Totaal aantal pageviews

donderdag 28 april 2016

Chantage

Ze kwam uit de kleedkamer en liep wat lomp op haar kousen naar de toegangsruimte waar ik op een gestoffeerd bankje zat te wachten op mijn echtgenote die ergens achter een zwaar grijs gordijn kleding paste.
 
De vrouw drentelde tot vlak voor me, ontnam mij het uitzicht en probeerde door wat te zwaaien de aandacht te trekken van een verkoopster die een eindje verderop in een rek zat te rommelen. Ondertussen bleef er voor mij niets anders over dan te staren naar haar dikke achterwerk wat nog wat extra werd geaccentueerd door een te strakke jurk met horizontale zwart-wit banen.
 
Ze draaide zich in mijn richting. "Snapt u dat nou, kunnen ze wat verkopen en dan is er niemand". Ze draaide zich weer in de richting van de verkoopruimte en zwaaide onder een "Joehoe" roep om aandacht te trekken. "Wat kijkt u trouwens", vroeg ze.
 
Tja, wat moest ik daar nu op zeggen. Ik kon moeilijk iets over haar zitvlak roepen. Ik beperkte me dan ook tot het ophalen van mijn schouders.
"Vind u hem mij staan ?", vroeg ze terwijl ze een paar keer om haar as zwierde.
Dat had ik weer. Ik keek hoopvol naar het gordijn waar mijn vrouw een houdini-act aan het opvoeren was.
 
"Mijn man wil nooit mee", ging ze verder. "Dus moet ik zelf iets kiezen. En weet u dat is zo jammer, want mijn ervaring is dat mannen vaak een goede kritische kijk op kleding hebben. Dus, wat vind u ervan ? eerlijk zeggen hoor !", vroeg ze opnieuw.
 
Ik slaakte een diepe zucht. Mijn smaak word altijd bepaald door drie componenten: het prijskaartje, de vermoeidheid van het geslenter en dan moet het uiteindelijk ook nog ergens naar lijken. "Staat wel goed hoor", zei ik quasi geïnteresseerd terwijl ik verlangend richting gordijn keek.
 
"Meent u dat echt? Ik vind dat hij een beetje tekent. En dan vooral hier". Ze sloeg op haar achterwerk, plaatste vervolgens haar handen in haar zij en draaide wat heen en weer voor de spiegel. 
 
Tja, leg zo'n vrouw maar eens uit dat haar kont, evenals de rest, er niet uitzag. 
 
"Hij staat echt leuk hoor. Ook dat zwart-wit patroontje is heel leuk", zei ik zo enthousiast mogelijk.
 
"Ik denk dat ik een maatje kleiner moet hebben", zei ze. Wat denkt u ? Waar blijft verdorie die verkoopster toch". Tja wat ik precies allemaal van die gestreepte zebra-poetslap dacht...
 
Daar ging het gordijn open en zag ik mijn echtgenote verschijnen. "Hoe lijkt het ?", vroeg ze vrolijk. "Leuke jurk hè".
 
Ik schrok. Voor me stond mijn eega, verpakt in precies dezelfde jurk.
 
"Hahaha, wat een leuke jurk", riep de dame. "En uw man vind hem prachtig, dat zei hij net tegen mij".
 
"Is dat zo schat ? Hij is best aan de prijs hoor".
Gloeiende gloeiende, hoe zwam je je hier nu weer uit.
 
"Uw man heeft echt smaak mevrouw. Alhoewel, de meeste mannen hebben dat", ratelde ze door.
 
Mijn vrouw keek me veelbetekenend aan en boog zich in mijn richting. "Uw man heeft echt smaak", echode ze fluisterend in mijn oor. Vervolgens: "Mooi schat, deze jurk is dus voor mij. Of ga je die dame daar nu uitleggen dat je van gedachten bent veranderd en er niks aan vindt".
 
Wat later liep ik honderdvijfenvijftig euro zeventig lichter maar met een vrouw met een tas-met-jurk aan mijn arm, mezelf af te vragen waar het precies mis was gegaan....
 
Bart

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen