Totaal aantal pageviews

donderdag 25 juni 2015

Hansje en de labbekakkers


Het was de week van de statements. Een week waarin de top van Nederland hun mondje roerde. Het begon allemaal met Hansje de Boer, voorman van de Dikke Deuren-klup oftewel het VNO NCW. Dat is de vereniging van ondernemend Nederland. Voor het beeld: de leden van deze club bestaan uit bestuurders van bedrijven en instellingen zoals banken, de industrie, de handel enz. enz. En ja, dat is ook de club die sinds de banken-ellende van 2008 hofleverancier was van het UWV en de sociale diensten. Inmiddels uitgegroeid tot een vloot van een paar honderdduizend werkloze zielen.

Waarschijnlijk had Hans ruzie gehad met zijn vrouw over het maaltje asperges wat ze op de markt had gekocht en wat werd aangeprijst als “echte Hollandse Asperges” terwijl Hans zeker wist dat ze door Polen waren gestoken. Hij had recent nog vragen over gesteld bij die andere asperge liefhebber, onze Mark Rutte. Die had iets geroepen over luie werklozen. Dat ze na ontslag door hun werkgever voor een reddende uitkering eerst richting UWV renden ipv op zoek te gaan naar een andere baan zoals bijvoorbeeld de jaarlijks terugkerende wereldvacatures van aspergestekers...

Hans voelde zich door Mark gesteund en ging vol in de aanval. “Het zijn labbekakkers”, riep hij overmoedig terwijl hij vol afschuw de “Polen” asperges schilde. “Waar zijn die honderdduizend uitkeringsrukkers gebleven die we de WW in hebben geschopt”, schreeuwde hij geïrriteerd naar zijn vrouw. Ze haalde haar schouders op. “De slappelingen hebben zich vast ingegraven”, opperde ze. “Bang dat ze weer aan het werk moeten. Het is allemaal werkschuw tuig Hans”. Hans schudde zijn hoofd, kwakte de asperges aan de kant en besloot meteen te bellen met de Volkskrant. “Interviewtje kan geen kwaad”, riep hij strijdlustig... En, natuurlijk, De Volkskrant was wel te porren voor een smeuïg verhaaltje. Het gaat niet zo goed in de krantenwereld dus een beetje sensatie is nooit weg...

Ondertussen broeide nog een kopstuk op een statement. Het betrof Pier Eringa van Pro-rail. Die had recent heel veel vertraging opgelopen toen hij van A naar Beter onderweg was. Hij belde met zijn mobiel vanuit de stilte-coupé met het hoofdkantoor. Nee, er lagen geen bladeren op de rails en nee, er was geen wissel geknapt. En ja, het onderhoudscontract was onlangs stilzwijgend verlengd met tien jaar. Dus technisch kon het niet fout zitten. Hij keek uit het raampje en ontdekte een paar lichaamsdelen. Hij wist genoeg. Hij schreef vervolgens een toespraak en riep voor een volle zaal dat het maar eens afgelopen moest zijn met de zelfdoding in de spits....

Zowel Hans de Boer als Pier Eringa hebben nu spijt van hun uitspraken. Ze nemen beide “afstand van hun statements”. Dat is een moderne manier om te roepen dat ze een dikke plaat voor hun kop hebben. Het gaat ze helaas niet meer helpen want beide hangen op dit moment op het publieke schavot. Ik heb inmiddels wel begrepen dat het muisje nog een staartje heeft. Hans de Boer gaat komende tijd asperges steken en Pier gaat meehelpen om bij gevalletjes van zelfdoding de treinen schoon te maken. En dan bij voorkeur tijdens de spits.


Brompot.


1 opmerking:

  1. Of beide genoemde activiteiten de betonnen plaat voor de kop zullen weg slijten betwijfel ik.

    Maar het zou een start kunnen betekenen.

    Vriendelijke groet,

    BeantwoordenVerwijderen