Totaal aantal pageviews

vrijdag 4 maart 2016

Een dingetje...

"Goedemorgen meneer, waarmee kan ik u helpen ?". Aan de andere kant van de toonbank stond een in een witte jas gestoken medewerkster van middelbare leeftijd die over haar halve leesbril mij verkoop-bereid aankeek. De veiligheidskettinkjes waarmee haar leesbril was uitgerust hingen in een boogje richting haar ietwat gerimpelde nek.

"Ja, dat kunt u vast wel", zei ik vriendelijk. "Ik ben op zoek naar een blikje Purol". Ze kuchte licht. "Purol... eh...". "Dat is een zalfje", hielp ik haar. Ze glimlachte. "Dat weet ik meneer, ik ken het. Maar het is wel even een dingetje". "O", hoorde ik mezelf zeggen. "Hoezo een dingetje ?". Ik kan me altijd mateloos ergeren aan deze "nieuwe" uitdrukking. "Een dingetje". Het komt uit dezelfde categorie als "Dan heb ik zoiets van". Pure taalverkrachting. De kettinkjes rammelden licht.

"Waar heeft u het voor nodig ?", informeerde ze. "Om te smeren", zei ik droog. "Dat begrijp ik, daarvoor is het een zalfje, nietwaar ? Ik bedoel waar moet het opgesmeerd worden. Laat ik het dan zo vragen: wat mankeert u". Ik dacht even na of ik mijn kwaal prijs moest geven aan een plaatselijke drogist. "Ik heb een kloof in mijn duim", zei ik toen en stak hem demonstratief naar voren.

"Zo, dat is een flinke", zei ze terwijl ze er bedenkelijk naar keek en haar bril iets omhoog schoof. "Het is toch een gewone kloof, hoop ik ? niets bijzonders toch ?", vroeg ik in een poging mezelf gerust te stellen. De kettinkjes bewogen heen en weer. "Dat verwacht ik niet, maar er moet toch echt iets anders op". Ze pakte mijn duim en onderzocht hem. "Au !!", riep ik en trok hem terug.

"Nou ja zeg, zo erg is het nu ook weer niet", lachte ze. Vervolgens draaide ze zich om en zocht met haar wijsvinger langs één van de schappen. Plots stopte ze en pakte eerst één potje, toen nog één en kort daarna stonden er vijf potjes voor me op de toonbank. "Alstublieft. Allemaal echte klovenzalfjes. Zegt u het maar". Ik staarde naar de uitstalling. "Wat is nu precies de bedoeling?", vroeg ik. "Ik heb een blikje Purol nodig". De kettinkjes kwamen opnieuw in beweging.

"Meneer, het is echt wel een dingetje hoor want Purol is namelijk ouderwets en stamt uit de tijd van de kwakzalvers en pillendraaiers. Bovendien stinkt het en is het moddervet zodat binnen de kortste keren alles onder zit. Uw echtgenote wordt daar vast niet blij van". Tja, mijn echtgenote werd sowieso niet blij van mijn kloof vanwege de klaagzang die ze de hele dag moest aanhoren. "Deze hier", ze pakte een flesje van het schap, "deze is van ene firma Vogel. U hoeft dan niet te smeren maar drie keer daags twee druppels in te nemen. Dat is een homeopathisch middel en schijnt goed te werken".

Ik pakte het flesje en zette het meteen weer terug. Dertig euro voor een flesje slootwater waarbij je jezelf moet afvragen of het überhaupt bij de kloof terecht komt. "Ik wil toch graag een blikje Purol mevrouw. Mijn moeder smeerde dat vroeger op elke beschadigde plek op mijn lijf en de volgende dag was het dan weer over".

"Tja, een blikje Purol dan maar". Ze liep achter de toonbank een magazijntje in en keerde terug met een blikje. "Kijkt u eens", zei ze triomfantelijk. Ik pakte het aan en trok het dekseltje eraf. De geur nam me mee in oude tijden en in een flits zag ik mijn moeder een likje op mijn door de kou schraal geworden kont smeren. Ik keerde meteen weer terug in de winkel en smeerde een klodder Purol op mijn duim.

"Zo", lachte ik. "Dat verzacht meteen". De kettinkjes rammelden richting kassa. "Dat is dan drie euro vijftig", zei ze. Ik betaalde en wilde mijn portemonnee terug in mijn kontzak steken. Op mijn duim echter zat nog steeds een klodder. Ze glimlachte, pakte een tissue uit een doosje en reikte hem over de toonbank. Ik veegde de klodder weg en stak vervolgens mijn portemonnee in mijn zak. "Tja", hoorde ik mijzelf zeggen. "Dit is dus inderdaad een dingetje....".  

Bart

1 opmerking: