Totaal aantal pageviews

vrijdag 25 september 2015

Belazeren...

Ik heb altijd al een pesthekel gehad aan Volkswagen. Dat begon ooit met de kever die mij altijd kramp bezorgde. Kramp omdat het stomme apparaat geen slaapstoelen bezat zodat je je samen met je scharrel altijd in de meest onmogelijke bochten moest wringen om een beetje leuk avondje te scoren. Bovendien stonk het kreng altijd naar benzine en was ie ondanks alle positieve berichten een gevaar op de weg. Hij was uitgerust met een kreukelzone die meer weg had van een zak ribbelchips.
 
Daarnaast bekroop mij steeds het idee dat er iets vreemds aan de hand was, dat er met de VW was geknoeid. En dan vermoedelijk met een candit-camera want als ik na een kramppartijtje de verkering thuis afleverde, stond daar mijn toekomstige schoonvader ons met een woedende blik in de deuropening op te wachten.
 
Ik had dus geen enkel vertrouwen in de keverfabrikant en dat is al die jaren zo gebleven. Afgelopen week kwam dan eindelijk de aap uit de mouw en snapte ik de woedende blikken van mijn schoonvader. Volkswagen heeft de kluit jarenlang belazerd en dat dreunt nog jaren door. Zelfs zo hard dat de topman, Herr doctor professor Martin Winterkorn, zijn biezen moest pakken.


Nu zegt die Duitse titel niet veel en staat zeker niet voor hoog intellect. Met een Hollands MAVO 4 diplomaatje ben je in Duitsland al snel "herr Doktor". En medelijden hoeven we natuurlijk ook niet met hem te hebben want Herr Dokor krijgt rond de dertig miljoen op de achterbank van zijn “Vou Wou” mee naar huis. Prettige bijvangst: hij kan nu eindelijk een echte auto kopen.


Maar zoals gezegd ettert het effect door. Ik zag afgelopen week de Paus door het land van de onbegrensde mogelijkheden tuffen. Hij is om één of andere onduidelijk reden als donderslag bij heldere hemel uitgekeken op zijn Goddelijke status en predikt de leer van het schone milieu. Ik vraag me af hoe hoog het katholieke gehalte van herr doktor Winterkorn is geweest, hoe de sponsoring van deze trip heeft gelopen en uit welke fabriek uiteindelijk de pausmobiel is gerold. Ik voel wel iets aankomen...
 
Het begint overigens zo langzamerhand de week van het belazeren te worden. Want behalve het internationale Volkswagen schandaal, hebben wij in ons land ons eigen schandaaltje. Het gaat dan over de ANBO oftewel de Nederlandse Bond Van Ouderen. Ze hebben last van laaiengraaierij want naar wat nu blijkt trekken een aantal plaatselijke dementen al jaren de kas leeg ten bate van hun persoonlijke mantelzorg.


Nu moet ik bekennen dat ik ook aan deze bejaardenclub een pesthekel heb en heb gehad. Ik heb namelijk ooit meegedaan aan een door deze bende georganiseerde fietsvierdaagse in het altijd weer mooie Drentse Diever. In eerste instantie kreeg ik te horen niet tot de doelgroep te horen want we waren niet dement genoeg. Nu snap ik wel waarom.


Het zouden namelijk vier dagen van veertig kilometer worden. Honderdzestig in totaal. Maar na een uurtje fietsen wist mijn achterwerk mij al het vermoeden te uiten dat het er meer dan tachtig per dag waren. Nu na jaren blijkt mijn gelijk: oplichterij van het zuiverste soort.

Brompot


zaterdag 19 september 2015

De saamhorigheid


Er heerste de laatste tijd een gezellige drukte binnen de BV Nederland. Gezellig omdat we sinds lange tijd weer eens bezig zijn met een activiteit die de gemiddelde saamhorigheid binnen ons kikkerland aanzwengelt. De vluchteling. En dat geeft bij mij een gevoel van geborgenheid. Op zijn Hollands: heerlijk dat we in dit land mogen wonen. Wie er ooit toestemming voor heeft gegeven is niet helder, maar we wonen er, en om in termen van de rijdende rechter te blijven: we wonen er al langer dan dertig jaar en dat geeft rechten. Erfdienstbaarheidsrecht om precies te zijn. Dus, wij hebben het volledig voor het zeggen en we worden ook nog door de wet gedekt. Wat kan ons gebeuren.


Om de toeloop een beetje in goede banen te leiden, heeft het COA gemeend dat er meer opvangmogelijkheden moeten komen. En natuurlijk spullenboel om de vluchtelingen een beetje op weg te helpen. En dus is de BV gezellig druk met het regelen van zaken. Zo zie je een stroom aan spulletjes richting de centra stromen. Kunstgebitten, hoofddoekjes, pyjama's, tandenborstels, schoenen om te dragen en schoenen om te gooien, etenswaar en zelfs complete bankstellen worden zonder mopperen gedoneerd om de mensen maar zo'n goed mogelijk gevoel van welkom te geven. De nieuwe opvangcentra schieten inmiddels als paddenstoelen uit de grond en in Nijmegen wordt er zelfs een camping ingericht. Toppunt van de week: de noodoproep voor zevenhonderdenvijftig bedden. Het was met twee uurtjes geregeld. Echt hartverwarmend en geweldig allemaal. Wat een fijn land.


Helaas valt er al snel een domper op het goede gevoel te verwachten. Hollandse saamhorigheid is altijd maar van tijdelijke aard en slaat binnen de kortste keer om in een aanzwellend geklaag. Geklaag over wie het allemaal gaat betalen, geklaag omdat ze er anders uitzien, zich anders kleden, zich anders gedragen en een ander geloof belijden dan wij. Over het erfdienstbaarheidsrecht hebben we het niet meer en men raakt er dankzij enig ophitswerk al snel van overtuigd dat we worden bedreigd in ons voortbestaan met alle ellende van dien.


Tja. Vooral dat laatste is sinds deze week onderwerp van discussie: we worden bedreigd in ons voortbestaan. Tijdens de algemene beschouwingen werd er nog even driftig gerefereerd aan het feit dat we momenteel te maken hebben met een tsunami aan islamieten die door de poriën van onze versleten grens heen parelen op zoek naar een veilige haven van waaruit ze al dan niet kunnen integreren. En daar wordt op een ronduit onbeschofte toon binnen ons parlement gewag van gemaakt. Alsof we het over busladingen bedorven vlees hebben wat een direct gevaar vormt voor onze volksgezondheid. Walgelijk.


Algemene eindconclusie van deze bewogen week: De grenzen moeten dicht en het nep-parlement kan naar huis. Lang leve de democratie, lang leve de saamhorigheid. Hoezee, Hoezee, Hoezee.


Brompot

zondag 13 september 2015

Vluchtelingen...

De afgelopen drie vakantie-weken heb ik mij in de rol van weervluchteling heerlijk vermaakt in het buitenland. In Frankrijk om precies te zijn. Reden: het weerregime in ons land is dermate instabiel dat ik maar eens elders ben gaan shoppen. Uiteraard in alle luxe en uiteraard met een redelijk dikke portemonnee want als ongewenste bijvangst blijkt het bakken met geld te kosten. Maar, zoals dat uiteindelijk gaat: aan alles komt een eind en op enig moment wordt je geacht naar je eigen land terug te keren. Enerzijds omdat je wel klaar bent met de Fransen, anderzijds omdat je naar je familie verlangt die je noodgedwongen achter hebt moeten laten.

Het eerste wat ik altijd na terugkeer doe, is het lezen van het nieuws om weer wat beeld te krijgen bij de sores van alle dag. Je moet uiteindelijk een beetje zinvol kunnen meezwammen. Gelukkig zijn er nog steeds sores in overvloed want het ging, het gaat en zal nog lange tijd gaan over vluchtelingen. En dan met name over datgene wat wij er allemaal van vinden. Want, laten we eerlijk zijn, we hebben er allemaal een mening over.

Als we alleen al kijken naar politiek Den Haag, dan weten we meer dan genoeg. Zo hebben we Diederik Samson bij wie het allemaal niet gek genoeg kan, Wilders die er zoals gebruikelijk een extreme mening op na houdt en daartussen nog iets van een Buma die het liefst militair wil ingrijpen in de regio waar de vluchtelingen vandaan komen. Maar ook in de rest van Europa maken ze ruzie want geen enkele regering wil deze mensen meer opvangen. Er is volgens zeggen geen ruimte. Tja, ik moet daar altijd weer om lachen.

Europa telt vijfhonderd miljoen zielen. Er komen dit jaar ongeveer vijfhonderdduizend asielzoekers bij. Een rekensommetje leert dat het dan over nul komma één procent gaat. Dus waar hebben we het over. En het Oud Hollands argument dat ons land “vol” is, kunnen we ook snel ontzenuwen. Wellicht dat afgevaardigde Wilders, als hij tijd heeft, een geblinddoekt wandelingetje kan maken vanuit bijvoorbeeld Venlo in de richting van Breda. Of wat mij betreft van Huppelkuttenveen naar het altijd weer mooi landelijk gelegen Schuursponseradeel. Gegarandeerd dat hij, zoals gebruikelijk, kant nog wal raakt. Is ook logisch, want het is één grote zee van ruimte.

Hoe dan ook, we houden elkaar weer lekker bezig en zoals gezegd laten we ons prachtig meesleuren in de vluchtelingen-emotie van alle dag. Ondertussen vraag ik mij af wat de werkelijke reden is voor een vluchteling om naar Europa te komen. Over een vriendelijke “open armen” ontvangst hoeven we het inmiddels niet meer te hebben en de door Frau Merkel geplengde tranen blijken eveneens van een hoog krokodillengehalte.

Misschien moeten we ons wat minder richten op het gevolg en wat meer kijken naar de oorzaak. Ik krijg inmiddels weer heimwee naar mijn vakantie-oord. Ik overweeg dan ook een hernieuwde vlucht... en de oorzaak ? Een blik op buienradar zegt meer dan genoeg.
 

Brompot

woensdag 2 september 2015

Honeymoonquiz..


Ze stonden pal tegenover ons: een setje uit het westen van het land. Tenminste, die indruk kreeg ik want ze klonken zoals voelbalfamilie van Hanegem ooit klonk. En dan heb ik het over Willem en Truus, toen Truus nog onderdeel uitmaakte van dit gezelligheidsduo. Tegenwoordig heeft Willem een ander Truusje, maar omdat deze column niet over van Hanegem gaat, heb ik het daar niet over. Nee, het gaat over het Rotterdamse setje wat met tent, een Fordje en twee mountainbikes naar de Ardèche was gekomen teneinde hun jaarlijkse vakantie door te brengen.

Ik zei het meteen tegen mijn echtgenote: die moeten ooit met één van de laatste honeymoonquizzen hebben meegedaan toen Ron Brandsteder nog regelmatig in de lucht was. Typisch van die tiepjes: braaf, gehoorzaam en met de standaard “bord op schoot” zondagavondseks . Aangezien ik een ongelooflijke pesthekel heb aan die Brandsteder, moest ik bij het aanschouwen van dit stelletje steeds aan dat stompzinnige programma denken. Soms vraag ik me wel eens af wat mij nou eigenlijk irriteert aan die gozer. Wel, een snelle conclusie: alles.

Ik irriteer me aan zijn arrogante hoofd, zijn houding, zijn altijd leuk willen zijn, dat stompzinnige lachje van hem, de manier waarop hij dat zoontje van hem over het paard heeft gesmeten, kortom: een vreselijke Gooise bal. En als ultiem bewijs voor mijn stelling: hij was ooit met Patty Brard getrouwd. En dan ben je echt een heel eind heen. Patty Brard, het broedsel wat de ene na de andere relatie verslindt in de hoop dat ze een kerel vindt met een kluissleutel als piemel waarmee ze vervolgens een eeuwigdurend zilvervloot-orgasme kan beleven.

Ik werd dus bij voortduring herinnerd aan de honeymoonquiz waarbij ik in gedachten de overbuurvrouw met haar iets te dikke bips vol enthousiasme in de tomatensoep zag pleuren. En dan niet één keer, maar twee, drie of heel veel keren. Net zolang totdat Brandsteder vond dat ze er “leuk spontaan op stonden”. Ik denk dat ze in haar geval een keertje of twintig van die glijbaan is afgedonderd want haar haren zagen nog steeds rood van de kleurstof.

Als ik ze dan samen aan het gammele campingtafeltje zag staan, dan had ik het idee dat ze nog steeds bezig waren met die verrekte toren van Pisa waarbij het van belang was dat alle houten bruidsparen op de toren werden gezet voordat die om zou lazeren. Dat spel heb ik overigens ooit van mijn schoonmoeder gekregen, toen ze voor sinterklaas speelde. Ik hou sindsdien niet meer van mijn schoonmoeder.

Gisteravond ging het bij het setje mis. Ze aten pannenkoeken waarbij zij het beslag had gemaakt en hij de koeken zou bakken. Hij bakte er geen hout van en zij kreeg de schuld. Er volgde een knallende ruzie die eindigde in het voortijdig opbreken van het kampement.

Ik denk dat ik Brandsteder hierover een briefje ga sturen... Misschien krijgt hij inspiratie voor een nieuw programma: Honeymoonshit. Inclusief een scheidingsadvocaat voor de winnaar. Dat wordt echt Topamusement.



Brompot