Totaal aantal pageviews

maandag 17 augustus 2015

Vijf procent voor oom agent...

Afgelopen week hoorde ik dat we de komende periode weer last gaan krijgen van stakingsacties van onze politie. Ik ben overigens het beeld volkomen kwijt als het gaat om welk korps nu precies het pistool erbij gaat neergooien. Het is momenteel een dermate onoverzichtelijk zootje dat weinig inwoners van dit land er nog een touw aan kan vastknopen. Ik ga er voor het gemak maar vanuit dat het de mensen in die zwarte uniformen zijn waar tegenwoordig van die gele banden op worden gekalkt. Dat schijnt goed te zijn voor hun veiligheid. Ik heb dan eerder het idee dat de schietgrage crimineel wat gemakkelijker kan richten. Maar dat zie ik natuurlijk helemaal verkeerd.

De politie is dus van mening dat het loonbod van de minister volstrekt onvoldoende is. Argument: ze zitten al jaren op de nullijn en het wordt tijd voor een inhaalrace. Nu weet ik toevallig dat ze niet als enige op die nullijn zitten. Het is er om het maar zo uit te drukken, gezellig druk. Het merendeel van ons volk vertoeft daar namelijk. Overigens zit een treetje lager de “onder nullijners”. Dat zijn de mensen die, zoals dat heet, “genieten” van een uitkerinkje. En dat al vele jaren doen.

De mannen en vrouwen van de politie zijn het nullijnen dus zat en willen er klinkende euro's bij. En daarom heeft onze minister, wie dat precies is ben ik ook kwijt, besloten om ze een loonsverhoging van vijf procent te gunnen. En dat zonder voorwaarden vóóraf zoals bijvoorbeeld het leveren van kwalitatief goed politiewerk. Dat zou wat mij betreft wel een eis moeten zijn. Zeker gezien de enorme ketsers die er de laatste tijd worden gemaakt.

Inmiddels hebben een aantal bonden ingestemd. De grootste bond, die van het ACP of zoals u wilt het FNV, was echter niet akkoord. Die bond roept nu dat die vijf procent loonsverhoging wordt gefinancierd uit de pensioenpot. En dat is dan “een sigaar uit eigen doos”.

Om die kreet moet ik overigens toch wel erg lachen. Ik kan mij nog een discussie herinneren die ging over de hervormingen van het pensioenstelsel. Dat de overheid besloot om de pensioenen te versoberen en de pensioenleeftijd op te krikken naar 67 jaar. Was het toen niet diezelfde bond die dat volstrekte onzin vond omdat de pensioenpotten zo vol waren dat ze van gekkigheid niet wisten wat ze met het geld moesten doen. Welnu, er is een goede bestemming gevonden maar zoals dat dan gaat: dat is ook weer niet goed.

Er bestaat echter nóg een argument om het salaris op te krikken. Het beroep van agent is tegenwoordig dermate gevaarlijk dat er meer betaald moet worden. Ik vraag mij dan af of met die verhoging het beroep inderdaad vijf procent minder gevaarlijk wordt dan wel dat Nederland van deze verhoging vijf procent veiliger wordt ? Als dat zo is, dan mogen ze wat mij betreft tien procent hebben. Echter, als onbedoelde bijvangst zal het aantal politieagenten dan vast weer worden ingekrompen. En dat wordt dan ongetwijfeld weer een onderwerp voor nieuwe acties...



Brompot

woensdag 12 augustus 2015

Klagen


Stel dat er in zo’n achterlijk spelletje op televisie wordt gevraagd wie ooit de uitvinder van het “klagen” is geweest, dan kan het punten scorende antwoord niet anders wezen dan “Wij Nederlanders”. We kunnen er wat van. Sterker nog: we lusten er wel pap van. We beheersen het zo goed, dat we zelfs over deze pap nog kunnen klagen.



Afgelopen week meldde zich een collega terug van vakantie en toen ik zijn chagrijnige hangbek zag, wist ik al genoeg. Ik heb nog geprobeerd hem te ontwijken maar dat mislukte jammerlijk. Gevolg: een klaagzang van hier tot in de Pyreneeën waar hij met zijn gezin op vakantie was geweest.

Hij had op de heenweg in de file gestaan, het was snikheet, zijn kinderen waren oervervelend, zijn vrouw kon niet kaartlezen. Het huisje was smerig, de supermarkt te ver weg, het zwembad te koud, zijn auto vertoonde kuren, de benzine was best prijzig en de bewoners van de caravan naast hem draaiden overuren tijdens de nacht. “Gesteun en gekreun, tot in de ochtend”.



Op de vraag of hij ook nog iets positiefs te melden had, verscheen er plotseling een zure glimlach rond zijn mond. De terugreis was fijn. Maar dat genot was van korte duur want toen ze thuis aankwamen bleek de tuin vol onkruid gegroeid, lag de gang bezaaid met reclamefolders en stonk het in huis naar kattenzeik. Verder was het wel een leuke vakantie geweest.



Klagen, we doen het elk moment van de dag, dag in dag uit, week in week uit, mensenleven in mensenleven uit.



Ik moest vorige week even naar de dokter. De wachtkamer zat vol en ja hoor, het geklaag was niet van de lucht. Het ging over de wachttijd, over de dokter, over de assistente, over het eigen risico, over het plaatselijke ziekenhuis wat zo slecht bereikbaar was…

Vervolgens waren de individuele kwalen aan de beurt. Van verkoudheden tot vaginale schimmels en van open wonden tot ontwrichte schouders. Een klaagzang van elf coupletten inclusief een refrein om van te janken. 



Maar daar blijft het niet bij. We klagen ook over de sociale aspecten van het leven. Over het gedrag van onze buren, over de gemeente, over de overheid. Over “hun” die meer krijgen dan "wij" verdienen. Over de exorbitante brandstofprijzen, de hoge belastingen en de veel te hoge huren die we amper nog kunnen ophoesten…



Maar gelukkig zijn er hier en daar nog landgenoten die je niet hoort. Dat zijn mensen die eigenlijk alle reden hebben tot klagen maar dat niet doen omdat ze beseffen dat het je toch niet verder helpt. Mijn moeder bezigde binnen dat kader ooit een tegeltjeswijsheid: “Niet klagen maar dragen en bidden om kracht”. Mijn moeder was een wijs mens.



Brompot.

vrijdag 7 augustus 2015

Kranen met tuiten...

Ik zag ze sinds lange tijd weer eens in beeld: Liesbeth Spies, in haar tegenwoordige rol van burgemeester van Alphen aan de Rijn. Ze zat vanwege het ongelukje binnen haar gemeente een in de haast bij elkaar geharkte persconferentie op het gemeentehuis voor. En ze genoot. Ze genoot zichtbaar van de aandacht die ze eindelijk weer eens kreeg. Met een twinkeling in haar ogen stond ze de pers te woord en gaf antwoorden zoals een CDA politicus pleegt te doen: vaag.

Ze had dan ook weinig anders te melden dan dat we al tachtig keer op TV voorbij hadden zien komen. Er waren een paar kranen omgepleurd en vervolgens een paar huizen ingestort. Er vielen, behoudens een dooie hond, verder geen slachtoffers te betreuren dus kon Liesbeth lekker relaxed achteroverleunend de vragen over het “hoe en het wat” pareren.

Wat echter na een paar uurtjes al wel duidelijk werd, was het feit dat er een behoorlijk risico is genomen met de plaatsing van een mobiele kraan op zo’n ijzeren ponton. Liesbeth had dat op voorhand ook al ingeschat en voor het opstellen van een risico-inventarisatie een adviesbureautje in de arm genomen. Uiteindelijk weet je maar nooit en voordat je het in de gaten hebt, krijg je de schuld en kun je je baantje wel op je buik schrijven.  En daar is onze Liesbeth net even te slim voor. Natuurlijk, burgemeester van Alphen aan de Rijn is geen wereldbaan, maar voor een afgeschreven en weggepromoveerd kamerlid is het wel “nice to have”.

Het adviesbureautje blijkt nu toch ook zijn bedenkingen te hebben gehad en een aantal voorwaarden te hebben gesteld aan het veilig doorgaan van het project. En nu gaat het er natuurlijk om of de ambtelijke club van Spies de gestelde voorwaarden wel heeft gecontroleerd. Of het bouwbedrijf zich wel aan de gestelde adviezen heeft gehouden. De onderzoeksraad voor veiligheid is inmiddels ingevlogen en doet grondig onderzoek. Meestal leidt dat tot een vlijmscherpe conclusie. En dat wordt vast smullen.   

Wat er vervolgens gaat gebeuren is niet zo moeilijk te voorspellen. We krijgen een over en weer gooien van modder waarbij uiteindelijk de burgemeester het veld moet ruimen. Waar we overigens wel voor moeten oppassen is onze wereldwijde reputatie van de "beste baggeraars en waterspecialisten". Onze koninklijke puntmuts maakt daar "in den vreemde" regelmatig reclame voor. Ik weet niet of hij inmiddels is wezen kijken, maar ik zou hem willen aanraden om er een goed verhaal bij te verzinnen. Misschien de schuld in de schoenen van Spies schuiven ? Het is maar een idee.

Het zal Spies echter voorlopig allemaal worst wezen. Ze geniet met volle teugen van de aandacht en kan zich de komende weken nog even lekker profileren als de echte crisismanager. En mocht ze dan uiteindelijk haar biezen moeten pakken, dan kan ze zo het bedrijfsleven in. Wellicht een goed betaalde top-baan binnen de takelsector. Daar heeft ze inmiddels meer dan voldoende verstand van.    

Brompot