Totaal aantal pageviews

vrijdag 31 juli 2015

Komkommertijd. Verbouwingen...


Soms heb je dat: even lekker de ogen sluiten op de driezits in de kamer. Achtergrondgeluid van de TV, een tikkende klok, geen mens te bekennen en... vertrokken. Ik weet niet hoe lang ik daar heb liggen knorren maar ik kwam door iets wat op een nachtmerrie leek terug in het volle leven. En terwijl ik mij oprichtte keek ik de oorzaak recht in zijn muil. Rob Verlinden of te wel mister Pokon. De man van het programma “Robs grote tuinverbouwing”. De Rob, geliefd bij de dames, gehaat bij de mannelijke helft omdat programma's van hem bijna altijd eindigen in de eigen tuin waar zo nodig de opgedane inspiratie moet worden omgezet in daden.

Rob Verlinden, de man met het vreselijke 020 accent die niet alleen lijkt op een worm maar het ook is. Hij is de regelrechte reïncarnatie van de Lumbricidae oftewel de aardworm. Hele dagen wroet hij in de aarde, snode plannen bedenkend om tuinhatend Nederland tot op het bot te treiteren. Heb je de bloembollen net op je eigen “leuke” en snelle manier in de grond gepropt, komt hij weer met een plan om er een heksenkring of iets dergelijks van te maken. Heb je met veel moeite betontegels gelegd, komt hij met een paar houten paneeltjes in beeld die wij dan ook eigenlijk zouden moeten hebben “omdat ze zo leuk staan”. En ik steeds maar weer in mijn geschutskoepel kruipen om zijn plannen te torpederen. Doodziek word ik van die vent. Laat ie vooral een hol graven en er een poosje in gaan zitten. Een jaartje of tien. Dan zorg ik wel voor een leuk passend hek met een prachtig smeedijzeren slot.

Het is niet alleen deze Rob. Je hebt nog zo'n portret, ene Thomas Verhoef van het programma “eigen huis & tuin” in de volksmond beter bekend als “eigen huis in puin”. Deze meneer is van hetzelfde kaliber maar met dat verschil dat hij meer uit de familie van de houtwormen komt. Deze Anobium punctatum presteert het om elke week weer een onzinnig klusje te verzinnen en op zo'n manier te brengen dat je niet anders kan dan in de auto te jumpen en om wille van de vrede richting Praxis te scheuren. Daar liggen alle materialen kant en klaar inclusief verpakking met daarop de kop van die veredelde en snel binnenlopende beunhaas. Je hoeft alleen maar je kluspas te trekken en af te rekenen. En alsof het allemaal nog niet genoeg is, loopt er ook nog zo'n interieurmuts over het scherm met haar vermoeiende en geldvretende ideeën over “hoe het ook anders kan”. En daar gaan we dan weer...

Zo kan ik me in een ver en grijs verleden nog een verbouwingsvakantie herinneren die volledig was geïnspireerd op de ongein van dit soort idioten. Drie weken lang verbouwen met als toetje een tuinruïne geïnspireerd op de ideeën van de voornoemde aardworm. Terwijl half Nederland ergens aan de Middellandse zee lag te bakken, bezocht ik dagelijks exotische oorden zoals Praxis en Karwei. Toen een van vakantie terugkerende kennis informeerde waar wij waren geweest gaf ik als antwoord “Doeland, Tuinland en het strand van Formido”. “Wel een beetje uitgerust en mooi weer gehad ?”, vroeg hij. Hij moest hard rennen...

Brompot


zaterdag 25 juli 2015

Vakantietijd

Het klinkt wellicht wat vreemd, maar ik neem tijdens de vakantieperiode geen vakantie. Dat doe ik al jaren niet meer en ik moet zeggen, dat bevalt prima. Het is geweldig leven als vijfenzeventig procent van de BV Nederland over de grens joept en zich er een poosje niet meer mee bemoeit. Dan heb je eindelijk tijd om eens rustig “je ding” te doen. 

Dat begint al met de dagelijkse files die in één keer zijn doorgeschoven naar Frankrijk, Duitsland of andere verre oorden. In ieder geval ver genoeg om hier thuis daags een uurtje reistijdwinst te boeken. Omdat ook de “flitsers” op vakantie zijn, kun je bovendien lekker diep op het gas trappen zodat je nog wat aanvullende tijdwinst boekt.

En eenmaal op het werk kun je tot je tevredenheid vaststellen dat het ook daar tot een oase van rust is gekomen. Geen eindeloze vergaderingen, geen gezeur over gezeur, geen moeilijke gesprekken, weinig mailtjes en vooral geen gerinkel van je telefoon. Gewoon onder het genot van een lekkere bak koffie je tijd volmaken om vervolgens weer keurig binnen een redelijke tijdsgrens thuis te arriveren.

Op het politieke vlak is het eveneens stil. “Ze” zijn op reces. Een weekje of acht geloof ik. Een aantal politici gebruiken deze tijd om “in den vreemden” op een door de overheid gesubsidieerd veldbedje aan een zwembad wetgeving te bedenken en een aantal vindt het nodig om zich te verenigen met het achterblijvende plukje werkers. Die lopen dan onder het motto “kijk mij eens één zijn met het volk” achter een vuilniswagen of schoffelen een perkje.

Ook de Koninklijke padvinderij is met vakantie. Ik heb begrepen dat onze koninklijke hopman samen met de akela en de welpjes nu ergens in Griekenland aan het spelevaren zijn met de speedboot. Dat kan gelukkig weer want de euro-stroom richting Griekenland is inmiddels goed op gang gekomen. Ik heb begrepen dat hij met zijn bootje ook nog een beetje sociaal bijbeunt door hier en daar wat verdwaalde Syriërs uit het water te trekken. Hij belt dan wel eerst de portier van de BV Nederland of we nog niet aan het afgesproken aantal van 2047 vluchtelingen zitten. Anders moet hij ze van Rutte laten gaan.

Het is dus een heerlijke periode waarbij ook de komkommers ongecontroleerd door het nieuws razen. Op TV  krijgen we elke dag herhalingen voorgeschoteld die worden aangevuld met een paar uur 4-daagsenieuws uit Nijmegen. Daar is de uitgerangeerde Fons van der Poel de weg op gejaagd om in zijn nadagen nog wat diepgravende interviews te houden met de wandelaars. Zo hoorde ik hem aan een strompelende wandeldebiel de vraag stellen of het nog een beetje ging. De man was tot aan zijn knieën versleten, zijn leuter sleepte over het asfalt, hij had twaalf blaren maar het ging allemaal nog prima. Hij ging “het kruisje” wel halen.  De sukkel.   

Maar dan, als iedereen weer terug is en zich warm begint te lopen om de BV weer aan te trappen, dan gaan wij op vakantie. Naar het inmiddels leeggelopen zuiden met heerlijke lege stranden en een zalige rust.

Brompot.

donderdag 16 juli 2015

MH17, Een kalenderjaar verder

De kalender levert het bewijs, geen speld tussen te krijgen: de MH17 werd een jaar geleden uit de lucht geschoten. Kalenders doen wat dat betreft hun werk zorgvuldig, accuraat en zijn meedogenloos. De één zal het prettig vinden om eraan te worden herinnerd. Dat zijn degenen die in de vaart der volkeren leven en er wellicht nog heel even stil bij willen staan. Uit piëteit. Volgend jaar kijken ze niet meer op of om en over tien jaar zijn ze het zo goed als vergeten.
 
De direct betrokkenen hebben niets aan een kalender. Die leven tijdloos in de donkere wereld van verwerking en kijken in een tijdloze zwarte tunnel waarbij een eventueel lichtspoortje aan het eind geen doel is. “Het heeft tijd nodig”, roepen de op de tribune zittende niet-getroffenen… Welke tijd, hoeveel tijd, wat is in Godsnaam tijd. O ja, het is alweer een kalenderjaar verder, maar het gaat vast nog even duren. Neem vooral de tijd…

Er ligt nog puin op de door idioten bevochte akkers, en het stinkt er nog altijd naar kerosine zoals je dat op Schiphol ruikt als je op de pier staat om je vertrekkende geliefden uit te zwaaien. Uitzwaaien op een pier, verwelkomen in een kist… Daartussen een lange tijd van onmenselijk gezwets over oorlogen, rechten, schuldigen en praktisch gezwam over het verzamelen van verscheurde menselijke resten die ooit als levende wezens in het toestel moeten hebben gezeten.

