Totaal aantal pageviews

zaterdag 5 december 2015

De postcodeloterij

Met enige regelmaat wordt er een kleurige envelop gegleufd met daarop een lachende Bn-er die zijn kop voor veel geld beschikbaar heeft gesteld aan de nationale goede doelen loterij. Soms kijkt  Winston Gerschtanowitz je aan, soms Quinty Trustfull, vaak de kale knikker van Gaston zonder achternaam en sinds kort Nicolette van Dam. Die heeft zich via de “de Mol” springplank tussen de kopstukken weten te jumpen.

De bij ons gegleufde loterij-enveloppen schuiven meestal met dezelfde snelheid waarop ze zijn binnengekomen door richting goede doelen-kliko waarvan de inhoud wekelijks wordt gedoneerd aan de vuilverbranding. Daar wordt de plaatselijke stadsverwarming mee gestookt. En neem van mij aan: dat postcodespul wil best fikken.

In het begin van ons lidmaatschap aan dit collectieve goksyndicaat werd ik nog wel eens enthousiast als er een envelop op de mat dwarrelde. Maar, nadat we een blik uitgedroogde stroopwafels hadden gewonnen, vervolgens een bosje verlepte anjers mochten ophalen, een niet te verzilveren Hema cadeaukaart ontvingen, en een kletsnatte appeltaart uit dezelfde winkel konden scoren, was het voor mij wel redelijk klaar.

De absolute dreun kreeg ik toen een inmiddels niet meer geliefde buurman drie jaar geleden bijna twee ton ontving. Die won hij tijdens het spelletje miljoenenjacht. Winston sloop toen stilletjes aan onze voordeur voorbij. Eigenlijk wil ik het er niet meer over hebben want ik lijd al genoeg. Elke avond als ik de hond uitknijp, loop ik langs zijn huis en zie ik hem als een “Scroodge” met een geldkistje aan tafel zitten. Dan telt hij zijn zegeningen, de sukkel.

Maar, zoals dat gaat: vanuit de collectief aangezwamde chantage doen we nog steeds volop mee en afgelopen week werd onze familie zelfs verblijd met wederom een envelop met de inmiddels bekende koppen. Mijn schoonouders kregen de waarschuwing dat ze een postcodefiets hadden gewonnen. Dat is zo'n oerlelijk ding van gebogen ijzer waar inmiddels half Nederland op fietst en waarmee je overdag's niet wil worden gezien. En aangezien een modern Hollands gezin gemiddeld vier fietsen in de schuur heeft staan, is het wat dat betreft ook nog een volstrekt onzinnige prijs. Volgens de bijgeleverde folder heeft hij een kleine zeshonderd euro gekost. Of je het maar wil geloven.

Om nog een paar euries binnen te harken hebben we hem met spoed op de marktplaats-site gezet. In het rijtje met die tienduizend andere prijswinnaars die ook niet weten wat ze ermee aan moeten. Tussenstand na één week: drie kijkers en geen kopers.

Inmiddels heb ik de advertentie verwijderd en overwegen we om de fiets te doneren aan het plaatselijke asielzoekerscentrum. Wellicht dat een verdwaalde en uitgeprocedeerde asielzoeker hem kan gebruiken als hij het land uit wordt gezet. Tas onder de snelbinders, koffer op het rek en gaan met die banaan. Over een "goede doelenloterij" gesproken….

Brompot

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen