Totaal aantal pageviews

maandag 14 april 2014

Jack the Russel..

Toen ik vanochtend onze hond riep voor zijn uitknijpbeurt keek hij mij vanuit zijn mand wat droef-zielig aan. Ik had het meteen door: hij had geen zin. Ik riep nog een keer maar in plaats van het maken van enig aanstalten, draaide hij zich om, krulde wat in, slaakte een diepe zucht en deed alsof de rest van de wereld niet bestond.

Nu ken ik onze Jack Russel al een jaartje of twaalf, en ik weet onderhand dat het een eigenwijs stuk vreten betreft die steeds zijn eigen afwegingen maakt. Hij neemt altijd een beslissing die haaks staat op mijn voorgenomen activiteiten. Simpel: als ik hem roep, loopt hij weg, als ik een bak eten gééf dan eet hij niet, en als hij niet op tijd eten kríjgt, raakt hij geïrriteerd. En dan vertoont hij dermate irritant gedrag dat je het liefst de complete vijf kilo-zak met voer in zijn miegeltje zou willen proppen. Het is een hond met een in het Russisch geschreven gebruiksaanwijzing. Onbegrijpelijk en onleesbaar.

Hij is op zijn ergst als er gasten komen. Voordat de voordeur opengaat staat hij al in de gang te dansen en te keten. Je kunt hem vijf keer terug sturen maar ook de zesde keer staat hij weer luid blaffend zijn circusrondjes te maken. Ze hebben mij ooit uitgelegd dat hij dat uit pure vreugde doet. Omdat hij blij is dat er iemand komt.

Wat mij betreft mag dat dan wel wat selectiever, want als de BV Jehova aan de voordeur staat heb ik geen behoefte aan een enthousiaste dansende hond. Al was het alleen maar om te voorkomen dat deze Jezuscolporteurs een aanknopingspunt zouden vinden voor een gesprekje. Wat dat betreft is onze Jack een echte lastpak. Ik heb wel eens het gevoel dat als hij in de oorlog had geleefd, hij zich waarschijnlijk vrijwillig had gemeld bij de NSB. Zoiets.

Maar goed, zoals gezegd hebben hem dus twaalf jaar en op de één of andere manier raak je ondanks zijn drammerig gedrag, wel aan hem gehecht. En uiteraard nóg een “positieve” bijvangst: hij houdt je van 's morgens vroeg tot 's avonds laat bezig. Deze adhd-er moet namelijk altijd wel iets. Vierentwintig uur per dag, zeven dagen per week.

Vóór deze Jack hadden we een Golden Retriever. Een “Englishman” pur sang. Een echte adellijke gentleman. Een hond van stand. Eéntje die heel snel begreep hoe de familiare hiërarchie in elkaar stak en wist wat zijn plaats was. Ook in zijn tijd kwam er uiteraard wel eens bezoek. Maar dan ging hij netjes bij de deur zitten om de gasten te verwelkomen waarna hij zich rustig terugtrok om vervolgens conform protocol ergens op zijn kleed te gaan liggen...

Ik keek naar de mand en riep Jack nog maar een keer. Geen reactie. Hij lag prinsheerlijk in zijn mand en ik moet toegeven, ik voelde iets van jaloezie. 'Wat heeft zo'n beest toch een geweldig leven', bedacht ik mij. 'Eten, drinken, slapen, en vooral je eigen zin doen'. 

Alsof hij mijn gedachten had gelezen richtte hij zich plots op en begon ongegeneerd in zijn kruis te likken. Toen keek hij mij brutaal aan alsof hij wilde vragen: 'lijkt het je niet iets baas om een poosje te ruilen ?'.  

Vervolgens kwam hij met een arrogante tred in mijn richting gelopen en likte uit pure vriendschap mijn toegestoken hand. Ik aaide hem over zijn bol. Mijn kleine galbak.

Ben er toch best wel gek mee.

Bart..