Totaal aantal pageviews

maandag 30 mei 2016

Vrouwenpraat op een schoolplein...

Ik haalde vanmiddag mijn kleinzoon van school, maar was wat aan de vroege kant. Daardoor stond ik een kleine vijf minuten naast een paar niet onaardige ogende dames op het schoolplein te wachten en onbedoeld te luisteren naar vrouwelijke gebep.

'Goh, wat zit je haar leuk. Stuk eraf ?'.
'Valt mee, klein stukje maar'. Duim en wijsvinger kwamen eraan te pas.
'Zo, dat is toch nog wel een flink stuk'.
'Ja, ik moest wel, er zaten dooie punten in'.
'En ook nog een spoelinkje ? '
'Nee, ik heb het laten verven. En een iets donkere tint. Vind je het leuk ?'.
ze drukte met een hand het haar iets op

'Tja, wat zal ik zeggen, even wennen. Wat vond Berrie ervan ?'.
'Berrie is druk met werk, die ziet niks'.
'Ach ja, Har zou zoiets ook niet opvallen'.
'Nou Wil, ik denk dat Harrie wat dat betreft toch iets attenter is dan Ber'.

'Denk je dat ? vergeet het maar. We waren onlangs vijf jaar getrouwd. Ik heb een stille hint gegeven, maar niks hoor'.
'O, dat is inderdaad niet leuk. Dat doet Berrie dan weer wel'.
'Je hebt een leuke en knappe vent'.
'Hahaha, soms wel, soms niet'.
'Wanneer niet ?'
'Als er andere vrouwen in de buurt zijn'.
'O, hoe dan ?'
'Hangt ie de macho uit'
'Zo zijn mannen'.
'Niet alle mannen. Jouw Harrie niet, denk ik'
'Nou, Harrie ook hoor. Net zo'n tiep'

'Hoe is het trouwens met je moeder ?'
'Ja goed. Ze is weer uit het gips'.
'Fijn zeg. Dat scheelt je vader veel werk'.
'Ja, zeg dat wel. Het was best zwaar voor hem'.
'Dat denk ik ook'.

'Ik moet opschieten. Ik heb om half drie een afspraak bij de dokter'.
'O, wat mankeer je ?'
'O, niks bijzonders, pilcontrole'.
"Pffft, wat dat betreft ben ik blij dat Berrie onder het mes is geweest'.
'Kan ik me alles bij voorstellen. Maar ik krijg Harrie er niet aan'.
'O, hoezo niet ?'
'Harrie is bang dat hij impotent raakt'.
'Hahaha, nou, laat hem even met Berrie praten. Dat is het levende bewijs van het tegenovergestelde. Drie keer per week een hengstenbal als je begrijpt wat ik bedoel'.
'Hihihi, leg eens uit'
'Dat vertel ik je nog wel een keer. De kinderen komen eraan' .

'Hoi Opaaaaaa '. Mijn kleinzoon kwam aangerend.
'Ha knul, kusje'. Hij vloog in mijn armen.
'Leuk dat u mij komt ophalen, opa'.
'Ja hè, en weet je, jouw opa vindt het zó leuk, dat hij je morgen gewoon wéér op komt halen'......

Bart

zaterdag 28 mei 2016

En de kleur is....

Traditioneel als we zijn, wordt in mei altijd het eerste Pieten-ei gelegd over de schminkkleur welke deze Sinterklaas-assistent op zijn bakkes gaat plamuren. En ik heb begrepen dat dit jaar er voor is gekozen om het complete peloton in het zwart de Oude IJssel op te laten stomen.
 
Ik zal er dan meteen ook maar een waardeoordeel tegenaan smijten: dat is toch wel heel bijzonder. Zeker gelet op de rel-achtige discussies van de afgelopen jaren waarbij we over de hoofden van de kinderen heen elkaar naar het leven stonden.
 
Blijkbaar heeft het uiteindelijk niet veel uitgehaald. Ja, het was natuurlijk nodig om Erik van Muiswinkel van het scherm te krijgen. En in zijn slipstream wellicht ook nog Diewertje Blok. Maar die zijn we al vergeten voordat hun naam wordt uitgesproken. Die vinden zichzelf belangrijker dan de reden die ze opgeven om te verdwijnen. Hoe dan ook: er wordt dit jaar dus zwarte schmink ingezet om de kleintjes op het verkeerde been te zetten.
 
Wat ik altijd zo jammer vind binnen het hele gedoe is dat er nooit een discussie wordt gevoerd over mister Sinterklaas himself. Hij is in de hele discussie niet veel meer dan een ordinaire slavendrijver met een koppel zwaar uitgebuite zwarte knechten. Het bewijs hiervoor is simpel: geen Piet die op de loonlijst staat. Of hij moet ze natuurlijk zwart betalen. Hoe dan ook: ik vind die hele Sint een ongelooflijke patser met zijn "gratis" cadeautjes. Ik geloof er allemaal geen zak van.
 
Ooit was ik namelijk in zijn geboortestad in Turkije. In Myra. Nou, laat één ding duidelijk zijn: daar komt echt geen Spaanse goedheiligman vandaan. Zelfs niet als vluchteling.
 
Nu lag ik afgelopen nacht nog wat na te dromen over de hele kwestie, en toen schoot me me ineens Sylvana Simons in mijn gedachten. De prachtige en moedige vrouw die afgelopen week op oud Hollandse en vooral ook traditionele wijze de grond in werd getrapt. Er vielen tijdens mijn droom wat puzzelstukjes in elkaar en dat leidde tot de verdenking van de opzet van een stevige complot-theorie.
 
Ik denk namelijk te weten waarom ze zich heeft aangesloten bij die politieke tweede kamerclub van "Denk". De enige twee fractieleden van deze "partij van de  gebakken lucht"  komen "toevallig" uit... juist, Turkije. En met een beetje geluk zelfs uit Myra. Dat is nog in onderzoek maar daar ligt wel de connectie.
 
Ik ben er dan ook van overtuigd dat bij haar intreden in de politiek de traditionele discussie rond de kleur van de Pietenschmink tot het verleden gaat behoren. Via deze Turkse route wordt binnen de kortste keren de hele sinterklaas maffia opgerold en achter de tralies gesmeten. Discussie voorbij, partij Denk staat op de kaart en Sylvana Simons heeft haar zoete wraak.
 
Ik krijg ineens heel erg trek in een chocoladeletter.
 
Brompot

woensdag 25 mei 2016

Een boze bejaarde

Hij zat een beetje in elkaar gedoken op het bankje. Een bejaarde man. Toen ik langs liep moest ik heel even denken aan een gier op een tak. Zijn nek was onzichtbaar opgeborgen in de kraag van zijn beige jas met daartussen als opvulling een witte das van een wat bontachtige stof. Hij had bovendien een behoorlijke kromme neus en zijn gezicht vertoonde flink ingevallen leegtes.

Op schoot hield hij een gevouwen krant en naast de bank stond zijn netjes geparkeerde blauwe rollator. Ik ging naast hem zitten en bromde iets van een “goede morgen”. Hij keek mij vriendelijk aan, knikte een weinig en richtte zich toen weer op de krant.

'Het is een rommeltje in de wereld meneer', begon hij het gesprekje te knopen.

'Een rommeltje in de wereld ?', herhaalde ik vragend. 'Wat bedoelt u precies ?'.  

Hij keek me aan met een blik of ik van een andere planeet kwam. 'Gewoon alles', verklaarde hij. 'Oorlog, ruzies, overvallen, we worden in ons welzijn bedreigd, meneer'.

Aan zijn neus werd een druppel zichtbaar van de natte kou. Hij pakte een bonte zakdoek uit zijn jaszak en veegde hem wat snurkend af. Vervolgens keek hij kort naar het resultaat en stak hem weer weg.   

'U klinkt wel somber hoor', vond ik. 'Er gaan veel dingen verkeerd, maar er gaat ook wel eens iets goed, toch ?'.

'Noemt u mij dan maar eens iets op wat goed gaat', daagde hij uit.

'Wel, om te beginnen gaat het alweer wat beter met de economie, de mensen hebben wat meer vertrouwen. We klimmen uit het dal'.

'Meneer, u zou de krant eens wat beter moeten lezen', zei hij. 'Kijk toch eens wat er tegenwoordig allemaal gebeurd. Neem alleen al het afgelopen weekend bij de Graafschap. We zijn zo boos over het verlies dat we het veld oprennen en de spelers van de tegenstander in elkaar slaan. Dat noemen ze dan voetbal. Een schande is het'.

'Dát ben ik met u eens, dat kan natuurlijk niet', moest ik toegeven.

'En weet u', ging hij verder. 'Vorige week stond ik in de supermarkt bij mij om de hoek. Sta ik bij de kassa en daar komt me zo'n snotaap aan en duwt me aan de kant. Toen ik hem vroeg waarom hij dat deed, toen riep hij dat hij haast had en ook nog iets over een oude lul. Daarmee bedoelde hij mij. Ik was zó boos. Het is dat ik mijn stok niet bij me had, anders had ik hem finaal geslagen'.

'Misschien is dat maar beter ook', zei ik. 'Dat u uw stok niet bij u had. Je moet tegenwoordig zo oppassen met wat je zegt en wat je doet'.

'Kijk meneer, dat bedoel ik nou. Het is een rotzooitje. We hebben na de oorlog Nederland opgebouwd op een fundament van respect. Solidariteit voor elkaar. En ook dat is vertrokken'.

Ik moest een beetje grinniken om zijn boosheid. Hij sloeg nu door.

'Weet u, tegenwoordig hebben de brutale mensen de halve wereld, en aangezien de rest uit water bestaat, blijft er voor ons niets meer over….'

Na het uitspreken van deze wijsheid vouwde hij zijn krantje nog verder op, stak hem naast zijn zakdoek in zijn zak, stond wat moeizaam op, pakte vervolgens zijn rollator en sukkelde voorzichtig in de richting van de stad…

Bart

zondag 22 mei 2016

Een leuke vrouw

Ik zat nét op een terrasje uit te puffen van de eerste helft van een kleding-koop-ronde in de stad, mijn vrouw liep overigens in blessuretijd nog een extra ronde, toen ze plotseling bij mijn tafeltje stond en vroeg of de stoel naast mij onbezet was.

Ik keek op en ontdekte een lange, stevige vrouw van middelbare leeftijd. De donkere bril die ze droeg, ging wat schuil onder haar sluikerige gitzwarte haar wat aan één zijde als een donkere vitrage voor haar oog hing. 

Ze schoof de stoel naar achteren, plaatste een aantal plastic tassen onder het tafeltje, knoopte haar leren jasje open en vouwde zich toen in het ietwat protesterende stoeltje op.

Daarna sloeg ze haar benen over elkaar en plukte wat ongemakkelijk aan haar voor haar leeftijd nét iets te korte rokje, boog zich vervolgens naar voren en pakte de kaart van tafel die enthousiast in de wind in een standaardje heen en weer wapperde. Ze draaide de menukaart een paar keer om en om en zette hem met een lichte zucht terug in de houder. Onderwijl trok ze haar vuurrode lippen tot een glimlachte in mijn richting. 

'Lekker weer hè'.
'Ja heerlijk', zei ik
'Het begint nu echt voorjaar te worden, vind u niet ?'.
'Ja, inderdaad, maar dat hebben we ook wel verdient', vond ik nodig om toe te voegen.
'Dat is waar, het was de laatste tijd echt nat en koud'
'Nou, echt wel'.

Er verscheen een serveerstertje met mijn bestelde koffie. 'Uw vrouw ook koffie ?', vroeg ze. Mijn buurvrouw begon te lachen. 'Graag, een cappuccino maar dan wel op mijn eigen rekening'.
'Eén cappuccino voor mevrouw. Komt er zo aan'. Ze verdween tussen de tafeltjes.
'Zo grappig dit', zei ze. Ik lachte een beetje mee.

Ze had wel iets bijzonders, zoals sommige vrouwen dat kunnen hebben. Niet zozeer aantrekkelijk qua uiterlijk maar iets waarvan je zegt "goh, wat een leuke vrouw".  .

'Heeft u inkopen gedaan ?', vroeg ik.
Ze knikte. 'Ja, soms moet je wel hè'.
'Klopt, soms moet je. Ik moet vandaag ook maar ik ben even ontsnapt', grapte ik. 'Mijn echtgenote loopt nog in de stad'.
'Nou, knap dat u meegaat, mijn man ging nooit mee. Dat weigerde hij pertinent. Zo saai'.

Ik wilde eigenlijk opmerken dat ik wel waardering kon opbrengen voor haar man maar iets zei me dat ik dat even niet moest doen. Ze sprak in de verleden tijd, misschien was hij wel overleden.

'Ik vind het altijd wel leuk, winkelen', jokte ik. Ze draaide zich met iets van geïnteresseerdheid in mijn richting. 'Heel apart, dat hoor je bijna nooit. Uw vrouw moet wel heel blij zijn met zo'n man'.

'Dat denk ik wel', lachte ik.
'Woont u hier in Doetinchem ?', informeerde ze
'Ja, maar niet in de binnenstad hoor. En u ?'
'Ik woon in Arnhem'
'O, en dan komt u hier winkelen ?'.

De serveerster bracht de cappuccino. 'Verder nog iets mevrouw ?, en smaakt uw koffie, meneer ?'
'Ja hoor, mijn koffie smaakt geweldig. Graag zo dadelijk even afrekenen'.
'En ik hoef verder niets hoor, het is prima zo', zei mijn buurvrouw.

Ze draaide nog iets verder in mijn richting en de punt van haar knie raakte mijn been.

'Ik kom hier na de scheiding wonen, dus ben ik alvast wat aan het verkennen', zei ze op een wat gedempte toon. 
'O, vandaar. Het is echt een leuke stad hoor. Veel te doen en leuke winkels'. Ik had een vonk klaar staan om over te laten springen.
'En vast ook leuke mensen', zei ze. Ik voelde haar ogen in mijn richting prikken. Ik kreeg het er wat warm van.
'Ja hoor, Achterhoekers zijn heel leuke mensen', beaamde ik.
'Dat geloof ik best'. Opnieuw die wat zwoele stem.
'Maar u komt hier niet vandaan, u klinkt niet Achterhoeks'.
'Nee, dat klopt, ik kom uit Den Haag'.
Echt een leuke vrouw, bedacht ik mij opnieuw.
'Hagenezen zijn ook leuke mensen'.
'Nou', zei ik wat zuinig...
'Jawel hoor, het bewijs zit naast me'.

'Twee euro vijftig', zei de serveerster. Ik schrok wakker uit een lichte en vooral prettige roes.
Met moeite trok ik mijn portemonnee uit mijn achterzak en nu raakte ík haar knie.

Ik gaf de serveerster drie euro. 'Alstublieft, en ik hoef niets terug'.
'Dank u en nog een fijne dag'.
'U nog iets mevrouw ?'.
'Nee, ik heb nog koffie'.

'Ik vind grijs haar altijd zo mooi staan bij mannen, het staat zo wijs', ging ze verder.
'Ik ben al vanaf mijn dertigste grijs', zei ik terwijl ik naarstig naar een eenvoudig compliment in haar richting zocht...

Op dat moment hoorde ik een voor mij bekende stem. Hij klonk niet goed en de voorgenomen vonk overleed op de grond.
'Verdorie, zit je hier. Waar blijf je nou, Koos. Ik sta al een hele tijd bij de kerk te wachten'.

'Dag mevrouw', zei mijn tafeldame. 'Ik hoorde net uw man vertellen dat hij graag winkelt. Ik vind dat zó bijzonder. U moet wel een heel gelukkig mens zijn'.

'Nou, heel gelukkig', klonk het wat cynisch. 'Maar, voordat u hem compleet zalig verklaard, sleur ik hem mee want meneer winkelt zó graag dat hij vast geen minuut van deze verplichte winkeldag wil missen. Kom op Koos'.

'Ik kom eraan, schatje' en stond op.
'Fijne dag nog', zei ik vriendelijk.
Ze glimlachte opnieuw. 'U ook'. ik zag een knipoog.

En terwijl ik mijn vrouw bij haar arm nam, keek ik nog één keer om.

Ik kon maar één conclusie trekken. Echt een hele leuke vrouw...


Bart 


 
    


   
    






 
 


  
   
        

zaterdag 21 mei 2016

Fietspad terreur

Afgelopen weekend zat ik op de fiets voor een kort ritje naar de stad. Eigenlijk niets bijzonders, het betrof slechts een tochtje van een minuutje of tien. Toch lang genoeg om een conditie-loze en verwende oer-automobilist het gevoel te bezorgen “lekker” bezig te zijn en om vervolgens onderwerp te wezen tijdens het maandagochtend-ritueel op kantoor of te wel de standaard koffiezit waarbij de ondernomen zaterdag en zondagse privé activiteiten tot op zekere hoogte worden besproken.

Tot op zekere hoogte, want niet elk weekend-onderwerp is namelijk geschikt voor de koffiehoek. Eén van de collega's heeft bijvoorbeeld een nieuwe relatie en is volgens zijn zeggen bezig met een “brede ontdekkingstocht”. Hij trekt er bovendien zo'n scheve "bek" bij, dat het speeksel zijn mond uitdruppelt. Die activiteiten bespreken we dus niet. Mijn fietstochten natuurlijk wel.

Er zat een lastig te overwinnen helling in mijn fietsroute die volgde op een afdaling en een aansluitend stuk strekkend rood beton van een meter of dertig vlak. Speciaal voor de kenners van de plaatselijke situatie: het betreft de zogenaamde tunnelbak onder de Europaweg. De bak inrijden gaat fantastisch, het stukje vlak is sensationeel, de route omhoog een zware aanslag op de conditie. En dat werkt door op de spieraansturing zodat ik halverwege de helling tot stilstand kwam en vanuit pure noodzaak het landingsgestel moest inzetten. Balen want er was nog een stuk te gaan..

Op dat moment snelde een authentieke “Willem Holleder” voorbij. Voor alle duidelijkheid: het betreft dan een opgefokte snorfiets, breed stuur, windscherm, blauw nummerbord en een origineel “Holleder” boordkanon. Met dat laatste hulpmiddel worden alle lastige medeweggebruikers van het fietspad geschoten. Dus ook ik met mijn oerlelijke postcode fiets-zonder-versnellingen. Ik kon nog net op tijd aan de kant springen. De zak. Voordat ik echter van de schrik was bekomen zag ik een nieuw projectiel met de snelheid van het licht de tunnelbak instuiteren.

Het betrof een bejaarde vrouwelijke race-eend op een elektrische fiets die scheef hangend met een dikke vijftig aan het uur door de bak raasde. Ze slaakte daarbij een Tarzan-oerkreet waarbij het de bedoeling was dat ik aan de kant ging...

Ik wees veelbetekenend naar mijn voorhoofd en kreeg meteen een krom middelvingertje terug. Mijn conclusie: de bejaarden nemen niet alleen in aantal toe, ze worden ook steeds brutaler. Daar, bedacht ik mij, zouden ze vanuit de regering eens iets aan moeten doen. Strafkorting op het pensioen, of, zoals een Amsterdamse wethouder ooit voorstelde: "op de autobaan ermee". Ik hoop niet dat hij daarmee op de A12 doelde, want dat wordt dan wel even een onderwerpje voor de koffiezit maandag aanstaande.

Brompot

dinsdag 17 mei 2016

Enerverend weekend

Het was weer een enerverend weekend. Het begon met het gedoe met Douwe Bob op het songfestival die zelf van mening was dat hij het festival ging winnen terwijl er blijkbaar toch nog een aantal mensen waren die daar anders over dachten. Nu hoeven we ons vwb de jurering geen illusies meer te maken. Die is bagger en doorspekt met politieke frustraties die je meteen weer terugvindt in de uitslagen.

En daarmee degradeert het festival zichzelf tot een corrupte bende van ongekende omvang. En daarin moest Douwe zijn persoonlijke verwachting zien waar te maken. Overigens, gelukkig voor hem zat ik niet in de jury, want zoals al eerder gememoreerd: ik vond Douwe helemaal niks.

Persoonlijk vond ik de Russen het beste en de inzending van de Oekraïne het stompzinnigst. Het één of andere historische jankverhaal waarbij het vooral de bedoeling was om de buren de ogen uit te steken en een hak te zetten. En wat gebeurt er dan ? We hollen met zijn allen blind achter het symbool van de zieligheid aan en stemmen vol enthousiasme op de Oekraïne en frustreren daarmee Poetin en zijn bende.
Maar, zoals gezegd, het was een enerverend weekend. Behalve een Douwe hadden we ook nog een Max. En zijn prestatie liet die van Douwe compleet verbleken. Natuurlijk, het was prachtig om te zien hoe hij de oude garde op het verkeerde wiel zette en uiteindelijk winnend over de finish knalde. Maar nog leuker was het moment waarop hij tijdens de huldiging lekker onbevangen de beker in ontvangst nam. En vooral die onbevangenheid maakte de prestatie nog groter. Gewoon een heerlijke kwajongen die de laatste puberpuisten nog moet uitknijpen.

En dan was het ook nog Pinksteren. Het traditionele koopgoot festival waarbij half Nederland van de ene meubelboulevard naar de andere zwalkt en van de ene autoshowroom naar de andere rijdt. Alle bouwmarkten open, tuincentra, braderieën enz. Voor alle duidelijkheid: tijdens Pinksteren herdenken we de “uitstort van de heilige geest over de gelovigen”. Toen ik dat zo las kreeg ik er wel beelden bij. Het verhaal klopt want het is inderdaad een enorme uitstort. 

Dus, al met al een enerverend weekend. Pinksteren, Max Verstappen en Douwe Bob. 
En tot slot voor wat betreft het songfestival: Ik denk dat de organisatie er het beste aan doet door zichzelf zo snel mogelijk op te heffen of in ieder geval de naam te veranderen.  Het “Eurovisie songfestival” in “Eurovisie oorlogsliederen-festival”. En als onze Duitse Oosterburen dan nog wat oude marsliederen opleuken en inzenden, dan gaan ze misschien ook nog een keer winnen.

Wordt vast vervolgd.

Brompot.    

 

 

maandag 16 mei 2016

Catweazle

Het manneke sprong met een jeugdig ingezet hupje uit zijn camper maar landde als een oude man, bottenkrakend in het twintig centimeter lager gelegen gras. Toen hij overeind gekrabbeld was, kon ik hem goed bekijken: hij had wel wat weg van de bekende Engelse griezel Catweazle...

Er was namelijk aan de man geprutst. Vermoedelijk om zijn uiterlijk er wat beter uit te laten zien dan het originele ontwerp van zeventig jaar geleden. Simpel: er was gepoogd deze man middels wat kunstgrepen een jaartje of dertig jonger te kleien. En voor de duidelijkheid: het was mislukt. Ik had het idee dat er aan de boven en onderkant met twee man aan het vel was getrokken en vervolgens als een toffee papiertje in elkaar was gedraaid. 'O, it's lovely down her, darling. Come quickly', kraakte hij. Vol verwachting klopte mijn hart. Wat zou er voor een opgeleukte bijpassende opoe uit dat campertje komen zetten... 'Come on darling, Brompot is waiting'...

Er klonk vanuit het mobile stulpje enig gegeit. Een stemmetje piepte iets terug. Catweazle spoorde haar aan wat haast te maken omdat het echt “lovely” was en jawel hoor. Er verscheen een opoe in de persoon van een jeugdig poppetje van drie turven hoog en sprong als een vrolijk dartel lammetje uit het busje... 'Dat is leuk', fluisterde mijn echtgenote, 'hij is op vakantie met zijn kleindochter'. Nou, ik zag het effe anders. Onze oer-engelse bejaarde kon nooit de opa zijn van het rond de achttien lentes tellende Aziatische kindvrouwtje wat zoeven uit de camper was gehupt...

Trots pakte hij het dametje bij haar hand en met in zijn andere hand een toilettasje en handdoekje liepen ze richting douche-gebouw en verdwenen uit zicht. Ze moet daar iets met zijn vel hebben uitgespookt, want toen ze na een half uurtje terug richting campertje liepen zag het er bij hem allemaal een stuk strakker uit. Hij glom bovendien van oor tot oor. Ongetwijfeld vanwege de Thaise poetsbeurt die hem ten deel was gevallen.. Vervolgens verdween het setje in de bus, deur schoof dicht en nadat ook de gordijntjes waren gesloten keerde de rust terug en was er alle ruimte voor de avond om te vallen.

Toen ik de volgende ochtend “vroege vogel” zat te spelen onder de luifel van onze caravan, hoorde ik vanuit het campertje geluid. En voor de helderheid: het kwam niet door een gezellig spelletje pim-pam-pet wat Opa met zijn kleindochter speelde. Hier werd iets uitgespookt waarvan alleen al bij de gedachte, mijn nuchtere maag omdraaide...

Toen Opa wat later de camper uitstrompelde richting toiletgebouw en hij mij op mijn tak zag zitten, verplaatste hij zijn blik strak de andere kant op. Ik bekeek hem in het voorbijgaan. Zijn geverfde haar had nu iets van een rode gloed... het werd waarschijnlijk veroorzaakt door de weerspiegeling van zijn kaken, waar het diep donkere schaamrood duimendik bovenop stond...



Brompot

maandag 9 mei 2016

Een prachtig weekend

Het was een prachtig lang weekend. Heerlijk weer, een geweldige steenpuist aan mijn zitvlak opgelopen tijdens het hemelvaren, de Giro d'italia, voetbal, moederdag... kortom: meer dan een mens kan hebben. 


Vandaag reed ik over een gedeelte van het traject wat de Giro heeft afgelegd. Behalve een op een NS fietsenstalling lijkende verzameling oude en roze geverfde fietsen aan palen, kwam ik nog een groot en inmiddels afgedankt bord tegen. "De gemeente Zevenaar verwelkomt de Giro d'Italia". Het roze ding was ongeveer vijf bij vijf meter en zo op het eerste oog keurig afgewerkt. Mooi strak in de verf en de tekst was er in keurige letters opgezet. Echt vakwerk.


Ik vraag me dan altijd weer af hoe zo'n bord tot stand komt. Er moet een ambtenaar zijn geweest die het initiatief heeft genomen om zo'n bord te plaatsen. Ik denk dat het de wethouder betreft die ook over de zorgpot gaat. Hij had waarschijnlijk na de beruchte "keukentafelgesprekken" nog een paar centen overgehouden en gedacht "het moet toch op, dus laat ik eens een goede daad stellen". 


Vervolgens is het ongetwijfeld Europees aanbesteedt, daarna gemaakt en uiteindelijk door publieke werken vakkundig en hufterproef in de grond gepoot. Prachtig stukje vakwerk. Kost een paar centen, maar dan heb je ook wat. Wie dan wat heeft is nog niet helemaal duidelijk want het complete peloton fietste met het snot voor ogen en met de neus op het stuur in drie seconden lang het prachtige bord...


Maar gelukkig was het weekend langer dan het Zevenaarse bord. Een eindje verderop lag voetbalclub Ajax, in plaats van op de kampioensschaal, op de Doetinchemse pijnbank. Het stadionnetje "de Vijverberg" voldeed weer volledig aan zijn oude imago van de "hel van de achterhoek" en wist in anderhalf uur tijd de bijbel van de Amsterdamse Godenzonen volledig te herschrijven. Daar kon Zevenaar met zijn mieterige roze bordje natuurlijk nooit tegenop.


Maar daarmee was het weekend nóg niet ten einde. Het bleek ook nog nodig om de Amsterdamse frustraties op de Doetinchemse wijk Oosseld te botvieren. 


Toch moest de absolute apotheose of te wel de bekende kers op de weekendtaart nog komen. Die kwam uiteindelijk in de vorm van een huldiging. Doelpuntenmaker Smeets van de Graafschap ontving als dank voor bewezen diensten nog een passend Amsterdams cadeau: Zowel via de sociale media als door de telefoon werd hij stevig bedreigd. 


Tja, het was dus in alle opzichten een geweldig maar ook bijzonder weekend. We hebben echt weer volop genoten ! Op naar het volgende hoogtepunt !


Brompot   
 







   

vrijdag 6 mei 2016

De uitvaart


Afgelopen nacht werd ik gillend wakker. Ik had in mijn droom een telefoontje van mijn lang geleden overleden vader ontvangen met de vraag of ik wist wat Mama haar lievelingsjurk was. Met daarbij het dringend verzoek even de Monuta te bellen.

Ik heb op de rand van het bed kortstondig met mezelf overlegd waar het de afgelopen dagen mis was gegaan. Vermoedelijk iets met ster-reclames. Ik had mezelf namelijk nogal op lopen winden over die achterlijke reclame van het landelijk opererende doodgraversgilde. De firma Pierlala die mij bij leven en welzijn per sé een schuldgevoel wil aanpraten. Dat ik vast niet afdoende ben verzekerd en dat het allemaal heel duur is geworden. Omdat er onder het motto "de pijp moet roken", waarschijnlijk een hele maffia mee moet profiteren.

Er schoot van alles door mijn hoofd. Vooral het recente telefoongesprekje met magere Hein van de firma Dela. Hij informeerde vriendelijk of alles thuis nog goed was en ook nog een beetje gezond. Of ik wel wist dat ik naar de huidige maatstaven behoorlijk onderverzekerd was. Ik informeerde naar de maatstaven en die werden mij vervolgens haarfijn uitgelegd. Op de achtergrond hoorde ik een bekend deuntje van Mieke Telkamp.

Of ik wel door had dat er tegenwoordig wijn werd geschonken tijdens de afscheidsreceptie. En of ik er wel over had nagedacht om het klassieke plakje cake om te zetten in een modern saucijzenbroodje. Omdat dat iets meer toonde. En dat er nu koffie werd geschonken uit een Nespresso-apparaat. Ook Senseo was mogelijk. Maar dan tegen een meerprijs. "Waarheen, waarvoor", het galmde door mijn hoofd.

Ik was nog in discussie gegaan dat een doosje Kaapse Pracht van de aldi van een tientje meer dan voldoende was, een saucijzenbroodje twee kwartjes kostte, een zak broodjes een euro, en koffie van de Lidl er in ieder geval voor zorgde dat het volk snel het pand zou verlaten. Waarbij ik dan een plaats in de eregalerij der eeuwige roem zou verdienen als de man van de slechte koffie...

Ik stond op en tapte in de badkamer een glaasje water. Vervolgens schuifelde ik in het duister naar een andere kamer waar de polissen in een map stonden te wachten op hun tijd. Ik deed het licht aan en bladerde slaperig door een inmiddels vergeelde polis van de Dela. Een gratis kist van opgelegd spaanplaat, een volgauto, honderd kaarten met postzegels, koffie met cake, zaalhuur, muziek... een oven en een gratis uitstrooi inclusief vergunning. Ik deed de map dicht. Wijn, bier, saucijs....

Ik kroop weer voorzichtig in bed. Naast mij hoorde ik wat gebrom over wat mij in vredesnaam mankeerde. Ik dacht even na en toen": "Schat, weet jij wat mijn lievelingsbroek is ? ".

Er klonk een gaap. "Als je die achterlijke sjonniebroek bedoelt, die ligt in de was, ik zal hem morgen wel even klaarleggen.... Trus..."

Brompot


woensdag 4 mei 2016

De klantenkaart

Onlangs had ik dringend behoefte aan een nieuwe zomerjas. De mussen dreigden collectief van het dak te storten en ik liep nog in een winteroutfitje. Dus ging ik gezellig met mijn echtgenote naar de Alkmaarse binnenstad.

Onze tactiek is altijd simpel: we beginnen met het afstruinen van de etalages om dan uiteindelijk een interessant ogende winkel binnen te sluipen. Dat binnensluipen doen we bewust om te voorkomen dat ik bij binnenkomst meteen prooi word van een provisie-geile verkoopster die zich al hijgend en kwijlend aan mijn broekspijp vastklampt. Ik voel dan abrupt de neiging opkomen om een bot uit mijn zak te trekken en die heel ver weg te gooien. Ik heb zo’n pesthekel aan dat opdringerige blije geleuter.

Ik trof echter een verkoopster die heel vriendelijk kwam vragen of ze me kon helpen. Achteraf gezien ben ik dan toch weer net iets te kort door de bocht geweest met mijn botte “Nee”

Ik zag een leuke jas hangen. De maat was zoals elk jaar weer even schrikken, maar het prijskaartje maakte veel goed. Mijn echtgenote vond dat ze er zonder gêne naast kon lopen, dus tevreden op pad naar de kassa…

“Zo, meneer is geslaagd ?”, stelde de caissière vast terwijl ze de jas aanpakte. Ze startte wat standaard handelingen waaronder het los-martelen van een beveiligingsdopje en het scannen van het kaartje.

“Mag ik uw klantenkaart alstublieft ?”. Ik keek naar mijn echtgenote. Die haalde haar schouders op.
“We hebben geen klantenkaart”.
“O,” klonk het verbaasd. “Maar dan maak ik er toch even snel eentje voor u aan”, voegde ze er ietwat arrogant aan toe. “Uw naam, adres, email, mobiele telefoonnummer en uw geboortedatum alstublieft”.
Ik keek haar verbaasd aan. “Waarvoor ?”.
“Voor de klantenkaart, meneer”.
“Wat moet ik daar dan mee ?”.
“Meneer, een klantenkaart is leuk en handig”. Haar vingers hingen boven het toetsenbord klaar om mijn gegevens in te kloppen. 
“Waarom is die leuk en handig ?”, vroeg ik .
“Gewoon, handig. En leuk”, klonk het.
“Krijg ik dan korting of zo ? “. mijn vertaling voor leuk. 
“Soms krijgt u korting, en met uw verjaardag krijgt u dan bijvoorbeeld een felicitatiekaartje toegestuurd van onze manager. Dat is toch leuk ? vindt u ook niet mevrouw ? “. Ze glimlachte.

Mijn echtgenote hield zich buiten de discussie. Ze kent mij en weet wanneer ze even niet moet reageren.

“En u krijgt informatie via de email. Over bijvoorbeeld onze nieuwe collecties ”, ging ze onverstoorbaar verder.
“Ik hoef geen informatie over uw nieuwe collecties”, zei ik.
Ze werd ietwat rood.
“Ik haal mijn collega er wel even bij”. Ze verdween uit beeld.

Er arriveerde een glimmende donkergetinte energie-rijke Snelle Jelle.

“Meneer, u wilt geen handige klantenkaart? En u wilt géén informatie over onze collecties? ”.
ik keek hem aan en herkende zijn blik: hij kwam rechtstreeks van de cursus “hoe smeer je een onnozele klant een nutteloze klantenkaart aan”.

“Ik wil geen klantenkaart, ik wil betalen en dat wil ik nu”. Ik raakte geïrriteerd.
“Oké José, deze meneer wil liever niet onze ó zó handige klantenkaart. En meneer wil geen informatie over onze collecties en meneer wil óók geen verjaardagskaart”.

Ik keek hem strak aan en zei: “U bent nog wat vergeten. Deze meneer wil namelijk óók geen zomerjas meer”. Ik draaide mij om, gaf mijn echtgenote een arm en verliet het pand…

Ik heb het gevoel dat de klantenkaart bij deze winkel wordt afgeschaft. En wel per direct.

Brompot

zondag 1 mei 2016

Evangelie verkopers...

Net op het moment dat ik een eerste hap wilde nemen van mijn lievelingsgerecht, een bal gehakt, werd er aan de voordeur gebeld. Ik keek mijn vrouw hoopvol aan maar legde op haar non-verbale reactie mijn bestek zuchtend neer en stond op. Ietwat nijdig want in gedachten zag ik al zo’n uitheemse kleedjesverkoper voor mijn voordeur staan.

Ik rukte de deur open, maar toen ik zag dat de ontstane ruimte werd gevuld door een tweetal vrouwen, nam ik wat gas terug. Ik zag een wat oudere dame met naast haar een jonge vrouw van naar ik schat, een jaar of dertig. Ze waren keurig gekleed en zagen eruit alsof ze onderweg waren naar de officiële opening van een modezaak en vanwege autopech aanbelden voor hulp.

“Wat kan ik voor u betekenen, dames ?”, vroeg ik verantwoord kort want uiteindelijk lag er een bal koud te worden. De jongste van de twee keek even snel naar haar metgezel, ik vermoed haar moeder. Die knikte bijna onzichtbaar waarna de dochter een greep deed in haar bruine handtas en een op een magazine lijkend blad te voorschijn trok.

Ze keek me wat droefgeestig aan. Alsof ze elk moment in een huilbui kon uitbarsten. “Meneer”, begon ze ietwat voorzichtig. “Meneer, graag wil ik u dit blad aanbieden”. Ze hield het aan de bovenzijde vast zodat behalve haar keurig gemanicuurde en roodgelakte nagels, ook de voorzijde van het magazine zichtbaar werd. Ze was nerveus.

Het betrof een uitgave van “de wachttoren”. Dat las ik, en toen wist ik genoeg. Dit waren Jezuscolporteurs. Bijbelwolven die verkleed als verleidelijke schapen ongetwijfeld een poging wilden ondernemen om mij de burcht binnen te zwammen waarna de ophaalbrug voor eeuwig op slot zou gaan. Ik begreep nu ook de setting. We hebben in de buurt namelijk een schuur waar ze regelmatig praktiseren. Het jonge ding voor me was vast in opleiding en moest nu als stagiair het geleerde in de praktijk brengen.

“Ik wil u ook graag wat meer vertellen over Jezus”, blaatte de welp. Ze keek opnieuw naar de opperwolf of ze het goed deed. Ze zat op koers. Ze haalde vervolgens diep adem en begon: “De Here Jezus...”.

Ik greep abrupt in. Dat kan ik. Ik ga in dit soort gevallen dan ook meteen in de tegenaanval. “Dames, voordat u verder gaat, heeft u even ? Dan pak ik pen en papier”. Ze keken ietwat verbaasd. “Natuurlijk meneer”, zei de welp gemaakt beleefd. Ik ontdekte op haar gezicht een voorzichtige glimlach zoals die van een visser die na een weekje vergeefs hengelen eindelijk beet had. Ik liep terug de kamer in, graaide zonder iets te zeggen een notitieblok en pen en liep terug naar de voordeur.

“Zo dames, graag wil ik uw beider telefoonnummer”. Ze keken me verbaasd aan en wisten niet goed wat ze moesten antwoorden. “Mag ik eerst die van u ?”, vroeg ik aan de opperwolf terwijl ik de penpunt op het papier zette. “Dan ga ik u vanaf morgen elke dag tegen etenstijd bellen, en dan gaan we het over mijn hobby hebben: het eten van een overheerlijke warme bal gehakt. Net zolang totdat hij uw strot uitkomt. Ik verwacht overigens dat het na één telefoontje al zover is". Ik toverde een glimlach.

Ze liep rood aan, draaide zich om, tikte toen haar “dochter” op de arm en verlieten zonder iets te zeggen het pad. Drie tellen later zag ik ze op straat een aantekening maken in een boekje. “Daar zijn we voor altijd vanaf”, zei ik tegen mijn vrouw en begon nog steeds geïrriteerd aan mijn inmiddels lauw geworden bal.



Brompot