Totaal aantal pageviews

maandag 27 juni 2016

Demente hond…

Afgelopen week ben ik met onze Jack maar weer eens bij de dierenarts op visite geweest voor zijn jaarlijkse spuitje. Onze dierenarts vindt dat namelijk nodig en stuurt daarvoor altijd een kaartje. Het doel daarbij is tweeledig: voor onszelf het afkopen van een aangezwamd schuldgevoel en voor de dierenarts het vullen van zijn bankrekening. Hoe dan ook, onzin of niet: Ik zit gewoon één keer per jaar met een zenuwachtige hond, een pinpas en een dierenpaspoort in de hand in de wachtkamer van de dierenarts. 

Nu beschikken de klanten van onze dierenarts over het fatale talent om allemaal tegelijkertijd naar het spreekuur te komen. Lang wachten dus. En dat is best lastig want het beestenspul maakt van deze bijzondere gelegenheid dankbaar gebruik om onderlinge ras-vetes uit te vechten. Zo hebben katten ruzie met honden, honden met katten, konijnen met honden en honden met konijnen. Zo ook onze Jack. Hij is stapelgek op muizen, konijnen, cavia’s en overig knuffelspul. En die zie je daar regelmatig omdat er vaak iets aan dat ongedierte mankeert. 

Zo ook vorige week toen er een konijn in de wachtkamer aanwezig was. Hij zat op schoot bij een klein blond meisje. Ze moest hem vasthouden van mama maar aangezien zo’n konijn behoorlijk stoffig is en het kind blijkbaar allergisch, moest ze ervan niezen. Vanwege haar uitstekende opvoeding  schoof  ze instinctief haar hand voor haar mond en liet ze snuffie los. Gevolg: konijn op hol, kind hysterisch, de mama in de gordijnen en onze Jack op jacht naar Snuffie. Van het konijn hebben we daarna niets meer gehoord. hij moet de trap zijn afgevlucht. Onze Jack was met zijn ketting achter de deur blijven hangen en snakte naast vrijheid, vooral naar adem….

De dierenarts was bijzonder tevreden over onze hond. Hij vond hem lief, mooi, en voor zijn inmiddels bejaarde leeftijd best nog in goede conditie. Hij kon naar verwachting nog jaren de dokterskas spekken. Of er verder nog iets aan mankeerde. Ik vond van wel en zei het.

 ' Hij kan soms een uur naar zijn lege etensbak staren. Of janken als er niks te janken valt. En paren als er niks te paren valt'. 
'Zo... Dus jij doet af en toe een beetje raar. Doet hij dat al lang?', vroeg de arts
'Paar maandjes', zei ik.
'Hmmm', klonk het.

 De dierenarts keek hem in zijn ogen, en vervolgens in zijn kont. De diagnose werd gesteld en was helder: 'ik denk aan dementie'. 'Een dementerende hond ? Kan dat ? En is er wat aan te doen ?', vroeg ik.
'Ja hoor', zei hij geruststellend
 Hij kreeg vervolgens een spuit, een pot pillen en ik een gepeperde rekening….

Toen Jack na de behandeling met een ietwat pijnlijk achterwerk en zwaar hijgend op de voorstoel van de auto nog wat na-dementeerde, aaide ik hem liefdevol over zijn bol. Eigenlijk was zo’n diagnose best simpel en best snel te stellen. En de oplossing eenvoudig.

Recent wist mijn echtgenote mij te melden dat ik soms wat afwezig naar mijn lege bord staar en dat ik vaak in mijzelf loop te preken. 

Blijkbaar is er nog hoop....

Bart

1 opmerking: