Totaal aantal pageviews

dinsdag 28 oktober 2014

De belastingdienst


Vanochtend heb ik via de belastingtelefoon contact gezocht met de belastingdienst. Dat is namelijk na de recente opleuking nog één van de weinige mogelijkheden om met de “dienst” in contact te kunnen treden. Men heeft namelijk alle oases van de hand gedaan met als gevolg dat de fysieke bereikbaarheid tot het nulpunt is gedaald.

Aanleiding van mijn belprikkel vormde een aantal incasso-afschrijvingen van de Wiebes-Gang die ik vanochtend rond zeven uur ontdekte via de bank-app. En aangezien ik elke afschrijving van de dienst als verdacht ervaar, stoof ik uit bed om de telefoon te graaien en te bellen. Maar, zoals mijn vrouw mij in alle rust uitlegde, zijn zeven uur in de ochtend en de belastingdienst twee onverenigbare feiten. Dus maar weer terug in bed en het ochtendnieuws op tv ingeschakeld. En zoals dat dan gaat: als je het over de duvel hebt, trap je hem op zijn staart. Nou ja, “staart”, ik denk dat het in geval van Wiebes wel met een “staartje” is bekeken. Ik vind hem een beetje pielerig. Slapjes op de beentjes.

Hij stond tijdens de nieuwsflits het evangelie van de leaserijder te oreren. Het bijtelling-tarief zou in eerste instantie richting 25% gaan. Maar nadat baas Rutte hem had gebeld dat het voorstel de VVD veel zeteltjes zou kunnen kosten, en dus ook zijn baantje, trok hij het meteen weer in.

Rond het veilige tijdstip van negen uur heb ik de telefoon gepakt en de dienst gebeld. Er bekroop mij meteen een gevoel dat er iets niet klopte. Ik kreeg na twee keuzemenu's al contact met een uiterst vrolijke dame. Ik vroeg of ze iets deed met wegenbelasting. Dat deed ze niet, maar ze deed wel iets met houderschapsbelasting. Ze legde me het verschil dusdanig goed en dermate vriendelijk uit dat ik het allemaal wat verdacht vond. Verbaasd over zoveel inlevingsvermogen legde ik mijn probleem voor waarna al snel bleek dat mijn voorgevoel klopte: ik hing aan het verkeerde loket. Ze was van de vrolijke afdeling “teruggaaf” en gaf me een ander nummer.

Meteen met het opgegeven nummer gebeld. Dit moest het juiste nummer zijn want ik belandde abrupt op een hindernisbaan met twaalf keuzemenu's exclusief de opdracht om mijn persoonsnummer te toetsen en daarna het hekje te sluiten. Na een paar lange minuten was het contact met de betonnen bunker gelegd. De afdeling invorderen.

Aan de telefoon klonk het rauwe geluid van een belastingkenau die het beeld opriep dat ze was gestoken in een zwart leren SM pak met in haar ene hand de hoorn en in haar andere een zwartleren zweep waarmee ze door de lucht zwiepte. Ik legde voorzichtig mijn probleem voor en bracht vol trots het geleerde over de houderschapsbelasting in de praktijk. Ze zweepte echter dat ik er weinig van had gesnapt. Ze begon me vervolgens opgewonden en snauwerig uit te leggen dat het afgeschreven geld volkomen terecht in de zak van de belastingdienst was verdwenen. En nog te weinig ook. Ik kon nog een navordering verwachten. Of ik verder nog iets moest.

Vanuit de hoorn weerklonk ter afsluiting een zware orgastische kreun waarbij ik een beeld kreeg van een in een matrozenpakje gestoken Wiebes die achterna gezeten door de kenau al gillend door het parlement rende.  “De belastingdienst, lekkerder kunnen we het niet maken”.  Ik heb meteen opgehangen.

 

Brompot.

    

 

 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen