Totaal aantal pageviews

vrijdag 27 februari 2015

Beste Katja Schuurman


Altijd als ik jouw naam hoor, dan moet ik denken aan een zakje snoep. Omdat de gelijknamige snoepjesfabriek hier in de omgeving staat. Overigens kan ik mij niet voorstellen dat je ouders je naar deze fabriek hebben vernoemd. Baby’s zijn over het algemeen spuuglelijk dus om je direct na je geboorte al als een snoepje te betitelen, gaat te ver.  Mijn beide kinderen noemde je overigens ooit  een “lekkere Chick”.  Nu weet ik niet precies wat ze daarmee bedoelden maar ook dat heeft weinig met snoep te maken schat ik zo in. “Chick” lijkt me iets van een kip en daar kan ik me dan weer wel iets bij bedenken want die hebben hun hersens meestal niet in hun kop zitten maar ergens in hun boezem.  

Beste Katja, graag wil ik het even hebben over je carrière.  Ik kom er niet helemaal uit. Ik weet niet precies wat we met je moeten. Ik heb begrepen dat je ooit iets van een “actrice” bent geweest. Dat was vlak na de oorlog toen je in die zeepprogramma’s van Joop van der Ende speelde. Ik moet zeggen dat ik het niks vond. De publiekswaardering werd meer ingegeven door je decolleté dan door de wijze waarop je liep te acteren. Blijkbaar vond je dat zelf ook want het was allemaal maar van korte duur.

Daarna kwam je regelmatig op TV. En dan in die wazige BNN programma’s waar je samen met die andere muts, Bridget, een slecht toneelstukje opvoerde. Bridget tegen Katja of zoiets. Ik snap er nog steeds geen zak van. Uiteindelijk brak je dan toch nog door. Je trad op in de Playboy en dat werd een echt kassucces. En daarna werd het een beetje stil. Blijkbaar was bij het publiek de spanning wel verdwenen en raakte je in de vergetelheid. Overigens overkwam die Bridget hetzelfde. Die kwam eveneens in het blootblad terecht. Als een soort van uitdaging waarmee ze een plaatselijk kikkerasiel financieel wilde opleuken. Nooit meer iets van gehoord.

Vervolgens heb je een leuke bekende Nederlander aan de haak geslagen en was het tijdperk Schuurman voorbij. En zo hoort het ook.  Je beleeft een hoogtepunt en zakt dan terug in de naakte realiteit van alle dag.  Achter het aanrecht, huishouden doen, genieten van de geneugten van het huwelijk en samen kindje maken en opvoeden….

Maar zoals dat bij mensen zoals jou gaat: het begint toch weer een beetje te kriebelen. Je mist de aandacht. Helaas heeft ook bij jou het verleppingsproces zijn intrede gedaan, maar gelukkig hebben we onlangs bij de serie “Swingers” kunnen vaststellen dat ze nog wel door de test komen. "Het beeld slaat niet dood" om het maar zo te zeggen. Overigens was je acteerwerk niet echt geweldig. Maar dat was ook niet nodig. We begrepen ook zonder tekst wat de bedoeling was.

Afgelopen periode hebben we vast kunnen stellen dat het gekriebel weer tot een behoorlijke jeuk is uitgegroeid. En niet alleen omdat je in een scheiding ligt. Je bent gewoon weer veelvuldig in beeld. Ook nu weer gillerig en overdreven aanwezig. En wéér gaat het uitsluitend om je lijf.

Ik gaf al aan dat ik niet goed weet wat we met je moeten. Ik heb er echter wel over nagedacht. Bij ons in de buurt hebben we recent carnaval gevierd. En zo was er een carnavalsvereniging met een mooi toepasselijk motto: “Bier en Tieten”. Ik weet niet of er al een prins in beeld is voor het komend jaar, maar ik zou het zeker proberen. Echt iets voor jou.

 
Brompot.

vrijdag 20 februari 2015

Vijftig tinten grijs…


Zo in één keer ging het erover: het levenswerk van schrijfster L.E. James. Drie dikke boeken vol erotische prietpraat met een tweeledig doel: het vullen van schrijfsters portemonnee en het doorbreken van niet bestaande taboes. Het was “hot” om het maar passend te verwoorden. Als ik het goed heb begrepen was het de oorzaak van de kortdurende periode dat vrouwelijke hormomen uit pure honger uit hun roestige kruiwagen sprongen en dat het mannelijk zaad zich, als ware het een dagen durende tsunami, luid klotsend zijn weg zocht richting hunkerende en uitgehongerde dames.  

Ook bij ons verschenen de drie boeken. Verpakt in een strakke condoom werden ze voor een bedrag van vijftig euro over de toonbank geduwd. En zoals dat dan gaat: behalve de vrouwelijke doelgroep werden ook wij mannen door alle opwindende ophef geprikkeld. Zo ben ook ík vol optimisme aan het spul begonnen. Tot aan bladzijde zestien want toen kreeg ik heimwee naar mijn Donald Duck die nog half uitgelezen op de WC lag.

Ik heb er verder niet meer in gelezen en ze aan de kant gemikt. Volgens zeggen heeft onze hond er nog een poosje aan geroken en er vervolgens vol opwinding een plasje over gedaan.

Vijftig tinten grijs, gezwam tot op het bot. Ik kreeg het gevoel van een “deja vu”. Dat komt omdat ik voor een deel de jaren zestig heb meegemaakt. De tijd waarin op seksgebied alles kon en mocht. Hele wagonladingen seksspeeltjes rolden ons land binnen, seksblaadjes kon je op straat kopen, buren gaven elkaar gevraagd en ongevraagd een beurt en bij de padvinderij gebruikten we ons zakmes om een houtjwerkje in de vorm van een vibrator te snijden. Alles kon en alles mocht.

En de hele gemeenschap deed er ook aan mee. De film Deep Throat werd in de bioscoop vertoond en de toenmalige minister van justitie, de katholieke Dries van Agt kwam hoogstpersoonlijk kijken of de film wel geschikt was voor het publiek. Hij kwam er met een afgetrokken bekkie en rode oortjes uit. Bovendien kreeg hij geen woord meer uit zijn diepe strot. Vijftig tinten grijs, het doorbreken van taboes. Hoezo bestaan die nog.

Na het jaren zestig gedoe hebben we nog diverse overbodige pogingen gezien. Zoals die van Paul de Leeuw die het nodig vond om vooral veel schuttingwoorden in zijn programma’s te bezigen en mensen te confronteren met zijn eigen persoonlijk taboe-doorbreking. En wie kent Jef van Oekel niet met zijn Barend Servet shows. Of de naakte VPRO vertoning van Phill Bloom waar bijna het complete kabinet over struikelde..

Onlangs verscheen dan de film “vijftig tinten grijs” full color in de bioscoop. Hordes zijn er inmiddels geweest en hebben thuis in de verlenging nog een poosje doorgeborduurd waarbij het complete servies richting slaapkamer verdween om vooral veel uit te proberen. Ik heb begrepen dat er bij de Blokker een run is ontstaan op strak geveerde wasknijpers…

Bij ons zijn de boeken inmiddels verdwenen. Ik weet niet waar ze zijn. Jammer want ik wilde ze doneren aan de pauselijke masturbaris van het Vaticaan. Daar hebben ze na de recente onthullingen heel erg behoefte aan een nieuw elan. Het gaat die oude kruisenpoetsers vast enorm helpen.

 
Brompot.   

vrijdag 13 februari 2015

Limburgse flipperkast


En jawel hoor, we hebben er weer één te pakken. Een zichzelf politicus noemende fraudeur die de kas van de BV Nederland heeft belazerd. We hebben het over ene Mark Verheijen. Een tweede kamerlid die volgens zeggen voor enkele duizenden euro’s reiskosten heeft gedeclareerd terwijl hij met zijn kont in een dienstauto zat. Voor alle duidelijkheid: een dienstauto is een vervoersmogelijkheid voor doorgaans belangrijke figuren waarbij er door de gebruiker geen bijtelling of andere vergoeding hoeft te worden betaald. Ze reizen uit hoofde van hun functie en “voor nop”.


Nu vraag ik mij natuurlijk meteen af of deze Mark wel belangrijk genoeg was om überhaupt met een dienstbak te mogen reizen. Uiteindelijk is hij niet veel meer dan een Limburgs provinciaaltje die blijkbaar een klusje in de randstad moest doen. Wat voor een klusje is vaag. Ik kan me ook niet voorstellen dat hij het Limburgs evangelie in Den Haag moest prediken. Andersom zou overigens logischer zijn geweest maar dat is weer een ander verhaal.


De andere Mark, vriend Rutte, vindt de berichtgeving rond de malversaties allemaal wat opgepompt en opgeblazen. Natuurlijk, wat Verheijen heeft gedaan mag niet, maar of het nou zo erg was allemaal…. 


"Wel, beste premier Rutte, ik zal je meteen uit de droom helpen: dit is inderdaad erg. Van een volksvertegenwoordiger mogen we onberispelijk voorbeeldgedrag verwachten. Zeker gelet op alle boetes die burgers in dit land van de overheid krijgen opgelegd als ze een belastingformulier foutief invullen of, net als Verheijen, onterecht een declaratie indienen. Je komt vervolgens als fraudeur in een asociale kaartenbak terecht en kunt het maatschappelijk verder wel shaken".


Ondertussen zou deze boef zijn zaakjes gewoon af kunnen doen met de mededeling dat hij misschien wat stom is geweest maar dat hij ervan heeft geleerd. Nu staat dit gevalletje niet op zichzelf. Deze meneer heeft in het verleden al meer stommiteiten uitgehaald. Zo heeft hij zich als “onberispelijk” politicus ingelaten met zijn Limburgse vriendjes zoals de politiek gesjeesde Van Rey die nu als vermeende corrupticus voor de rechtbank staat. Fijne vrienden.


“Het is allemaal niet zo erg”, klinkt het. Ik vraag me af wat er nu verder gebeurt. Normaal gesproken staat die andere Limlander, die blonde populistische platbodem oftewel Wilders, meteen op zijn achterste benen om als een echte moraalridder een aftreden te eisen. Op dit moment hoor ik uit die hoek helemaal niets. Een vorm van opperste solidariteit ?


Je krijgt zo langzamerhand het idee dat we te maken hebben met een echte politieke Limburgse flipperkast. Je stopt een steekpenning in het apparaat, er verschijnt een glimmende kale bal die vervolgens in de richting van de randstad wordt geschoten. Doel: het behalen van een zo hoog mogelijke score. De ervaring leert echter dat deze gelanceerde toppers nooit tot een topscore komen. Halverwege het spel vallen ze door de mand en is het definitief “game over”. Voor Verheijen “gloort” er dus nog hoop.


Brompot

vrijdag 6 februari 2015

Beste Willeke Alberti



Ik ben wat aan de late kant, maar beter laat dan nooit: van harte gefeliciteerd met je zeventigste jaarring. Ik kwam er achter omdat een collega van mij dat irritante liedje van jou over Carolientje floot wat op zoek was naar een man. Toen ik er een cynische opmerking over maakte omdat jij inmiddels ook aan een vierde kerel toe bent, meldde hij dat hij het floot omdat jij zeventig was geworden. Hij zag het als een soort van eerbetoon aan de jarige. Ik heb hem uitgelegd wat ik er van vond en nu fluit hij niet meer.

Ik moet eerlijk bekennen Willeke, dat ik vroeger als kleine jongen een fan van je was. Ik had de beschikking over een platenspeler met drie singeltjes. Eén van Dorus, één van de Blue Diamonds en één van jou. Dat was een plaatje met het liedje “Norman”. Ik vond het in eerste instantie een geweldig nummer. Totdat de naald in het refreintje bleef hangen ter hoogte van de groef  “Norman, hoehoehoehoehoehoe, Norman hoehoehoehoehoehoe”  Na een keertje of tachtig  “hoehoehoe” was ik het zo zat, dat ik het plaatje in de kachel heb gegooid. Ik was er echt helemaal klaar mee en kort daarna trouwens ook met jou.

Dat was vanaf het moment waarop mijn vader in de buurt van Hilversum bij een benzinestation in de rij stond te wachten op zijn beurt. Dat was nog in de tijd dat een pompbediende de tank vulde, zo begin jaren zeventig  van de vorige eeuw. Jij stond eveneens met je auto in de rij en toen de bediende naar de auto van mijn vader liep, riep jij dat je haast had en als eerst geholpen moest worden. Toen mijn vader er iets van vond, riep je de historische woorden “Weet u wel wie ik ben ?”.  De plaat van mijn vader bleef toen ook hangen. Midden in een Psalm en ter hoogte van een groef die heel erg over onze Lieve Heer ging. Ik denk dat hij tachtig keer is herhaald.

Het zal in de periode zijn geweest tussen je eerste scheiding en je tweede scharrel. Zoiets. Daar wordt je een beetje stekelig van en grijp je al snel naar het bekende arrogantiemodel om je belangrijkheid neer te zetten. Maar gelukkig is dat al lang geleden. Je weet na drie scheidingen wel beter, toch ?

Ja, je eerste huwelijk. Toen was ik nog fan. Dat was met die Joop Oonk, de voormalig basgitarist van de Jumping Jewels. Ik kan me de nieuwsuitzending van de NTS nog wel  herinneren waarin je in zwart-wit in een trouwjapon over het scherm huppelde. In je kielzog allerlei collega-derde rangs-artiesten vooraf gegaan door zangeres Mieke Telkamp. Die componeerde jaren later, vermoedelijk naar aanleiding van het eind van je eerste huwelijk, het oergraflied “waarheen waarvoor”. Mooie passende tekst.

En met de rest van je huwelijken: ach, elk nadeel heeft zijn voordeel moet je maar denken. Zo kom je in ieder geval op de diverse covers van de roddelpers en blijf je in beeld. En dat is best handig. Zeker voor als je haast hebt bij de benzinepomp en je voor wilt kruipen. Dan hoef je niet meer uit te leggen wie je bent.  

En voor wat betreft mijn fluitende collega: hij fluit nu vaak je deuntje over “dat het allemaal in je dagboek staat geschreven”. Ik zou hem maar fijn gesloten houden. Is beter voor het algemene beeld.  

Ik wens je een fijne verjaardag, nog vele jaren en ga vooral lekker genieten van je AOW.

 

Brompot