Totaal aantal pageviews

vrijdag 29 mei 2015

Arrogantie


Gisteravond zat ik onder het genot van een biertje nog even naar het programma van RTL “late avond” te kijken en te luisteren. Daar ondernam een volgens zeggen “bekende Nederlander”, ene Ragas, een verwoede poging om een wazig boekje te promoten totdat er plotseling een bekende stem weerklonk: die van Beau van Erven Dorens. Gevolg: biertje dood, het verkooppraatje van Ragas dood en uiteindelijk ook de kleur van mijn beeldscherm dood. Beau van Erven Dorens. Jantje Arrogantje. Hij kwam uitleggen dat hij terugkeert naar RTL en dat we vanaf augustus weer mogen “genieten” van zijn programma’s.

Ik begrijp nooit zo goed hoe dat loopt bij de omroep. Hij zat bij SBS, presenteerde een aantal meer dan waardeloze programma’s, scoorde zelf ook bagger, neemt vervolgens afscheid en heeft meteen weer een nieuwe baan. Ik vraag me dan altijd weer af hoe wanhopig de omroepen zijn om dit soort tranentrekkende presentatoren binnen te halen. Het zegt toch wel iets over het niveau van de zender. En het vreemde van alles: hij keert nu voor de derde keer terug. Ik zou als bedrijf de voordeur voorzien van zes hangsloten en bij de artiesteningang drie waakhonden plaatsen. Zo’n baan-schuiver zou ik niet meer pruimen in mijn hut.

Behalve in omroepland wordt er momenteel nog meer geschoven. Zo zal naar verwachting ook de eveneens arrogante Sepp Blatter tijdens de aanstaande FIFA vergadering schuiven. Of hij schuift voor de derde keer op de FIFA voorzittersstoel, of hij schuift naar een Zwitsers cellenblok vanwege een verondersteld gevalletje van corruptie binnen zijn club. Deze meneer heeft, net als onze Beau, inmiddels een enorme plaat voor zijn hersens gecreëerd. Maar zo lopen er deze week nog meer...

Zo heeft de burgemeester van Haaksbergen van zijn gemeenteraad het verzoek ontvangen om zo snel mogelijk op te stappen. De man heeft zich na de ramp met de monstertruck ook als zodanig gedragen. Als een monster. Lekker ambtelijk en dus mechanisch. In plaats van zich sensitief te bekommeren over de slachtoffers van de ramp, is hij eerst naar kantoor gesneld om vast te stellen of er wel een vergunning was afgegeven en of die vergunning juridisch het hele evenement afdekte. Eigenlijk was hij alleen nieuwsgierig of zijn eigen rol goed was afgedekt. Zodat hij schadeloos het avontuur in kon met letselschade advocaten en andere gelukzoekers die in zijn visie uit waren op een flinke gemeentelijke schadeloosstelling. Zijn conclusie: “De vergunning was terecht verleend”.

Alleen al de arrogantie waarmee hij bleef vasthouden aan de juistheid van de gevolgde procedure heeft hem uiteindelijk de kop gekost. Niet zozeer de feiten maar het algemene gevoel. En hoe raar het ook klinkt: het siert de man dat hij uiteindelijk wakker is geworden. En als we het dan over sieren hebben: Laat vooral ook die Blatter zijn verantwoordelijkheid nemen en hetzelfde doen.

En tot slot nog voor onze Beau: ik heb begrepen dat er ideeën bestaan voor een nieuw programma. Ik hoorde iets van “De plaat voor je kop-show” Doelgroep: arrogant Nederland. Ik zou mijn vinger opsteken want het is echt iets voor jou.

 

Brompot 

 

  

dinsdag 26 mei 2015

Zondagse tactiek

“Gaan we nog wat leuks doen vandaag ?”, vroeg mijn echtgenote. Ik verwachtte hem al. Het is de standaardvraag voor de zondagochtend als we aan het standaard ontbijtje zitten met de twee standaard pistoletjes, standaard jusje en het standaard eitje.

“Het eitje smaakt me niet zo goed vandaag, een andere winkel ?”, vroeg ik vanuit een slimme afleidingsmanoeuvre want ik had geen zin in iets leuks.

“Nee, deze zijn ook van de Albert hoor”, zei ze ietwat verbaasd.
“Ik proef echt verschil. Er zit een flauw smaakje aan en het ruikt een beetje naar natte hond. Er is iets vreemds mee. Hapje ?”. Ik hield het lepeltje met eigeel in haar richting. Ze schudde haar hoofd.

“Nee, dank je, ik heb geen zin in ei”. Ik stak het lepeltje terug in de nog halfvolle eierschaal.
“We kunnen wel even bij mijn moeder langs”, stelde ze voor.

“Ik ben toch wel een beetje misselijk aan het worden van dat eitje”, bepte ik ontwijkend.

“Zal ik haar even bellen ?”, ze ging onverstoorbaar verder. Ik haalde mijn schouders op.
“Of verwacht je dat je met een uurtje aan de monitor op de IC ligt”. Ze had het blijkbaar toch gehoord.
Ik schudde mijn hoofd. “Dat niet, maar helemaal lekker ligt hij niet”
“Zal ik dan maar even bellen ?”, drong ze aan. Vervolgens: “Hoe laat denk je dat we klaar zijn ?”.
Ik speelde ietwat ongeïnteresseerd met het lepeltje in het eierprutje.
“Hebben we niks anders?”, vroeg ik al starend naar het dopje.
“Ja, hallo, ik vraag je net wat we gaan doen vandaag, en toen zei je niks”. Er klonk wat irritatie.
“Ik was bezig met dat ei, schat, en ik kan natuurlijk maar één ding tegelijk”. Open deur tactiek. Als het goed is schakelt ze nu over op het cliché.
“Ja, jullie mannen kunnen altijd maar één ding tegelijk”. Ach, zo voorspelbaar die vrouwen..
“We kunnen ook een eindje gaan fietsen”, stelde ik veilig voor. Ik dacht aan haar aambeien.
Ze trok chagrijnig weg en ontweek nu zelf. “Dan zijn we met een uurtje terug, en wat gaan we dan doen ?”. Ik voelde vooruitgang en gaf gas. “Nee, de hele ochtend bij je moeder hangen en dat gezwam aanhoren over ingescheurde kalknagels en de problemen met haar darmflora. Het eitje boert me trouwens behoorlijk op”.
Ze zuchtte. “Wees blij dat we haar nog in ons midden hebben”. Er brandde impulsief een antwoord op mijn lippen maar het doofde voordat er brandschade kon ontstaan. “Kom op schat, verzin nu eens ècht iets leuks”, het kwam uit mijn tenen.
“Jij kunt toch ook wel een keer wat verzinnen ?”, kaatste ze terug. “Ik moet altijd dingen bedenken”.
“Eindje fietsen stelde ik toch voor ? Dat vind ik altijd zo fijn. Gaan we daarna in de stad een kopje thee drinken”.
“Dan zijn we twee uurtjes verder”, concludeerde ze. “En wat dan ?”
“Oké, dan gaan we een heel eind fietsen en een kopje thee drinken bij mijn zus. Die is ook maar alleen”.
‘Nee, de hele middag bij je zus hangen en die zwamverhalen over de scheiding aanhoren. Daar heb ík geen zin in. En dan, met mijn aambeien”. Ik dacht even na. Ik zat op ramkoers.
“Dan gaan we dadelijk eerst naar jouw moeder, maar dan vanmiddag ook naar mijn zus. Met de auto”. Een niet zo aanlokkelijk compromis maar wel tactisch.
Ze zuchtte diep en keek me aan. “Het eitje zit je echt niet lekker hè ?”, zei ze. “Je ziet zo wit”.
“Kun je het zien ?”, vroeg ik met een licht medelijdend snikje terwijl ik een niet bestaande zweetdruppel van mijn voorhoofd depte. Ze knikte. Ik zei even niets want ik zag de eindstreep naderen. “Dan kruip ik maar achter de naaimachine”, besloot ze toen. “Vind je het erg ?”.
Ik liet een tactische stilte vallen. Toen: “Nee hoor schatje, ik pas me zoals gebruikelijk wel weer aan”.


Bart

zaterdag 23 mei 2015

Teleurstelling..

Het stond op voorhand al vast: Trijntje Oosterhuis zou de voorrondes van het songfestival niet overleven. Enerzijds vanwege het ronduit waardeloze lied, anderzijds vanwege het gebrek aan uitstraling. En wat daar nog als sausje overheen druipt is het feit dat weliswaar een goede stem heeft, maar dat er daar drieduizend van in een dozijn gaan. Als Anouk dit lied had gezongen of wellicht Ilse de Lange, dan hadden we de voorrondes ruimschoots gehaald. Gewoon omdat deze mensen beschikken over een geluid wat ver boven de rest uitsteekt.

Nu ben ik geen specialist, dat zeker niet, maar wel een gemiddelde muziekliefhebber. Laten we maar zeggen “een eindgebruiker”.  En uiteindelijk bepaalt die categorie het succes van de artiest. Misschien dat de Tros deze wijsheid op een blauw tegeltje kan verven en vervolgens cadeau kan doen aan alle kandidaten die mogelijkerwijs de illusie hebben het op zo’n festival ver te kunnen schoppen.

Ik hoor namelijk in de verte een aantal mogelijke kandidaten kraaien dat ze er wel zin in hebben om zich aan te melden. Ik hoorde geluiden over O’G3NE en Dries Roelvink. De eerste onuitspreekbare club heeft hetzelfde probleem als Trijntje en over de laatste wil ik het al helemaal niet hebben. Ik moet er niet aan denken in wat voor een outfit hij op de bühne zou verschijnen. Waarschijnlijk iets van een strak gevulde bananenschil waarmee hij vervolgens op zijn ongezond bruine zonnebankmuil pleurt.

Hoe dan ook: het Festival is voor ons voorbij en we kunnen het weer hebben over de zaken van alledag. Zaken zoals bijvoorbeeld het ingestelde burkaverbod en de intrekking van de kandidatuur van Michael van Praag om voorzitter te worden van de FIFA. Dat is die corrupte voetbalclub van Sepp Blatter waarvan de hele wereld vindt dat ie als voorzitter op moet stappen behalve degene die het voor het zeggen hebben. Die worden door de “koning” vorstelijk beloond om hem toch vooral in zijn stoeltje te laten zitten.

Ik vind het allemaal een beetje een slappe hap. Of je wil voorzitter worden en gaat tot het gaatje, of je wilt het niet. Maar hou dan vooral je mond en blijf buiten beeld. Nu blijkt achteraf, het aapje komt nu uit de mouw, dat Michael helemaal niet voor het voorzitterschap ging maar vooral bezig was om die Sepp weg te krijgen.

Wel, dan had hij die inmiddels over de balk gesmeten tonnen aan KNVB campagne-geld beter rechtstreeks over kunnen maken op de rekening van de FIFA-stemmers. Daarmee had hij zijn eigen geloofwaardigheid behouden en tevens zijn doel bereikt. Deze beproefde smeergeld-methode past namelijk volledig binnen de filosofie van de corrupte wereld- voetbalbond. Succes verzekerd !

Brompot

 

zaterdag 16 mei 2015

Versleten liefde...

'Hoever ben je ermee, Roos ? Het is half elf, ik moet er morgen vroeg uit en ik wil nog een beetje neuken'. Hij kwam uit de keuken gelopen en poerde met een wattenstaafje in zijn oor. Roos zat op de bank met een kruiswoordpuzzel op schoot en een potlood in haar hand. Ze bekeek hem kort van over haar halve leesbril en richtte zich toen weer op de puzzel.

'Nou, wat doen we ?', drong hij aan terwijl hij onverschillig met zijn voet tegen haar voet schopte.
Ze slaakte een zucht en keek opnieuw op. 'Dus meneer wil neuken. En wil meneer alléén neuken ? Of moet ik ook nog wat sabbelen'.

Hij keek alsof hij het in Keulen hoorde donderen en trok het wattenstaafje met een ruk uit zijn oor. 'Wat bedoel je ?'.

'Oké ik neem dus aan dat ik ook nog moet sabbelen. Dat komt dan bovenop de standaardprijs en kom ik uit op vijfenzeventig euro. Best een hoog bedrag voor drie minuten maar het gaat uiteindelijk om jouw resultaat, nietwaar ?'. Ze bewoog het potloodgum langs haar lippen.

Hij begon nerveus te lachen. 'Wat is dit voor een gezwam Roos ben je van de leg ?'. Hij stak het staafje in zijn andere oor.

Zij richtte haar ogen weer op de puzzel. 'Lidwoord met drie letters', mompelde ze.

'Roos, wat is dit voor een flauwekul'. Hij stak zijn armen in de lucht alsof hij hulp uit de hemel verwachtte. Het staafje stak nu eenzaam uit zijn oor.

'Moet je luisteren Joop, als je mij als een soort van snol gebruikt, dan ga ik me er ook maar naar gedragen. Vijfenzeventig euro. Overigens kun je vijfentwintig euro als een cashback scoren als je mij binnen die drie minuten ook nog tot een orgasme weet te brengen. Wordt wel een hele uitdaging'.

'Hoe kom je bij al die onzin, Roos ? O, wacht. Ik weet het. Je bent vanmiddag bij die ijspegel geweest. Hoe heet ze ook alweer ? Francine ?'. Hij brieste en bewoog het staafje woest heen en weer.

Ze keek op, zette haar leesbril af en gooide de puzzel naast haar op de bank.

'luister, Joop van Zanten. Dan leg ik het even uit. Waar vind ik de liefde binnen onze relatie. Waar is de genegenheid gebleven, de tederheid, de lieve woorden, het opwarmen, het uitdagen, de zwoelheid, de prikkels, die heerlijke romantiek van dertig jaar geleden. Vroeger noemden we dat vrijen. Tegenwoordig kom je niet veel verder dan “een beetje neuken”. Wanneer heb je eigenlijk voor het laatst gezegd dat je van me hield, me eens lekker spontaan gekust, een liefdevolle arm om mijn schouders gelegd of gewoon tijd voor me genomen'.

'Oké Roos, ik hou van je. Dat je het weet !'. Het wattenstaaf-eind verdween nu in zijn mond.
'Oké Joop, fijn. Je geeft me zó n geweldig romantisch gevoel met dat wattenstaafje in je mond'.

Hij trok het er spontaan uit en raakte nu echt geïrriteerd. 'Wat wil je nou helemaal van me. Ik werk keihard, ik ben druk met voetbal, met mijn vrienden. In mijn dagen zitten maar vierentwintig uur!'.

'Klopt Joop, en ik doe niks. Beetje koffie drinken, beetje schoonmaken, zorgen dat het eten op tijd klaar staat en in bed voor je ultieme snol spelen. “Ik wil nog een beetje neuken”. Je snapt het gewoon niet !'.

'Ik ga met de hond lopen, ik ben er klaar mee'. Hij gooide het staafje nijdig op de bank, floot en liep met grote stappen naar de keuken. De hond volgde gehoorzaam.

Ze stond eveneens op en liep hem snel achterna. 'Neem je bankpas mee Joop en loop even langs de automaat, want mocht je het nog niet snappen en toch nog wat willen, ik wil graag cash worden betaald !'.

Bart

Copyright Brompot mei 2015

woensdag 13 mei 2015

Beste mevrouw Oosterhuis (2)


Ik heb het een tijdje geleden, toen u werd uitverkoren voor het songfestival al voorspeld: u moet het niet hebben van uw zangkwaliteiten. Daar gaat u het niet mee redden. Het leunt vervolgens ook wel een beetje tegen mijn lijfspreuk aan: “Al sturen we een gouden kraai, het blijft een ramp met veel lawaai”. Dat zagen we vorig jaar met die Oostenrijkse zangeres met die sik en dit jaar gaan we dat meemaken met uw optreden in uw jurk. Nou ja, jurk, het heeft wat weg van een kolenkit waar flink de figuurzaag  doorheen is gehaald. Ik denk dan ook dat u hem, na gebruik, gewoon in de hoek kunt zetten.

Beste mevrouw Oosterhuis, het ziet er gewoon niet uit. Behalve uw boezem steken er ter hoogte van het handvat, ook nog de nodige kilo’s bibs uit. En dat accentueert u door de manier waarop u op dat podium loopt te paraderen. Ik kwam vroeger nog wel eens in de mijnen, in Limburg, en daar zag ik dat soort outfits wel vaker. Overigens konden die mijnwerkers wel zingen. Klonk prachtig in de schachten. Misschien dat u daar een keertje een optreden kunt verzorgen. Alhoewel, ik weet niet of er nog een mijn open is en of er dan geen verhoogd risico op instorting ontstaat.

Hoe dan ook, volgende week is het zover. Dan mag u, gestoken in uw kolenkit, de voorrondes in. Dan mag u laten zien wat u allemaal in huis heeft. Ik moet eerlijk zeggen dat ik helaas niet zo’n vertrouwen heb in de goede afloop. Ik vind het een vaag liedje waarin het heel erg gaat over de één of andere baby waar u langs moet lopen, of dat de baby bij u langs moet lopen en dat niet doet, waar u dan op uw beurt blijkbaar wanhopig van wordt. 

U roept vervolgens nog een paar keer “wahaharom” waarna het liedje klaar is en u na een kortstondig beleefdheidsapplaus en een buiginkje van het trapje af moet stappen om u vervolgens bij de “green-room” te melden waar u dan met een vlaggetje mag zwaaien.  Uiteraard alleen als de camera op u gericht staat. Ik zou wel iets van een badjas aantrekken want er kijken ook kinderen.

Kijk, al analyserend kan ik me levendig voorstellen dat het langslopen van de “baby” in uw liedje niet lukt. En dat hij je niet veel méér ziet dan als vriend. Ik zou om te beginnen iets aantrekkelijks aantrekken, en me niet verstoppen in zo’n schoorsteenvegers-pak met scheur.  Het is overigens wel prettig dat u het liedje in het Engels zingt. Dat camoufleert de inhoudsloze tekst en dat is wellicht goed voor de puntjes.

Is er dan helemaal niets goed aan uw optreden ? O ja hoor, dat zeker. Het is goed en heel moedig dat u meedoet, anders hebben we volgend jaar een probleem. Dan moeten we een jaartje overslaan. En dat is dan weer heel jammer want dan hebben we niets om over te zeuren.

Hoe dan ook: ik wens u heel veel succes en tot slot nog een gouden tip: zing vooral uit volle borst, dat is goed voor het beeld en mag met uw jurkje zeker geen probleem zijn.

 

Brompot

zondag 10 mei 2015

De Friese vlag


Ik zag het gebeuren: Het busje kwam de camping opgereden, hobbelde naar de uitverkoren plek en voordat hij goed en wel in de ankers hing schoof de zijdeur open en werd er met een enorme duiksprong een vlag in de grond gepoot. Een Friese vlag. Zo’n blauw gestreept ding voorzien van rode hartjes. Vervolgens werd er nog een soort van deken uitgerold voorzien van hetzelfde patroon. Voor alle duidelijkheid: we praten hier over een camping in het noorden van Drenthe, tien kilometer buiten de grens van het “Friese reservaat”.

Behalve het feit dat iedereen moest kunnen zien dat het gezin uit Friesland kwam, moesten we het vooral ook horen. Het was een kakafonie van onverstaanbare oergeluiden waarbij veelvuldig het woord “Heit” over de camping schalde. Het kwam uit de diverse kelen van meegereisd grut wat wereldvreemd over de camping raasde alsof ze van een andere planeet kwamen. “Heit” hier en “Heit” daar. Ik zei nog tegen mijn echtgenote dat hier sprake was van een “Heitje voor een Karweitje” want deze Wieger Ketellapper kluste zich buiten adem om zijn kroost binnen de wei te houden.

Er was trouwens ook nog een “Mem”. Die zag er vooral op toe dat de Friese eer werd hooggehouden want als de kinderen ook maar iets van de Hollandse en dus begrijpelijke taal gebruikten, werden ze in het Fries tot de orde geroepen.

Alsof het allemaal nog niet genoeg was verschenen er nog een tweetal grootouders. “Pake” en “Beppe”. Als een soort van Fokke en Sukke. Ze kwamen bij de familie op visite. Pake had wat weg van een oude turfsteker met haakse rug en Beppe was voorzien van een veel te grote mond van waaruit eveneens blauwe strepen met rode hartjes werden gespuugd. Toen ze hem op enig moment lostrok om de kinderen aan tafel te krijgen bekroop mij het gevoel dat er een Fries regiment infanteristen werd opgeroepen om ten strijde te trekken tegen Bonifatius. Even later bleek dat ze volgens goed Fries gebruik “gezellig” gingen barbecueën. Beppe had zelf vlees meegenomen wat overigens was verpakt in een blauwe AH tas uit de Zaanstreek.   

Volgens Wilders vecht hij in dit land voor vrijheid van meningsuiting en uiteraard geldt die vrijheid ook voor de Friezen. Maar gelukkig mag ik er volgens diezelfde Wilders ook iets van vinden. En ik vind er iets van. Ik vind het opgeklopt provinciaal-nationalistisch gedoe en tevens een uiting van opperste zieligheid. We wonen in het Koninkrijk der Nederlanden en daar maakt volgens mij ook Friesland deel van uit. Dat men zich bezig houdt met zijn eigen cultuur, daar is niks mis mee. Maar er zijn wel grenzen. Of liever gezegd, die zijn er niet.

 
Brompot