Wat is tijd, hoe machteloos ben je bezig om door de zwarte tunnel te geraken. Is tijd wel een onderwerp voor verwerking of gaat het veel meer om het gevoel van onrecht en in het verlengde daarvan het gevoel van recht. Gaat het helpen als deze bij elkaar komen en schuldigen in een eveneens zwarte tunnel aan hun eind komen. Of gaat het om het machteloze gevoel van verlies wat op geen enkele wijze kan worden verwerkt of gecompenseerd…

De schuldigen zitten opgesloten in hun aardse cocon, gevangen binnen de niet te bevatten gevolgen van hun daden en in de wetenschap dat ze zich ooit moeten verantwoorden. Aan de muur hangt een kalender, in de verte tikt een klok. Ze tellen de secondes, de minuten, de uren, de dagen, de jaren… Ze tellen af naar het moment waarop ze door het Kremlin uit hun cocon worden gezogen om uiteindelijk te worden uitgespuugd op het offerblok van een politieke slagerij.

MH 17, het is een jaar verder. 289 Slachtoffers leven voort in een veelvoud van gedachten en zullen niet eerder sterven dan het moment waarop het in de individuele geest is verwerkt. Een tijdslijn wordt niet getrokken, een kalender is overbodig. Tijd is in deze geen rationeel meetbare eenheid maar een oneindige lijn waarop iedere betrokkene zelf zijn eigen eindpunt bepaalt.

Brompot    

zaterdag 11 juli 2015

Soestdijk


Ik zie ze nog staan: Juliana, Bernhard en de vier dochters waarbij de kleinste altijd een beetje stond weggemoffeld tussen de rododendrons. Dat was prinses Marijke die tijdens het visbakken wat ongelukkig uit de koninklijke pan was gesprongen. Achteraf bekeken hadden er nog een aantal nazaten bij kunnen staan, maar omwille van de huwelijkse “vrede” zijn die nooit tentoongesteld. Het betroffen de ongelukjes van vader Bernhard die met zijn met pokon geladen Koninklijke standaard met enige regelmaat burgerlijke tuintjes bemestte.

Ik moest altijd erg lachen om het jaarlijkse defilé ter ere van de verjaardag van de majesteit. En dan vooral om de hordes landgenoten die langs het bordes liepen om hun aanhankelijkheid met het Koningshuis te tonen. De complete biblebelt werd vanaf de Veluwe richting Soestdijk gejaagd om zich te verzekeren van de Koninklijke steun als het ging om hun keurige conservatieve opvattingen.

De praktijk lag natuurlijk net even anders want ook de Gristelijken kenden, evenals Bernhard, de geneugten van het leven. Al was het maar met de dochter van de buren of, ook leuk, binnen de eigen familie. Wat dat betreft ligt katholiek Rome niet ver van gereformeerd Epe. Hoe dan ook: uitbundigheid richting bordes was troef. Het is dat Juul wat last had van moeilijke voeten, anders waren ze door iedereen aan gort gekust. Ondertussen zag je Bernhard steeds vanachter zijn donkere bril gluren naar nieuw ontgonnen tuintjes die een stevige koninklijke zaaibeurt konden gebruiken.

Soestdijk, het is geschiedenis en men is nu naarstig op zoek naar een nieuwe bestemming. Minister Blok bemoeit er zich nu zelfs persoonlijk mee want de zoektocht duurt inmiddels tien jaar en als het nog even duurt zakt het complete paleis weg in zijn eigen moeras. Om dat te voorkomen heeft Blok een prijsvraag uitgeschreven om een nieuwe bestemming te vinden. Hoofdprijs: een ton aan euro’s. Daarmee hoopt hij dat creatief Nederland iets gaat roepen. Flauwekul natuurlijk want er zijn de afgelopen jaren al zoveel voorstellen gedaan dat we inmiddels zijn uitgeput.

Zo hoorde ik iets van een hotel, een restaurant, een gokpaleis, een hoerentent, asielzoekers centrum, ijspaleis, museum, openbare bibliotheek, kraamcentrum, ziekenhuis, fietsenstalling, ijsbaan en driehonderd andere bestemmingen. Allemaal zonder succes en het ding staat nog steeds leeg.

Ik zou het meer zoeken in een publieke functie zoals een dependance van de voedselbank. Kunnen de klanten in optocht met hun kar langs het bordes paraderen en wellicht met medewerking van onze Koninklijke puntmuts via de trap worden bevoorraad. En die voorraad moet haast wel onuitputtelijk zijn want het “volk” heeft decennia lang tonnen aan goedbedoelde troep naar binnen gesmeten. En dan over een “ton” gesproken: Bingo !


Brompot

woensdag 8 juli 2015

Griekse tactiek

Mijn vader was vroeger sterk in het verzinnen van eigen spreekwoorden en gezegden. Vooral op zondagochtend als hij vanuit zijn luie stoel rustig een strootje schaamhaar van de bekende weduwe Van Nelle opstookte. Dan keek hij als een soort van Grieks orakel naar de opstijgende rook om dan vervolgens een vaak onzinnige tekst te prevelen. Eén van die teksten is mij altijd bijgebleven: “Hoe zuidelijker, hoe onbetrouwbaarder”. Toen ik hem vroeg waar dat “zuidelijker” dan begon, wees hij naar de poort van onze tuin die precies in de juiste kompasrichting lag.

Ofschoon ik zijn ge-orakel altijd met een flinke hap zout tot mij nam, moet ik eerlijk bekennen dat ik regelmatig zaken tegenkom die wel aardig stroken met zijn opvattingen rond de zuidelijke gebieden. Recent nog het gedoe met Limburgse politici, het flink naast de pot pissende Belgische Koningshuis en corruptie “op hoog niveau” in Frankrijk. Nog zuidelijker is onbetrouwbaarheid tot een “way of life” geworden. Dan hebben we het over Spanje, Italië en uiteraard Griekenland waar we het allemaal niet zo nauw nemen met afspraken en het nakomen daarvan.

Ofschoon heel Europa nu bezig is met het in de hoek stampen van de Grieken, moet ik zeggen dat het niet helemaal terecht is. Als wij drie jaar geleden in ons land een referendum hadden gehouden over bijvoorbeeld “bezuinigingen in de zorg” dan had 99,9% van ons volk ook tegen gestemd. Mijn vader heeft daar ooit ook iets over gekucht: “de pedaalemmer verwijt de kliko dat ie stinkt”. Dus hoezo hebben de Grieken ongelijk. Het is uiteindelijk de sociale onderkant die het mag ophoesten. En die willen de rekening echt niet vrijwillig betalen.

Uiteraard hebben wij Hollanders er weer een uitgesproken mening over. Rutte kan geen microfoon onberoerd laten om maar uit te leggen hoe dom de Grieken zijn. Hij was zelfs erg boos over het gehouden referendum en roept nu dat ze dan maar uit de euro moeten. Natuurlijk papegaait Wilders eenzelfde opvatting in het kwadraat en hoor je ook Dijsselbloem roepen dat hij er klaar mee is. Dat heeft dan weer te maken met zijn baantje als voorzitter van de euro-club wat op dit moment behoorlijk op de tocht staat.

En dan hebben we natuurlijk nog de Griekse politiek zelf. Mensen zoals die Varoufakis die links lult maar tegelijkertijd rechts zijn zakken vult. En als we die opvatting mixen met die van de zuidelijke onbetrouwbaarheid van mijn vader, dan begin ik wel te snappen waarom ze zo stevig op de rem trappen en maar niet met voorstellen over de brug komen. Ze zijn druk doende hun eigen euro’s over te boeken naar hun bankrekeningetje in het buitenland. En aangezien ze maar zestig Euro per dag kunnen pinnen, hebben ze er alle belang bij dat het allemaal nog vele maanden gaat duren…

Brompot