Totaal aantal pageviews

donderdag 25 juni 2015

Hansje en de labbekakkers


Het was de week van de statements. Een week waarin de top van Nederland hun mondje roerde. Het begon allemaal met Hansje de Boer, voorman van de Dikke Deuren-klup oftewel het VNO NCW. Dat is de vereniging van ondernemend Nederland. Voor het beeld: de leden van deze club bestaan uit bestuurders van bedrijven en instellingen zoals banken, de industrie, de handel enz. enz. En ja, dat is ook de club die sinds de banken-ellende van 2008 hofleverancier was van het UWV en de sociale diensten. Inmiddels uitgegroeid tot een vloot van een paar honderdduizend werkloze zielen.

Waarschijnlijk had Hans ruzie gehad met zijn vrouw over het maaltje asperges wat ze op de markt had gekocht en wat werd aangeprijst als “echte Hollandse Asperges” terwijl Hans zeker wist dat ze door Polen waren gestoken. Hij had recent nog vragen over gesteld bij die andere asperge liefhebber, onze Mark Rutte. Die had iets geroepen over luie werklozen. Dat ze na ontslag door hun werkgever voor een reddende uitkering eerst richting UWV renden ipv op zoek te gaan naar een andere baan zoals bijvoorbeeld de jaarlijks terugkerende wereldvacatures van aspergestekers...

Hans voelde zich door Mark gesteund en ging vol in de aanval. “Het zijn labbekakkers”, riep hij overmoedig terwijl hij vol afschuw de “Polen” asperges schilde. “Waar zijn die honderdduizend uitkeringsrukkers gebleven die we de WW in hebben geschopt”, schreeuwde hij geïrriteerd naar zijn vrouw. Ze haalde haar schouders op. “De slappelingen hebben zich vast ingegraven”, opperde ze. “Bang dat ze weer aan het werk moeten. Het is allemaal werkschuw tuig Hans”. Hans schudde zijn hoofd, kwakte de asperges aan de kant en besloot meteen te bellen met de Volkskrant. “Interviewtje kan geen kwaad”, riep hij strijdlustig... En, natuurlijk, De Volkskrant was wel te porren voor een smeuïg verhaaltje. Het gaat niet zo goed in de krantenwereld dus een beetje sensatie is nooit weg...

Ondertussen broeide nog een kopstuk op een statement. Het betrof Pier Eringa van Pro-rail. Die had recent heel veel vertraging opgelopen toen hij van A naar Beter onderweg was. Hij belde met zijn mobiel vanuit de stilte-coupé met het hoofdkantoor. Nee, er lagen geen bladeren op de rails en nee, er was geen wissel geknapt. En ja, het onderhoudscontract was onlangs stilzwijgend verlengd met tien jaar. Dus technisch kon het niet fout zitten. Hij keek uit het raampje en ontdekte een paar lichaamsdelen. Hij wist genoeg. Hij schreef vervolgens een toespraak en riep voor een volle zaal dat het maar eens afgelopen moest zijn met de zelfdoding in de spits....

Zowel Hans de Boer als Pier Eringa hebben nu spijt van hun uitspraken. Ze nemen beide “afstand van hun statements”. Dat is een moderne manier om te roepen dat ze een dikke plaat voor hun kop hebben. Het gaat ze helaas niet meer helpen want beide hangen op dit moment op het publieke schavot. Ik heb inmiddels wel begrepen dat het muisje nog een staartje heeft. Hans de Boer gaat komende tijd asperges steken en Pier gaat meehelpen om bij gevalletjes van zelfdoding de treinen schoon te maken. En dan bij voorkeur tijdens de spits.


Brompot.


dinsdag 23 juni 2015

Griekse gezichten…


Ze liggen op gehuurde bedjes op het strand te bakken in de zon als het ultieme bewijs van de decadentie waarmee noord europeanen de zuidelijke buurlanden in de zomer overspoelen. Lesbos, de katalysator van het Griekse eilandenrijk waar het zogenaamd goed toeven is. Ze liggen op hun bedjes, de dames met hun keurig gekapte bikinilijntjes en hun veel te krappe bovenstukjes met als doel zoveel mogelijk blikken te vangen van langs paraderende mannelijke toeristen. En die zijn er in overvloed. Inclusief gespierde bovenlijven en met zonnebrandolie afgetankte six-packs. Op de bijzettafeltjes de koele biertjes, de glazen wijn of rosé wat de basis moet leggen voor een uitgebreide schranspartijen en een daaropvolgende liefdesnacht vol gekreun en gedreun.

Het gedrag van de gemiddelde toerist laat zich sleurmatig vangen in een drietal letters: ZVN oftewel zuipen, vreten, neuken. Weekje uitblazen heet dat. Omdat we de afgelopen periode zo druk zijn geweest. Vroeger dachten we er niet eens over na. Tegenwoordig vinden we dat we een afblaasmoment verdienen. En dan graag in de zon en het liefst zo goedkoop mogelijk. En dan valt Lesbos volop in de prijzen…

Ondertussen werken de Grieken zich zichtbaar uit hun naad en doen ze hun naar werkzweet stinkende best om het de gefortuneerde toeristen zo goed mogelijk naar hun zin te maken. Enerzijds omdat ze geld willen verdienen, anderzijds om het ultieme bewijs te leveren van de onjuistheid van de noordelijke algemene  opvatting: "Grieken zijn lui”. Het is ook in het verlengde van het verhaal van de stille armoe en het gevoel van schaamte als rechtstreeks gevolg van het aan de bedelstaf bungelen van de Merkels en Hollanders van dit Europa. Het wordt als een zware last ervaren…

En dan de vluchtelingen die als aangeschoten wild over de kustweg van Mantamados naar Mytilini lopen. Een heuvelachtige  en gloeiend hete asfalt-route met een rode loperlengte van ruim veertig kilometer. In de brandende zon strompelen ze naar hun veilige stip aan de horizon: het aanmeldingskamp. Aangespoord door de onzichtbare kogelregen die ze niet meer uit hun geheugen gewist krijgen en wat hun overlevingsdrift bij voortduring aanwakkert.

Vrouwen, kinderen, bejaarden, gelukszoekers… Vanuit hun rubberboot tijdens de nachtelijke uren op Lesbos geland en de “Lesbosse” D-day heuvels opgeklauterd. Zij zijn, evenals tijdens de “Normandische “ D-day dagen van zeventig jaar geleden, niet welkom. Er is echter één verschil: ze worden niet door kogels belaagd maar door mensen die zich hebben verenigd in zogenaamde “partijen voor de vrijheid” zoals wij die in de vorm van de PVV kennen. Vrijheid voor wie eigenlijk ? Alleen voor onszelf ? 

In Brussel wordt er ondertussen over de Griekse toekomst gesproken. Gesproken door “wijze” dames en heren die weinig van de vele gezichten van Lesbos zullen ervaren. Het zijn de schuldeisers en de koele saneerders die de laatste druppel uit de zieltogende economie pogen te persen.

En het Griekse volk ? Dat is, hoe vreemd het ook klinkt, overgeleverd aan het zwaard des oordeels: Het Griekse zwaard van Damocles. Hoe confronterend moet dit allemaal zijn…       

 
Brompot