Totaal aantal pageviews

zaterdag 27 december 2014

Nostalgie

Binnen een kalenderjaar treft je altijd van die momenten aan waarop je even stilstaat in de tijd. Omdat alles wat zich om je heen beweegt je op dat moment niet interesseert. Het zijn vaak van die memorabele dingen. En naarmate het aantal jaarringen toeneemt, worden die momenten steeds belangrijker en nijgen soms zelfs richting kleinschalige emotionele erupties waarbij het traanvocht ongecontroleerd uit de buizen druipt. “Je wordt oud, Pa” hoorde ik  één van mijn kinderen roepen. Ik mag het hopen…

Eén van de belangrijkste momenten van stilstaan is de periode aan het eind van het jaar waarbij met name de jaren zestig van de vorige eeuw aan je voorbij flitsen. De momenten waarop de  “Top 2000” uit je luidsprekers schalt. Een aaneenschakeling van oude meuk die je terugduwt in het verleden en waarbij je steeds herinnerd wordt aan leuke en minder leuke momenten.

Het is toch altijd weer bijzonder hoeveel van die gebeurtenissen vastkleven aan de muziek van die tijd. Om de één of andere reden heb ik dat met eigentijdse muziek veel minder. Als ik bijvoorbeeld Trijntje Oosterhuis hoor galmen, dan denk ik alleen maar aan het buitenzetten van de vuilnisbakken. Ook handig, maar niet echt een fijn moment om bij stil te staan. Of als er van die rappende randdebielen ongevraagd je radio uitdreunen, dan wil het traanvocht ook spontaan stromen. Maar dan wel om een heel andere reden.

 De mooiste tijd hangt in mijn gedachten aan eind jaren zestig en begin jaren zeventig van de vorige eeuw. De tijd van de flower power. Niet dat ik in zo’n bloemetjeshemd en op bloten voeten achter het evangelie van de Hare Krishna aanhuppelde. Daar had het niets mee te maken. Nee, ik kreeg in de gaten dat er behalve bloemen op aarde nog veel meer groeide en bloeide. Zoals ene Ankie die in de klas naast mij zat en waarvan ik droomde. Ankie die elke dag in bloei stond en die ik in mijn visioenen meenam op mijn “Stairway to Heaven”. Nadat Ankie spontaan was verwelkt ontdekte ik meer Ankies, en daarna nog meer en nog meer. De muziek hielp mee om de prachtige momenten in mijn puisterige puberale geheugen te verankeren …

En natuurlijk, er was ook een andere zijde. De keerzijde. De zijde van de tegenwind. Je ouders waar je mee in conflict lag. Dat hoorde zo. Haarlengte en het al dan niet toestaan van wijde spijkerbroek- pijpen. Generatieconflicten tot op het bot. Mijn vader zag musici zoals Montovani, Bacharach, Bing Crosby en meer van dat soort fossielen als helden. Bij ons galmde de “yellow rose of Texas” door de woonkamer. Of Vera Lynn met haar tranentrekkende “We’ll meet again”. Ik draaide alleen maar muziek van “langharig werkschuw tuig”. En dan heb ik het over the Beatles, the Stones, the Who en meer van dat soort gasten.

Het is inmiddels eind 2014, de Top 2000 raast door het huis. De klok tikt onverstoorbaar verder en elke seconde verruimt de geschiedenis… Op de achtergrond klinkt het eelterige stemgeluid van Bob Dylan, “Times they are a changing”. Tijden veranderen. Ik geniet van het moment van het jaar… het traanvocht mag onbelemmerd stromen…

 

Brompot

zondag 21 december 2014

De kerstborreltoespraak


Landgenoten,

Toen ik vorig jaar voor het eerst een kersttoespraak hield, kon ik niet bevroeden dat deze zoveel impact zou krijgen. Max vond nog dat ik een beetje “dom zat te zwammen” en onze drie Atjes moesten giechelen. Omdat ze vonden dat Papa zo raar zat te praten. Maar toch, de boodschap is wel overgekomen. Ons land is er flink op vooruit gegaan.

Zo sprak ik over de armoe en de eenzaamheid waar vele landgenoten mee te maken hebben gekregen. Werkeloosheid, sociale uitkeringen. Ik vroeg om aandacht voor deze categorie die dreigde buiten de boot te vallen. Landgenoten, ik heb met een gevoel van persoonlijk trots vast kunnen stellen dat u allen de woorden van uw Koning ter harte heeft genomen. Hartverwarmend.

Zo heb ik vast kunnen stellen dat met name de voedselbanken een enorme groei hebben doorgemaakt. Het aantal klanten is fors gestegen evenals het aantal bedrijven wat op deze ontwikkeling is ingesprongen en zich als sponsor hebben opgeworpen. Bedrijven zoals onze supermarkt Jumbo die over de smalle ruggetjes van onze armen flink aan de weg timmert met hun commerciële activiteiten. Hartverwarmend zoals die volgevreten Froger, hangend achter de piano een liedje kwijlt waarmee u als klant wordt uitgenodigd uw bijdrage te doneren... En zag ik ook niet dat fossiel van Huisman die zich op het podium heupwiegend stond te profileren ? Of is het puur toeval dat Maxima hem gisteravond met een verrassingsprogramma op TV zag ?

Niet alleen de Jumbo timmert aan het pad van de armoe. Zo hebben we ook een aantal fantastische burgers die hun liefdadigheid uiten in de richting van de armen. Zoals lieve Linda de Mol, die met haar stichting “Linda” geld doneert om een aantal gezinnen die in zware armoe leven een leuk moment te gunnen. “Geweldig Linda”. Jammer voor jou, meid, dat er dan weer een aantal mensen kritiek leveren omdat ze van mening zijn dat echte gemeende liefdadigheid anoniem gaat. Dat je het dan voor andere niet wil weten. Ze roepen ook nog dat jij, Linda, er zelf qua populariteit flink beter van wordt... Tja, landgenoten. Zo jammer dit, zo jammer. Ze bedoelt het allemaal zo goed.

En natuurlijk, landgenoten, om het goede voorbeeld te geven: wij van de Eikelhorst, uw Koning, blijft natuurlijk ook niet stil zitten. Behalve als boodschapper van het kerstwoord, doneren wij als gezin natuurlijk ook. Indirect, dat wel, maar het tikt best aan. Zo heb ik zelf het afgelopen jaar twee keer op eigen kosten de tank van onze speedboot volgegegooid. Dat scheelt ons als samenleving al snel driehonderd euro. En zo hebben onze drie Atjes in Griekenland de van jullie gekregen aanlegsteiger schoongemaakt. Heitje voor een karweitje. Heel leuk. En zo zijn we van plan, Max en ik, om in het door mijn moeder verwaarloosde paleis “Huis ten Bosch” wat nu voor vijfendertig miljoen moet worden opgeknapt, zelf een kamertje te sauzen.

Landgenoten, het gaat dus enorm goed met ons land. Wij pakken het allemaal goed op en ik ben er zó trots op dat we voor 2015 een nieuw thema hebben bedacht: Hoe proppen we acht miljoen asielzoekers in ons land. Voor het goede voorbeeld: Ik stel twee containers beschikbaar. Gratis af te halen uit onze achtertuin. Ik ben razend benieuwd waar onze Hollandse creativiteit allemaal toe leidt.

Mede namens ons gezin: God zij met u en fijne dagen gewenst





vrijdag 12 december 2014

Brief aan mevr Oosterhuis, zangeres


Beste mevrouw Oosterhuis.

Ik heb via via gehoord dat u op semi-democratische wijze bent uitverkoren om ons land ergens in 2015 te vertegenwoordigen op het Eurovisie Songfestival in Oostenrijk. Het is dan de bedoeling dat u de wedstrijd gaat winnen. Tenminste, dat heeft u in de richting van de pers laten weten. Klinkt allemaal heel goed, maar helaas, ik moet u ernstig teleurstellen. Dat gaat namelijk niet gebeuren. Ik zal het u proberen uit te leggen.

Om te beginnen is ons land de afgelopen twee jaar vertegenwoordigd geweest door een aantal kanjers. Mensen die behalve over uitzonderlijke stemkwaliteiten ook over een bak uitstraling beschikken. Nu wil ik niet direct zeggen dat u niet kunt zingen, een kerstliedje zal nog wel lukken, maar uw stem is er één zoals er duizend in een dozijn gaan. Een beetje in de trant van Sieneke of Toos Wigwam. Er lopen er  wagonladingen (raar woord eigenlijk)van  rond.. 

U zou het dan ook van uw eventuele uitstraling moeten hebben. En daar moet ik u wederom in teleurstellen: die heeft u ook niet.  Bovendien heeft u geen baard of enig ander afwijkend attribuut wat in het licht van de camera het verschil gaat maken.  En om nu achterstevoren op het podium te gaan staan is natuurlijk ook niet leuk.

Ik kom overigens tot deze conclusie omdat ik u al een aantal jaren volg. Ik zie u namelijk regelmatig op TV. In dat programma van de Mol waarin u ietwat lui in een stoel hangt en uw mening uit over  mensen die op het podium proberen  u ervan te overtuigen dat ze kunnen zingen. En daar slaat u de plank nogal eens mis.  U kiest vaak de mensen uit dezelfde categorie als waar u zelf uit voortkomt: traag en vaag. 

Daarnaast heeft u voor mij persoonlijk nóg een fout gemaakt. U heeft een poosje geleden samen met ene Burt Bacharach, componist, wat opnames gemaakt. Nu wil het toeval dat ik een ongelooflijke pesthekel heb aan die Bacharach. Dat komt omdat mijn vader, hij rustte in vrede, fan van hem was. En dat ik elke zaterdag en zondagochtend gedwongen werd naar dat vreselijke geluid te luisteren wat ook nog werd voortgebracht door een jankende bandrecorder.

Kunt u zich voorstellen, mevr Oosterhuis, dat je midden in de jaren 60, waarbij de opkomende popmuziek zo’n belangrijk onderdeel van je leven is, je moet luisteren naar zo’n vreselijk geluid ? En kunt u zich dan ook voorstellen dat je helemaal niks hebt met mensen die dat inmiddels vergeten en verwerkte geluid van dik vijftig jaar geleden weer naar boven halen ? Ik was hier heel boos over, mevrouw Oosterhuis. Heel boos.

Ik denk, samengevat, dat u er het beste aan doet om uw kandidatuur terug te geven aan John de Mol en dat we op zoek gaan naar een echte zangeres. En mét uitstraling. Ik denk dan bijvoorbeeld  met enig heimwee terug aan Mieke Telkamp. Met haar wereldhit “Waarheen, Waarvoor”.  Een tekst die overigens prima bij u zou passen. Is goed voor de realiteitszin van alle dag.

 
Ik wens u succes in uw verdere carrière.

 
Brompot.

 

zaterdag 6 december 2014

Goede doelen


Ik zag afgelopen week een salarislijstje op Facebook voorbij vliegen met daarop de exorbitant hoge vergoedingen die voorzitters van de diverse goede doelen jaarlijks in ons land bij elkaar scharrelen. Een mooi ergerniswekkend lijstje wat het altijd weer goed doet in de media. En niet alleen in de media maar ook op verjaardagsfeestjes. Tenminste, op de feestjes waar ik wel eens kom. Het begint dan zo rond het tijdstip van negen als de eerste borrel zijn werk doet en we het algemeen medisch warmlooprondje achter de rug hebben. Ik doel dan op het spatadergedoe van tante Toos, het eczeem van Harry en de plasklachten van ome Wim die direct zijn terug te voeren op de inactiviteit van zijn prostaat. Als ik echter zijn eega “en profile” bekijk, dan kan ik me er ook wel iets bij voorstellen.

We vinden altijd wel iets van de goede doelen en zijn voorzittende grootgrutters. Maar het is nu eenmaal onlosmakelijk met elkaar verbonden. Net zo verbonden als de maffia aan Italië, kindermisbruik aan de katholieke kerk en toy-boys aan Onno Hoes. Het valt niet uit te roeien. Van de andere kant heeft het ook wel weer iets want zoals gezegd: het doet het altijd goed op feesten en partijen.

Ik vraag me overigens af hoe lang afgevaardigde Hoes nog burgemeester blijft van Maastricht. Ik denk dat hij het er goed aan doet om zo snel mogelijk te vertrekken. Misschien kan hij voorzitter worden van het één of ander goede homo-doel. Zoals het fonds voor de financiële ondersteuning van laat-uit-de-kast-komers. Bijkomend voordeel voor Hoes: hij komt vanzelf weer als onderwerp terug aan de borreltafel. Nu niet meer als tongende burgervader maar als goede doelen grootverdiener.

Het is dan ook interessant om te gokken op de plek welke hij binnen de top vijfentwintig gaat innemen. Het zal in eerste instantie wel onderin zijn. Zo ergens tussen de cliniclowns en het SOS kinderdorp met een voorzitters-inkomen van rond een ton. En dan langzaam doorgroeien naar boven. Richting het goede doel van “Woord en Daad” waar voorzitter Jan Lock jaarlijks honderdvijfentwintig mud aan over houdt.

Vervolgens zou hij zijn “lat” een stukje hoger kunnen leggen door in de buurt te gaan bivakkeren van Haaije Feenstra van “Kerk in actie” die jaarlijks een kleine twee ton casht. En dan lonkt natuurlijk nog de absolute top. Unicef om precies te zijn. Een kind ondersteunende club die uitzonderlijk goed voor papa Franken zorgt. Henkie krijgt als dank voor bewezen diensten zo'n slordige drie en een halve ton achter de deur geschoven.

Het is weer een mooi lijstje en we houden hem er de komende tijd nog even in. Net zolang totdat er weer iets nieuws verschijnt. Zo rond begin maart. In de buurt van de verjaardag van neef Jos. Dan worden de jaarrekeningen van die andere graaisector gepubliceerd: De bankenhandel. Dat wordt dan vast weer een gezellige verjaardag...  



Brompot.