Totaal aantal pageviews

dinsdag 9 februari 2016

Boodschappen…

Gisteren moest ik boodschappen doen. Het werd gebracht als dat ik het “mocht” doen, maar gelet op het toch wat dwingende karakter van de melding, zag ik het meer als een “moest”. Normaal gesproken doet mijn echtgenote namelijk de wekelijkse inkopen en beperk ik mij tot het halen van een bak bier. Maar vanwege persoonlijke omstandigheden waren de rollen voor een keer omgedraaid. Nou ja, niet helemaal omgedraaid, want naast de boodschappen bleef ik ook verantwoordelijk voor het krat bier. Een zogenaamde combi dus.
 
Ruim voordat deze plotselinge persoonlijke omstandigheid opkwam, had ze al een lijstje gemaakt. En dat is voor mij extra vervelend omdat zij in de winkel nu eenmaal een andere route loopt dan ik. En dat geldt zeker als je een combi moet maken. Je kunt uiteindelijk moeilijk je hele kar volstouwen om er vervolgens nog een krat bier bovenop te zetten. Volgens mijn echtgenote kun je dat kratje onderop de kar zetten in een speciaal daarvoor gefabriceerd rekje. Dat klopt wel, maar als je net zoals ik door de winkel rent onder het motto “grote passen snel thuis”,  dan heb je na drie stappen de vellen aan je scheenbenen hangen.
 
Ik begin dus altijd achter in de winkel met het scoren van een kratje bier om vervolgens kris-kras terug te ploegen richting begin. Daarnaast heeft mijn systeem ook nog een positieve bijvangst: je loopt acht keer langs het schaaltje gratis proef-kaas van Appie. Laten we maar zeggen "als een extra bonus". 

Terug naar gisteren. Ondanks het grote peloton vakkenvullers schoot ik aardig op en zag toen op mijn lijst dat ik bij de vleeswaren moest zijn voor een twee ons ham. Toen het meisje vriendelijk vroeg waarvoor ik aan de toonbank stond, gaf ik mijn bestelling op. “Even kijken meneer, we hebben slagers-achterham, schouderham, gewone achterham, gerookte achterham, gerookte schouderham”…. Ze wreef vol verwachting in haar handen. “Eh, gewone ham, heeft u dat ook ?”. Ze keek me aan en schudde haar hoofd. “Misschien dat u schouderham bedoelt ?”, vroeg ze. Ik haalde mijn schouders op. “Hier staat alleen maar ham”, zei ik.

“Dan denk ik toch dat u de schouderham bedoelt. Dat is het meest verkocht”. Ze keek me vluchtig aan en boog zich al voorover om de ham te pakken. “Doe maar”, besloot ik. Ze pakte vervolgens een schaaltje en schoof het in een speciaal verpakkinkje. “Heel even wachten”, riep ik. “is dat zo’n hersluitbare verpakking ?”. Ze knikte. “Ja, die zijn heel handig, die moet je lostrekken en kun je na gebruik met de plakrand weer sluiten”. Ik herkende hem als de sluiting die je met geen mogelijkheid open kon trekken laat staan sluiten.

“Kunt u het even voordoen ?, ik ben niet handig in dit soort dingen”, lachte ik. “Ja hoor, kijk”, zei ze vriendelijk. Ze pakte het zakje en begon eraan te trekken. Zonder resultaat. Toen een rukje. Geen resultaat. Nog een ruk, weer niks. Ze liep rood aan, kreunde zwaar en met een ruk schoot het cellofaantje los en viel de ham ergens achter de toonbank op de grond. Ze bromde iets, bukte en toen ze weer overeind stond keek ze ietwat beteuterd naar de plakjes die ze in haar hand hield.

“Ik denk toch dat het de verkeerde ham is”, concludeerde ik met een glimlach. Ze keek alsof ze elk moment in een huilbui kon uitbarsten. “Ik vraag het voor de zekerheid eerst thuis nog even na”. Daarna knikte ik ten teken van afscheid, stak nog wel een stukje kaas achter mijn kiezen en sukkelde richting kassa…   

Brompot.    

1 opmerking: