Totaal aantal pageviews

zaterdag 21 mei 2016

Fietspad terreur

Afgelopen weekend zat ik op de fiets voor een kort ritje naar de stad. Eigenlijk niets bijzonders, het betrof slechts een tochtje van een minuutje of tien. Toch lang genoeg om een conditie-loze en verwende oer-automobilist het gevoel te bezorgen “lekker” bezig te zijn en om vervolgens onderwerp te wezen tijdens het maandagochtend-ritueel op kantoor of te wel de standaard koffiezit waarbij de ondernomen zaterdag en zondagse privé activiteiten tot op zekere hoogte worden besproken.

Tot op zekere hoogte, want niet elk weekend-onderwerp is namelijk geschikt voor de koffiehoek. Eén van de collega's heeft bijvoorbeeld een nieuwe relatie en is volgens zijn zeggen bezig met een “brede ontdekkingstocht”. Hij trekt er bovendien zo'n scheve "bek" bij, dat het speeksel zijn mond uitdruppelt. Die activiteiten bespreken we dus niet. Mijn fietstochten natuurlijk wel.

Er zat een lastig te overwinnen helling in mijn fietsroute die volgde op een afdaling en een aansluitend stuk strekkend rood beton van een meter of dertig vlak. Speciaal voor de kenners van de plaatselijke situatie: het betreft de zogenaamde tunnelbak onder de Europaweg. De bak inrijden gaat fantastisch, het stukje vlak is sensationeel, de route omhoog een zware aanslag op de conditie. En dat werkt door op de spieraansturing zodat ik halverwege de helling tot stilstand kwam en vanuit pure noodzaak het landingsgestel moest inzetten. Balen want er was nog een stuk te gaan..

Op dat moment snelde een authentieke “Willem Holleder” voorbij. Voor alle duidelijkheid: het betreft dan een opgefokte snorfiets, breed stuur, windscherm, blauw nummerbord en een origineel “Holleder” boordkanon. Met dat laatste hulpmiddel worden alle lastige medeweggebruikers van het fietspad geschoten. Dus ook ik met mijn oerlelijke postcode fiets-zonder-versnellingen. Ik kon nog net op tijd aan de kant springen. De zak. Voordat ik echter van de schrik was bekomen zag ik een nieuw projectiel met de snelheid van het licht de tunnelbak instuiteren.

Het betrof een bejaarde vrouwelijke race-eend op een elektrische fiets die scheef hangend met een dikke vijftig aan het uur door de bak raasde. Ze slaakte daarbij een Tarzan-oerkreet waarbij het de bedoeling was dat ik aan de kant ging...

Ik wees veelbetekenend naar mijn voorhoofd en kreeg meteen een krom middelvingertje terug. Mijn conclusie: de bejaarden nemen niet alleen in aantal toe, ze worden ook steeds brutaler. Daar, bedacht ik mij, zouden ze vanuit de regering eens iets aan moeten doen. Strafkorting op het pensioen, of, zoals een Amsterdamse wethouder ooit voorstelde: "op de autobaan ermee". Ik hoop niet dat hij daarmee op de A12 doelde, want dat wordt dan wel even een onderwerpje voor de koffiezit maandag aanstaande.

Brompot

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen