Totaal aantal pageviews

zondag 27 december 2015

Verhuizen...


Ieder mens heeft het al wel eens meegemaakt: een punt in je leven waarop je besluit te gaan verhuizen. Het is veelal een weloverwogen besluit wat genomen wordt na een langere periode van wikken en van wegen. Uiteraard liggen er rationele afwegingen aan ten grondslag maar als je eenmaal over de top van de uitdagende overtuigingsberg heen bent geklauterd, telt de rest als pluspunt mee. Het ging bij ons over kleiner wonen, een logischer indeling, een verkeersarm buurtje en als absoluut pluspunt een mooi uitzicht en een garage om de motor overdekt te kunnen stallen. Het voorstel werd uiteindelijk unaniem aangenomen: we gaan verkassen.

Maar dan begint het gelazer want het “nieuwe” huis betreft een tweedehandsje en dus moet er worden geklust. Om het simpel te stellen: er moet worden gewit, behangen, geschilderd en nog wat zaken wat voornamelijk op het terrein van de firma “de haas” ligt. Tja, en dan de opdracht om er één te vinden. Er blijken er meer dan genoeg rond te huppelen, maar niet precies degene die je aan het werk wilt hebben. Zo stond er één voor de deur met een gezicht van “Ga met mij in zee, en ik bezorg u een lege portemonnee”. En ook nog zo'n simpele Tinus vlug-op-de-kut die voordat hij over de drempel was gekluund, vijf keer had verteld dat hij er twee tientjes per uur voor wilde hebben en dat hij zeker wel een weekje of vier nodig had, de sukkel. Ik had maximaal twee weken in gedachten.

Na vijf sollicitanten van ongeveer hetzelfde kaliber heb ik uiteindelijk maar besloten om het toch zelf te gaan doen. En dat begint dan met het in kaart brengen van de folders van de bouwmarktmaffia die tegenwoordig zwart zien van de kortingsbonnen. Zeker rond de klusarme periode rond kerst en oud en nieuw. Ik had uiteindelijk een heel routeschema gemaakt wat begon bij de Formido, vervolgens langs de Praxis en dan via de Gamma naar eindpunt Karwei waar ook nog het één en ander te sprokkelen viel. Bij de eerste liep het op rolletjes en deden de kortingsbonnen hun prettige werk. Bij de Praxis echter ging het mis want deze firma had een prachtige latexaanbieding gefolderd tegen een interessant prijsje. Maar toen ik in kleine lettertjes de kreet op=op zag staan, wist ik op voorhand eigenlijk al genoeg.

De twee emmers bleken inderdaad uitverkocht. Een medewerker wist nog te melden dat hij wel korting wilde geven op een alternatief maar na een kort overlegje met mijn rekenmachine werd een prijsverschil van twaalf euro op het raampje zichtbaar. Ik heb hem nog even kort uitgelegd wat ik zo in het algemeen van de Praxis vind, waarna ik richting de Gamma toog waar bleek dat ik een dag te vroeg was. Inmiddels behoorlijk opgefokt naar de Karwei waar lampen werden aangeboden met twintig procent korting. Toen ik mij echter bij de kassa meldde bleek de korting uitsluitend van toepassing op hanglampen.

Ik keek nijdig in het rond en ontdekte de inpaktafel naast de kassa. Toen ik de kassaknul vroeg om tien stukjes inpaktouw van een meter en hij daarna in de gaten kreeg dat ik met het touwtje de gloeilampen tot hanglampen wilde omklussen ging hij overstag. We verlieten de Karwei met tien doosjes gloeilampen en met vijfentwintig procent korting. Ik krijg er echt zin in.

Brompot


zaterdag 19 december 2015

Beste Jozef, lieve Maria,


Ik heb gehoord dat jullie komende week zijn uitgeteld en dat Maria gaat bevallen. En dat jullie als vluchteling nog niet goed weten waar je onderdak moet vinden. Wel, goed nieuws: ik heb een mooie plek in de buurt van Geldermalsen gevonden. Het betreft weliswaar een braakliggend industrieterrein maar dat mag de pret niet drukken. Voor een paar centen heb je een plekje en met een beetje geluk vinden we wel een Pool die bereid is voor een paar zwarte euro’s nog snel een stal in elkaar te schroeven. Ik heb trouwens ook nog aan een Syriër gedacht, maar daar zijn ze in Geldermalsen niet erg blij mee.

Ik heb overigens van een paar verdwaalde wijzen uit het oosten begrepen dat jullie kindeke vrede op deze planeet komt brengen. Dat lijkt me een goed plan want het is momenteel een zootje. Het is overal oorlog en ellende en men slaat elkaar uit naam van het geloof de hersens in. Ik mag toch wel hopen dat het kindeke voor onze eigen westerse Lieve Heer aan het werk gaat ? Met die oosterse Allah heb ik niet zoveel. Alhoewel, dat maakt ook eigenlijk niks uit. Op dit moment wordt uit naam van alle religies ruzie gemaakt en vieren geloofsgenootschappen allemaal hun eigen feestje. Zo organiseert de katholieke kerk vooral kinderfeestjes, dansen de fijnen stiekem achter gesloten gordijnen en maken de fanatieke aanhangers van de Islam plezier door met hun Kalasjnikov gaten in hun gebakken lucht te schieten.

Ik vraag me trouwens af waar we het kindeke als eerste zullen inzetten. Het wordt wat dat betreft lastig kiezen. Misschien zou hij kunnen beginnen in het “beloofde” land. In Israel waar ze door de eeuwen heen nog steeds niet hebben begrepen dat hun sores wordt veroorzaakt door hun eigen gedrag richting buren. Daarna zou hij in de richting van Syrie kunnen trekken waar hij de gemeenschap zou kunnen verlossen door die tentharing van een Assad een meter de grond in de rammen om aansluitend wat zendingswerk te gaan verrichten bij de I.S. Uiteindelijk zou hij nog richting Moskou kunnen reizen alwaar hij Poetin als symbool van oostelijke surrogaat-wijsheid een lesje zou kunnen leren.

Terug in eigen land zou hij wellicht nog iets kunnen doen aan het afhechten van de tien geboden. Die zouden dan mooi in de muur van het straks gerenoveerde Binnenhof gemetseld kunnen worden. Naast een “gij zult niet stelen” en een “gij zult niet discrimineren” is het misschien ook nog iets om na te denken over een elfde gebod: “gij zult uw onderdanen niet misleiden of belazeren”. En dat vervolgens bij de aanvang van elk debat in de tweede kamer door de voorzitter te laten voorpreken.

Tot slot nog een praktische tip: als het allemaal zo ver is zal ongetwijfeld de ster van Geldermalsen gaan branden. Kijk wel goed uit want als deze ster de vorm van een zeemeeuw aanneemt, dan heb je zo de hele PVV op kraamvisite. En in Geldermalsen weten ze inmiddels wat dat betekent !

Fijne kerst



Brompot

vrijdag 11 december 2015

Frau Antje…


Volgens Oud-Hollandsch gebruik is de maand December de maand van de jaarverkiezingen. Zo hebben we de sportploeg van het jaar, de boer van het jaar, de sukkel van het jaar en nog een handjevol jaarbenoemingen waaronder de verkiezing van “Frau Antje” van het jaar. In dit specifieke geval viel er slechts één genomineerde te betreuren en die is dan ook unaniem verkozen: Marjolein Faber van de PVV.

Marjolein is ooit als statenlid van de PVV de provincie Gelderland binnengeloodst. Vervolgens heeft ze stiekem alle declaratiebonnetjes van haar collega’s gecontroleerd waarna ze Co Verdaas uit de tweede kamer wist te stoten vanwege onjuist declaratiegedrag. Vervolgens liet ze als tegenprestatie haar eigen zoon volgens goed corruptief gebruik met subsidiegeld de website van de PVV opleuken.

Faber is behalve statenlid tegenwoordig ook de strenge meesteres van de PVV fractie in de eerste kamer. Daar draagt ze vol vuur het PVV standpunt uit als het gaat om het in de grond trappen van de medemens van een ander gezindte. Zo blokkeerde ze een poging van vrijwilligers om een handvol asielzoekers een exotische maaltijd te laten koken voor de bewoners van een zorgcentrum.

Ook een aantal hoog opgeleide vluchtelingen, die op uitnodiging van de Radboud-universiteit college konden volgen, kregen een beurt. Ze riep dat het regelrechte misbruik was van onze voorzieningen. En dan blèrde ze nog iets over vluchtelingenkinderen die naar school gaan. Dat het potentiële Mauro’s zijn. En dat zijn dan kinderen die volgens haar ziekelijke gedachte met maar één doel op school zitten: het uiteindelijk afdwingen van een verblijfsvergunning.

Alle reden dus om deze Faber inclusief klomp boter op haar hoofd te verkiezen tot Frau Antje van 2015. Kort gezegd: trek haar een Volemdams jurkje aan en ze marcheert zo de eerste de beste Duitse Weihnachtsmarkt op als reclamezuil voor de Nederlandse Pegidabeweging.

Nu lijkt het allemaal wat Duits gericht en daarmee beledig ik wellicht een deel van onze oosterburen, maar vanuit het oogpunt van “vrijheid van meningsuiting” moet dat kunnen. Daar weet Antje alles van. En ik ga redenerend vanuit dat standpunt zelfs nog een spa dieper. Ik ben namelijk van mening dat Antje met haar recente uitspraken rond de vluchtelingen de grenzen van fatsoen heeft overschreden. En daar blijft het vast niet bij want ik verwacht dat ze er binnenkort op gaat aandringen om vluchtelingen te verplichten het PVV logo op hun jas te laten naaien. Ik bedoel die van die schijtende zeemeeuw, maar dan gekooid.

En dat, weer een stap verder, deze mensen verplicht worden opgehokt binnen de muren van het getto van Heumensoord waarbij zij de directe kampleiding opeist. Ik mis dan alleen nog een spoorrails en een kamparts. De eerste zou teveel gevraagd zijn van Pro Rail. De kamparts valt wat simpeler te realiseren. Ik zou hem echter adviseren als eerste daad Frau Antje aan een diepgaand psychologisch onderzoek te onderwerpen. Volgens mij gaat het bij deze dame niet meer om een simpel steekje, maar ligt er een hele zoom los.



Brompot

zaterdag 5 december 2015

De postcodeloterij

Met enige regelmaat wordt er een kleurige envelop gegleufd met daarop een lachende Bn-er die zijn kop voor veel geld beschikbaar heeft gesteld aan de nationale goede doelen loterij. Soms kijkt  Winston Gerschtanowitz je aan, soms Quinty Trustfull, vaak de kale knikker van Gaston zonder achternaam en sinds kort Nicolette van Dam. Die heeft zich via de “de Mol” springplank tussen de kopstukken weten te jumpen.

De bij ons gegleufde loterij-enveloppen schuiven meestal met dezelfde snelheid waarop ze zijn binnengekomen door richting goede doelen-kliko waarvan de inhoud wekelijks wordt gedoneerd aan de vuilverbranding. Daar wordt de plaatselijke stadsverwarming mee gestookt. En neem van mij aan: dat postcodespul wil best fikken.

In het begin van ons lidmaatschap aan dit collectieve goksyndicaat werd ik nog wel eens enthousiast als er een envelop op de mat dwarrelde. Maar, nadat we een blik uitgedroogde stroopwafels hadden gewonnen, vervolgens een bosje verlepte anjers mochten ophalen, een niet te verzilveren Hema cadeaukaart ontvingen, en een kletsnatte appeltaart uit dezelfde winkel konden scoren, was het voor mij wel redelijk klaar.

De absolute dreun kreeg ik toen een inmiddels niet meer geliefde buurman drie jaar geleden bijna twee ton ontving. Die won hij tijdens het spelletje miljoenenjacht. Winston sloop toen stilletjes aan onze voordeur voorbij. Eigenlijk wil ik het er niet meer over hebben want ik lijd al genoeg. Elke avond als ik de hond uitknijp, loop ik langs zijn huis en zie ik hem als een “Scroodge” met een geldkistje aan tafel zitten. Dan telt hij zijn zegeningen, de sukkel.

Maar, zoals dat gaat: vanuit de collectief aangezwamde chantage doen we nog steeds volop mee en afgelopen week werd onze familie zelfs verblijd met wederom een envelop met de inmiddels bekende koppen. Mijn schoonouders kregen de waarschuwing dat ze een postcodefiets hadden gewonnen. Dat is zo'n oerlelijk ding van gebogen ijzer waar inmiddels half Nederland op fietst en waarmee je overdag's niet wil worden gezien. En aangezien een modern Hollands gezin gemiddeld vier fietsen in de schuur heeft staan, is het wat dat betreft ook nog een volstrekt onzinnige prijs. Volgens de bijgeleverde folder heeft hij een kleine zeshonderd euro gekost. Of je het maar wil geloven.

Om nog een paar euries binnen te harken hebben we hem met spoed op de marktplaats-site gezet. In het rijtje met die tienduizend andere prijswinnaars die ook niet weten wat ze ermee aan moeten. Tussenstand na één week: drie kijkers en geen kopers.

Inmiddels heb ik de advertentie verwijderd en overwegen we om de fiets te doneren aan het plaatselijke asielzoekerscentrum. Wellicht dat een verdwaalde en uitgeprocedeerde asielzoeker hem kan gebruiken als hij het land uit wordt gezet. Tas onder de snelbinders, koffer op het rek en gaan met die banaan. Over een "goede doelenloterij" gesproken….

Brompot