Totaal aantal pageviews

donderdag 28 april 2016

Chantage

Ze kwam uit de kleedkamer en liep wat lomp op haar kousen naar de toegangsruimte waar ik op een gestoffeerd bankje zat te wachten op mijn echtgenote die ergens achter een zwaar grijs gordijn kleding paste.
 
De vrouw drentelde tot vlak voor me, ontnam mij het uitzicht en probeerde door wat te zwaaien de aandacht te trekken van een verkoopster die een eindje verderop in een rek zat te rommelen. Ondertussen bleef er voor mij niets anders over dan te staren naar haar dikke achterwerk wat nog wat extra werd geaccentueerd door een te strakke jurk met horizontale zwart-wit banen.
 
Ze draaide zich in mijn richting. "Snapt u dat nou, kunnen ze wat verkopen en dan is er niemand". Ze draaide zich weer in de richting van de verkoopruimte en zwaaide onder een "Joehoe" roep om aandacht te trekken. "Wat kijkt u trouwens", vroeg ze.
 
Tja, wat moest ik daar nu op zeggen. Ik kon moeilijk iets over haar zitvlak roepen. Ik beperkte me dan ook tot het ophalen van mijn schouders.
"Vind u hem mij staan ?", vroeg ze terwijl ze een paar keer om haar as zwierde.
Dat had ik weer. Ik keek hoopvol naar het gordijn waar mijn vrouw een houdini-act aan het opvoeren was.
 
"Mijn man wil nooit mee", ging ze verder. "Dus moet ik zelf iets kiezen. En weet u dat is zo jammer, want mijn ervaring is dat mannen vaak een goede kritische kijk op kleding hebben. Dus, wat vind u ervan ? eerlijk zeggen hoor !", vroeg ze opnieuw.
 
Ik slaakte een diepe zucht. Mijn smaak word altijd bepaald door drie componenten: het prijskaartje, de vermoeidheid van het geslenter en dan moet het uiteindelijk ook nog ergens naar lijken. "Staat wel goed hoor", zei ik quasi geïnteresseerd terwijl ik verlangend richting gordijn keek.
 
"Meent u dat echt? Ik vind dat hij een beetje tekent. En dan vooral hier". Ze sloeg op haar achterwerk, plaatste vervolgens haar handen in haar zij en draaide wat heen en weer voor de spiegel. 
 
Tja, leg zo'n vrouw maar eens uit dat haar kont, evenals de rest, er niet uitzag. 
 
"Hij staat echt leuk hoor. Ook dat zwart-wit patroontje is heel leuk", zei ik zo enthousiast mogelijk.
 
"Ik denk dat ik een maatje kleiner moet hebben", zei ze. Wat denkt u ? Waar blijft verdorie die verkoopster toch". Tja wat ik precies allemaal van die gestreepte zebra-poetslap dacht...
 
Daar ging het gordijn open en zag ik mijn echtgenote verschijnen. "Hoe lijkt het ?", vroeg ze vrolijk. "Leuke jurk hè".
 
Ik schrok. Voor me stond mijn eega, verpakt in precies dezelfde jurk.
 
"Hahaha, wat een leuke jurk", riep de dame. "En uw man vind hem prachtig, dat zei hij net tegen mij".
 
"Is dat zo schat ? Hij is best aan de prijs hoor".
Gloeiende gloeiende, hoe zwam je je hier nu weer uit.
 
"Uw man heeft echt smaak mevrouw. Alhoewel, de meeste mannen hebben dat", ratelde ze door.
 
Mijn vrouw keek me veelbetekenend aan en boog zich in mijn richting. "Uw man heeft echt smaak", echode ze fluisterend in mijn oor. Vervolgens: "Mooi schat, deze jurk is dus voor mij. Of ga je die dame daar nu uitleggen dat je van gedachten bent veranderd en er niks aan vindt".
 
Wat later liep ik honderdvijfenvijftig euro zeventig lichter maar met een vrouw met een tas-met-jurk aan mijn arm, mezelf af te vragen waar het precies mis was gegaan....
 
Bart

maandag 25 april 2016

Over hondendrollen, schapen en ambtenaren...


In onze stad hebben wij er nest vol van. En het begint epedemische vormen aan te nemen. Ambtenaren zijn er in vele maten en soorten maar kunnen anno 2016 vrij gemakkelijk worden gecatagoriseerd. En wel in drie hoofdmoten: Je hebt ambtenaren die zijn gechipt om bezuinigingen door te voeren. Loket verder zitten afgerichte ambtenaren die het bezuinigde geld over één of andere balk moeten kwakken. De derde moot beslaat de handhaafambtenaren. Die checken bij voortduring of er voldoende is geschraapt en op correcte wijze over de juiste balk is gesmeten.
 

Onze stad is al sinds het begin van de jaartelling prooi. We bezuinigen op groenvoorziening, strooizout, uitkeringen, verhogen parkeergeld, allerlei leges en nog veel meer. Zo hebben we een paar jaar geleden een balk gevonden die de naam "herstructurering wegennet" heeft meegekregen. Daarbij is vastgesteld dat sommige wegen niet goed zijn geherstructureerd en kucht men in koor dat het opnieuw moet. Omdat wegen soms te smal zijn om er een vrachtwagen overheen te jagen. En zo begint de eerste club weer te schrapen, de tweede op zoek naar een alternatieve balk en de derde te checken of het nu goed is. En zo houden we elkaar aan het werk.


Behalve deze drie catagorien, kennen we nog een vierde: de logica-ambtenaren. Die zorgen ervoor dat de burger de stappen die vanuit het gemeenschappelijk belang worden gezet, ook goed begrijpt. Deze club werkt hard. Er valt in onze gemeente veel uit te leggen.


Zoals in het begin van deze klaagzang gemeld, kennen wij schraap-ambtenaren. Die hebben het dus voorzien op het schrapen van ondermeer het groenonderhoud. Om toch iets aan het woekerende groen te doen, hebben ze indertijd bij het loket balksmijterij een kudde schapen besteld. Inclusief een herder-ambtenaar en een hond met belasting-vrijstelling.


Ook wij hebben een hond. Wij betalen de schraap-ambtenaren hiervoor een forse vergoeding. Wij hebben geen vrijstelling omdat onze hond namelijk het milieu belast. Elke dag lopen we met deze hond inclusief een plastic zakje over een pad waarvan het gras tot aan de knieën staat. Er staat een bord van de ambtelijke handhaafclub met de mededeling dat we de hondenstront moeten opruimen op straffe van een boete. En zo hoort dat natuurlijk ook.


Om het gras kort te houden heeft de groenafdeling onlangs de schapenherder-ambtenaar opdracht gegeven om de kudde langs het pad te laten grazen. Er werd een verplaatsbaar hek geplaatst en de 300 aangeschafte gemeenteschapen naar binnen gejaagd om hun klusje te doen.


Ik liep op enig moment met de hond langs het inmiddels kaalgevreten groen. Hond moest een drol, ging zitten, kreunde en raakte verlost. Voordat ik mij echter kon bukken had ik al een handhaaf-ambtenaar in mijn nek hijgen. Of ik de drol nog wel ging oprapen en verzakken. Ik knikte vriendelijk, schoof met mijn laars ongeveer zes kuub onverpakt dampende en stinkende schapestront aan de kant, pakte voorzichtig met twee vingers-in-het-zakje het 6 gram wegende Jack Russel keuteltje en mikte het vervolgens onder een goedkeurende blik van Jopie Handhaaf met een boog in een vermoeid aan een paal hangende vuilnisbak...

Hij knikte tevreden en verliet fluitend het getroffen gebied..


Brompot

vrijdag 22 april 2016

Beste meneer Erdogan

Vorige week kreeg heel schrijvend Nederland het advies om u te bestoken met beledigende teksten. Dat had te maken met uw reactie op die Duitse lolbroek, die u associeerde met een verwekker van kleine geitjes. De zogenaamde geitenfokker. In Duitsland inmiddels beter bekend onder de kreet "geitennöker".

Ik doe daar niet aan mee. Ik vind het meer een zaak voor Marianne Thieme van de partij voor de dieren. Zij moet in uw richting maar stappen nemen. Bovendien wíl ik komende zomer nog op vakantie naar uw land. En aangezien u de persvrijheid aan banden heeft gelegd, wordt dat bezoek na het schrijven van een beledigende tekst natuurlijk lastig.

U heeft het zelf waarschijnlijk niet in de gaten, meneer Erdogan, maar uw land wordt bevolkt door heel veel aardige en vriendelijke mensen waar we als geld-in-het laatje brengende toerist graag toeven. Natuurlijk zijn er soms wat interne conflictjes maar dat lost u als fanatiek bewaker van de democratische waarden probleemloos op. Daar hebben we geen beledigende teksten voor nodig.

En dat u West-Europa chanteert met de vluchtelingen is een legitime manier van diefstal zoals dat ook in de westerse handel gebruikelijk is. Ook geen reden om u te beledigen. 

Ik begrijp overigens niet zo goed waarom u zich aangesproken zou moeten voelen. U doet alles goed, maakt geen fouten, bent een geliefd heerser dus waarom zo'n punt gemaakt van wat verdwaalde opmerkingen van een Duitse idioot. En dat u dan ook nog in het buitenland verblijvende onderdanen opdracht geeft om aan u gerichte negatieve uitlatingen te rapporteren is in dit kader natuurlijk helemaal vreemd. Ik vind daar wel iets van, meneer Erdogan. Maar het is natuurlijk nog steeds geen reden om u te beledigen. 

Toen een collega van mij u dan ook uitschold voor een "bal gehakt", heb ik hem meteen aangepakt en gecorrigeerd. U zou dat als een belediging kunnen ervaren en zoals gezegd vind ik dat niet goed. Maar toen hij aangaf dat de bal was gedraaid van geitenvlees, kon ik er wel mee leven en zag ik de humor er wel van in.

Ik heb hem ter beoordeling opgestuurd naar het Turkse consulaat en tevens de datum van onze vakantie aan uw land bijgevoegd.We zijn natuurlijk razend benieuwd of we nu nog zonder kleerscheuren door de ballotagecommissie van uw geheime dienst komen.

Ik ga ondertussen toch nog maar even snel een annuleringsverzekeringetje afsluiten.  

Hoor graag van u

Met vriendelijke groet,
Brompot

maandag 18 april 2016

Beste Douwe Bob

Evenals voorgaande jaren, geef ik ook voor dit jaar weer een voorspelling af als het gaat om het EuroVisie songfestival. En ze komen altijd uit. Dus ook dit jaar en om dan maar meteen met een voorspellende deur in huis te vallen: jouw inzending gaat het niet halen. Je komt niet door voorronde en de finale kun je dus ook vergeten. Ik zal het proberen uit te leggen.

Het begint al met je naam: Douwe Bob. Misschien dat hij goed scoort in Plopsaland, maar in Stockholm krijgen ze het hun bek niet uit. Ik begrijp het ook niet zo goed, waarom geef je er niet een internationaal tintje aan. Ik had iets van "Kermit Bob" gekozen. Dat associeert lekker met een kikker en dat past dan weer prima bij jou als zanger. Je kwaakt en brult. En dan ook nog even over het lied. Hoe krijg je in vredesnaam de noten bij elkaar geharkt. En dan ook nog in deze volgorde. Dat krijg je volgens mij niet eens door de Zweedse douane.

Het is zo jammer dit. We hebben twee fantastische jaren gehad met Anouk en Ilse. Vorig jaar stuurden we als sportief gebaar een kreunende aardappelzak om de rest van Europa ook een kansje te geven. Maar dit jaar werd het toch echt weer tijd voor een toppertje. Ja, echt heel jammer.

Wat gaan we eraan doen, Bob ? Hebben we nog een eerste reserve die we "in plaats van" kunnen sturen ? Dat jij accuut een poliepje op je stembanden hebt opgelopen of zoiets. Alhoewel, het kruipt  aardig richting waarheid want het klinkt voor geen meter.

Misschien dat Anouk nog een keertje in de herhaling wil. Tenminste, als ze niet toevallig zwanger is. Dat weet je in haar geval maar nooit. Maar mocht dat zo zijn, Trijntje Oosterhuis heeft vast die opengescheurde kachelpijp van vorig jaar nog ergens in de schuur staan. Die moet toch ruimschoots op tijd pasklaar geknipt kunnen worden ? En qua muziek heeft deze kanjer vast meer dan voldoende repertoire op de commode liggen en waar ze Europa compleet mee plat zingt.
 
En nu we het ook over kleding hebben: trek jij nog iets verrassends aan ? Ik zou je willen adviseren het met een Frau Antje outfit te proberen, compleet met oranje klompen. En dan voor in de Greenruum, als omkoopmiddeltje, nog een schaaltje kaas met een Hollands vlaggetje. Hoe dan ook: maak er vooral iets shockkerends van, want dat leidt lekker af. 

Ik ga me ondertussen alweer bezig houden met 2017. Ik hoorde iemand de naam van Willeke Alberti fluisteren. Mijn voorspelling ? Wordt ook niks.   

Succes Douwe,

We lezen de uitslag wel in de krant. 

Groeten,
Brompot.

donderdag 14 april 2016

Ambtenarij


Verhuizen is altijd een klus van de lange adem. Je kijkt rond naar een nieuw optrekje, vindt uiteindelijk iets wat je zoekt, neemt een besluit en begint aan een karwei wat je maar een enkele keer in je leven hoopt te doen. En dan gaat het niet alleen over schilderen, behangen, rommel opruimen en daadwerkelijk verkassen. Nee, er bestaat ook zoiets als een “vervelende bijvangst” in de vorm van de "softe" zaken zoals daar allerlei instanties blijken te bestaan die graag willen weten waar je naartoe gaat al was het alleen maar om hun eigen belang veilig te stellen.

Zo hadden we ons aller NUON die in de haast om de euro's binnen te harken, de eindstanden van de oude woning verkeerd overnam. Saillant detail: het betrof het uitlezen van de zogenaamde "slimme meter". Of waterboer VITENS die je aan kunt kruisen in het verhuisbericht van Postnl maar vervolgens niets van zich liet horen en zelfs na telefonisch contact zeer verbaasd leek dat we waren verkast.

En dan ook de medische wereld want je moet afscheid nemen van je huisarts en één zoeken in je nieuwe woonplaats. Ofschoon je het liefst een sollicitatieprocedure zou willen opstarten, belandt je toch vaak bij een pillendraaier die je vanuit je kennissenkring wordt aanbevolen.
Tot slot de gemeente van waaruit je bent vertrokken. Het ging in ons geval om het stopzetten van de incasso van de gemeentelijke belastingen.

De procedure blijkt simpel: je meldt je aan bij de nieuwe gemeente en die geven de oude gemeente door dat je bent verhuisd. Prima regeling. Alleen gaat er wel eens iets mis. Zo bleef de oude gemeente maandelijks belasting incasseren. En ik bleef het bedrag maandelijks terugstorten. En toen kwam er een brief van de oude gemeente op mijn nieuwe adres dat ik ten onrechte het bedrag had teruggestort. Tja, en dan word je boos en ga je bellen.

Het begint met een receptioniste die de telefonische toegang tot de gemeentelijke bunker bewaakt. Ganzen zijn ideale bewakers en worden veelal op dit soort klussen ingezet. Zo ook deze. Ze wilde per sé weten waarom ik de ambtenaar van financiën wilde spreken. Ik moest het eerst maar met haar proberen. Waarschijnlijk bang voor haar baantje. Toen ik echter het woord "storneren" liet vallen, werd het te moeilijk, haakte ze af en verbond me door.

Het duurde even, het was ook rond de koffieklok van tien dat ik belde, maar toen kreeg ik de kassajuffrouw toch aan de telefoon. Ze hoorde mijn klacht aan, dacht even na en begon toen met het voorlezen van de procedure. Ik moest zelf de incasso stopzetten. Nu begreep ik dat zelf ook wel, ware het niet dat er door de verhuizing praktisch niets meer te incasseren viel en dus de incasso ten onrechte was. De juf bleef volhouden dat ik het volgens de procedure toch echt zelf zou moeten doen.

"Maar ik ben verhuisd mevrouw. Per 1 maart woon ik elders en hoef ik dus maar een gedeelte te betalen. Twee maanden om precies te zijn. Januari en februari. En dat is ongeveer tachtig euro waarvan u er al zestig heeft geïncasseerd en ik dus nog twintig moet betalen. Dus als u dat restant in één keer afschrijft...".Het voorstel bleek te simpel.

"Zoals ik u al zei, moet u de incasso zelf stoppen. Anders blijven we afschrijven. En u bent verhuisd zei u ? Dat heb ik niet door gekregen".
"Mevrouw, u stuurt mij de incassobrief naar mijn nieuwe adres, dan weet u toch dat ik ben verhuisd ?".
Stilte aan de andere kant van de lijn.
"Daar heeft u een punt", hoorde ik.
Opnieuw stilte .
"Ja, ik zie het, ze hebben het niet doorgegeven. Ik ga dat herstellen. U krijgt hierover een brief".
"Mooi, dus dat restantje schrijft u dan af en dan is het klaar ?".
Stilte.
"Dan gaan wij het restant bedrag over de resterende incassomaanden verdelen en schrijven het dus in zes termijnen af", klonk het in de hoorn.
"En dan moet ik zelf de incasso stopzetten ?", informeerde ik nog.
"Nee meneer, dan valt er namelijk niets meer te incasseren en stopt het vanzelf".

"Dus even voor mijn beeld: het bedrag van twee tientjes wordt in zes termijnen van drie euro zeventien geïncasseerd. En als ik het in één keer afgeschreven wil hebben ?", vroeg ik nog. "Dan, meneer, is er maar één oplossing".
"Laat me raden", onderbrak ik haar. "Zelf de incasso intrekken ?".

Ik heb het antwoord maar niet meer afgewacht. Ik zie met belangstelling de komende afschrijvingen tegemoet....

Brompot


vrijdag 8 april 2016

De klus...


"Ach meneer, het leven is niks anders dan een klusje wat we in opdracht van hogere machten moeten uitvoeren. De één krijgt opdracht om het leuk te hebben, de ander om er een enorme bende van te maken". Ze keek strak voor zich uit in de richting van de vijver waar een paar half verzopen eenden vochten om een korst brood wat ze met een onderhandse vrouwenworp in het water had gegooid.

Ze zat naast me op het gemeentebankje. Een dame van, naar ik zo schatte midden zeventig en gestoken in een beige regenjas met ceintuur. Ze zat een beetje in elkaar met pal vóór haar een boodschappenkarretje op twee wielen met daarop een rood geruite tas. Ze graaide de korstjes uit een losgescheurd boterhamzakje wat op de tas lag.

"En met hogere machten doelt u op God ?", informeerde ik voorzichtig. Ze draaide haar hoofd iets in mijn richting. Ik zat naast haar. "God ?, nee meneer, alsjeblieft. Ik heb niks met God. Als er een God was geweest, dan had mijn Karel nog wel geleefd". "Karel was uw man ?", vroeg ik. Ze knikte en gooide nu een stukje brood in de richting van een eend die brutaal de kant op was geklommen en pal voor haar stond te kwaken.

"Mijn Karel, vijftig jaar lief en leed gedeeld en zo plotseling werd hij ziek en hij ging kort daarna dood. Inmiddels al weer twee maanden geleden". Ik dacht even na. "En wat was dan zijn levensklus ?", informeerde ik. Ze glimlachte. "Mijn Karel was uitverkoren om in zijn leven zoveel mogelijk drank naar binnen te werken. En ik moet zeggen meneer, dat hij dat tot zijn dood met een niet aflatende energie is blijven doen. Mijn Karel zoop. Zoop als een ketter".

De brutale eend zat nu bijna op haar schoen die vanonder het bankje naar voren stak. Ze boog zich iets en gaf hem een nieuwe korst. De eend vloog-rende weg. "En met wat voor een doel is hij daar volgens u dan door de hogere macht opgezet ?", vroeg ik door. "Dat vraag ik mij ook af, meneer. Ik heb geen idee. Hij was timmerman en volgens de dokter was zijn lever uiteindelijk zo hard dat hij er met gemak een spijker mee in een houten balk had kunnen slaan. Maar dat 'slaat' natuurlijk nergens op". Ze grinnikte om het ingesloten woordgrapje.

"En nu vraagt u zich natuurlijk af wat mijn levensklus dan is geweest". Ik knikte. "Ja, u maakt me wel nieuwsgierig. Huisvrouw ?, moeder ?". Ze schudde haar hoofd. "Dat zou te gemakkelijk zijn geweest. Nee meneer, mijn klus bestond uit lijden. Vijftig jaar alleen leven met een alcoholist waar je dan ook nog van houdt. En het doel ? Ik kan niet anders verzinnen dan hem overeind te houden zodat hij zijn klus kon volbrengen". Ze slaakte een diepe zucht. “En daarmee kwam ook mijn klus ten einde".


Het begon wat licht te miezeren. Ze schudde nu het zakje leeg. Toen stond ze op, trok haar jas recht, klopte hem wat af, knikte met een glimlach in mijn richting, pakte haar karretje en met een licht piepend wieltje sjokte ze in de richting van het winkelcentrum. Iets zei mij dat ze ongetwijfeld bezig was aan haar allerlaatste klus: het verwerken van de eenzaamheid....



Bart