Ook niet in de nieuwe wereld. En als we het er dan toch over hebben: Alles wat tegen de oer-piet heeft staan demonstreren komt niet in aanmerking. Omdat ze niet alleen een bewijs van rationeel onvermogen voor zichzelf afgegeven, maar zeker ook in hun kielzog een kinderfeest tot op het bot proberen te vergallen. En dat gelazer wil ik in mijn wereld niet meer meemaken.

 

Brompot.

 

zaterdag 8 november 2014

Lijden


We stevenen af op een nieuw record. Het zal waarschijnlijk niet worden opgenomen in het beroemde Guinness book of records, daarvoor is het te gevoelig, maar ik denk dat het binnenkort wel wordt meegenomen in de begroting van het ministerie van volksgezondheid. Waar die Martin van Rijn de knuppel zwaait. Het gaat over het aantal euthanasiegevallen want we stijgen namelijk met stip en naderen nu de magische grens van 5000 gevallen per jaar.

Dat biedt begrotingstechnisch natuurlijk een onverwachte meevaller. Wellicht dat Martin er iets mee kan met zijn zieltogende bejaardenzorg. Onder het motto “de één zijn dood is de ander zijn brood” zou hij een paar extra medewerkers kunnen rekruteren zodat in ieder geval zijn ouders onder permanent toezicht worden geplaatst. Zodat ze niet meer kunnen ontsnappen om vervolgens voor de camera’s het beleid van zoonlief ter discussie te stellen. Daar heeft Martin last van.

Van discussies heeft overigens ook Mark Rutte last. Dat gaat nog steeds over het neergehaalde vliegtuig. En dan met name over de manier waarop hij de zaak heeft afgehandeld. Hij had volgens critici direct na de crash met dat Russische gajes moeten overleggen over het bergen van de slachtoffers. Maar dat gaat onze keurige Mark natuurlijk niet doen. En terecht. Gajes maak je af, daar ga je niet mee in gesprek. En om aan die discussie een eind te maken is hij dat even uit gaan leggen in Maleisië. En vervolgens in Australië.

In Australië gaan ze er overigens heel anders mee om. Premier Tony Abbott loopt zich al maanden op te naaien en hij heeft aangekondigd binnenkort Poetin aan te willen pakken tijdens de G20. Als ik het goed heb begrepen grijpt hij hem bij zijn Russische strottenhoofd, trekt hem vervolgens over de vergadertafel, rukt hem de kop van zijn boevenromp om hem vervolgens als een oer-Russische buk-raket terug naar huis te trappen.

Inmiddels heeft keurige Mark hem tijdens een gezellig fietstochtje ietwat kunnen kalmeren. Dat moet ook wel want we hebben de Russen nog nodig. We gaan namelijk de MH17 bergen en volgens een woordvoerder van TNO hem thuis weer in elkaar lijmen.

Doel van deze lijmactie is om er achter te komen hoe hij is geraakt. Als hij namelijk aan de bovenkant is geraakt, dan is de raket van boven gekomen. Mocht blijken dat hij aan de onderkant is geraakt, dan kwam het projectiel van beneden. Altijd interessant om te weten.

Terug naar het verhaal van de euthanasie. Ik heb begrepen dat Trijntje Oosterhuis is uitverkoren om ons komend jaar te vertegenwoordigen op het songfestival. En dat Anouk het liedje gaat schrijven. Ik benieuwd waar het over gaat. Vorige keer zong ze zelf over vogels die van het dak pleurden. Wellicht dat ze nu iets kan schrijven over de bedreigde bejaardensoorten  van Martin van Rijn. Wat dit met euthanasie te maken heeft ? Alles. Ik zou willen adviseren heel snel de stekker uit het Festival te trekken. Het wordt weer een ondraaglijk lijden…

 

Brompot.    

 

dinsdag 28 oktober 2014

De belastingdienst


Vanochtend heb ik via de belastingtelefoon contact gezocht met de belastingdienst. Dat is namelijk na de recente opleuking nog één van de weinige mogelijkheden om met de “dienst” in contact te kunnen treden. Men heeft namelijk alle oases van de hand gedaan met als gevolg dat de fysieke bereikbaarheid tot het nulpunt is gedaald.

Aanleiding van mijn belprikkel vormde een aantal incasso-afschrijvingen van de Wiebes-Gang die ik vanochtend rond zeven uur ontdekte via de bank-app. En aangezien ik elke afschrijving van de dienst als verdacht ervaar, stoof ik uit bed om de telefoon te graaien en te bellen. Maar, zoals mijn vrouw mij in alle rust uitlegde, zijn zeven uur in de ochtend en de belastingdienst twee onverenigbare feiten. Dus maar weer terug in bed en het ochtendnieuws op tv ingeschakeld. En zoals dat dan gaat: als je het over de duvel hebt, trap je hem op zijn staart. Nou ja, “staart”, ik denk dat het in geval van Wiebes wel met een “staartje” is bekeken. Ik vind hem een beetje pielerig. Slapjes op de beentjes.

Hij stond tijdens de nieuwsflits het evangelie van de leaserijder te oreren. Het bijtelling-tarief zou in eerste instantie richting 25% gaan. Maar nadat baas Rutte hem had gebeld dat het voorstel de VVD veel zeteltjes zou kunnen kosten, en dus ook zijn baantje, trok hij het meteen weer in.

Rond het veilige tijdstip van negen uur heb ik de telefoon gepakt en de dienst gebeld. Er bekroop mij meteen een gevoel dat er iets niet klopte. Ik kreeg na twee keuzemenu's al contact met een uiterst vrolijke dame. Ik vroeg of ze iets deed met wegenbelasting. Dat deed ze niet, maar ze deed wel iets met houderschapsbelasting. Ze legde me het verschil dusdanig goed en dermate vriendelijk uit dat ik het allemaal wat verdacht vond. Verbaasd over zoveel inlevingsvermogen legde ik mijn probleem voor waarna al snel bleek dat mijn voorgevoel klopte: ik hing aan het verkeerde loket. Ze was van de vrolijke afdeling “teruggaaf” en gaf me een ander nummer.

Meteen met het opgegeven nummer gebeld. Dit moest het juiste nummer zijn want ik belandde abrupt op een hindernisbaan met twaalf keuzemenu's exclusief de opdracht om mijn persoonsnummer te toetsen en daarna het hekje te sluiten. Na een paar lange minuten was het contact met de betonnen bunker gelegd. De afdeling invorderen.

Aan de telefoon klonk het rauwe geluid van een belastingkenau die het beeld opriep dat ze was gestoken in een zwart leren SM pak met in haar ene hand de hoorn en in haar andere een zwartleren zweep waarmee ze door de lucht zwiepte. Ik legde voorzichtig mijn probleem voor en bracht vol trots het geleerde over de houderschapsbelasting in de praktijk. Ze zweepte echter dat ik er weinig van had gesnapt. Ze begon me vervolgens opgewonden en snauwerig uit te leggen dat het afgeschreven geld volkomen terecht in de zak van de belastingdienst was verdwenen. En nog te weinig ook. Ik kon nog een navordering verwachten. Of ik verder nog iets moest.

Vanuit de hoorn weerklonk ter afsluiting een zware orgastische kreun waarbij ik een beeld kreeg van een in een matrozenpakje gestoken Wiebes die achterna gezeten door de kenau al gillend door het parlement rende.  “De belastingdienst, lekkerder kunnen we het niet maken”.  Ik heb meteen opgehangen.

 

Brompot.

    

 

 

zaterdag 25 oktober 2014

Substantiële dreiging.


Afgelopen week was ik getuige van een radio-interview met ene Dick Schoof. Dat is de nationale veiligheidscoördinator terrorismebestrijding die in ons land de bestrijding van het terrorisme coördineert. Overigens roept de kreet “terrorismebestrijding” bij mij het beeld op van een in een witte overall gestoken figuur wat met een gasmasker op zijn gezicht en een spuit in de hand verdelging-gif in het rond spuit. En als het over geheim agent Dick Schoof gaat dat we praten over ene Gerrit Jansen uit Zierikzee of zoiets. Maar het blijkt toch anders. Schoof bekleedt een functie die achter een gesloten gordijn wordt uitgevoerd en zich richt op de veiligheid van dit land. Uiteraard Top-Secret allemaal.

Heel af en toe echter licht onze Dick een stukje gordijn op om de wereld te laten zien dat hij nog immer coördinerend aan het bestrijden is, en blaat hij af en toe iets voor camera en microfoon. Het gaat dan meestal over het niveau van de terroristische dreiging. Om de nieuwe stand door te geven. Maar die staat al sinds jaar en dag op “substantieel”. Dus weinig nieuws. Wat dat “substantieel” overigens precies betekent is geheim, het is bovendien niet meetbaar en dus vaag. Maar gelet op het bekkie wat Dick erbij trekt, verdenk ik hem ervan dat hij de onderdanen van dit land toch bewust “substantieel” ongerust loopt te maken.   

Terug naar het interview. Daarin reageerde hij op de recente aanslagen in Canada. En dat die eigenlijk ook best in ons land kunnen plaatsvinden om de simpele reden dat wij ook meevechten in de strijd tegen I.S. Weliswaar met een paar vliegende wrakken, maar dat doet niet ter zake. Op de zinvolle vraag wat zijn club er nu concreet aan gaat doen wist hij te melden dat het een groot geheim was. Hij liet er zich niet over uit. Concreet: hij weet het zelf ook niet. Kan ook niet, want daarvoor lopen er teveel randdebielen rond in ons land. Verder had hij het nog over mensen die standaard niet radicaal zijn, maar soms in één keer geradicaliseerd raken. Alsof ze naar de garage zijn geweest voor een beurt. 

Uiteraard is het prima dat er van die geheime snuffelpalen rondlopen en dat ze de boel een beetje in de peiling houden. Maar daarmee houdt het op. Het is dan ook de vraag in hoeverre wij ons dagelijks leven moeten laten beïnvloeden door dit soort meldingen. En zeker als het uit de toeter van onze “geheime dienst” komt. Je hoort ze namelijk steevast nog iets toeteren: dat de dienst door de recente bezuinigingen behoorlijk is uitgedund en daardoor niet op alle plekken tegelijk kan zijn. Met andere woorden: “knal er vooral nog een honderd miljoen tegenaan zodat we door kunnen gaan met ons niet te controleren werk”.

Misschien dat Dick zich wat meer moet richten op een ander nationaal probleem: de zwarte Piet. Er wordt namelijk gefluisterd dat er een aantal Pieten vanwege discriminerende uitlatingen op het punt staan te radicaliseren. Het is voor de club van Schoof misschien wat eenvoudiger te behappen. Het aantal radicalen is substantieel, zijn te herkennen aan hun afwijkende kleur en na vijf december lost het probleem zich vanzelf weer op.    



Brompot.


maandag 20 oktober 2014

De vergadering


Afgelopen twee weken hebben een aantal bisschoppen onder leiding van Paus Franciscus vergaderd over het gezin. En dan in de volle breedte. Ze vonden dat erg nodig. Het ging vooral over huwelijken, scheiden, opnieuw trouwen, homo's, transgenders, condooms, dildo's en noem alle mogelijke varianten maar op. Het is allemaal aan de orde geweest. Doel van de vergadering: komen tot een liberaler rooms beleid met betrekking tot voornoemde “gezinszaken”. Maar liefst honderd-drieëntachtig ongehuwde en seksloze geestelijken bogen zich over dit onderwerp.

Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik zelf niet van enig geloof ben en dat het hele roomse gedoe mij geen bal interesseert. Het is vooral hun eigen feestje en zolang ik er geen last van heb gaan ze hun “gezegende” gang maar. Ik zou er zelfs hartelijk om kunnen lachen. Zou kunnen lachen, ware het niet dat de impact van hun uitgedragen mening catastrofaal is. En dat feit maakt mij boos. Heel erg boos. Boos omdat je overal ter wereld mensen ziet die zich vanwege hun uiterst belabberde mix-situatie van armoe en ellende de kerk als een laatste strohalm zien. En diezelfde kerk bepaalt dan dat jouw ellende vooral moet blijven voortbestaan omdat het volgens het roomse “kader”, nu eenmaal de wil van God is. “Blijf je vooral lekker vermenigvuldigen ook al zie je groen en geel van de Hiv”.

Daarnaast mag je anno 2014 nog steeds slechts dán je gevoelens uiten als het op de menukaart van katholiek Rome staat. Homo's staan niet op de kaart, condooms staan niet op de kaart, scheiden staat niet op de kaart en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Ik vraag me dan af met welk recht men dit allemaal predikt. Wie heeft nu eigenlijk bepaald of iets wél of niet op een kaart mag staan ? Is dat ene meneer/mevrouw God of de zichzelf tot tussenpersonen gebombardeerde oude mannenkliek in Rome. Mannekes als product van een club die, laten we maar simpel zeggen, in de loop der jaren zelf nog wel eens stiekem van de officiële menukaart wisselden. Soms een kindermenuutje namen of zich op andere wijze “culinair” en decadent bevredigden.

Hoe dan ook: hulde aan Paus Franciscus die laat zien dat ook een hoge katholiek de “ballen” kan hebben om vastgeroeste opvattingen los te weken. Voorlopig echter nog zonder resultaat. En hoe staat het dan met de rest van de vergaderende roomse kliek ? Wel, die deden na afloop van de vergadering, ter opluchting, allemaal de spreekwoordelijke plas. Voor hun blijft gelukkig alles zoals het was.



Brompot


vrijdag 17 oktober 2014

De Televizier-ring


Het is me gelukt. Ik ben het hele “gala” inclusief de nazit blijven kijken. De nazit is een programma wat volgt op het hoofdprogramma. Daarin wordt dan uit gelegd hoe het allemaal zo is gekomen en ook om na de eerste shock te laten zien hoe blij de winnaars zijn met hun prijs. Ik moet zeggen dat ik me kostelijk heb vermaakt. Want het is toch behoorlijk vermakelijk om te zien hoe een nestje derderangs artiesten omgaat met het winnen van een prijs. Nou ja, prijs, ze hebben een “award” gewonnen. Dat klinkt namelijk wat interessanter.

Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik de Nederlandse artiesten, op een aantal uitzonderingen na, niet echt hoog heb zitten. En aangezien de uitzonderingen zich nooit op deze “gala’s” laten zien, ben ik doorgaans snel klaar met dit soort publieke oppoetserij. Waarom dan wel gekeken ? Wel, dat kwam door de nominatie van Penosa. Voor mij één van de beste series van de afgelopen decennia. Toegegeven, je hebt wat hersencellen nodig om het goed te kunnen volgen, maar dan heb je ook wat.

Helaas heb ik de gemiddelde kijker en stemmer vanuit een valse hoop overschat. Penosa redde het niet. Het bleek toch te moeilijk. En dus koos het Nederlandse publiek voor “Flikken Maastricht”. Ik moet bekennen dat ik ooit één aflevering heb gezien. Voor de duur van ongeveer vijf minuten want toen was ik compleet klaar met het pief-paf-poef gezwam van Angela Schijf en die tegenspeler van haar, Victor Reinier. Mij bekroop het gevoel naar een slechte uitzending van het kinderprogramma telekids te kijken. Belabberd spel met een kinderlijk scenario. En dan ook nog in Limburg gespeeld.

Maar goed, het werd min of meer goed gemaakt met de verrassende verkiezing van Chantal Janzen en Humberto Tan. Chantal is een leuk mens maar zit helaas op de verkeerde zender. Voor Humberto geldt dat ik het jammer vind dat hij eigenlijk alleen maar bezig is met het promoten van RTL programma’s. En dat komt de kijker wel een keer de strot uit. Evenals het veelvuldig optreden van speurneus de Vries en die Belgische seks-verpleegkundige Goedele Liekens waarvan ik hem zo langzamerhand echt niet meer strak krijg.

Het leukste vond ik toch wel weer de nazit. De interviews met het spul wat heeft gewonnen en nog belangrijker: wat heeft verloren. Want dat zijn namelijk degenen die volgend jaar gaan winnen. Zo voorspelbaar werkt dat blijkbaar. We zagen nog een glimp van Penosa en er volgde een kort gesprekje met Johnny de Mol. Op de vraag waarom “de Mollen” altijd zo succesvol zijn wist hij nog te melden dat het kwam “omdat ze zo hard werken”. Ik denk dat het meer te maken heeft met de gouden kruiwagen waarmee ze het gooise matras op worden gestuurd.

Ook de hoofdpersonen van Flikken werden tijdens de nazit geïnterviewd. Zowel moeder Schijf als tegenspeler Reinier wisten te melden dat ze “verrast” waren. Op de afsluitende vraag wat ze nu vervolgens gingen doen, wist Angela te melden dat ze gewoon de kindertjes naar school ging brengen. Reinier was inmiddels zo dronken dat er geen zinnig woord meer uit kwam.

Ik denk dat hij er "the day after", serieus over nadenkt om te stoppen. Dat moet je namelijk op je hoogtepunt doen. Ik denk dat hij dat moment na zijn dronken optreden wel heeft bereikt.

Brompot

maandag 13 oktober 2014

Het Koninklijk defilé

Na alle perikelen rond verbouwingen, Griekse eilanden, beveiliging en hekjes, heeft Koning Alex een nieuw hoofdstuk toegevoegd aan zijn “never ending story”. Hij heeft bedacht dat hij wel klaar is met het jaarlijks geneuzel rond Koningsdag. En aangezien een bekend spreekwoord zegt dat je op je hoogtepunt moet stoppen, houdt hij het na één jaar voor gezien houdt. En gelijk heeft hij want voordat je het in de gaten hebt, wordt het traditie en dan zit je er voor de rest van je leven aan vast.

