Totaal aantal pageviews

dinsdag 28 oktober 2014

De belastingdienst


Vanochtend heb ik via de belastingtelefoon contact gezocht met de belastingdienst. Dat is namelijk na de recente opleuking nog één van de weinige mogelijkheden om met de “dienst” in contact te kunnen treden. Men heeft namelijk alle oases van de hand gedaan met als gevolg dat de fysieke bereikbaarheid tot het nulpunt is gedaald.

Aanleiding van mijn belprikkel vormde een aantal incasso-afschrijvingen van de Wiebes-Gang die ik vanochtend rond zeven uur ontdekte via de bank-app. En aangezien ik elke afschrijving van de dienst als verdacht ervaar, stoof ik uit bed om de telefoon te graaien en te bellen. Maar, zoals mijn vrouw mij in alle rust uitlegde, zijn zeven uur in de ochtend en de belastingdienst twee onverenigbare feiten. Dus maar weer terug in bed en het ochtendnieuws op tv ingeschakeld. En zoals dat dan gaat: als je het over de duvel hebt, trap je hem op zijn staart. Nou ja, “staart”, ik denk dat het in geval van Wiebes wel met een “staartje” is bekeken. Ik vind hem een beetje pielerig. Slapjes op de beentjes.

Hij stond tijdens de nieuwsflits het evangelie van de leaserijder te oreren. Het bijtelling-tarief zou in eerste instantie richting 25% gaan. Maar nadat baas Rutte hem had gebeld dat het voorstel de VVD veel zeteltjes zou kunnen kosten, en dus ook zijn baantje, trok hij het meteen weer in.

Rond het veilige tijdstip van negen uur heb ik de telefoon gepakt en de dienst gebeld. Er bekroop mij meteen een gevoel dat er iets niet klopte. Ik kreeg na twee keuzemenu's al contact met een uiterst vrolijke dame. Ik vroeg of ze iets deed met wegenbelasting. Dat deed ze niet, maar ze deed wel iets met houderschapsbelasting. Ze legde me het verschil dusdanig goed en dermate vriendelijk uit dat ik het allemaal wat verdacht vond. Verbaasd over zoveel inlevingsvermogen legde ik mijn probleem voor waarna al snel bleek dat mijn voorgevoel klopte: ik hing aan het verkeerde loket. Ze was van de vrolijke afdeling “teruggaaf” en gaf me een ander nummer.

Meteen met het opgegeven nummer gebeld. Dit moest het juiste nummer zijn want ik belandde abrupt op een hindernisbaan met twaalf keuzemenu's exclusief de opdracht om mijn persoonsnummer te toetsen en daarna het hekje te sluiten. Na een paar lange minuten was het contact met de betonnen bunker gelegd. De afdeling invorderen.

Aan de telefoon klonk het rauwe geluid van een belastingkenau die het beeld opriep dat ze was gestoken in een zwart leren SM pak met in haar ene hand de hoorn en in haar andere een zwartleren zweep waarmee ze door de lucht zwiepte. Ik legde voorzichtig mijn probleem voor en bracht vol trots het geleerde over de houderschapsbelasting in de praktijk. Ze zweepte echter dat ik er weinig van had gesnapt. Ze begon me vervolgens opgewonden en snauwerig uit te leggen dat het afgeschreven geld volkomen terecht in de zak van de belastingdienst was verdwenen. En nog te weinig ook. Ik kon nog een navordering verwachten. Of ik verder nog iets moest.

Vanuit de hoorn weerklonk ter afsluiting een zware orgastische kreun waarbij ik een beeld kreeg van een in een matrozenpakje gestoken Wiebes die achterna gezeten door de kenau al gillend door het parlement rende.  “De belastingdienst, lekkerder kunnen we het niet maken”.  Ik heb meteen opgehangen.

 

Brompot.

    

 

 

zaterdag 25 oktober 2014

Substantiële dreiging.


Afgelopen week was ik getuige van een radio-interview met ene Dick Schoof. Dat is de nationale veiligheidscoördinator terrorismebestrijding die in ons land de bestrijding van het terrorisme coördineert. Overigens roept de kreet “terrorismebestrijding” bij mij het beeld op van een in een witte overall gestoken figuur wat met een gasmasker op zijn gezicht en een spuit in de hand verdelging-gif in het rond spuit. En als het over geheim agent Dick Schoof gaat dat we praten over ene Gerrit Jansen uit Zierikzee of zoiets. Maar het blijkt toch anders. Schoof bekleedt een functie die achter een gesloten gordijn wordt uitgevoerd en zich richt op de veiligheid van dit land. Uiteraard Top-Secret allemaal.

Heel af en toe echter licht onze Dick een stukje gordijn op om de wereld te laten zien dat hij nog immer coördinerend aan het bestrijden is, en blaat hij af en toe iets voor camera en microfoon. Het gaat dan meestal over het niveau van de terroristische dreiging. Om de nieuwe stand door te geven. Maar die staat al sinds jaar en dag op “substantieel”. Dus weinig nieuws. Wat dat “substantieel” overigens precies betekent is geheim, het is bovendien niet meetbaar en dus vaag. Maar gelet op het bekkie wat Dick erbij trekt, verdenk ik hem ervan dat hij de onderdanen van dit land toch bewust “substantieel” ongerust loopt te maken.   

Terug naar het interview. Daarin reageerde hij op de recente aanslagen in Canada. En dat die eigenlijk ook best in ons land kunnen plaatsvinden om de simpele reden dat wij ook meevechten in de strijd tegen I.S. Weliswaar met een paar vliegende wrakken, maar dat doet niet ter zake. Op de zinvolle vraag wat zijn club er nu concreet aan gaat doen wist hij te melden dat het een groot geheim was. Hij liet er zich niet over uit. Concreet: hij weet het zelf ook niet. Kan ook niet, want daarvoor lopen er teveel randdebielen rond in ons land. Verder had hij het nog over mensen die standaard niet radicaal zijn, maar soms in één keer geradicaliseerd raken. Alsof ze naar de garage zijn geweest voor een beurt. 

Uiteraard is het prima dat er van die geheime snuffelpalen rondlopen en dat ze de boel een beetje in de peiling houden. Maar daarmee houdt het op. Het is dan ook de vraag in hoeverre wij ons dagelijks leven moeten laten beïnvloeden door dit soort meldingen. En zeker als het uit de toeter van onze “geheime dienst” komt. Je hoort ze namelijk steevast nog iets toeteren: dat de dienst door de recente bezuinigingen behoorlijk is uitgedund en daardoor niet op alle plekken tegelijk kan zijn. Met andere woorden: “knal er vooral nog een honderd miljoen tegenaan zodat we door kunnen gaan met ons niet te controleren werk”.

Misschien dat Dick zich wat meer moet richten op een ander nationaal probleem: de zwarte Piet. Er wordt namelijk gefluisterd dat er een aantal Pieten vanwege discriminerende uitlatingen op het punt staan te radicaliseren. Het is voor de club van Schoof misschien wat eenvoudiger te behappen. Het aantal radicalen is substantieel, zijn te herkennen aan hun afwijkende kleur en na vijf december lost het probleem zich vanzelf weer op.    



Brompot.


maandag 20 oktober 2014

De vergadering


Afgelopen twee weken hebben een aantal bisschoppen onder leiding van Paus Franciscus vergaderd over het gezin. En dan in de volle breedte. Ze vonden dat erg nodig. Het ging vooral over huwelijken, scheiden, opnieuw trouwen, homo's, transgenders, condooms, dildo's en noem alle mogelijke varianten maar op. Het is allemaal aan de orde geweest. Doel van de vergadering: komen tot een liberaler rooms beleid met betrekking tot voornoemde “gezinszaken”. Maar liefst honderd-drieëntachtig ongehuwde en seksloze geestelijken bogen zich over dit onderwerp.

Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik zelf niet van enig geloof ben en dat het hele roomse gedoe mij geen bal interesseert. Het is vooral hun eigen feestje en zolang ik er geen last van heb gaan ze hun “gezegende” gang maar. Ik zou er zelfs hartelijk om kunnen lachen. Zou kunnen lachen, ware het niet dat de impact van hun uitgedragen mening catastrofaal is. En dat feit maakt mij boos. Heel erg boos. Boos omdat je overal ter wereld mensen ziet die zich vanwege hun uiterst belabberde mix-situatie van armoe en ellende de kerk als een laatste strohalm zien. En diezelfde kerk bepaalt dan dat jouw ellende vooral moet blijven voortbestaan omdat het volgens het roomse “kader”, nu eenmaal de wil van God is. “Blijf je vooral lekker vermenigvuldigen ook al zie je groen en geel van de Hiv”.

Daarnaast mag je anno 2014 nog steeds slechts dán je gevoelens uiten als het op de menukaart van katholiek Rome staat. Homo's staan niet op de kaart, condooms staan niet op de kaart, scheiden staat niet op de kaart en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Ik vraag me dan af met welk recht men dit allemaal predikt. Wie heeft nu eigenlijk bepaald of iets wél of niet op een kaart mag staan ? Is dat ene meneer/mevrouw God of de zichzelf tot tussenpersonen gebombardeerde oude mannenkliek in Rome. Mannekes als product van een club die, laten we maar simpel zeggen, in de loop der jaren zelf nog wel eens stiekem van de officiële menukaart wisselden. Soms een kindermenuutje namen of zich op andere wijze “culinair” en decadent bevredigden.

Hoe dan ook: hulde aan Paus Franciscus die laat zien dat ook een hoge katholiek de “ballen” kan hebben om vastgeroeste opvattingen los te weken. Voorlopig echter nog zonder resultaat. En hoe staat het dan met de rest van de vergaderende roomse kliek ? Wel, die deden na afloop van de vergadering, ter opluchting, allemaal de spreekwoordelijke plas. Voor hun blijft gelukkig alles zoals het was.



Brompot


vrijdag 17 oktober 2014

De Televizier-ring


Het is me gelukt. Ik ben het hele “gala” inclusief de nazit blijven kijken. De nazit is een programma wat volgt op het hoofdprogramma. Daarin wordt dan uit gelegd hoe het allemaal zo is gekomen en ook om na de eerste shock te laten zien hoe blij de winnaars zijn met hun prijs. Ik moet zeggen dat ik me kostelijk heb vermaakt. Want het is toch behoorlijk vermakelijk om te zien hoe een nestje derderangs artiesten omgaat met het winnen van een prijs. Nou ja, prijs, ze hebben een “award” gewonnen. Dat klinkt namelijk wat interessanter.

Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik de Nederlandse artiesten, op een aantal uitzonderingen na, niet echt hoog heb zitten. En aangezien de uitzonderingen zich nooit op deze “gala’s” laten zien, ben ik doorgaans snel klaar met dit soort publieke oppoetserij. Waarom dan wel gekeken ? Wel, dat kwam door de nominatie van Penosa. Voor mij één van de beste series van de afgelopen decennia. Toegegeven, je hebt wat hersencellen nodig om het goed te kunnen volgen, maar dan heb je ook wat.

Helaas heb ik de gemiddelde kijker en stemmer vanuit een valse hoop overschat. Penosa redde het niet. Het bleek toch te moeilijk. En dus koos het Nederlandse publiek voor “Flikken Maastricht”. Ik moet bekennen dat ik ooit één aflevering heb gezien. Voor de duur van ongeveer vijf minuten want toen was ik compleet klaar met het pief-paf-poef gezwam van Angela Schijf en die tegenspeler van haar, Victor Reinier. Mij bekroop het gevoel naar een slechte uitzending van het kinderprogramma telekids te kijken. Belabberd spel met een kinderlijk scenario. En dan ook nog in Limburg gespeeld.

Maar goed, het werd min of meer goed gemaakt met de verrassende verkiezing van Chantal Janzen en Humberto Tan. Chantal is een leuk mens maar zit helaas op de verkeerde zender. Voor Humberto geldt dat ik het jammer vind dat hij eigenlijk alleen maar bezig is met het promoten van RTL programma’s. En dat komt de kijker wel een keer de strot uit. Evenals het veelvuldig optreden van speurneus de Vries en die Belgische seks-verpleegkundige Goedele Liekens waarvan ik hem zo langzamerhand echt niet meer strak krijg.

Het leukste vond ik toch wel weer de nazit. De interviews met het spul wat heeft gewonnen en nog belangrijker: wat heeft verloren. Want dat zijn namelijk degenen die volgend jaar gaan winnen. Zo voorspelbaar werkt dat blijkbaar. We zagen nog een glimp van Penosa en er volgde een kort gesprekje met Johnny de Mol. Op de vraag waarom “de Mollen” altijd zo succesvol zijn wist hij nog te melden dat het kwam “omdat ze zo hard werken”. Ik denk dat het meer te maken heeft met de gouden kruiwagen waarmee ze het gooise matras op worden gestuurd.

Ook de hoofdpersonen van Flikken werden tijdens de nazit geïnterviewd. Zowel moeder Schijf als tegenspeler Reinier wisten te melden dat ze “verrast” waren. Op de afsluitende vraag wat ze nu vervolgens gingen doen, wist Angela te melden dat ze gewoon de kindertjes naar school ging brengen. Reinier was inmiddels zo dronken dat er geen zinnig woord meer uit kwam.

Ik denk dat hij er "the day after", serieus over nadenkt om te stoppen. Dat moet je namelijk op je hoogtepunt doen. Ik denk dat hij dat moment na zijn dronken optreden wel heeft bereikt.

Brompot

maandag 13 oktober 2014

Het Koninklijk defilé

Na alle perikelen rond verbouwingen, Griekse eilanden, beveiliging en hekjes, heeft Koning Alex een nieuw hoofdstuk toegevoegd aan zijn “never ending story”. Hij heeft bedacht dat hij wel klaar is met het jaarlijks geneuzel rond Koningsdag. En aangezien een bekend spreekwoord zegt dat je op je hoogtepunt moet stoppen, houdt hij het na één jaar voor gezien houdt. En gelijk heeft hij want voordat je het in de gaten hebt, wordt het traditie en dan zit je er voor de rest van je leven aan vast.

Je moet er toch ook niet aan denken om elk jaar weer mee te moeten doen aan die oerhollandse en dus strontvervelende spelletjes: Koekhappen, ringsteken, zeephelling beklimmen, wippen met sterren en bovendien elk jaar weer van die saaie burgemeesters te moeten ontmoeten. Van die notabelen die het, onder het motto: “je kunt niet weten”, nodig achten om bakken met belastinggeld over de feestbalk te smijten. Om vervolgens je hielen te likken of je kont te kussen. Wat dat betreft heeft Alex wel een punt. Stoppen met die ongein. En wel meteen.

Na zijn voornemen bekroop mij heel even het gelukzalige idee dat we voor eeuwig van dat Koningdag-gedoe af waren en er slechts een tweetal prettige zaken resteerden: mooi weer en een vrije dag. Tja, en toen kwam onze Koninklijke heiligheid met zijn nieuwe idee. Nou ja, nieuw. Het oppoetsen van de oude traditie van opoe Juul: Het defilé. Het is dan de bedoeling dat Alex niet zelf meer rondjes gaat lopen over de diverse feestterreinen maar dat het volk langs de Koning komt marcheren. Om hem te plezieren met allerlei “leuke” en “originele” activiteiten.

We krijgen dan te maken met rondtrekkende koekhappers, reizende toiletpot-gooiers en mobiele zeephellingen. Ook trekken er busladingen Volendammers, Zeeuwse meiden, Antillianen en de complete biblebelt aan hem voorbij. Allemaal uitgerust met een oranje kussentje wat vóór de Majesteit wordt neergekwakt waarna het spul op de knietjes gaat en, als ware het een verering richting Mekka, hem diep buigend vereren.

Trouwens, als je het vergelijkt met de Soestdijkse defilés van weleer, dan valt er qua opzet weinig verschil te bespeuren. Nou ja, vermoedelijk zijn er geen rododendrons waar Konings opperstalmeester de aangeboden goedbedoelde knutseltroep achter neer kan kwakken. Tenminste, dat was ooit de gedachte van Wim Zonneveld die van dit defilé-gedoe al eens een prachtige conference heeft gedicht.

Overigens denk ik niet dat Alex behoefte heeft aan goedbedoelde prullaria. Ik ben er dan ook van overtuigd dat er ruim vóór die tijd een cadeautip in de krant verschijnt. Een wit envelopje. Die kunnen de aanbidders dan in de speciale oranje thema-melkbus vóór het bordes deponeren.

De opbrengst van komend jaar komt waarschijnlijk ten goede aan de stichting Lezen & Schrijven van prinses Laurentien. Daar is binnenkort namelijk weer behoefte aan een uitbundig feestje.


Brompot










dinsdag 7 oktober 2014

De verbouwing


Toen ik vanmorgen met een vaartje van honderdtwintig over de A28 reed, passeerde mij de AA62. Dat is een slagschip uit de koninklijke vloot. Niet de groene Draeck maar een lichtblauwe Volvo S60. Ik probeerde enthousiast te ontdekken wie er achter het stuur zat. Het is namelijk altijd leuk om een bekende Nederlander in zijn natuurlijke biotoop te zien. Ik turf als hobby elk jaar het aantal bekende personen die ik dat jaar ben tegen gekomen. Vorig jaar heb ik er geen één gezien, en dit jaar zit ik pas op twee: Prins Charles met zijn paard Camilla. Dus alle reden om nog eens goed te kijken.

Ik gaf flink gas om langszij te komen maar toen ik vervolgens brutaal naar binnen keek zag ik tot mijn teleurstelling een onbekend iemand achter het stuur. In een overall. Ik bedacht mij achteraf dat het ook Maxima geweest kon zijn die vanwege de “substantiële dreiging” zich tot bouwvakker had vermomd. Maar eerlijk gezegd had het meer weg van een bouwvakker die met de auto-van-de-zaak en een kofferbak vol kortingsbonnen alle bouwmarkten afstruinde op zoek naar goedkoop bouwmateriaal.

En zo'n actie kan ik best begrijpen. Zeker gelet op alle commotie rond de verbouwing van de Koninklijke paleizen. Zo hebben we Paleis Huis ten Bosch waar voor vijfendertig miljoen gefit moet worden alvorens de Koninklijke familie er zijn intrek in kan nemen. Nieuwe leidingen, een nieuwe toiletpot, een paar extra stopcontacten, WiFi.... Vermoedelijk wordt er ook nog een nieuwe steiger aangelegd en op het terrein van de buren een nieuw hek geplaatst . Vanwege de veiligheid. En dan zit je natuurlijk al snel aan de grens van het budget.

Maar dan zijn we er nog niet. Er is namelijk nóg een gebouwtje wat moet worden gerenoveerd: Paleis Noordeinde. Het werkpaleis van onze Koninklijke puntmuts. En omdat tijdens de verbouwing van ruim elf miljoen de koninklijke winkel gewoon door moet draaien komen we al snel aan een noodgebouwtje van een dikke vier ton. Maar gelukkig is dat dan wél inclusief twee Dixies. Eén voor Alex en één voor de gasten.

Nu moet ik toegeven dat ik zelf ook ooit een renovatie heb meegemaakt. Dus kan ik me goed voorstellen dat het zonder fatsoenlijk noodgebouw flink behelpen is. Zo moesten wij drie weken lang op de pot bij de buren, douchen in het gemeentelijke zwembad en koken op een gasstelletje in de garage. Het klaargemaakte eten werd vervolgens met het bord-op-schoot onder een party-tentje in de tuin naar binnen gewerkt.

Als ik alles zo op een rijtje zet, dan bekruipt mij toch wel het gevoel te maken te hebben met een behoorlijk wispelturige Koning. Zo kocht hij eerst een vakantievilla in Mozambique, toen weer in Griekenland. Vervolgens huist hij in een prachtig landhuis in Wassenaar en dan gaat hij om volstrekt onbegrijpelijk reden plotseling weer verhuizen. Nu naar Huis ten Bosch.

Je zou haast denken dat het iets met status te maken heeft. En als het dáár om gaat had het allemaal ook wat eenvoudiger en vooral goedkoper gekund. Hij had de naam van het huidige landgoed de Eikenhorst simpel kunnen wijzigen in de Eikelhorst. Dan had hij zijn status weer voor jaren veilig gesteld.


Brompot