Totaal aantal pageviews

maandag 27 juni 2016

Demente hond…

Afgelopen week ben ik met onze Jack maar weer eens bij de dierenarts op visite geweest voor zijn jaarlijkse spuitje. Onze dierenarts vindt dat namelijk nodig en stuurt daarvoor altijd een kaartje. Het doel daarbij is tweeledig: voor onszelf het afkopen van een aangezwamd schuldgevoel en voor de dierenarts het vullen van zijn bankrekening. Hoe dan ook, onzin of niet: Ik zit gewoon één keer per jaar met een zenuwachtige hond, een pinpas en een dierenpaspoort in de hand in de wachtkamer van de dierenarts. 

Nu beschikken de klanten van onze dierenarts over het fatale talent om allemaal tegelijkertijd naar het spreekuur te komen. Lang wachten dus. En dat is best lastig want het beestenspul maakt van deze bijzondere gelegenheid dankbaar gebruik om onderlinge ras-vetes uit te vechten. Zo hebben katten ruzie met honden, honden met katten, konijnen met honden en honden met konijnen. Zo ook onze Jack. Hij is stapelgek op muizen, konijnen, cavia’s en overig knuffelspul. En die zie je daar regelmatig omdat er vaak iets aan dat ongedierte mankeert. 

Zo ook vorige week toen er een konijn in de wachtkamer aanwezig was. Hij zat op schoot bij een klein blond meisje. Ze moest hem vasthouden van mama maar aangezien zo’n konijn behoorlijk stoffig is en het kind blijkbaar allergisch, moest ze ervan niezen. Vanwege haar uitstekende opvoeding  schoof  ze instinctief haar hand voor haar mond en liet ze snuffie los. Gevolg: konijn op hol, kind hysterisch, de mama in de gordijnen en onze Jack op jacht naar Snuffie. Van het konijn hebben we daarna niets meer gehoord. hij moet de trap zijn afgevlucht. Onze Jack was met zijn ketting achter de deur blijven hangen en snakte naast vrijheid, vooral naar adem….

De dierenarts was bijzonder tevreden over onze hond. Hij vond hem lief, mooi, en voor zijn inmiddels bejaarde leeftijd best nog in goede conditie. Hij kon naar verwachting nog jaren de dokterskas spekken. Of er verder nog iets aan mankeerde. Ik vond van wel en zei het.

 ' Hij kan soms een uur naar zijn lege etensbak staren. Of janken als er niks te janken valt. En paren als er niks te paren valt'. 
'Zo... Dus jij doet af en toe een beetje raar. Doet hij dat al lang?', vroeg de arts
'Paar maandjes', zei ik.
'Hmmm', klonk het.

 De dierenarts keek hem in zijn ogen, en vervolgens in zijn kont. De diagnose werd gesteld en was helder: 'ik denk aan dementie'. 'Een dementerende hond ? Kan dat ? En is er wat aan te doen ?', vroeg ik.
'Ja hoor', zei hij geruststellend
 Hij kreeg vervolgens een spuit, een pot pillen en ik een gepeperde rekening….

Toen Jack na de behandeling met een ietwat pijnlijk achterwerk en zwaar hijgend op de voorstoel van de auto nog wat na-dementeerde, aaide ik hem liefdevol over zijn bol. Eigenlijk was zo’n diagnose best simpel en best snel te stellen. En de oplossing eenvoudig.

Recent wist mijn echtgenote mij te melden dat ik soms wat afwezig naar mijn lege bord staar en dat ik vaak in mijzelf loop te preken. 

Blijkbaar is er nog hoop....

Bart

dinsdag 21 juni 2016

Glimlach...

Er zijn van die momenten dat je langs een bloemenzaak rijdt en dat je voet automatisch naar de rem glijdt. Gewoon omdat je zin hebt om een bos bloemen te kopen en dan cadeau te geven. Soms ligt de reden in de geschiedenis, soms in de toekomst. Als kleine investering in een wellicht prettig moment. Soms is er helemaal geen reden. 

'Dag mevrouw, ik ben op zoek naar een mooie bos rozen', zei ik met een ietwat geforceerde glimlach. Dat heb ik altijd, als ik iets koop om een ander te plezieren, dan begin ik te glimlachen. Geen idee hoe dat komt. Mijn echtgenote roept dan altijd "wat sta je nu te glimlachen", waarop ik dan maar weer mijn schouders ophaal. Ik weet het gewoon niet.

'Een bos rozen', herhaalde ze vrolijk. Dan kunt u nu stoppen met zoeken, meneer, want die hebben we. In overvloed zelfs', ze trok ook een glimlach. Vervolgens kwam ze achter de toonbank vandaan en liep naar een stellage met plastic bakken met rode letters die uitpuilden van de bossen bloemen. In het voorbijgaan zag ik de vrouw waarvan je meteen zou zeggen:  'die is uitermate geschikt voor het bloemenvak'. Ze bewoog met haar enigszins fragile lichaam, gracieus aan mij voorbij. Ze had kuiltjes en een mooi gevormd prettig ogend hoofd. Niet zo'n lompe kruideniersvrouw. Nee, een aardige dame die ik als een zacht wuivende madelief in het veld zag staan.

'Welke kleur zoekt u ?'.
'Dat weet ik eigenlijk niet'
'Eh, mag ik vragen naar de reden van de aankoop?'. Ze glimlachte weer.
'Het is zomaar', zei ik en voelde mezelf opnieuw iets met mijn mond trekken.
'Rode rozen doen het altijd goed. Maar geel kan natuurlijk ook'. Ze haalde de bos iets omhoog en hield hem schuin in mijn richting'.
'Mijn echtgenote houdt niet van geel'.
'Dat kan', zei ze vriendelijk en meegaand. 'We hebben achter ook nog iets van een roze tint', ze wees naar een gangetje. 'U mag wel even meelopen', nodigde ze uit.

'Nee hoor, doe geen moeite. Rode rozen zijn prima. Blijven ze lang goed?'.
Opnieuw die glimlach zowel bij mij als bij haar.
'Onze rozen blijven zeker lang goed. Als uw vrouw ze schuin afknipt en een zakje voeding toevoegt aan het water'.
'Wat kosten ze ?', infomeerde ik
'Eén euro vijftig per tak'.
'Dan wil ik er graag tien'.
'Tien stuks, ik zal ze even klaarmaken. Nog een speciale verpakking ? Of gewoon cellofaan'.
'Maakt niet uit hoor, het gaat om de inhoud'. Ze showde de samengebonden bos ter goedkeuring nog even voor. Alsof ik bij de kapper zat en iets over de achterkant moest roepen. 'Zo goed meneer ?', vroeg ze. 'Prima kapper', zei ik in gedachten.
'Prima zo', zei ik in het echt en trok weer een glimlach. Ze glimlachte terug.

'Als u nog even een kaartje uitzoekt, dan maak ik ze even klaar'. Ze wees naar een draaipilaar met duizend kaartjes en trippelde toen de werkruimte in. Tja, een kaartje. Daar ben ik niet goed in. Ik draaide wat en toen viel mijn oog op een kaartje met de tekst "voor jou". Ik pakte een pen uit mijn borstzak en zette haar naam erop.

'Is het allemaal gelukt ?', vroeg ze wat later toen ze terugkeerde uit de ruimte.
' ja hoor, deze mag eraan'. Ze bekeek hem vluchtig en knoopte hem met een ijzerdraadje aan een tak. Vervolgens tikte ze het bedrag in de kassa.
'Wilt u pinnen ?', vroeg ze. Ik knikte waarna er werd afgerekend, de bos overhandigd en ik vrolijk fluitend op pad naar huis.

'Schat, wat lief. Wat een mooie bos. Had je toch niet hoeven doen ! Zo erg vond ik het nou ook weer niet'. Ze drukte een kus op mijn mond. Ik keek haar wat verbaasd aan. 'Hoezo ?', vroeg ik.  'Nou, dat je vorige week onze trouwdag bent vergeten. Niks bijzonders hoor, negenendertig jaar'. 
Ik voelde hem opkomen: die brede glimlach. Echt geen idee waarom...

Bart

zaterdag 18 juni 2016

Boerenslimheid

Ik heb niet veel verstand van voetbal en laat commentaar op het technische gedeelte van het spel over aan mensen die er echt verstand van hebben. Zoals mijn schoonvader die zelfs de schoenmaat van elke belangrijke speler kent. Voor wat betreft het volgen van wedstrijden zit ik op het niveau van teletekst: ik kijk vanaf de thuistribune naar het verloop in cijfers. Uiteindelijk zijn die normaal gesproken bepalend voor het succes van de club.

Kijkend naar deze cijfers ontdekt je al snel twee hoofdlijnen: de stand in de competitie en de begroting van de club. En laten die nu een innige relatie met elkaar hebben. Ik heb ooit een klassikale peptalk mogen ondergaan van Ron Jans, toen nog trainer bij FC Groningen. Hij zette naast de competitie-tussenstand de jaarbegroting op een bord. Het klopte feilloos. Hoe hoger de begroting hoe hoger de stand.

Onze club hoeft zich wat dat betreft dus geen illusies te maken: armoe tot op het bot en dus onderaan de rij. En als we naar de prestaties kijken van het afgelopen seizoen, dan trekt mijn schoonvader wellicht de enige juiste conclusie: het was niet goed. Ja, aan het eind was er nog even een korte opleving maar toen het erop aankwam was het janken met de klep op. Dus, wat dat betreft misschien wel terecht dat we degraderen.

Echter, als een club loopt te sjoemelen met de begroting, de zaak besodemietert oftewel gebakken lucht verkoopt, en je kijkt nogmaals naar de wetmatigheid van voornoemde Ron Jans, dan kun je wel stellen dat zo'n club geen recht heeft op een plek in de eredivisie en eigenlijk op geen enkel voetbalveld meer zou mogen voetballen. En de geleverde sportieve prestaties zijn dan ook niet meer van belang want die kwamen tot stand als gevolg van financiële doping. Kortom: je hebt de kluit belazerd en dat geldt er in de sport maar één regel, opzouten.
 
De KNVB dacht er in eerste instantie ook zo over. Inclusief de rechterlijke macht.  Maar dan beginnen er blijkbaar krachten te spelen die achter de schermen voldoende invloed hebben om kromme zaken recht te zwammen. Waarschijnlijk is er een kratje Grolsch op tafel gezet om ervoor te zorgen dat de regisseurs van dit stompzinnige toneelstuk voldoende onder invloed raakten om zo de beslissing tot degradatie terug te draaien. En het is gelukt ook. Een schimmige beroepscommissie heeft de degradatie inderdaad teruggedraaid. 

In Doetinchem likt men nu zijn wonden en krijgt men het gevoel de speelbal van het grote belang te zijn geworden. De lekke speelbal wel te verstaan.

Ik zou de supporters als geheim wapen willen adviseren voortaan het flesje Grolsch te laten staan. Een Amsterdams biertje, zoals Heineken, geeft, gelet op de recente wedstrijd tegen Ajax toch nog iets van het gevoel van een sportieve triomf en pakken we de Grolschveste via de achterdeur toch nog terug.

Boerenslimheid tot op het bot. Proost !

Brompot.

donderdag 16 juni 2016

Honden uitlaat-uurtje...

We hebben al jaren een hond en deze hond, een Jack Russel, moet een keertje of vier per dag worden uitgeknepen. Doen we dat niet, dan knijpt de ADHD-er zichzelf uit, en dan ontstaat er ellende in huis.

Behalve ónze hond, zijn er meer honden die dit ritueel moeten ondergaan. En allemaal zo'n vier keer per dag en allemaal rond dezelfde tijd. En daardoor kom je vaak dezelfde mensen tegen... Zoals mijn buurman van drie huizen verderop. Een beetje een sneu mannetje, maar wel aardig...

'Hoi Karel', zei ik
'Hallo Bart'.
'Wat een weer hè'.
'Nou, echt hondeweeer'.
'En al de hele week'.
'Ja hè, het begint me echt te vervelen'.
'Ja, mij ook'.
'En de hond krijg ik ook niet meer droog. Mijn vrouw zei al: er groeien paddestoelen onder zijn buik'.
'Hahaha, paddestoelen, dat is een goeie'.
'Ach, mijn vrouw heeft altijd van die flauwe opmerkingen'.
'Dat klopt, ik weet niet meer wat ze laatst zei, maar ik moest me toch lachen. Maar ze heeft wel gelijk. De honden worden niet meer droog'.

Mijn Jack schudde zich ondertussen uit tegen de broekspijp van buurman Karel. Zijn hond, een Golden Retriever, zag de kans schoon om ook even lekker uit te halen.  

'Hé jongens, pas eens op !', riep hij en klopte vervolgens de druppels en modder van zijn broek. 'Die retriever van ons gaat bij dit weer altijd stinken. Naar natte hond'

'Hahaha, heel toepasselijk dan. Heb je nog voetbal gekeken, Karel ?'.
'Nee, ik moest op visite'.
'Jammer, het was een mooie wedstrijd'.
'Mijn schoonmoeder was jarig, en dan weet je het wel. Geen TV. Bovendien vond Marian het nodig om de hele dag te gaan'.
'O, lekker dan, nee, mijn schoonmoeder is een lief mens maar ik ben er met een uurtje wel helemaal klaar mee '. 
'Ik heb er ook niks mee, maar ach, Marian vindt het nodig en dan hobbel je maar mee'.
'Hahaha, ik denk dat je geen nee durfde te zeggen, slappe zak'. 
'Nee hoor, dat durf ik best'.
'Nou...', plaagde ik.

Er reed een auto langs en de bestuurder stak in het voorbijgaan zijn hand op.

'Ze liggen in scheiding hè', wist Karel met zijn duim wijzend in de richting van de voorbijgereden auto. 
'Ja, Marie had het er ook al over. Zij is vreemd gegaan met de achterbuurman hoorde ik ?'.
'Ja, klopt, dat hoorde ik ook'.
'Nou ja, het is wel een mooi ding'.
'Inderdaad, heel mooi', lachte Karel. 'dan is het thuis wel echt behelpen'.
'Hou toch op man, wat moet je met zo'n jonge geit. Daar ga je op jouw leeftijd aan kapot'. 

Hij keek op zijn horloge. 'Ik moet opschieten'.
'O, trekt Marianne aan het touwtje ? Moet je afwassen ?'. 
'Nee hoor, we gaan uit. Marianne is lid van de oudheidkundige vereniging. Ze wil graag dat we samen gaan'.
'Dat meen je niet. Wat moet jij in die stoffige bende ?'.
Hij haalde zijn schouders op. 'Lijkt me best wel interessant, dat oude spul'.
 
'Káááárelll !!!', klonk het vanuit de verte. Hij draaide zich in de richting van het geluid'.

'Je duifje roept je, Karel'.
'Hm, ik meende een kraai te horen', mompelde hij.
'Veel plezier vanavond, en neem een stofdoek mee'.
Hij richtte zich tot zijn hond. 'Kom op Snuffel, het baasje roept. Groeten aan Marie'.
'Jo, jij aan Marian'.

Met ietwat afhangende schouders sjokte hij terug naar zijn "cel".

Heel even keek ik naar mijn Jack. Hij keek naar mij en het was net of hij daarbij een glimlach trok en mij stiekem een knipoog gaf. 'Beetje een sukkel, hè baas'.

Tevreden kwispelend, drentelde hij vervolgens naast mij terug naar huis.

Bart

dinsdag 14 juni 2016

terrasgesprekje

Ik moest afgelopen week even voor een dingetje van hooguit tien minuten naar de stad, maar vanwege het feit dat mijn echtgenote ook gezellig mee moest, werd het een uitputtend ding van meer dan twee uur. Dus stelde ik na afloop voor om nog even bij te komen op een terrasje aan het Simonsplein. Zo gezegd, zo gedaan.

Uiteraard waren we niet de enigen. Er zijn er meer die de weg naar het terras kunnen vinden. Zo ook een wat droog stel van middelbare leeftijd wat aan een tafel naast ons zat. Hij was dik en zat klem in zijn stoel. Zij was dun en klein en zat met haar kont op een kussen om in ieder geval op dezelfde hoogte te komen als haar man. .

Ze hadden een kopje koffie en een appelpunt voor zich staan. Hij had er één die was opgeleukt met een flinke vracht slagroom, zij één in de casco uitvoering. Het zag eruit als "gezellig" ware het niet dat zij met haar pruimenmondje elk moment in een huilbui kon uitbarsten en de tronie van hem op zwaar onweer stond. Ze hadden ruzie.

'Nou, lekker dan dat ze het niet wil geven. Zelfs niet aan haar enige dochter', zei hij boos
'Ssst, beetje zachtjes', siste ze. 'Mama was door de vraag overrompelt'.
'Je moeder is een gierige krent en altijd al geweest, bedoel je'.
'Mama vindt dat jij eerst maar eens aan het werk moet'.
'Dan moet er wel werk zijn. En voor iemand met mijn lijf is het sowieso lastig'. Hij lepelde wat slagroom van zijn appelgebak.
'Als je nou eens zou ophouden met dat gevreet'. Ze wees naar het appelgebak.
'En als jij nou eens zou stoppen met dat zeuren en in plaats daarvan je moeder onder druk zou zetten'.

'Ik ga mama niet onder druk zetten. Het is haar spaargeld'.
'En waar spaart ze dan voor ?', informeerde hij chagrijnig.
'Voor een mooie uitvaart straks'.
'En wat heeft ze daar in vredesnaam aan ? ze is er zelf niet eens meer bij en voor mij hoeft ze het niet te doen'.

Ik keek naar mijn echtgenote die met rode oortjes het gesprek volgde. Ik boog iets naar voren. 'Dit wordt echt oorlog', fluisterde ik haar in. Ze knikte.

'Wim, dat gaat ons geen bal aan. Mama bepaalt zelf wat ze met haar centen doet. Ik heb haar om een lening gevraagd en dat wil ze niet. Klaar'.
'Vijfduizend euro, het gaat voor haar helemaal nergens over', brieste hij.
'Ssstt, praat toch eens wat zachter. Dit gaat niemand aan'.
'Ik heb gloeiende gloeiende dat ding al gekocht. Hoe gaan we dat dan betalen ?'.
'Dan zeg je hem maar af', bitste ze.
'Dat doe je dan zelf maar', snauwde hij terug en nam een flinke hap taart.
'Hoho, ík heb hem niet besteld. Jij koopt zomaar dingen zonder enige vorm van overleg en dan mag ik het financiële gedeelte regelen'. Ze sloeg op tafel. 'Ik ben echt helemaal klaar met jou, akelige lul !'.  

Ze sprong snikkend overeind, pakte haar jas en liep met grote passen weg. Hij nam nog snel een hap, smeet toen zijn vorkje op tafel. Vervolgens wurmde hij zich met moeite uit de klem zittende stoel, pakte eveneens zijn jas en waggelde moeizaam achter haar aan. De stoel viel met de leuning op de grond. 

'Zo, die was boos. En ik kan het me met zo'n gierige schoonmoeder nog voorstellen ook...', lachte ik.

Op dat moment kwam de serveerster aangelopen. Ze keek naar de lege stoeltjes, trok de omgevallen overeind  en richtte zich vervolgens op ons. 

'Zijn die twee vertrokken, dat u weet ?', vroeg ze.
'Ja, ze hadden ruzie en zijn er vandoor denk ik'.
'O, mooi is dat, ze moeten nog betalen'.

Ik keek haar aan. 'Ik heb wel een vermoeden hoor', zei ik.
'Ik denk dat ze even naar haar moeder zijn om wat cash te lenen. Ze zaten wat krapjes bij kas, begreep ik, maar als ze het geld hebben, komen ze vast en zeker terug om af te rekenen'.

Bart


maandag 13 juni 2016

Pannekoeken..


Onlangs zijn we tijdens een "familie-weekendje weg", wezen eten in pannenkoekenrestaurant "de stijve strooppot" op die altijd weer gristelijke Veluwe. Daar waar rokken tot onder de schoenzolen reiken, vrouwen volgens de gereformeerde beginselen een eigen aanrecht exploiteren en de porno-postorderbedrijven de hoogste omzet draaien.

Er worden volgens een schreeuwerig reclamebord honderd verschillende pannenkoeken gebrouwen. Ik kom met mijn simpele creatieve geest normaal niet verder dan stroop, spek en suiker dus kon ik bijna niet wachten op de alles onthullende menukaart. Bij het aanschouwen van het boekwerk werd het me al heel snel duidelijk. Ze bakken een standaard taaie en saaie meelkoek van een dubbeltje en mikken er vervolgens van alles op. Sla, eieren, stroganoff, gehakt...

Behalve óp de pannenkoek, strooien ze de garnering ook vrij in het rond. Zoals bij een familielid die een bak tsatsiki-saus over zich heen kreeg. En dan de enige echte Griekse: lekkere vette witte meuk over een zwarte nieuwe jas... En nog goed gemikt ook. Alsof het routine was.

En daar leek het serieus op. Op routine. De gealarmeerde overste pannenkoek himself hipte soepeltjes het getroffen gebied binnen om zich persoonlijk op de hoogte te stellen van de schade en zich te excuseren. Heel vervelend allemaal en de serveerster, ja die met die lange veluwse struikelrok, was heel verdrietig. Maar hij zou één pannenkoek minder in rekening brengen. En als het een blijvende vlek zou worden, dan zou hij de rekening betalen... bla bla bla... Het familielid dankte hem haastig want de geserveerde pannenkoek werd koud.

Echter, de overste was nog niet klaar met zijn cadeauzang... Hij zou haar zijn email-adres geven. Hij was wel de komende week op vakantie, maar dan had ze ook de tijd om nog eens goed naar die vervelende vlek te kijken. En als hij dan terug was, dan mocht ze hem mailen en de schade melden. En dan maakte hij alles helemaal voor elkaar.... En of mevrouw verder nog wensen had...

Ja, die had ze. Ze wilde graag ongestoord haar pannenkoek opeten...

Toen we wat later het pand verlieten was één ding wel duidelijk: de stijve strooppot was vergeten de belangrijkste pannenkoeksmaak op de menukaart te plaatsen. Pannenkoekje kliko. Want daar is uiteindelijk de hele handel met een grote boog in terecht gekomen.



Brompot



zaterdag 11 juni 2016

Van der Valk

Vanuit de media heb ik begrepen dat de "van der Valk clan" bezig is met de ontwikkeling van plannen om een nest te bouwen aan de Doetinchemse aanvliegroute of te wel aan de A18. En dat de in de stad gevestigde hotelboeren en aanverwante horeca daar grote bezwaren tegen hebben en dat sommigen zelfs overwegen hun tent dan maar op voorhand te sluiten.

Vervolgens zie je een heel peloton sympathisanten er met de trekker achteraan hobbelen want in hun ogen gaat de plaatselijke horeca eraan kapot en dus mag "de Valk" onder geen enkele voorwaarde landen.
 
Ik moet van dit soort zaken altijd stevig op de pot. Natuurlijk doet een concurrentie-injectie zeer en natuurlijk roepen we "Au". Maar het heeft ook een prettige bijvangst: we worden er lekker wakker van. Het is een wetmatigheid dat het kwaliteitsniveau mede wordt bepaald door stevige concurrentie en dat je, als je niet meedoet, dikke pech hebt en je bedrijf op de fles ziet gaan.

Wat we in Doetinchem blijkbaar niet door hebben is dat we er als consument alleen maar beter van worden. Prijzen dalen en de kwaliteit gaat omhoog. Ik begrijp dan ook niet goed waarom er zoveel stadgenoten in de gordijnen hangen. 

Het zal ongetwijfeld te maken hebben met het Doetinchemse sentiment. We willen het graag allemaal behoudend  kneuterig houden. Nieuwe ontwikkelingen passen daar niet in en "we" vinden het niet wat.

Zo vinden we de rondweg Oost eigenlijk niks, de nieuwbouwprojecten in de binnenstad vinden we niks, de nieuwe ijsselkade is onzinnig, wat moeten we met de herinrichting van de Bongerd... Kortom, het liefst zagen we de stoomtrein van Doesburg naar Doetinchem terug op het toneel.
 
Dat de komst van grote bedrijven niet per definitie betekent dat de kleintjes worden platgewalst blijkt wel uit de situatie in de binnenstad. V&D is vertrokken evenals een handvol andere grote ketens.

Er is dus hoop. En als de plaatselijke horeca in plaats van te janken zijn eigen kop nu eens flink uit het zand rukt en vernieuwend aan de gang gaat, dan liggen de "van der Valk" eieren, voordat ze überhaupt zijn uitgebroed, bij onze eigen horeca in de pan.

En ik weet zeker dat onze horeca voldoende kwaliteit in huis heeft om ze heerlijk te laten smaken !

Brompot.    
 

donderdag 9 juni 2016

Boemelen....

Ze zat schuin tegenover me op één van de blauw-gele bankjes in de vroege achterhoekse ochtendboemel van Doetinchem naar Arnhem. Een vrouw van naar schatting middelbare leeftijd en een zo op het eerste oog, aardige vrouw.

Dat heb je wel eens, dat iemand een aardige indruk op je maakt. Dat je er een beetje positief stiekem naar zit te kijken en dat je dan je gevoel voelt groeien en denkt van “goh, wat een aardig mens”. Natuurlijk zonder enige bijbedoeling. Dat zou ook klinklare onzin zijn want je gaat niet iemand vanwege een bijbedoeling als aardig betitelen. Zo'n iemand is aardig, of is niet aardig. En deze “iemand” was gewoon aardig. Punt.

Ze was keurig gekleed, netjes. Niet overdreven, niet opvallend, gewoon leuk. Ze droeg een witte, roezelige blouse, een donkere rok en ter hoogte van haar knieën werden zwarte kousen zichtbaar die eindigden in een paar keurige zwarte schoenen met vetertje.

Over haar witte blouse droeg ze een zwart jasje met gouden knoopjes. De kraag van het jasje was laag zodat haar hoog dichtgeknoopte blouse boven het jasje kon uittoornen. Ik ontdekte in haar mooi gevormd gezicht hele fijne kraaienpootjes die door een prettig huppelende ballet-kraai moesten zijn ingegraveerd. Tezamen met haar bescheiden, licht gepoederde neus en prettig gevormde mond kon ik maar tot één conclusie komen: echt een erg leuke, prettige en bovendien aardige vrouw.

Ze zat ietwat voorover gebogen. Haar knieën hield ze geforceerd tegen elkaar gedrukt en haar handen lagen gevouwen als een verticale wigwam op haar bovenbenen. Ze wiebelde wat heen en weer. Zoals treinpassagiers dat bij wissel-passages plegen te doen.

Ik probeerde me een voorstelling te maken van waar deze vrouw naartoe treinde. Ik schatte een ernstig zieke tante, oom, of een moeder. Of misschien wel een begrafenis of crematie. Ik zou dan voor een crematie gaan, bedacht ik mij. Met een begrafenis ga je dikker gekleed want meestal sta je  buiten totdat de doodgraver een seintje geeft dat er afscheid kan worden genomen. En dat moment laat altijd heel lang op zich wachten.

Ik zou het overigens als familie zijnde best prettig vinden om in de aanwezigheid van deze vrouw een crematie te houden. Ze straalde vertrouwen uit, en was vast ook iemand die troostend haar arm om je schouders zou kunnen leggen... Dat zag ik haar wel doen.

Ik zag haar na afloop ook wel aan de koffietafel zitten, naast de familie. Een plakje gele cake in haar rechterhand en haar linker hand gebruikend als opvangkommetje voor de kruimelende crematie-cake. Ze spoelde het weg met een kopje koffie en sprak ondertussen geanimeerd met de familie. Waarschijnlijk anekdotes over de overledene. Dat het een goed en leuk mens was....

De boemel remde af, eindstation Arnhem naderde. Ze wilde opstaan maar werd teruggedrukt in de bank. Ze glimlachte naar me. Alsof ze zich wilde verontschuldigen en ik glimlachte terug. Toen kwam de trein tot stilstand en stonden we op. Ze wreef een keer ontkreukend over haar rok, pakte haar jas en schreed toen naar het balkon.

Even later zag ik haar opgaan in de menigte en wat later terug bij de uitgang van het station. Daar hing ze met een rood hoofd in een meer dan vraatzuchtige omhelzing met een beetje grijzende en keurig geklede man. Een prettige vent om te zien.

Dat moest haast wel een leuke, gezellige en misschien wel hete crematie-ochtend worden, bedacht ik mij in het voorbijgaan.

Ik knikte vriendelijk en liep fluitend naar kantoor...

Bart

vrijdag 3 juni 2016

Verlopen paspoort...


Onlangs ontving ik een papieren uitnodiging van de gemeente om binnenkort een keertje met mijn paspoort lamgs te komen want die stond op het punt van verlopen. En dan langskomen met een goed gelijkende pasfoto, èn mijn oude bijna "versleten" paspoort. Ik heb hem nog eens even goed bekeken, maar ik kon geen enkele slijtage ontdekken. Hij zag er nog uit als nieuw. En volgens mijn echtgenote leek de pasfoto ook nog prima. Ik heb daar overigens ooit al eens met een ambtenaar zinloos over gediscussieerd. Dat zo'n ding uberhaupt kan verlopen.

Maar goed, vanwege soms onverwachte buitenlandse tripjes heb ik toch maar gehoor gegeven aan de oproep en ben richting gemeentehuis getrokken.

Altijd als ik ons gemeentehuis binnenschrijd, zeg maar zo “één keer per vijf jaar”, dan weet ik meteen weer waarom die verrekte gemeentebelastingen zo hoog zijn. Het ruikt er altijd naar verf vanwege de vijfjaarlijkse bakken-met-geld kostende renovaties.

Aan de ontvangstbalie ontdekte ik een net van een training klantvriendelijkheid teruggekeerde dame. Ze hadden mevrouw blijkbaar zo afgetraind dat ze de status van “emotioneel wrak” nabij was. Ze keek me aan alsof ze elk moment in een enorme huilbui kon uitbarsten. Ze overhandigde me, na een diepgaand interview naar de achtergrond van mijn bezoek, een bonnetje. Er zou na verloop van tijd dan een pingeltje gaan en op een scherm een nummer verschijnen. Dan was het mijn beurt. Ze keek me aan met van die diep droevige Golden Retriever-ogen waarin je, inclusief verlopen paspoort, probleemloos kon verdrinken. Ze perste er toch nog een gemaakt vriendelijk en dus pijnlijk cursus-glimlachje uit en ik raakte er helemaal van in stemming....

Wat later mocht ik aantreden bij de paspoort-ambtenaar van bùrgerzaken. Ik vroeg hem, na een korte stilte waarin hij zes keer de entertoest van zijn toetsenbord induwde, naar de achtergrond van het verlopen raken van zo'n paspoort. Deze vriendelijke ambtenaar legde mij de beginselen van het verouderingsproces uit. En natuurlijk ging het dan vooral ook over de foto die over de houdbaarheidsdatum raakt. Alles bij elkaar ben je toch echt toe aan een nieuw document. Ik gaf hem uiteindelijk maar mijn “nieuwe” foto. Ik had er namelijk nog één liggen van mijn vorig paspoortbezoek vijf jaar geleden.

Hij keek ambtelijk naar de foto, toen naar mij, toen weer naar de foto, toen weer na mij en keurde hem al knikkend goed. Vervolgens nam hij een vijftal vingerscan's. Uiteraard kan het altijd gebeuren dat je de afgelopen vijf jaar een nieuwe vinger hebt gekregen. Daarna een handtekening en de rekening: Dik vijftig euro. Alsof je een vuilnisemmer leeggooit. Ik wenste de vriendelijke ambtenaar nog veel succes in zijn carrière en hij wenste mij een fijne dag toe. Ook naar de cursus geweest.

Ik liep met grote passen en behoorlijk nukkig langs de ontvangsbalie. De receptioniste zag mij aankomen, duwde haar bekkie weer in de cursusmode en wenste me “een heel fijn en vooral zeer prettig weekend”. Ik knikte geruisloos, bromde iets van “doe normaal” en zonk in gedachten over het exorbitante bedrag wat zo'n volstrekt onzinnige paspoortactie moest kosten...

Iets in mij zei dat het hier over vijf jaar weer behoorlijk naar nieuwe verf zou stinken...

Brompot