Je moet er toch ook niet aan denken om elk jaar weer mee te moeten doen aan die oerhollandse en dus strontvervelende spelletjes: Koekhappen, ringsteken, zeephelling beklimmen, wippen met sterren en bovendien elk jaar weer van die saaie burgemeesters te moeten ontmoeten. Van die notabelen die het, onder het motto: “je kunt niet weten”, nodig achten om bakken met belastinggeld over de feestbalk te smijten. Om vervolgens je hielen te likken of je kont te kussen. Wat dat betreft heeft Alex wel een punt. Stoppen met die ongein. En wel meteen.

Na zijn voornemen bekroop mij heel even het gelukzalige idee dat we voor eeuwig van dat Koningdag-gedoe af waren en er slechts een tweetal prettige zaken resteerden: mooi weer en een vrije dag. Tja, en toen kwam onze Koninklijke heiligheid met zijn nieuwe idee. Nou ja, nieuw. Het oppoetsen van de oude traditie van opoe Juul: Het defilé. Het is dan de bedoeling dat Alex niet zelf meer rondjes gaat lopen over de diverse feestterreinen maar dat het volk langs de Koning komt marcheren. Om hem te plezieren met allerlei “leuke” en “originele” activiteiten.

We krijgen dan te maken met rondtrekkende koekhappers, reizende toiletpot-gooiers en mobiele zeephellingen. Ook trekken er busladingen Volendammers, Zeeuwse meiden, Antillianen en de complete biblebelt aan hem voorbij. Allemaal uitgerust met een oranje kussentje wat vóór de Majesteit wordt neergekwakt waarna het spul op de knietjes gaat en, als ware het een verering richting Mekka, hem diep buigend vereren.

Trouwens, als je het vergelijkt met de Soestdijkse defilés van weleer, dan valt er qua opzet weinig verschil te bespeuren. Nou ja, vermoedelijk zijn er geen rododendrons waar Konings opperstalmeester de aangeboden goedbedoelde knutseltroep achter neer kan kwakken. Tenminste, dat was ooit de gedachte van Wim Zonneveld die van dit defilé-gedoe al eens een prachtige conference heeft gedicht.

Overigens denk ik niet dat Alex behoefte heeft aan goedbedoelde prullaria. Ik ben er dan ook van overtuigd dat er ruim vóór die tijd een cadeautip in de krant verschijnt. Een wit envelopje. Die kunnen de aanbidders dan in de speciale oranje thema-melkbus vóór het bordes deponeren.

De opbrengst van komend jaar komt waarschijnlijk ten goede aan de stichting Lezen & Schrijven van prinses Laurentien. Daar is binnenkort namelijk weer behoefte aan een uitbundig feestje.


Brompot










dinsdag 7 oktober 2014

De verbouwing


Toen ik vanmorgen met een vaartje van honderdtwintig over de A28 reed, passeerde mij de AA62. Dat is een slagschip uit de koninklijke vloot. Niet de groene Draeck maar een lichtblauwe Volvo S60. Ik probeerde enthousiast te ontdekken wie er achter het stuur zat. Het is namelijk altijd leuk om een bekende Nederlander in zijn natuurlijke biotoop te zien. Ik turf als hobby elk jaar het aantal bekende personen die ik dat jaar ben tegen gekomen. Vorig jaar heb ik er geen één gezien, en dit jaar zit ik pas op twee: Prins Charles met zijn paard Camilla. Dus alle reden om nog eens goed te kijken.

Ik gaf flink gas om langszij te komen maar toen ik vervolgens brutaal naar binnen keek zag ik tot mijn teleurstelling een onbekend iemand achter het stuur. In een overall. Ik bedacht mij achteraf dat het ook Maxima geweest kon zijn die vanwege de “substantiële dreiging” zich tot bouwvakker had vermomd. Maar eerlijk gezegd had het meer weg van een bouwvakker die met de auto-van-de-zaak en een kofferbak vol kortingsbonnen alle bouwmarkten afstruinde op zoek naar goedkoop bouwmateriaal.

En zo'n actie kan ik best begrijpen. Zeker gelet op alle commotie rond de verbouwing van de Koninklijke paleizen. Zo hebben we Paleis Huis ten Bosch waar voor vijfendertig miljoen gefit moet worden alvorens de Koninklijke familie er zijn intrek in kan nemen. Nieuwe leidingen, een nieuwe toiletpot, een paar extra stopcontacten, WiFi.... Vermoedelijk wordt er ook nog een nieuwe steiger aangelegd en op het terrein van de buren een nieuw hek geplaatst . Vanwege de veiligheid. En dan zit je natuurlijk al snel aan de grens van het budget.

Maar dan zijn we er nog niet. Er is namelijk nóg een gebouwtje wat moet worden gerenoveerd: Paleis Noordeinde. Het werkpaleis van onze Koninklijke puntmuts. En omdat tijdens de verbouwing van ruim elf miljoen de koninklijke winkel gewoon door moet draaien komen we al snel aan een noodgebouwtje van een dikke vier ton. Maar gelukkig is dat dan wél inclusief twee Dixies. Eén voor Alex en één voor de gasten.

Nu moet ik toegeven dat ik zelf ook ooit een renovatie heb meegemaakt. Dus kan ik me goed voorstellen dat het zonder fatsoenlijk noodgebouw flink behelpen is. Zo moesten wij drie weken lang op de pot bij de buren, douchen in het gemeentelijke zwembad en koken op een gasstelletje in de garage. Het klaargemaakte eten werd vervolgens met het bord-op-schoot onder een party-tentje in de tuin naar binnen gewerkt.

Als ik alles zo op een rijtje zet, dan bekruipt mij toch wel het gevoel te maken te hebben met een behoorlijk wispelturige Koning. Zo kocht hij eerst een vakantievilla in Mozambique, toen weer in Griekenland. Vervolgens huist hij in een prachtig landhuis in Wassenaar en dan gaat hij om volstrekt onbegrijpelijk reden plotseling weer verhuizen. Nu naar Huis ten Bosch.

Je zou haast denken dat het iets met status te maken heeft. En als het dáár om gaat had het allemaal ook wat eenvoudiger en vooral goedkoper gekund. Hij had de naam van het huidige landgoed de Eikenhorst simpel kunnen wijzigen in de Eikelhorst. Dan had hij zijn status weer voor jaren veilig gesteld.


Brompot

dinsdag 30 september 2014

Haaksbergen


Afgelopen weekend heeft er in Haaksbergen een vreselijk ongeluk plaatsgevonden. Bij een auto-evenement is er tijdens een stunt een zogenaamde monstertruck in het publiek gereden. Er vielen drie doden te betreuren en momenteel liggen er nog een aantal gewonden in het ziekenhuis. Een verschrikkelijk ongeluk dus waarbij dringend de behoefte bestaat aan een diepgaand onderzoek naar de oorzaak. Al was het alleen maar om bij toekomstige evenementen van dit kaliber ongelukken te voorkomen. Ik heb begrepen dat de onderzoeksraad voor de veiligheid het onderzoek gaat leiden. En dan komt bijna altijd de onderste steen boven.

Inmiddels is de gemeente Haaksbergen zelf ook een onderzoek gestart. Tenminste, dat mag je afleiden uit de berichten die al snel na het ongeluk opborrelden. Zo zagen we de burgemeester en een aantal ambtenaren die kort na het ongeluk aankondigden dat ze “de vergunning zouden uitpluizen”. En dan moet ik op de pot.

Even voor de duidelijkheid: Een vergunning krijg je als organisator eerst nadat je een aanvraag hebt ingediend. En dan gaat het niet om een simpel aanvraagbriefje. Het zijn over het algemeen complexe formulieren waarbij de gemeente zich vooral richt op de mogelijke risico's van een te houden evenement. En hoe die risico's dan worden afgedekt. De vergunning wordt pas afgegeven nadat men zich ervan heeft overtuigd dat er geen noemenswaardige risico's zijn. Vervolgens moet er nog een fors bedrag aan leges worden betaald en dan kan de organisatie starten.

Voordat het evenement dan uiteindelijk wordt gehouden heeft de gemeente nog de mogelijkheid om na toetsing van de regels de afgegeven vergunning in te trekken. Maar dan moet men wel vóór het evenement toetsen en niet achteraf, zoals de gemeente nu doet. Dat noemen ze in Haaksbergen “de koe in de kont kijken”. Op zijn Hollands: gezwam achteraf.

