Totaal aantal pageviews

vrijdag 29 januari 2016

Het bonnetje...

Ik kreeg vandaag een papieren brief van onze zorgverzekeraar. Hij werd door de brievenbus gegleufd en ik kwam hem tegen op de mat. Meestal bevatten dit soort enveloppen onzinnige informatie over therapieën die men als commercieel interessant extraatje in een aanvullend pakket heeft gepropt. Zoals laatst, toen het over zwangerschappen ging. Blijkbaar had men na het raadplegen van de bestanden ingeschat dat wij op zestigjarige leeftijd nog vruchtbaar genoeg zouden zijn om opnieuw aan kinderen te beginnen. Ik voelde me ergens wel vereerd en begon zelfs wat te groeien.

Dit keer echter geen reclame maar een rekening over een te betalen eigen risico. Het bleek een nota van een akkefietje welke ik ergens in juni 2015 in het plaatselijke ziekenhuis moet hebben ondergaan en die vanwege de hoge werkdruk vertraagd was afgewerkt. Ik wist niet eens meer aan welk gevaar ik indertijd ben blootgesteld. Mijn echtgenote opperde iets van een onderzoek naar beginnende dementie. Tja, na heel lang nadenken borrelde er iets op in de richting van een preventief bloedonderzoek om mijn macDonalds gehalte vast te stellen.

Ik moest, naar nu bleek, voor deze actie honderd-en-zevenendertig euro betalen. En aangezien je dan al snel over de tegenwaarde van twintig Happy Meals praat, ben ik de rekening maar eens diepgaand gaan analyseren om er vervolgens na twee seconden achter te komen dat het niet zou gaan lukken. Ik trof een kleine vijfentwintig bedragen aan zonder specificatie.

Zo kwam ik acht keer het bedrag van één euro zeventig tegen. Nu kan ik mij nog herinneren dat zuster Clivia acht keer in mijn ader heeft geprobeerd te prikken. Tja, als elke poging één euro zeventig moet kosten, dan vraag ik mij af waarom de zorg nog steeds een tekort heeft. Tien van deze klungel-prikkers levert kapitalen op.

Ook kwam ik een bedrag van één euro tien tegen. Ik kan me nog herinneren dat de prikjuf een papieren zakdoek uit een doosje trok en een traan uit haar ooghoek veegde. Blijkbaar kwamen er bij het prikken dermate sterke emoties los dat ze ervan moest huilen. Uiteraard werd deze uitbarsting ook in rekening gebracht.

Uiteindelijk toch maar even met het zorgkantoor gebeld. Ze namen tot mijn prettige verbazing meteen op en aan de andere kant klonk een quasi vriendelijke telefoonjuf. Na een drie minuten durende uitwisseling van beleefdheden, die je overigens later weer moet beoordelen in een klant-tevredenheidsonderzoek,  kwam het tot zaken. Nee, ze had geen idee. Vervolgens kreeg ik een vijf minuten durende uitleg over de complexiteit van de declaraties. Kortom: niet zeiken maar gewoon betalen. Voordat ze de telefonische deur kon dichtsmijten, stak ik er toch nog even mijn voet tussen.

“Kunt u dan geen specificatie opvragen ?”, probeerde ik. “Er moet toch iets van een bonnetje bestaan?”.  “Tja meneer, dan moet ik de ICT afdeling vragen de bestanden te raadplegen”, blaatte ze. “Ik weet niet of de directie het hier mee eens is...”

Ik proefde iets van een doofpot-theorie... Waar heb ik dat afgelopen week meer gehoord...       

Brompot              

1 opmerking:

  1. Het zou handig zijn de naam van de zorgverzekeraar te vermelden. Als het dezelfde is die ik ook heb: nl Menzis,
    zou ik op uw column kunnen reageren.
    is dit een echt gebeurd contact? Of heft u een leuk? verhaaltje geschreven?
    M.vr.gr.

    BeantwoordenVerwijderen