Totaal aantal pageviews

zaterdag 27 december 2014

Nostalgie

Binnen een kalenderjaar treft je altijd van die momenten aan waarop je even stilstaat in de tijd. Omdat alles wat zich om je heen beweegt je op dat moment niet interesseert. Het zijn vaak van die memorabele dingen. En naarmate het aantal jaarringen toeneemt, worden die momenten steeds belangrijker en nijgen soms zelfs richting kleinschalige emotionele erupties waarbij het traanvocht ongecontroleerd uit de buizen druipt. “Je wordt oud, Pa” hoorde ik  één van mijn kinderen roepen. Ik mag het hopen…

Eén van de belangrijkste momenten van stilstaan is de periode aan het eind van het jaar waarbij met name de jaren zestig van de vorige eeuw aan je voorbij flitsen. De momenten waarop de  “Top 2000” uit je luidsprekers schalt. Een aaneenschakeling van oude meuk die je terugduwt in het verleden en waarbij je steeds herinnerd wordt aan leuke en minder leuke momenten.

Het is toch altijd weer bijzonder hoeveel van die gebeurtenissen vastkleven aan de muziek van die tijd. Om de één of andere reden heb ik dat met eigentijdse muziek veel minder. Als ik bijvoorbeeld Trijntje Oosterhuis hoor galmen, dan denk ik alleen maar aan het buitenzetten van de vuilnisbakken. Ook handig, maar niet echt een fijn moment om bij stil te staan. Of als er van die rappende randdebielen ongevraagd je radio uitdreunen, dan wil het traanvocht ook spontaan stromen. Maar dan wel om een heel andere reden.

 De mooiste tijd hangt in mijn gedachten aan eind jaren zestig en begin jaren zeventig van de vorige eeuw. De tijd van de flower power. Niet dat ik in zo’n bloemetjeshemd en op bloten voeten achter het evangelie van de Hare Krishna aanhuppelde. Daar had het niets mee te maken. Nee, ik kreeg in de gaten dat er behalve bloemen op aarde nog veel meer groeide en bloeide. Zoals ene Ankie die in de klas naast mij zat en waarvan ik droomde. Ankie die elke dag in bloei stond en die ik in mijn visioenen meenam op mijn “Stairway to Heaven”. Nadat Ankie spontaan was verwelkt ontdekte ik meer Ankies, en daarna nog meer en nog meer. De muziek hielp mee om de prachtige momenten in mijn puisterige puberale geheugen te verankeren …

En natuurlijk, er was ook een andere zijde. De keerzijde. De zijde van de tegenwind. Je ouders waar je mee in conflict lag. Dat hoorde zo. Haarlengte en het al dan niet toestaan van wijde spijkerbroek- pijpen. Generatieconflicten tot op het bot. Mijn vader zag musici zoals Montovani, Bacharach, Bing Crosby en meer van dat soort fossielen als helden. Bij ons galmde de “yellow rose of Texas” door de woonkamer. Of Vera Lynn met haar tranentrekkende “We’ll meet again”. Ik draaide alleen maar muziek van “langharig werkschuw tuig”. En dan heb ik het over the Beatles, the Stones, the Who en meer van dat soort gasten.

Het is inmiddels eind 2014, de Top 2000 raast door het huis. De klok tikt onverstoorbaar verder en elke seconde verruimt de geschiedenis… Op de achtergrond klinkt het eelterige stemgeluid van Bob Dylan, “Times they are a changing”. Tijden veranderen. Ik geniet van het moment van het jaar… het traanvocht mag onbelemmerd stromen…

 

Brompot

1 opmerking:

  1. Die Brompot, bromt niet eens over de Top 2000, hij geniet er zelfs van. Ik doe mee. Twist and shout komt nu voorbij. is dat lekker of niet?

    BeantwoordenVerwijderen