Totaal aantal pageviews

zondag 27 december 2015

Verhuizen...


Ieder mens heeft het al wel eens meegemaakt: een punt in je leven waarop je besluit te gaan verhuizen. Het is veelal een weloverwogen besluit wat genomen wordt na een langere periode van wikken en van wegen. Uiteraard liggen er rationele afwegingen aan ten grondslag maar als je eenmaal over de top van de uitdagende overtuigingsberg heen bent geklauterd, telt de rest als pluspunt mee. Het ging bij ons over kleiner wonen, een logischer indeling, een verkeersarm buurtje en als absoluut pluspunt een mooi uitzicht en een garage om de motor overdekt te kunnen stallen. Het voorstel werd uiteindelijk unaniem aangenomen: we gaan verkassen.

Maar dan begint het gelazer want het “nieuwe” huis betreft een tweedehandsje en dus moet er worden geklust. Om het simpel te stellen: er moet worden gewit, behangen, geschilderd en nog wat zaken wat voornamelijk op het terrein van de firma “de haas” ligt. Tja, en dan de opdracht om er één te vinden. Er blijken er meer dan genoeg rond te huppelen, maar niet precies degene die je aan het werk wilt hebben. Zo stond er één voor de deur met een gezicht van “Ga met mij in zee, en ik bezorg u een lege portemonnee”. En ook nog zo'n simpele Tinus vlug-op-de-kut die voordat hij over de drempel was gekluund, vijf keer had verteld dat hij er twee tientjes per uur voor wilde hebben en dat hij zeker wel een weekje of vier nodig had, de sukkel. Ik had maximaal twee weken in gedachten.

Na vijf sollicitanten van ongeveer hetzelfde kaliber heb ik uiteindelijk maar besloten om het toch zelf te gaan doen. En dat begint dan met het in kaart brengen van de folders van de bouwmarktmaffia die tegenwoordig zwart zien van de kortingsbonnen. Zeker rond de klusarme periode rond kerst en oud en nieuw. Ik had uiteindelijk een heel routeschema gemaakt wat begon bij de Formido, vervolgens langs de Praxis en dan via de Gamma naar eindpunt Karwei waar ook nog het één en ander te sprokkelen viel. Bij de eerste liep het op rolletjes en deden de kortingsbonnen hun prettige werk. Bij de Praxis echter ging het mis want deze firma had een prachtige latexaanbieding gefolderd tegen een interessant prijsje. Maar toen ik in kleine lettertjes de kreet op=op zag staan, wist ik op voorhand eigenlijk al genoeg.

De twee emmers bleken inderdaad uitverkocht. Een medewerker wist nog te melden dat hij wel korting wilde geven op een alternatief maar na een kort overlegje met mijn rekenmachine werd een prijsverschil van twaalf euro op het raampje zichtbaar. Ik heb hem nog even kort uitgelegd wat ik zo in het algemeen van de Praxis vind, waarna ik richting de Gamma toog waar bleek dat ik een dag te vroeg was. Inmiddels behoorlijk opgefokt naar de Karwei waar lampen werden aangeboden met twintig procent korting. Toen ik mij echter bij de kassa meldde bleek de korting uitsluitend van toepassing op hanglampen.

Ik keek nijdig in het rond en ontdekte de inpaktafel naast de kassa. Toen ik de kassaknul vroeg om tien stukjes inpaktouw van een meter en hij daarna in de gaten kreeg dat ik met het touwtje de gloeilampen tot hanglampen wilde omklussen ging hij overstag. We verlieten de Karwei met tien doosjes gloeilampen en met vijfentwintig procent korting. Ik krijg er echt zin in.

Brompot


zaterdag 19 december 2015

Beste Jozef, lieve Maria,


Ik heb gehoord dat jullie komende week zijn uitgeteld en dat Maria gaat bevallen. En dat jullie als vluchteling nog niet goed weten waar je onderdak moet vinden. Wel, goed nieuws: ik heb een mooie plek in de buurt van Geldermalsen gevonden. Het betreft weliswaar een braakliggend industrieterrein maar dat mag de pret niet drukken. Voor een paar centen heb je een plekje en met een beetje geluk vinden we wel een Pool die bereid is voor een paar zwarte euro’s nog snel een stal in elkaar te schroeven. Ik heb trouwens ook nog aan een Syriër gedacht, maar daar zijn ze in Geldermalsen niet erg blij mee.

Ik heb overigens van een paar verdwaalde wijzen uit het oosten begrepen dat jullie kindeke vrede op deze planeet komt brengen. Dat lijkt me een goed plan want het is momenteel een zootje. Het is overal oorlog en ellende en men slaat elkaar uit naam van het geloof de hersens in. Ik mag toch wel hopen dat het kindeke voor onze eigen westerse Lieve Heer aan het werk gaat ? Met die oosterse Allah heb ik niet zoveel. Alhoewel, dat maakt ook eigenlijk niks uit. Op dit moment wordt uit naam van alle religies ruzie gemaakt en vieren geloofsgenootschappen allemaal hun eigen feestje. Zo organiseert de katholieke kerk vooral kinderfeestjes, dansen de fijnen stiekem achter gesloten gordijnen en maken de fanatieke aanhangers van de Islam plezier door met hun Kalasjnikov gaten in hun gebakken lucht te schieten.

Ik vraag me trouwens af waar we het kindeke als eerste zullen inzetten. Het wordt wat dat betreft lastig kiezen. Misschien zou hij kunnen beginnen in het “beloofde” land. In Israel waar ze door de eeuwen heen nog steeds niet hebben begrepen dat hun sores wordt veroorzaakt door hun eigen gedrag richting buren. Daarna zou hij in de richting van Syrie kunnen trekken waar hij de gemeenschap zou kunnen verlossen door die tentharing van een Assad een meter de grond in de rammen om aansluitend wat zendingswerk te gaan verrichten bij de I.S. Uiteindelijk zou hij nog richting Moskou kunnen reizen alwaar hij Poetin als symbool van oostelijke surrogaat-wijsheid een lesje zou kunnen leren.

Terug in eigen land zou hij wellicht nog iets kunnen doen aan het afhechten van de tien geboden. Die zouden dan mooi in de muur van het straks gerenoveerde Binnenhof gemetseld kunnen worden. Naast een “gij zult niet stelen” en een “gij zult niet discrimineren” is het misschien ook nog iets om na te denken over een elfde gebod: “gij zult uw onderdanen niet misleiden of belazeren”. En dat vervolgens bij de aanvang van elk debat in de tweede kamer door de voorzitter te laten voorpreken.

Tot slot nog een praktische tip: als het allemaal zo ver is zal ongetwijfeld de ster van Geldermalsen gaan branden. Kijk wel goed uit want als deze ster de vorm van een zeemeeuw aanneemt, dan heb je zo de hele PVV op kraamvisite. En in Geldermalsen weten ze inmiddels wat dat betekent !

Fijne kerst



Brompot

vrijdag 11 december 2015

Frau Antje…


Volgens Oud-Hollandsch gebruik is de maand December de maand van de jaarverkiezingen. Zo hebben we de sportploeg van het jaar, de boer van het jaar, de sukkel van het jaar en nog een handjevol jaarbenoemingen waaronder de verkiezing van “Frau Antje” van het jaar. In dit specifieke geval viel er slechts één genomineerde te betreuren en die is dan ook unaniem verkozen: Marjolein Faber van de PVV.

Marjolein is ooit als statenlid van de PVV de provincie Gelderland binnengeloodst. Vervolgens heeft ze stiekem alle declaratiebonnetjes van haar collega’s gecontroleerd waarna ze Co Verdaas uit de tweede kamer wist te stoten vanwege onjuist declaratiegedrag. Vervolgens liet ze als tegenprestatie haar eigen zoon volgens goed corruptief gebruik met subsidiegeld de website van de PVV opleuken.

Faber is behalve statenlid tegenwoordig ook de strenge meesteres van de PVV fractie in de eerste kamer. Daar draagt ze vol vuur het PVV standpunt uit als het gaat om het in de grond trappen van de medemens van een ander gezindte. Zo blokkeerde ze een poging van vrijwilligers om een handvol asielzoekers een exotische maaltijd te laten koken voor de bewoners van een zorgcentrum.

Ook een aantal hoog opgeleide vluchtelingen, die op uitnodiging van de Radboud-universiteit college konden volgen, kregen een beurt. Ze riep dat het regelrechte misbruik was van onze voorzieningen. En dan blèrde ze nog iets over vluchtelingenkinderen die naar school gaan. Dat het potentiële Mauro’s zijn. En dat zijn dan kinderen die volgens haar ziekelijke gedachte met maar één doel op school zitten: het uiteindelijk afdwingen van een verblijfsvergunning.

Alle reden dus om deze Faber inclusief klomp boter op haar hoofd te verkiezen tot Frau Antje van 2015. Kort gezegd: trek haar een Volemdams jurkje aan en ze marcheert zo de eerste de beste Duitse Weihnachtsmarkt op als reclamezuil voor de Nederlandse Pegidabeweging.

Nu lijkt het allemaal wat Duits gericht en daarmee beledig ik wellicht een deel van onze oosterburen, maar vanuit het oogpunt van “vrijheid van meningsuiting” moet dat kunnen. Daar weet Antje alles van. En ik ga redenerend vanuit dat standpunt zelfs nog een spa dieper. Ik ben namelijk van mening dat Antje met haar recente uitspraken rond de vluchtelingen de grenzen van fatsoen heeft overschreden. En daar blijft het vast niet bij want ik verwacht dat ze er binnenkort op gaat aandringen om vluchtelingen te verplichten het PVV logo op hun jas te laten naaien. Ik bedoel die van die schijtende zeemeeuw, maar dan gekooid.

En dat, weer een stap verder, deze mensen verplicht worden opgehokt binnen de muren van het getto van Heumensoord waarbij zij de directe kampleiding opeist. Ik mis dan alleen nog een spoorrails en een kamparts. De eerste zou teveel gevraagd zijn van Pro Rail. De kamparts valt wat simpeler te realiseren. Ik zou hem echter adviseren als eerste daad Frau Antje aan een diepgaand psychologisch onderzoek te onderwerpen. Volgens mij gaat het bij deze dame niet meer om een simpel steekje, maar ligt er een hele zoom los.



Brompot

zaterdag 5 december 2015

De postcodeloterij

Met enige regelmaat wordt er een kleurige envelop gegleufd met daarop een lachende Bn-er die zijn kop voor veel geld beschikbaar heeft gesteld aan de nationale goede doelen loterij. Soms kijkt  Winston Gerschtanowitz je aan, soms Quinty Trustfull, vaak de kale knikker van Gaston zonder achternaam en sinds kort Nicolette van Dam. Die heeft zich via de “de Mol” springplank tussen de kopstukken weten te jumpen.

De bij ons gegleufde loterij-enveloppen schuiven meestal met dezelfde snelheid waarop ze zijn binnengekomen door richting goede doelen-kliko waarvan de inhoud wekelijks wordt gedoneerd aan de vuilverbranding. Daar wordt de plaatselijke stadsverwarming mee gestookt. En neem van mij aan: dat postcodespul wil best fikken.

In het begin van ons lidmaatschap aan dit collectieve goksyndicaat werd ik nog wel eens enthousiast als er een envelop op de mat dwarrelde. Maar, nadat we een blik uitgedroogde stroopwafels hadden gewonnen, vervolgens een bosje verlepte anjers mochten ophalen, een niet te verzilveren Hema cadeaukaart ontvingen, en een kletsnatte appeltaart uit dezelfde winkel konden scoren, was het voor mij wel redelijk klaar.

De absolute dreun kreeg ik toen een inmiddels niet meer geliefde buurman drie jaar geleden bijna twee ton ontving. Die won hij tijdens het spelletje miljoenenjacht. Winston sloop toen stilletjes aan onze voordeur voorbij. Eigenlijk wil ik het er niet meer over hebben want ik lijd al genoeg. Elke avond als ik de hond uitknijp, loop ik langs zijn huis en zie ik hem als een “Scroodge” met een geldkistje aan tafel zitten. Dan telt hij zijn zegeningen, de sukkel.

Maar, zoals dat gaat: vanuit de collectief aangezwamde chantage doen we nog steeds volop mee en afgelopen week werd onze familie zelfs verblijd met wederom een envelop met de inmiddels bekende koppen. Mijn schoonouders kregen de waarschuwing dat ze een postcodefiets hadden gewonnen. Dat is zo'n oerlelijk ding van gebogen ijzer waar inmiddels half Nederland op fietst en waarmee je overdag's niet wil worden gezien. En aangezien een modern Hollands gezin gemiddeld vier fietsen in de schuur heeft staan, is het wat dat betreft ook nog een volstrekt onzinnige prijs. Volgens de bijgeleverde folder heeft hij een kleine zeshonderd euro gekost. Of je het maar wil geloven.

Om nog een paar euries binnen te harken hebben we hem met spoed op de marktplaats-site gezet. In het rijtje met die tienduizend andere prijswinnaars die ook niet weten wat ze ermee aan moeten. Tussenstand na één week: drie kijkers en geen kopers.

Inmiddels heb ik de advertentie verwijderd en overwegen we om de fiets te doneren aan het plaatselijke asielzoekerscentrum. Wellicht dat een verdwaalde en uitgeprocedeerde asielzoeker hem kan gebruiken als hij het land uit wordt gezet. Tas onder de snelbinders, koffer op het rek en gaan met die banaan. Over een "goede doelenloterij" gesproken….

Brompot

donderdag 26 november 2015

Positief nieuws...


We worden de laatste tijd overspoeld met negatief nieuws wat opborrelt uit de diverse poelen van ellende zoals we die momenteel op deze planeet ervaren. Komt het niet uit Frankrijk, dan wel uit Syrië, uit Afrika, uit Brussel, Turkije of weet ik veel uit wat voor een wespennest. Om gek van te worden. Vandaag was de Franse president Hollande op het nieuws. Hij zat bij Poetin op schoot in een poging hem te lijmen voor de strijd tegen IS. Ik zei net nog tegen mijn echtgenote dat het volgens mij voor de wereldvrede beter zou zijn als Hollande die Poetin eens een flinke muilpeer op zijn gedrogeerde bekkie zou verkopen. Het geeft dan wel een poosje ellende maar het schept tegelijkertijd wel duidelijkheid over de verhoudingen. En dat is hard nodig ook.

Ik ben echt helemaal klaar met het slechte nieuws en ben nu zelfs zover dat ik de positiviteit ben gaan zoeken in de wereld van de showbizz. En neem van mij aan dat je dan echt wanhopig moet zijn. Zo keek ik afgelopen dagen naar SBS waar je dagelijks wordt overspoeld met smeuïge verhalen die je uiteindelijk de broodnodige afleiding bezorgen. Zo zag ik Yolanthe Cabau in beeld die zich zorgen maakte over haar kindje. Ze had een enorme zware bevalling ervaren die wel twee dagen had geduurd. Ze had de ene na de andere wee, het schaap. Nu heb ik toch sterk de indruk dat haar hele leefwereld ene grote wee is. Dus waarom gezeurd over die twee extra dagen. Maar dat was nog volgens haar niet het ergste... Haar Wesley moest namelijk kort na de bevalling op trainingskamp en dus stond Cabau er helemaal alleen voor. Prima planner, die Wesley. 

Gelukkig stond de roddelbron nog niet droog. Zo hoorde ik op dezelfde zender dat boer Henk vader is geworden van een dochter. Boer Henk was ooit lid van de “boer zoekt vrouw” maffia. Ik weet niet precies hoe het kind heet, maar ik denk zelf iets van “Klara vijf”. Overigens gaan er geruchten dat Geile Geert de inspiratiebron was die aan de uiteindelijke bevruchting ten grondslag heeft gelegen. En of het allemaal nog niet genoeg is: Nicolette van Dam gaat tijdens de kerst zingen en dat wordt dan opgenomen en uitgezonden. Was het maar vast kerst, ik kan haast niet wachten

En dan waren er van het Koninklijke front ook nog wat leuke nieuwsfeitjes. Zo schijnt prinses Annemarie zwanger te zijn. Inmiddels alweer van het derde kind. De vader is ene Prins Carlos en dat is dan de zoon van onze koninklijke bomenfluisteraar: Prinses Irene.

En dan natuurlijk als absolute uitsmijter van de avond het positieve nieuws dat weduwe Mabel van Oranje een scharreltje heeft. Mabel was ooit het vermeende liefje van de inmiddels omgelegde crimineel Klaas Bruinsma. Toen ik het scharrelnieuws hoorde, ben ik voor de zekerheid toch nog maar even gaan googelen. Ik heb daarbij onomstotelijk vastgesteld dat Willem Holleder nog vast zit. Je weet in dat milieu uiteindelijk maar nooit..

Brompot


woensdag 18 november 2015

In naam van..


Aanslagen worden bijna standaard door idioten gepleegd die in naam van anderen handelen. Bijna nooit vanuit zichzelf. En dat is logisch want in naam van jezelf val je in de categorie “normale” misdaad en dat heeft weinig tot geen impact. Laten we het maar zo zeggen dat je dan de geschiedenisboeken niet gaat redden. In naam van… Je kunt het vrij substitueren. In het geval van Parijs in naam van de jihad, bij Anders Breivink in naam van het falen van Europa, Al Qaida handelde in naam van de oorlog tegen westers imperialisme en ten tijde van de tweede wereldoorlog werd er door de Duitsers gehandeld in naam van het Derde Rijk…

De werkelijke daad is tegenwoordig tot een simpele multi-toepasbare methodiek geworden bestaande uit het bepalen van een doel, het aanschaffen van wapens, wat logistieke handelingen en vervolgens niets anders dan het overhalen van de trekker om in naam van… zoveel mogelijk slachtoffers te maken. En er lopen potentiële slachtoffers in overvloed. Het is voor de daders alleen nog de kunst om er in korte tijd heel veel te maken. En dan is een concertzaal of een voetbalstadion natuurlijk een “fantastische” uitdaging om een gesteld doel te bereiken.

Ik vraag me daarbij af wat mensen bezielt om tot deze daden te komen. Welke schakelaar is omgezet of welke klomp hersencellen is omgepleurd. Vanuit welke gedachte is er ooit geredeneerd als het ging om het bewust vergassen van miljoenen Joden. Wat is de ziekelijke drijfveer geweest van Al Qaida om een paar vliegtuigen het World Trade Centre in te jagen… Je hoort deskundigen veelvuldig roepen dat het vooral komt door een gevoel van ontevredenheid wat voortvloeit uit de uitzichtloosheid van het bestaan zoals daar zijn werkloosheid, armoe en overige ellende… Dat geheel heet een voedingsbodem te zijn.

Gisteren hoorde ik op het nieuws de alom bekende Marokkaan Farid Azarkan roepen dat de achterstelling van hele bevolkingsgroepen daaraan ten grondslag kan liggen. Hij doelde op een groot deel van de Marokkaanse jeugd die volstrekt kansloos door de maatschappij huppelt. Je komt overigens qua oorzaak dan al snel in de kip-ei discussie. Wat was er eerder: de kansarme Marokkaan of de rottigheid die ze uithalen. Een vicieuze discussie over oorzaak en gevolg.

Wat in deze zeker niet helpt zijn de voortdurende scheldpartijen van PVV orakel Wilders die juist die negatieve spiraal versterkt en zorgt dat de kansen inderdaad tot nul worden gereduceerd en soms nog ver daaronder worden weggetrapt.

En als je je dat dan realiseert en in gedachten projecteert op de recente gebeurtenissen in Parijs dan bekruipt mij het gevoel dat er alleen nog een reclamebord mist. “Deze daad werd mede mogelijk gemaakt door een kansloos en uitzichtloos bestaan en versterkt door rechts populistisch gelul”.


Ik ga daar nog een tijdje over nadenken.



Brompot


donderdag 12 november 2015

Heimwee...

Wij Nederlanders hebben altijd de eigenaardige gewoonte om ons gevoel van heimwee breed uit te meten en er vervolgens over te zeuren en te klagen. Het zit in onze genen. Zo hadden we afgelopen week het heimwee-gedoe over Sesamstraat. Eigenlijk gebeurt er helemaal niets, maar we staan wel meteen klaar om actiegroepen op te zetten, facebook vol te kalken en kamervragen te stellen. En waar gaat het allemaal over ? De oubollige en roestige Sesamstraat-trein moet van spoor één naar spoor twee. Op spoor één wil men voortaan bejaardenomroep Max een parkeerplek geven om een ander gevoel van heimwee te bevredigen. Dat van de zwart-wit tijd.

Voor wat betreft Sesamstraat gaat het niet om een probleem wat de doelgroep met de verhuizing heeft maar vooral de ouders. Omdat ze nu eenmaal zelf vroeger op spoor één naar dit programma hebben gekeken en ze het om de één of andere stompzinnige reden maar niet los kunnen laten. Zelf keek ik vroeger naar Pipo de Clown, naar Q&Q, en natuurlijk naar Swiebertje toen het nog werd uitgezonden via “de verrekijker” op woensdagmiddag. Toen stond alles nog op spoor één. Dat was in de tijd van burgemeester Rien van Nunen en huishoudster Riek Schagen. Maar toen ik de eerste puisten kreeg was het voor mij over en uit. Geen haar op mijn hoofd die er over nadacht om te gaan janken omdat een paar jaar later het programma van de buis zou verdwijnen.

Om de één of andere reden kan de huidige club veertigers en vijftigers niet met veranderingen uit de voeten. De hang naar oude meuk is dermate groot dat er van enige creativiteit geen sprake meer is. Neem nou dat programma Hello Goodbey. Dat was in het verleden een mooi en vooral a-commercieel programma waar spontane emotie de boventoon voerde. Joris Linse presenteerde dat op een meer dan voortreffelijke manier. Joris stopt, er verschijnt een mislukte vervanger en het is over en uit. Klaar. En wat mij betreft is dat is prima zo. Op naar een nieuw programma. Creativiteit !

Helaas, is er anders besloten. Men heeft Joris omgepraat om het toch maar weer op te pakken. Het is namelijk goed voor de kijkcijfers, en alleen dáár krijgt men tegenwoordig in het stoffige Hilversum nog een orgasme van. Behalve Joris heeft men besloten ook onze nationale breimuts Yvonne Jaspers in te fietsen. Yvonne is die dame van de Robijn wasverzachter en dat inmiddels twintig keer herkauwde programma “O boer wordt Mensch”. Over creativiteit gesproken.

Afgelopen week was het vernieuwde programma dan voor het eerst op de buis. Joris en Yvonne. Jut en Jul. Wat we vooral in beeld kregen was een op de voorgrond tredende en van de hormonen stuiterende Jaspers. Ze was vreselijk blij zichzelf te horen en wist na drie woorden Brabants gezwam het hele programma aan gort te blèren. Joris Linse kwam niet veel verder dan het spelen van een bijrol. Die van het lulletje rozenwater. Ik heb begrepen dat we de komende tien weken van dit stel mogen gaan genieten.

Ik voel in het kader van de heimwee nog een wederopstanding aankomen. Het heet Lingo en wordt volgens gelekte berichten gepresenteerd door Mies Bouwman en muzikaal omlijst met de door Willeke Alberti geneuriede evergreen “de ballen van ome Jan“

Ik kan bijna niet wachten..


Brompot.

vrijdag 6 november 2015

Gezondheidsrisico's


Met enige regelmaat verschijnen er publicaties over hoe we onze gezondheid op een positieve manier kunnen beïnvloeden. Doel: gezond oud worden. Nu is daar in principe niets mis mee, want uiteindelijk willen we graag allemaal gezond blijven en vooral oud worden al was het alleen al vanwege ons duurbetaalde pensioen. Toch moet ik altijd weer lachen als er een publicatie verschijnt over hoe je dat het beste kunt aanpakken. Wat dat betreft zijn er de afgelopen jaren heel wat goedbedoelde adviezen de ether ingeslingerd en zien we met enige regelmaat een doctorandus Huppeldepup op het acht uur journaal verschijnen om de nieuwe adviezen te presenteren.

Zo verscheen gisteravond doctor Droogstoppel in beeld die probeerde uit te leggen dat het drinken van sinaasappelsap ongezond is vanwege de te hoge concentratie suikers. Een gewoon sinaasappeltje afpellen en opknoeien mag wel. Het is ook beter om geen koffie te drinken. Thee mag dan weer wel, en zelfs in hoge concentraties. “Hoera, we mogen iets”, riep ik nog. Maar dat enthousiasme werd snel getemperd met de melding dat mijn biertje moet blijven staan en we minimaal één keer per week aan de peulvruchten moeten. Dan gaat het over bruine bonen, scheermes-bonen, en meer van dat soort groentes wat bij het openen van het potje alleen al zoveel emotionele reacties teweeg brengt dat ik het met geen mogelijkheid meer door mijn strot krijg.

Daarnaast mogen we geen bewerkt vlees meer eten. Geen hamburgers, stukje spek en het heerlijke balletje gehakt moeten we voortaan ook ontberen. Dus ook dat groentesoepje met ballen op de zondagmiddag is uit den boze. En daaraan gekoppeld: het zondagmiddagwijntje in combinatie met een zak chips mag al helemaal niet meer. Vis mag nog wel. Maar daarvan heb ik ooit begrepen dat er zoveel kwik inzit dat je na consumptie ervan op je voorhoofd kunt zien of je koorts hebt. En zo kunnen we nog wel even doorgaan.

Tegenwoordig vormt alles wat je in je mond stopt een risico en dat weet de wetenschap er nog lekker in te wrijven ook. Je voelt je echt schuldig en regelrecht aan de schandpaal genageld als je in het openbaar een vette hap naar binnen werkt zoals een patatje op de markt. Toen ik laatst op aandringen van mijn huisarts een cholesteroltest liet doen, wist men feilloos te melden dat het Mac Donalds gehalte van mijn bloed te hoog was… Daar snapte ik overigens niets van want ik kom daar bijna nooit.

Nu is er een spreekwoord die uitzonderingen koppelt aan de bevestiging van de regel. Ik zou hem graag omdraaien. Regels bevestigen de uitzonderingen. Neem nou mijn ome Jan. Een man die zijn hele leven onder in Limburg in het kolengruis heeft gewerkt. Daarnaast liep hij op pure Oude Klare en stootte een dermate hoge concentratie nicotine uit, dat je zonder gasmasker beter niet achter hem kon lopen.

Ome Jan was In alle opzichten een potentiële kandidaat voor een vroege dood. Hij werd echter 92 en stierf nadat hij was gestikt in een verkeerd geschoten bruine boon. Over risico's gesproken...


Brompot.

donderdag 29 oktober 2015

Koninklijke nierbekjes


Ik kan me nog goed herinneren dat ik ooit verkering had met een meiske wat zich na twee dagen verkering al via haar ouders ziek meldde. Ze had volgens zeggen een stevige blaasontsteking opgelopen. Haar ouders keken mij daarbij dermate beschuldigend aan dat ik de verkering voor mijn eigen veiligheid meteen maar heb beëindigd. Later, toen ik groot was, hoorde ik dat het niet kwam van vieze vingers of van vieze wc-brillen maar dat mijn Kreidler brommer er verantwoordelijk voor was. Ze had met haar veel te korte rok achterop kou gevat en zo was de hele handel aan het ontsteken geraakt.

Ik moest hieraan terugdenken toen het bericht kwam dat onze Maxima tijdens het staatsbezoek aan China in elkaar was gestort vanwege eenzelfde kwaal. In gedachten vinkte ik het lijstje af: vieze vingers, smerige wc bril, achterop een Kreidler… Samen met mijn echtgenote hebben we alle mogelijke oorzaken de revue laten passeren. We kwamen er ook niet verder mee. Gelukkig verschijnt er in dit soort gevallen altijd een dokter op TV om de ernst van Majesteit’s kwaal uit te leggen. En dat werkte zeer verhelderend. Het bleek een op hol geslagen Chinese bacterie.

Voor de gewone vrouw is dat geen probleem. Ze haalt een doos pillen, krijgt er voor zeven euro een apothekers overhandigingsgesprekje bij, propt thuis de handel in de mond, even flink aanstampen, wegspoelen met een kopje thee en klaar. Na twee dagen is het kwaaltje dan genezen. En dat kan ook niet anders, want het gezin draait gewoon door.

Ik kan me trouwens met betrekking tot dit onderwerp ook nog ene inmiddels wijlen Klazien uut Zalk herinneren, die speciaal voor deze kwaal een alternatief middeltje had bedacht. Ze stampte een handvol kattenbakkorrels tot poeder wat vervolgens moest worden uitgestrooid in de onderbroek van de patiënt waarna er aansluitend een fietstocht van minimaal een uur op een hard zadel moest worden afgewerkt. En klaar was Zalkse Klazien.

Bij het Koninklijk ras gaat dat allemaal nét even anders. Die zijn van een andere planeet en genezen op een andere wijze. En zeker in het geval van een bezoekje aan het buitenland zoals afgelopen week aan China waar het uiteindelijk toch nog misging. Waarschijnlijk hebben zowel Maxima als de Chinese apotheker elkaar tijdens het overhandigingsgesprekje niet goed verstaan, en heeft ze zich met een potje Chinese pandabalsem het riet in laten sturen. “Drie keer daags de pijnlijke onderdelen flink insmeren”.

Tja, en dan kun je nog maar één ding doen: Eerst flink blussen, vervolgens de alarmcentrale van de ANWB bellen, een gipsvlucht naar huis boeken en aansluitend een vijfdaags verblijf in een vijf sterren ziekenhuis regelen. Om daar in het bijzijn van een peloton specialisten nog even goed uit te zieken...


Brompot


zondag 25 oktober 2015

Verzet in de polder...

Ik vraag me wel eens af wat nu de werkelijke reden kan zijn dat er zo zwaar wordt geageerd tegen mede- aardbewoners die vanwege de ellende in hun eigen land, hier een veilig heenkomen proberen te vinden. Moet ik het nu zien als een vorm van Hollands egoïsme, is het afgunst vanwege de aandacht, gaat het om hun geloof, huidskleur of om een “weet ik veel wat voor een achterlijke reden”. Ik begrijp er echt geen snars van. Ervan uitgaande dat ons land is gebouwd op een aantal stevige sociale peilers, kan ik niet begrijpen dat we er op deze volstrekt asociale manier mee om moeten gaan.

Als ik echter de deelnemers aan de diverse gemeentelijk informatiebijeenkomsten zie acteren, dan kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat het hier gaat om volk wat vooral zelf stevig profiteert van de sociale peilers. En als je dat dan weer doortrekt, dan komt de kreet egoïsme wel heel erg prominent in beeld. Blijkbaar zijn we nog steeds bang dat deze vluchtelingen hier de ruif komen leeg-eten en dat er vervolgens niets meer overblijft voor het “eigen volk” wat de gemeentelijke bijeenkomsten tracht te verstoren.

Het is overigens ook het beeld wat onze nationale “verzetsheld” van de PVV oproept. Dat men ons land komt “kaal” vreten en dat er vervolgens voor onze eigen steuntrekkers niets meer overblijft. Ik hoor onzin-verhalen over voorrang bij de verdeling van sociale woningbouw, over verkrachtingen, over diefstal, enge ziektes en nog een dozijn andere ellende wat volgens zeggen als een regelrechte vloek over ons zal worden uitgestort.

En dan natuurlijk het fenomeen dat de vluchteling protesteert tegen de behandeling die men hier krijgt. “Waar halen ze het gore lef vandaan”, hoorde ik iemand roepen. Wel, ik vraag mij dan af wat deze protesterende vrouw zou doen als ze voor haar echtgenoot zou moeten vluchten en ergens in een blijf-van- mijn-lijf tent op de Mokerhei zou worden ondergebracht. En dan zonder kachel, tot haar knietjes in de modder, met een paar tientjes zakgeld in de maand en vijfhonderd protesterende idioten die haar het liefst in een afgrond zien storten. Ik denk dat binnen een uur onze nationale janktruus Froger met een camera op de camping zou verschijnen en er absolute schande van zou spreken.

Tot slot nog een boodschap in de richting van Wilders. Onze volksmenner is er namelijk van overtuigd dat de vluchtelingen in zulke grote getale ons land binnenstromen dat het gevaar bestaat dat ze de BV Nederland gaan “overnemen”. Ik heb hier even over nagedacht en ben tot de conclusie gekomen dat het misschien niet eens zo'n slecht idee zou zijn. Mij bekruipt zo langzamerhand het gevoel dat deze vluchtelingen over een hogere ontwikkeling, een hogere intelligentie en zeker ook een hoger sociaal gevoel beschikken dan menig protesterende en PVV aanhangende autochtoon. Misschien iets om tijdens de komende verzetsdaden bij stil te staan...



Brompot

donderdag 15 oktober 2015

Koninklijke uitgaven…


En ja hoor, het was weer tijd voor de jaarlijkse koninklijke vlootschouw in de tweede kamer. Met dit jaar in de hoofdrol de totale kosten van de bv Oranje en als dankbare bijrol zowel de groene Draeck als de speedboot van Alex. De schouw besloeg een uurtje en als resultaat een aantal afspraken met betrekking tot een kliko vol zinloze vervolgonderzoeken om te bezien of het bij de Oranjes thuis allemaal nog wat goedkoper kan. Uiteraard luidt het antwoord zoals te doen gebruikelijk “nee” om het er vervolgens volgend jaar weer over te hebben.

Toch was het dit jaar iets anders want na jaren van gesteggel over die groene klote Draeck, ging het dit jaar vooral over het betalen van vermogensbelasting door onze doorluchtigheid. Het schijnt dat hij over zijn totale vermogen niets hoeft te betalen. Dat is opgenomen in de grondwet en als je die al wenst te veranderen dan heb je pech want volgens Rutte gaat dat niet gebeuren. En dat is, wel beschouwd, voor sommigen natuurlijk best jammer.

Neem ene Wilders. Die had dan mooi een wetsvoorstel in kunnen dienen om het heilige artikel één, over discriminatie, te wijzigen. Hij had wellicht een voorstel in kunnen dienen om uitzonderingen te maken voor Marokkanen, voor aanhangers van de islam, voor vluchtelingen, uiteraard ook Grieken, aanhangers van Europa, nepparlementen en tot slot iedereen die het niet met hem eens is. Aangezien een meerderheid van het ééncellige deel van onze bevolking tegenwoordig achter deze idioot aansukkelt, zou het wel eens een succes kunnen zijn geweest. Natuurlijk had dan ook meteen het artikel van de vrijheid van meningsuiting moeten worden herschreven. Stel je voor dat zo’n in een bungalowtent wonende, en door de kou verkleumde vluchteling een kritische noot kraakt… Die zou je dan toch meteen van de camping af trappen ?

Zoals gezegd wordt er dus serieus gesproken over de verlaging van de kosten van het koningshuis. Dat het allemaal een stuk goedkoper kan. Die groene schuit kunnen ze volgens Pechtold ook zelf wel van een likje verf voorzien, gras kunnen ze ook zelf wel maaien en als Max eens wat vaker tv kijkt kan ze ook zelf wel een keertje koken. Heel Holland bakt tegenwoordig en in het kader van de inburgering geldt dat ook voor haar. Toch blijven de pijlen gericht op het vermogen van de “van Oranjes”. Elke vermogende landgenoot moet zijn bijdrage leveren, dus ook de box van Alex moet maar worden uitgekrabd.

Uiteraard gaat dat niet van vandaag op morgen. Zoals gezegd moet er iets binnen de grondwet worden aangepast. En dat vreet tijd. Dat vreet zelfs zoveel tijd dat onze puntmuts zich prima kan laten adviseren door tante Christina. Dat is die zus van zijn moeder die het allemaal heel scherp ziet. Haar vermogen ligt nu ergens ondergebracht in Guernsey, een Europees belastingparadijs voor de Engelse kust.

Dat zal voor Alex allemaal te dicht bij zijn. Ik denk dat hij meer gaat voor de Kaaimaneilanden in de stille Zuidzee. Een prachtige natuur met altijd lekker weer. Een belastingparadijs waar het in alle opzichten goed toeven is. Ik vraag me dan alleen nog af hoe het met de financiering van de aanlegsteiger voor de speedboot moet. Ik heb wel een vermoeden…

Brompot

donderdag 8 oktober 2015

Oranjebitter…


Ik heb haar binnen een uurtje tijd drieëntachtig keer op de stoeprand zien stuiteren. Mevrouw Bep Hutsefluts uit Oranje. Ze had gedemonstreerd tegen de aangekondigde komst van zevenhonderd extra asielzoekers en probeerde de gouden koets van de boodschapper des konings, Dijkhoff, tegen te houden. Ik vond het wel wat hebben. Iets theatraals, iets gracieus, echt mooi zoals ze viel. Zeker als je haar steeds weer in de herhaling zag… Je ziet dan toch weer dingen die je bij een eenmalige vertoning niet ziet. Je ziet de emotie, de boosheid, de onvrede en na de vijftigste keer zag ik zelfs een moedervlek op haar ietwat ontblote buik… echt mooi.

Bep gaat de geschiedenisboekjes in als het symbool van de slag om Oranje waarbij de democratie ten gronde werd gericht en artikel één van de plaatselijke grondwet, afspraak is afspraak, bij het grofvuil is gezet. Ik heb ook begrepen dat Geert Wilders haar persoonlijk gaat bezoeken en haar het erelidmaatschap van de PVV gaat aanbieden. Niet dat Bep daar op zit te wachten, dat niet, maar het is altijd goed dat je een luisterend oor vindt als het gaat om een gebezigd protest. Ik zou als ik Geert was wel een tolk meenemen want ik heb Bep ook op de radio gehoord en dat gaat Limburgse Geert echt niet begrijpen.

Inmiddels leidt de zaak “Bep van Oranje” tot oververhitte discussies waarbij er steeds weer een roep klinkt om een statement van onze premier. Hij schijnt op dit moment ergens in Amerika te vertoeven, ter ondersteuning van de één of andere vage handelsmissie. Normaal gesproken doet onze Koninklijke puntmuts dat, maar die moest gisteren een borrel drinken bij de opening van het Emma kinderziekenhuis wat is verbouwd en nu helemaal kindproof schijnt te zijn geworden. Ik denk dat menig asielzoeker bij het aanschouwen van de beelden op tv het gevoel heeft gekregen in het aardse paradijs te zijn beland en nooit meer weg te willen.

Rutte is dus op missie en zoals gebruikelijk bij calamiteiten even niet beschikbaar. Alhoewel, hij heeft wel een open lijntje met Dijkhoff en ze hebben bij voortduring contact. “Mark, we hebben op de radar twee volle bussen asielzoekers, waar moeten die heen ?”. “Doe maar Oranje”, schreeuwde hij terwijl hij een zware colaboer liet. Die borrelde op na het nuttigen van een gratis flesje tijdens een bezoek van de missie aan de colafabrieken. Vanwege het Blattergedoe bij de FIFA heroverwegen ze de sponsoring en zoeken nu naar nieuwe mogelijkheden. En daar heeft onze Mark wel oren naar. Vanwege de hoge kosten die zijn gemoeid met de asielopvang , kunnen we wel wat sponsorgeld gebruiken.

Inmiddels zijn de eerste contacten gelegd en is Coca Cola begonnen met het maken van reclameborden. Mark neemt er één mee in het vliegtuig naar huis en volgende week wordt hij officieel aan de AZC poort in Oranje geschroefd. Bep mag dan het doek eraf trekken. “Dit AZC is mede mogelijk gemaakt door Coca Cola”. Het doet de vieze smaak van het recente oranjebittertje vast snel vergeten...


Brompot

zaterdag 3 oktober 2015

Bijltjesweek...

Dus als ik het nu allemaal goed heb begrepen, dan hangt straks één van de twee schilderijen van Rembrandt in het Rijksmuseum en staat de foto van Folkert van der G, moordenaar van Pim, in een gouden lijstje op het bureau van minister van der Steur. Als een regelrechte inspiratiebron voor eerlijkheid en oprechtheid waar deze minister blijkbaar wat moeite mee heeft. Ondertussen pendelt Toos Bussemaker heen en weer tussen het Louvre en Amsterdam om te zorgen dat ze goed op de hoogte is van de afspraken zodat deze Tutteprut straks de kamer goed kan uitleggen waarom ze zo vreselijk naast de pot heeft staan pissen als het gaat om de aankoop van beide Rembrandtstukken.

Behalve de twee voornoemde regeringstoppers, met elk hun eigen gedoe, diende er zich nog een derde bewindspersoon aan. Dat was dat ding van de Nationale Schande, de NS. Die  met die opgeschoren geblondeerde kop waar ik altijd zo vreselijk jeuk van krijg. Staatssecretaresse Wilma Mansveld of iets dergelijks. Ze komt uit Groningen en heeft volgens zeggen een uitgebreide secretaresseopleiding genoten.  Iets van Scheidegger met als bijvakken “blind typen” en een hobbycursus “van stoomtrein tot Fyra”. Ze mocht de kamer uitleggen waarom het zo’n ongelooflijke bende is binnen pro-rail en waarom er mos groeit op het beton van de HSL. Ze gaat nu in de avonduren een aanvullende cursus “Korstmossen op het spoor” volgen.

En dan deze week natuurlijk nog het bericht in Elsevier dat een studentje van de universiteit een tien heeft gekregen voor een scriptie waarin zonneklaar wordt bewezen dat de PVV van opperhoofd Wilders een fascistische bende is. En dat het allemaal strak lijkt op de ontwikkelingen in het Duitsland van de jaren dertig van de vorige eeuw. Het zal Wilders allemaal een rotzorg zijn want hij blijft ondertussen bezig met zijn democratische ophitserij van het volk tegen vluchtelingen. Ik denk dat hij maar beter snel premier kan worden en zijn PVV het land laten regeren. Dat bevordert zeker de gedroomde uitstroom want ik denk dat het gros van de bevolking zo snel mogelijk het land uit wil vluchten. Al was het maar om economische redenen. En dan is het toch weer jammer dat hij dan net de grens heeft dichtgegooid.  

Toch denk ik dat het probleem wat Wilders met vluchtelingen heeft snel tot een eind kan komen. Afgelopen week heeft Boris Boef of te wel Poetin zich namelijk gemeld als medestrijder in de strijd tegen islamitische staat in Syrië. Tegelijkertijd heeft hij zijn luchtmacht ingezet en bombardeert nu afwisselend vriend en vijand.  Wellicht is het handig dat Wilders binnen dit kader even met zijn fascistische vriend belt want als deze achterlijke Kozak zich evenals de rest van Europa in de strijd mengt, moet hij ook zo flink zijn om de resterende drie miljoen Syrische vluchtelingen onderdak te bieden. Niet alleen de lusten, maar ook de lasten. Ϭacta !! Basta !!

Brompot          

vrijdag 25 september 2015

Belazeren...

Ik heb altijd al een pesthekel gehad aan Volkswagen. Dat begon ooit met de kever die mij altijd kramp bezorgde. Kramp omdat het stomme apparaat geen slaapstoelen bezat zodat je je samen met je scharrel altijd in de meest onmogelijke bochten moest wringen om een beetje leuk avondje te scoren. Bovendien stonk het kreng altijd naar benzine en was ie ondanks alle positieve berichten een gevaar op de weg. Hij was uitgerust met een kreukelzone die meer weg had van een zak ribbelchips.
 
Daarnaast bekroop mij steeds het idee dat er iets vreemds aan de hand was, dat er met de VW was geknoeid. En dan vermoedelijk met een candit-camera want als ik na een kramppartijtje de verkering thuis afleverde, stond daar mijn toekomstige schoonvader ons met een woedende blik in de deuropening op te wachten.
 
Ik had dus geen enkel vertrouwen in de keverfabrikant en dat is al die jaren zo gebleven. Afgelopen week kwam dan eindelijk de aap uit de mouw en snapte ik de woedende blikken van mijn schoonvader. Volkswagen heeft de kluit jarenlang belazerd en dat dreunt nog jaren door. Zelfs zo hard dat de topman, Herr doctor professor Martin Winterkorn, zijn biezen moest pakken.


Nu zegt die Duitse titel niet veel en staat zeker niet voor hoog intellect. Met een Hollands MAVO 4 diplomaatje ben je in Duitsland al snel "herr Doktor". En medelijden hoeven we natuurlijk ook niet met hem te hebben want Herr Dokor krijgt rond de dertig miljoen op de achterbank van zijn “Vou Wou” mee naar huis. Prettige bijvangst: hij kan nu eindelijk een echte auto kopen.


Maar zoals gezegd ettert het effect door. Ik zag afgelopen week de Paus door het land van de onbegrensde mogelijkheden tuffen. Hij is om één of andere onduidelijk reden als donderslag bij heldere hemel uitgekeken op zijn Goddelijke status en predikt de leer van het schone milieu. Ik vraag me af hoe hoog het katholieke gehalte van herr doktor Winterkorn is geweest, hoe de sponsoring van deze trip heeft gelopen en uit welke fabriek uiteindelijk de pausmobiel is gerold. Ik voel wel iets aankomen...
 
Het begint overigens zo langzamerhand de week van het belazeren te worden. Want behalve het internationale Volkswagen schandaal, hebben wij in ons land ons eigen schandaaltje. Het gaat dan over de ANBO oftewel de Nederlandse Bond Van Ouderen. Ze hebben last van laaiengraaierij want naar wat nu blijkt trekken een aantal plaatselijke dementen al jaren de kas leeg ten bate van hun persoonlijke mantelzorg.


Nu moet ik bekennen dat ik ook aan deze bejaardenclub een pesthekel heb en heb gehad. Ik heb namelijk ooit meegedaan aan een door deze bende georganiseerde fietsvierdaagse in het altijd weer mooie Drentse Diever. In eerste instantie kreeg ik te horen niet tot de doelgroep te horen want we waren niet dement genoeg. Nu snap ik wel waarom.


Het zouden namelijk vier dagen van veertig kilometer worden. Honderdzestig in totaal. Maar na een uurtje fietsen wist mijn achterwerk mij al het vermoeden te uiten dat het er meer dan tachtig per dag waren. Nu na jaren blijkt mijn gelijk: oplichterij van het zuiverste soort.

Brompot


zaterdag 19 september 2015

De saamhorigheid


Er heerste de laatste tijd een gezellige drukte binnen de BV Nederland. Gezellig omdat we sinds lange tijd weer eens bezig zijn met een activiteit die de gemiddelde saamhorigheid binnen ons kikkerland aanzwengelt. De vluchteling. En dat geeft bij mij een gevoel van geborgenheid. Op zijn Hollands: heerlijk dat we in dit land mogen wonen. Wie er ooit toestemming voor heeft gegeven is niet helder, maar we wonen er, en om in termen van de rijdende rechter te blijven: we wonen er al langer dan dertig jaar en dat geeft rechten. Erfdienstbaarheidsrecht om precies te zijn. Dus, wij hebben het volledig voor het zeggen en we worden ook nog door de wet gedekt. Wat kan ons gebeuren.


Om de toeloop een beetje in goede banen te leiden, heeft het COA gemeend dat er meer opvangmogelijkheden moeten komen. En natuurlijk spullenboel om de vluchtelingen een beetje op weg te helpen. En dus is de BV gezellig druk met het regelen van zaken. Zo zie je een stroom aan spulletjes richting de centra stromen. Kunstgebitten, hoofddoekjes, pyjama's, tandenborstels, schoenen om te dragen en schoenen om te gooien, etenswaar en zelfs complete bankstellen worden zonder mopperen gedoneerd om de mensen maar zo'n goed mogelijk gevoel van welkom te geven. De nieuwe opvangcentra schieten inmiddels als paddenstoelen uit de grond en in Nijmegen wordt er zelfs een camping ingericht. Toppunt van de week: de noodoproep voor zevenhonderdenvijftig bedden. Het was met twee uurtjes geregeld. Echt hartverwarmend en geweldig allemaal. Wat een fijn land.


Helaas valt er al snel een domper op het goede gevoel te verwachten. Hollandse saamhorigheid is altijd maar van tijdelijke aard en slaat binnen de kortste keer om in een aanzwellend geklaag. Geklaag over wie het allemaal gaat betalen, geklaag omdat ze er anders uitzien, zich anders kleden, zich anders gedragen en een ander geloof belijden dan wij. Over het erfdienstbaarheidsrecht hebben we het niet meer en men raakt er dankzij enig ophitswerk al snel van overtuigd dat we worden bedreigd in ons voortbestaan met alle ellende van dien.


Tja. Vooral dat laatste is sinds deze week onderwerp van discussie: we worden bedreigd in ons voortbestaan. Tijdens de algemene beschouwingen werd er nog even driftig gerefereerd aan het feit dat we momenteel te maken hebben met een tsunami aan islamieten die door de poriën van onze versleten grens heen parelen op zoek naar een veilige haven van waaruit ze al dan niet kunnen integreren. En daar wordt op een ronduit onbeschofte toon binnen ons parlement gewag van gemaakt. Alsof we het over busladingen bedorven vlees hebben wat een direct gevaar vormt voor onze volksgezondheid. Walgelijk.


Algemene eindconclusie van deze bewogen week: De grenzen moeten dicht en het nep-parlement kan naar huis. Lang leve de democratie, lang leve de saamhorigheid. Hoezee, Hoezee, Hoezee.


Brompot

zondag 13 september 2015

Vluchtelingen...

De afgelopen drie vakantie-weken heb ik mij in de rol van weervluchteling heerlijk vermaakt in het buitenland. In Frankrijk om precies te zijn. Reden: het weerregime in ons land is dermate instabiel dat ik maar eens elders ben gaan shoppen. Uiteraard in alle luxe en uiteraard met een redelijk dikke portemonnee want als ongewenste bijvangst blijkt het bakken met geld te kosten. Maar, zoals dat uiteindelijk gaat: aan alles komt een eind en op enig moment wordt je geacht naar je eigen land terug te keren. Enerzijds omdat je wel klaar bent met de Fransen, anderzijds omdat je naar je familie verlangt die je noodgedwongen achter hebt moeten laten.

Het eerste wat ik altijd na terugkeer doe, is het lezen van het nieuws om weer wat beeld te krijgen bij de sores van alle dag. Je moet uiteindelijk een beetje zinvol kunnen meezwammen. Gelukkig zijn er nog steeds sores in overvloed want het ging, het gaat en zal nog lange tijd gaan over vluchtelingen. En dan met name over datgene wat wij er allemaal van vinden. Want, laten we eerlijk zijn, we hebben er allemaal een mening over.

Als we alleen al kijken naar politiek Den Haag, dan weten we meer dan genoeg. Zo hebben we Diederik Samson bij wie het allemaal niet gek genoeg kan, Wilders die er zoals gebruikelijk een extreme mening op na houdt en daartussen nog iets van een Buma die het liefst militair wil ingrijpen in de regio waar de vluchtelingen vandaan komen. Maar ook in de rest van Europa maken ze ruzie want geen enkele regering wil deze mensen meer opvangen. Er is volgens zeggen geen ruimte. Tja, ik moet daar altijd weer om lachen.

Europa telt vijfhonderd miljoen zielen. Er komen dit jaar ongeveer vijfhonderdduizend asielzoekers bij. Een rekensommetje leert dat het dan over nul komma één procent gaat. Dus waar hebben we het over. En het Oud Hollands argument dat ons land “vol” is, kunnen we ook snel ontzenuwen. Wellicht dat afgevaardigde Wilders, als hij tijd heeft, een geblinddoekt wandelingetje kan maken vanuit bijvoorbeeld Venlo in de richting van Breda. Of wat mij betreft van Huppelkuttenveen naar het altijd weer mooi landelijk gelegen Schuursponseradeel. Gegarandeerd dat hij, zoals gebruikelijk, kant nog wal raakt. Is ook logisch, want het is één grote zee van ruimte.

Hoe dan ook, we houden elkaar weer lekker bezig en zoals gezegd laten we ons prachtig meesleuren in de vluchtelingen-emotie van alle dag. Ondertussen vraag ik mij af wat de werkelijke reden is voor een vluchteling om naar Europa te komen. Over een vriendelijke “open armen” ontvangst hoeven we het inmiddels niet meer te hebben en de door Frau Merkel geplengde tranen blijken eveneens van een hoog krokodillengehalte.

Misschien moeten we ons wat minder richten op het gevolg en wat meer kijken naar de oorzaak. Ik krijg inmiddels weer heimwee naar mijn vakantie-oord. Ik overweeg dan ook een hernieuwde vlucht... en de oorzaak ? Een blik op buienradar zegt meer dan genoeg.
 

Brompot

woensdag 2 september 2015

Honeymoonquiz..


Ze stonden pal tegenover ons: een setje uit het westen van het land. Tenminste, die indruk kreeg ik want ze klonken zoals voelbalfamilie van Hanegem ooit klonk. En dan heb ik het over Willem en Truus, toen Truus nog onderdeel uitmaakte van dit gezelligheidsduo. Tegenwoordig heeft Willem een ander Truusje, maar omdat deze column niet over van Hanegem gaat, heb ik het daar niet over. Nee, het gaat over het Rotterdamse setje wat met tent, een Fordje en twee mountainbikes naar de Ardèche was gekomen teneinde hun jaarlijkse vakantie door te brengen.

Ik zei het meteen tegen mijn echtgenote: die moeten ooit met één van de laatste honeymoonquizzen hebben meegedaan toen Ron Brandsteder nog regelmatig in de lucht was. Typisch van die tiepjes: braaf, gehoorzaam en met de standaard “bord op schoot” zondagavondseks . Aangezien ik een ongelooflijke pesthekel heb aan die Brandsteder, moest ik bij het aanschouwen van dit stelletje steeds aan dat stompzinnige programma denken. Soms vraag ik me wel eens af wat mij nou eigenlijk irriteert aan die gozer. Wel, een snelle conclusie: alles.

Ik irriteer me aan zijn arrogante hoofd, zijn houding, zijn altijd leuk willen zijn, dat stompzinnige lachje van hem, de manier waarop hij dat zoontje van hem over het paard heeft gesmeten, kortom: een vreselijke Gooise bal. En als ultiem bewijs voor mijn stelling: hij was ooit met Patty Brard getrouwd. En dan ben je echt een heel eind heen. Patty Brard, het broedsel wat de ene na de andere relatie verslindt in de hoop dat ze een kerel vindt met een kluissleutel als piemel waarmee ze vervolgens een eeuwigdurend zilvervloot-orgasme kan beleven.

Ik werd dus bij voortduring herinnerd aan de honeymoonquiz waarbij ik in gedachten de overbuurvrouw met haar iets te dikke bips vol enthousiasme in de tomatensoep zag pleuren. En dan niet één keer, maar twee, drie of heel veel keren. Net zolang totdat Brandsteder vond dat ze er “leuk spontaan op stonden”. Ik denk dat ze in haar geval een keertje of twintig van die glijbaan is afgedonderd want haar haren zagen nog steeds rood van de kleurstof.

Als ik ze dan samen aan het gammele campingtafeltje zag staan, dan had ik het idee dat ze nog steeds bezig waren met die verrekte toren van Pisa waarbij het van belang was dat alle houten bruidsparen op de toren werden gezet voordat die om zou lazeren. Dat spel heb ik overigens ooit van mijn schoonmoeder gekregen, toen ze voor sinterklaas speelde. Ik hou sindsdien niet meer van mijn schoonmoeder.

Gisteravond ging het bij het setje mis. Ze aten pannenkoeken waarbij zij het beslag had gemaakt en hij de koeken zou bakken. Hij bakte er geen hout van en zij kreeg de schuld. Er volgde een knallende ruzie die eindigde in het voortijdig opbreken van het kampement.

Ik denk dat ik Brandsteder hierover een briefje ga sturen... Misschien krijgt hij inspiratie voor een nieuw programma: Honeymoonshit. Inclusief een scheidingsadvocaat voor de winnaar. Dat wordt echt Topamusement.



Brompot


maandag 17 augustus 2015

Vijf procent voor oom agent...

Afgelopen week hoorde ik dat we de komende periode weer last gaan krijgen van stakingsacties van onze politie. Ik ben overigens het beeld volkomen kwijt als het gaat om welk korps nu precies het pistool erbij gaat neergooien. Het is momenteel een dermate onoverzichtelijk zootje dat weinig inwoners van dit land er nog een touw aan kan vastknopen. Ik ga er voor het gemak maar vanuit dat het de mensen in die zwarte uniformen zijn waar tegenwoordig van die gele banden op worden gekalkt. Dat schijnt goed te zijn voor hun veiligheid. Ik heb dan eerder het idee dat de schietgrage crimineel wat gemakkelijker kan richten. Maar dat zie ik natuurlijk helemaal verkeerd.

De politie is dus van mening dat het loonbod van de minister volstrekt onvoldoende is. Argument: ze zitten al jaren op de nullijn en het wordt tijd voor een inhaalrace. Nu weet ik toevallig dat ze niet als enige op die nullijn zitten. Het is er om het maar zo uit te drukken, gezellig druk. Het merendeel van ons volk vertoeft daar namelijk. Overigens zit een treetje lager de “onder nullijners”. Dat zijn de mensen die, zoals dat heet, “genieten” van een uitkerinkje. En dat al vele jaren doen.

De mannen en vrouwen van de politie zijn het nullijnen dus zat en willen er klinkende euro's bij. En daarom heeft onze minister, wie dat precies is ben ik ook kwijt, besloten om ze een loonsverhoging van vijf procent te gunnen. En dat zonder voorwaarden vóóraf zoals bijvoorbeeld het leveren van kwalitatief goed politiewerk. Dat zou wat mij betreft wel een eis moeten zijn. Zeker gezien de enorme ketsers die er de laatste tijd worden gemaakt.

Inmiddels hebben een aantal bonden ingestemd. De grootste bond, die van het ACP of zoals u wilt het FNV, was echter niet akkoord. Die bond roept nu dat die vijf procent loonsverhoging wordt gefinancierd uit de pensioenpot. En dat is dan “een sigaar uit eigen doos”.

Om die kreet moet ik overigens toch wel erg lachen. Ik kan mij nog een discussie herinneren die ging over de hervormingen van het pensioenstelsel. Dat de overheid besloot om de pensioenen te versoberen en de pensioenleeftijd op te krikken naar 67 jaar. Was het toen niet diezelfde bond die dat volstrekte onzin vond omdat de pensioenpotten zo vol waren dat ze van gekkigheid niet wisten wat ze met het geld moesten doen. Welnu, er is een goede bestemming gevonden maar zoals dat dan gaat: dat is ook weer niet goed.

Er bestaat echter nóg een argument om het salaris op te krikken. Het beroep van agent is tegenwoordig dermate gevaarlijk dat er meer betaald moet worden. Ik vraag mij dan af of met die verhoging het beroep inderdaad vijf procent minder gevaarlijk wordt dan wel dat Nederland van deze verhoging vijf procent veiliger wordt ? Als dat zo is, dan mogen ze wat mij betreft tien procent hebben. Echter, als onbedoelde bijvangst zal het aantal politieagenten dan vast weer worden ingekrompen. En dat wordt dan ongetwijfeld weer een onderwerp voor nieuwe acties...



Brompot

woensdag 12 augustus 2015

Klagen


Stel dat er in zo’n achterlijk spelletje op televisie wordt gevraagd wie ooit de uitvinder van het “klagen” is geweest, dan kan het punten scorende antwoord niet anders wezen dan “Wij Nederlanders”. We kunnen er wat van. Sterker nog: we lusten er wel pap van. We beheersen het zo goed, dat we zelfs over deze pap nog kunnen klagen.



Afgelopen week meldde zich een collega terug van vakantie en toen ik zijn chagrijnige hangbek zag, wist ik al genoeg. Ik heb nog geprobeerd hem te ontwijken maar dat mislukte jammerlijk. Gevolg: een klaagzang van hier tot in de Pyreneeën waar hij met zijn gezin op vakantie was geweest.

Hij had op de heenweg in de file gestaan, het was snikheet, zijn kinderen waren oervervelend, zijn vrouw kon niet kaartlezen. Het huisje was smerig, de supermarkt te ver weg, het zwembad te koud, zijn auto vertoonde kuren, de benzine was best prijzig en de bewoners van de caravan naast hem draaiden overuren tijdens de nacht. “Gesteun en gekreun, tot in de ochtend”.



Op de vraag of hij ook nog iets positiefs te melden had, verscheen er plotseling een zure glimlach rond zijn mond. De terugreis was fijn. Maar dat genot was van korte duur want toen ze thuis aankwamen bleek de tuin vol onkruid gegroeid, lag de gang bezaaid met reclamefolders en stonk het in huis naar kattenzeik. Verder was het wel een leuke vakantie geweest.



Klagen, we doen het elk moment van de dag, dag in dag uit, week in week uit, mensenleven in mensenleven uit.



Ik moest vorige week even naar de dokter. De wachtkamer zat vol en ja hoor, het geklaag was niet van de lucht. Het ging over de wachttijd, over de dokter, over de assistente, over het eigen risico, over het plaatselijke ziekenhuis wat zo slecht bereikbaar was…

Vervolgens waren de individuele kwalen aan de beurt. Van verkoudheden tot vaginale schimmels en van open wonden tot ontwrichte schouders. Een klaagzang van elf coupletten inclusief een refrein om van te janken. 



Maar daar blijft het niet bij. We klagen ook over de sociale aspecten van het leven. Over het gedrag van onze buren, over de gemeente, over de overheid. Over “hun” die meer krijgen dan "wij" verdienen. Over de exorbitante brandstofprijzen, de hoge belastingen en de veel te hoge huren die we amper nog kunnen ophoesten…



Maar gelukkig zijn er hier en daar nog landgenoten die je niet hoort. Dat zijn mensen die eigenlijk alle reden hebben tot klagen maar dat niet doen omdat ze beseffen dat het je toch niet verder helpt. Mijn moeder bezigde binnen dat kader ooit een tegeltjeswijsheid: “Niet klagen maar dragen en bidden om kracht”. Mijn moeder was een wijs mens.



Brompot.

vrijdag 7 augustus 2015

Kranen met tuiten...

Ik zag ze sinds lange tijd weer eens in beeld: Liesbeth Spies, in haar tegenwoordige rol van burgemeester van Alphen aan de Rijn. Ze zat vanwege het ongelukje binnen haar gemeente een in de haast bij elkaar geharkte persconferentie op het gemeentehuis voor. En ze genoot. Ze genoot zichtbaar van de aandacht die ze eindelijk weer eens kreeg. Met een twinkeling in haar ogen stond ze de pers te woord en gaf antwoorden zoals een CDA politicus pleegt te doen: vaag.

Ze had dan ook weinig anders te melden dan dat we al tachtig keer op TV voorbij hadden zien komen. Er waren een paar kranen omgepleurd en vervolgens een paar huizen ingestort. Er vielen, behoudens een dooie hond, verder geen slachtoffers te betreuren dus kon Liesbeth lekker relaxed achteroverleunend de vragen over het “hoe en het wat” pareren.

Wat echter na een paar uurtjes al wel duidelijk werd, was het feit dat er een behoorlijk risico is genomen met de plaatsing van een mobiele kraan op zo’n ijzeren ponton. Liesbeth had dat op voorhand ook al ingeschat en voor het opstellen van een risico-inventarisatie een adviesbureautje in de arm genomen. Uiteindelijk weet je maar nooit en voordat je het in de gaten hebt, krijg je de schuld en kun je je baantje wel op je buik schrijven.  En daar is onze Liesbeth net even te slim voor. Natuurlijk, burgemeester van Alphen aan de Rijn is geen wereldbaan, maar voor een afgeschreven en weggepromoveerd kamerlid is het wel “nice to have”.

Het adviesbureautje blijkt nu toch ook zijn bedenkingen te hebben gehad en een aantal voorwaarden te hebben gesteld aan het veilig doorgaan van het project. En nu gaat het er natuurlijk om of de ambtelijke club van Spies de gestelde voorwaarden wel heeft gecontroleerd. Of het bouwbedrijf zich wel aan de gestelde adviezen heeft gehouden. De onderzoeksraad voor veiligheid is inmiddels ingevlogen en doet grondig onderzoek. Meestal leidt dat tot een vlijmscherpe conclusie. En dat wordt vast smullen.   

Wat er vervolgens gaat gebeuren is niet zo moeilijk te voorspellen. We krijgen een over en weer gooien van modder waarbij uiteindelijk de burgemeester het veld moet ruimen. Waar we overigens wel voor moeten oppassen is onze wereldwijde reputatie van de "beste baggeraars en waterspecialisten". Onze koninklijke puntmuts maakt daar "in den vreemde" regelmatig reclame voor. Ik weet niet of hij inmiddels is wezen kijken, maar ik zou hem willen aanraden om er een goed verhaal bij te verzinnen. Misschien de schuld in de schoenen van Spies schuiven ? Het is maar een idee.

Het zal Spies echter voorlopig allemaal worst wezen. Ze geniet met volle teugen van de aandacht en kan zich de komende weken nog even lekker profileren als de echte crisismanager. En mocht ze dan uiteindelijk haar biezen moeten pakken, dan kan ze zo het bedrijfsleven in. Wellicht een goed betaalde top-baan binnen de takelsector. Daar heeft ze inmiddels meer dan voldoende verstand van.    

Brompot

vrijdag 31 juli 2015

Komkommertijd. Verbouwingen...


Soms heb je dat: even lekker de ogen sluiten op de driezits in de kamer. Achtergrondgeluid van de TV, een tikkende klok, geen mens te bekennen en... vertrokken. Ik weet niet hoe lang ik daar heb liggen knorren maar ik kwam door iets wat op een nachtmerrie leek terug in het volle leven. En terwijl ik mij oprichtte keek ik de oorzaak recht in zijn muil. Rob Verlinden of te wel mister Pokon. De man van het programma “Robs grote tuinverbouwing”. De Rob, geliefd bij de dames, gehaat bij de mannelijke helft omdat programma's van hem bijna altijd eindigen in de eigen tuin waar zo nodig de opgedane inspiratie moet worden omgezet in daden.

Rob Verlinden, de man met het vreselijke 020 accent die niet alleen lijkt op een worm maar het ook is. Hij is de regelrechte reïncarnatie van de Lumbricidae oftewel de aardworm. Hele dagen wroet hij in de aarde, snode plannen bedenkend om tuinhatend Nederland tot op het bot te treiteren. Heb je de bloembollen net op je eigen “leuke” en snelle manier in de grond gepropt, komt hij weer met een plan om er een heksenkring of iets dergelijks van te maken. Heb je met veel moeite betontegels gelegd, komt hij met een paar houten paneeltjes in beeld die wij dan ook eigenlijk zouden moeten hebben “omdat ze zo leuk staan”. En ik steeds maar weer in mijn geschutskoepel kruipen om zijn plannen te torpederen. Doodziek word ik van die vent. Laat ie vooral een hol graven en er een poosje in gaan zitten. Een jaartje of tien. Dan zorg ik wel voor een leuk passend hek met een prachtig smeedijzeren slot.

Het is niet alleen deze Rob. Je hebt nog zo'n portret, ene Thomas Verhoef van het programma “eigen huis & tuin” in de volksmond beter bekend als “eigen huis in puin”. Deze meneer is van hetzelfde kaliber maar met dat verschil dat hij meer uit de familie van de houtwormen komt. Deze Anobium punctatum presteert het om elke week weer een onzinnig klusje te verzinnen en op zo'n manier te brengen dat je niet anders kan dan in de auto te jumpen en om wille van de vrede richting Praxis te scheuren. Daar liggen alle materialen kant en klaar inclusief verpakking met daarop de kop van die veredelde en snel binnenlopende beunhaas. Je hoeft alleen maar je kluspas te trekken en af te rekenen. En alsof het allemaal nog niet genoeg is, loopt er ook nog zo'n interieurmuts over het scherm met haar vermoeiende en geldvretende ideeën over “hoe het ook anders kan”. En daar gaan we dan weer...

Zo kan ik me in een ver en grijs verleden nog een verbouwingsvakantie herinneren die volledig was geïnspireerd op de ongein van dit soort idioten. Drie weken lang verbouwen met als toetje een tuinruïne geïnspireerd op de ideeën van de voornoemde aardworm. Terwijl half Nederland ergens aan de Middellandse zee lag te bakken, bezocht ik dagelijks exotische oorden zoals Praxis en Karwei. Toen een van vakantie terugkerende kennis informeerde waar wij waren geweest gaf ik als antwoord “Doeland, Tuinland en het strand van Formido”. “Wel een beetje uitgerust en mooi weer gehad ?”, vroeg hij. Hij moest hard rennen...

Brompot


zaterdag 25 juli 2015

Vakantietijd

Het klinkt wellicht wat vreemd, maar ik neem tijdens de vakantieperiode geen vakantie. Dat doe ik al jaren niet meer en ik moet zeggen, dat bevalt prima. Het is geweldig leven als vijfenzeventig procent van de BV Nederland over de grens joept en zich er een poosje niet meer mee bemoeit. Dan heb je eindelijk tijd om eens rustig “je ding” te doen. 

Dat begint al met de dagelijkse files die in één keer zijn doorgeschoven naar Frankrijk, Duitsland of andere verre oorden. In ieder geval ver genoeg om hier thuis daags een uurtje reistijdwinst te boeken. Omdat ook de “flitsers” op vakantie zijn, kun je bovendien lekker diep op het gas trappen zodat je nog wat aanvullende tijdwinst boekt.

En eenmaal op het werk kun je tot je tevredenheid vaststellen dat het ook daar tot een oase van rust is gekomen. Geen eindeloze vergaderingen, geen gezeur over gezeur, geen moeilijke gesprekken, weinig mailtjes en vooral geen gerinkel van je telefoon. Gewoon onder het genot van een lekkere bak koffie je tijd volmaken om vervolgens weer keurig binnen een redelijke tijdsgrens thuis te arriveren.

Op het politieke vlak is het eveneens stil. “Ze” zijn op reces. Een weekje of acht geloof ik. Een aantal politici gebruiken deze tijd om “in den vreemden” op een door de overheid gesubsidieerd veldbedje aan een zwembad wetgeving te bedenken en een aantal vindt het nodig om zich te verenigen met het achterblijvende plukje werkers. Die lopen dan onder het motto “kijk mij eens één zijn met het volk” achter een vuilniswagen of schoffelen een perkje.

Ook de Koninklijke padvinderij is met vakantie. Ik heb begrepen dat onze koninklijke hopman samen met de akela en de welpjes nu ergens in Griekenland aan het spelevaren zijn met de speedboot. Dat kan gelukkig weer want de euro-stroom richting Griekenland is inmiddels goed op gang gekomen. Ik heb begrepen dat hij met zijn bootje ook nog een beetje sociaal bijbeunt door hier en daar wat verdwaalde Syriërs uit het water te trekken. Hij belt dan wel eerst de portier van de BV Nederland of we nog niet aan het afgesproken aantal van 2047 vluchtelingen zitten. Anders moet hij ze van Rutte laten gaan.

Het is dus een heerlijke periode waarbij ook de komkommers ongecontroleerd door het nieuws razen. Op TV  krijgen we elke dag herhalingen voorgeschoteld die worden aangevuld met een paar uur 4-daagsenieuws uit Nijmegen. Daar is de uitgerangeerde Fons van der Poel de weg op gejaagd om in zijn nadagen nog wat diepgravende interviews te houden met de wandelaars. Zo hoorde ik hem aan een strompelende wandeldebiel de vraag stellen of het nog een beetje ging. De man was tot aan zijn knieën versleten, zijn leuter sleepte over het asfalt, hij had twaalf blaren maar het ging allemaal nog prima. Hij ging “het kruisje” wel halen.  De sukkel.   

Maar dan, als iedereen weer terug is en zich warm begint te lopen om de BV weer aan te trappen, dan gaan wij op vakantie. Naar het inmiddels leeggelopen zuiden met heerlijke lege stranden en een zalige rust.

Brompot.