Maar goed. Inmiddels is de vergunning getoetst, achteraf dus, en heeft men vastgesteld dat de leges zijn betaald en dat het afgeven van de vergunning door de ambtenaren “allemaal een beetje te routinematig” heeft plaatsgevonden. Alsof je een vergunning afgeeft voor een straatfeestje. Zoiets. En dat is natuurlijk heel vreemd.

Het wachten is nu op de resultaten van het echte onderzoek waarbij de rol van de gemeente nogmaals wordt belicht. En dan ongetwijfeld gericht op de handhaving van de regels zoals die in de vergunning zijn beschreven. Tenminste, als die al zijn beschreven. En daarover bestaan inmiddels gerede twijfels. Eigenlijk zou je op grond van hun eigen eerste onderzoek kunnen concluderen dat men op het gemeentehuis behoorlijk "routinematig" heeft liggen slapen. En daar zal ik dan verder geen flauwe opmerkingen over maken want daarvoor is het allemaal veel te triest.


Brompot


maandag 22 september 2014

Ronnie...

Ze kwam aangescooterd over het fietspad waar ik toevallig net op dat moment op de naastgelegen groenstrook onze Jack Russel liep uit te knijpen. Ze zou me normaal gesproken niet zijn opgevallen, ware het niet dat ze in de remmen kneep en precies náást mij tot stilstand kwam. Er werd direct na de landing een crèmekleurige Ugg op het asfalt geplaatst en bewust mijn aandacht getrokken. Ze riep iets van “Hé, jij” en ik draaide me om.

Ik ontwaarde een geforste dame in een tijgervel-legging met daarboven een roze t-shirt en een geblondeerde hoofdtooi. Mijn Jack gromde naar de tijger die blijkbaar net een prooi had verslonden want het vel was bollig gevuld. Ik deed nog een pasje naar voren en knikte zoals je doet als je iets niet hoort. Ze herhaalde haar vraag, maar ze kwam niet boven haar eigen scoorterkabaal uit. Ik plaatste mijn hand achter mijn oorschelp ten teken dat ze nog steeds niet te verstaan was. Ze draaide de sleutel om en het werd stil.

“Ik kon je niet verstaan”, zei ik lachend en wees op de scooter onder de tijger. Ze boog zich iets naar voren en ik ontdekte rond haar nek een gouden ketting met een aangeregen naam waarmee ze vermoedelijk bij de burgerlijke stand was ingeschreven. “Blanche”, las ik. De letters hingen wat vermoeid naast elkaar en gleden half weg in een niet goed afgedekte en oneindig diepe borstenkloof.

Ze deed haar naam overigens geen eer aan, want ze was alles behalve “Blanche”. Ik kreeg zelfs het gevoel dat ze de tijger persoonlijk onder de brandende Afrikaanse zon had omgelegd. Daarnaast straalde ze een ordinaire hoerigheid uit waarbij deze “Blanche” waarschijnlijk ook niet als een “witte” onschuld door het leven scooterde.

“Ik zoek de opvang”, zei ze met een zwaar Arnhems accent.

“De opvang”, herhaalde ik langzaam. “Wat voor een opvang ?”.

Ze haalde haar schouders op. “Nachtopvang van het leger”.

“Je bedoelt het leger des Heils ?”, vroeg ik met een voorzichtige glimlach.

“Ja, dat zal. Ik heb hem er namelijk vannacht uitgeschopt”. Haar zwaar gewimperde oogleden trilden van nijd. Ik keek met enig ontzag naar de Ugg.

“Oké”, zei ik. “Ik denk dat je dan door moet rijden tot...” Ik wees in een richting.

Ze luisterde niet. “Ik ontdekte dat Ronnie lag te rotzooien met mijn nicht. Dat is zo'n geleerde studentensnol. Rosemarie heet ze, het kutwijf”. Ik aarzelde even of ik iets van het “kutwijf” moest vinden maar ging toch verder met de uitleg. “Dus je moet doorrijden tot aan de brug”...

Ze luisterde nog steeds niet. “Hij zei dat hij naar de opvang ging. En nu ga ik hem ophalen. Hij krijgt nog één kans”.

Ergens vanuit haar t-shirt klonk een snel aanzwellend geluid van Frans Bauer met zijn “Heb je even voor mij”. Dat had ze blijkbaar want ze graaide in haar t-shirt en trok een roze telefoon tevoorschijn.

“Ja, waar ben je ?”, snauwde ze. Er volgende een moment van stilte. “Wat ?... ik heb je toch gezegd...”, ze liep donkerrood aan. "Dus je zit bij die snol ???”.

Ik keek verschrikt om mij heen en mijn Jack blafte tegen de tijger. Ik gaf een geruststellend ruk aan de riem.

“Ik flikker je spullen naar buiten en over een half uur ligt de hele colerezooi op straat”. Ze beëindigde het gesprek, stak haar telefoon onder haar t-shirt, startte de scooter, trok de Ugg binnenboord, draaide op het fietspad en stoof zonder iets te zeggen weg.

Terwijl ik langzaam verder liep trok ik in gedachten mijn eigen conclusie. Het moet toch wel een hele verstandige knul zijn, die Ron..


Brompot

maandag 14 april 2014

Jack the Russel..

Toen ik vanochtend onze hond riep voor zijn uitknijpbeurt keek hij mij vanuit zijn mand wat droef-zielig aan. Ik had het meteen door: hij had geen zin. Ik riep nog een keer maar in plaats van het maken van enig aanstalten, draaide hij zich om, krulde wat in, slaakte een diepe zucht en deed alsof de rest van de wereld niet bestond.

Nu ken ik onze Jack Russel al een jaartje of twaalf, en ik weet onderhand dat het een eigenwijs stuk vreten betreft die steeds zijn eigen afwegingen maakt. Hij neemt altijd een beslissing die haaks staat op mijn voorgenomen activiteiten. Simpel: als ik hem roep, loopt hij weg, als ik een bak eten gééf dan eet hij niet, en als hij niet op tijd eten kríjgt, raakt hij geïrriteerd. En dan vertoont hij dermate irritant gedrag dat je het liefst de complete vijf kilo-zak met voer in zijn miegeltje zou willen proppen. Het is een hond met een in het Russisch geschreven gebruiksaanwijzing. Onbegrijpelijk en onleesbaar.

Hij is op zijn ergst als er gasten komen. Voordat de voordeur opengaat staat hij al in de gang te dansen en te keten. Je kunt hem vijf keer terug sturen maar ook de zesde keer staat hij weer luid blaffend zijn circusrondjes te maken. Ze hebben mij ooit uitgelegd dat hij dat uit pure vreugde doet. Omdat hij blij is dat er iemand komt.

Wat mij betreft mag dat dan wel wat selectiever, want als de BV Jehova aan de voordeur staat heb ik geen behoefte aan een enthousiaste dansende hond. Al was het alleen maar om te voorkomen dat deze Jezuscolporteurs een aanknopingspunt zouden vinden voor een gesprekje. Wat dat betreft is onze Jack een echte lastpak. Ik heb wel eens het gevoel dat als hij in de oorlog had geleefd, hij zich waarschijnlijk vrijwillig had gemeld bij de NSB. Zoiets.

Maar goed, zoals gezegd hebben hem dus twaalf jaar en op de één of andere manier raak je ondanks zijn drammerig gedrag, wel aan hem gehecht. En uiteraard nóg een “positieve” bijvangst: hij houdt je van 's morgens vroeg tot 's avonds laat bezig. Deze adhd-er moet namelijk altijd wel iets. Vierentwintig uur per dag, zeven dagen per week.

Vóór deze Jack hadden we een Golden Retriever. Een “Englishman” pur sang. Een echte adellijke gentleman. Een hond van stand. Eéntje die heel snel begreep hoe de familiare hiërarchie in elkaar stak en wist wat zijn plaats was. Ook in zijn tijd kwam er uiteraard wel eens bezoek. Maar dan ging hij netjes bij de deur zitten om de gasten te verwelkomen waarna hij zich rustig terugtrok om vervolgens conform protocol ergens op zijn kleed te gaan liggen...

Ik keek naar de mand en riep Jack nog maar een keer. Geen reactie. Hij lag prinsheerlijk in zijn mand en ik moet toegeven, ik voelde iets van jaloezie. 'Wat heeft zo'n beest toch een geweldig leven', bedacht ik mij. 'Eten, drinken, slapen, en vooral je eigen zin doen'. 

Alsof hij mijn gedachten had gelezen richtte hij zich plots op en begon ongegeneerd in zijn kruis te likken. Toen keek hij mij brutaal aan alsof hij wilde vragen: 'lijkt het je niet iets baas om een poosje te ruilen ?'.  

Vervolgens kwam hij met een arrogante tred in mijn richting gelopen en likte uit pure vriendschap mijn toegestoken hand. Ik aaide hem over zijn bol. Mijn kleine galbak.

Ben er toch best wel gek mee.

Bart..