Totaal aantal pageviews

dinsdag 21 juni 2016

Glimlach...

Er zijn van die momenten dat je langs een bloemenzaak rijdt en dat je voet automatisch naar de rem glijdt. Gewoon omdat je zin hebt om een bos bloemen te kopen en dan cadeau te geven. Soms ligt de reden in de geschiedenis, soms in de toekomst. Als kleine investering in een wellicht prettig moment. Soms is er helemaal geen reden. 

'Dag mevrouw, ik ben op zoek naar een mooie bos rozen', zei ik met een ietwat geforceerde glimlach. Dat heb ik altijd, als ik iets koop om een ander te plezieren, dan begin ik te glimlachen. Geen idee hoe dat komt. Mijn echtgenote roept dan altijd "wat sta je nu te glimlachen", waarop ik dan maar weer mijn schouders ophaal. Ik weet het gewoon niet.

'Een bos rozen', herhaalde ze vrolijk. Dan kunt u nu stoppen met zoeken, meneer, want die hebben we. In overvloed zelfs', ze trok ook een glimlach. Vervolgens kwam ze achter de toonbank vandaan en liep naar een stellage met plastic bakken met rode letters die uitpuilden van de bossen bloemen. In het voorbijgaan zag ik de vrouw waarvan je meteen zou zeggen:  'die is uitermate geschikt voor het bloemenvak'. Ze bewoog met haar enigszins fragile lichaam, gracieus aan mij voorbij. Ze had kuiltjes en een mooi gevormd prettig ogend hoofd. Niet zo'n lompe kruideniersvrouw. Nee, een aardige dame die ik als een zacht wuivende madelief in het veld zag staan.

'Welke kleur zoekt u ?'.
'Dat weet ik eigenlijk niet'
'Eh, mag ik vragen naar de reden van de aankoop?'. Ze glimlachte weer.
'Het is zomaar', zei ik en voelde mezelf opnieuw iets met mijn mond trekken.
'Rode rozen doen het altijd goed. Maar geel kan natuurlijk ook'. Ze haalde de bos iets omhoog en hield hem schuin in mijn richting'.
'Mijn echtgenote houdt niet van geel'.
'Dat kan', zei ze vriendelijk en meegaand. 'We hebben achter ook nog iets van een roze tint', ze wees naar een gangetje. 'U mag wel even meelopen', nodigde ze uit.

'Nee hoor, doe geen moeite. Rode rozen zijn prima. Blijven ze lang goed?'.
Opnieuw die glimlach zowel bij mij als bij haar.
'Onze rozen blijven zeker lang goed. Als uw vrouw ze schuin afknipt en een zakje voeding toevoegt aan het water'.
'Wat kosten ze ?', infomeerde ik
'Eén euro vijftig per tak'.
'Dan wil ik er graag tien'.
'Tien stuks, ik zal ze even bundelen. Nog een speciale verpakking ? Of gewoon cellofaan'.
'Maakt niet uit hoor, het gaat om de inhoud'. Ze showde de samengebonden bos ter goedkeuring nog even voor. Alsof ik bij de kapper zat en iets over de achterkant moest roepen. 'Zo goed meneer ?', vroeg ze. 'Prima kapper', zei ik in gedachten.
'Prima zo', zei ik in het echt en trok weer een glimlach. Ze glimlachte terug.

'Als u nog even een kaartje uitzoekt, dan maak ik ze even klaar'. Ze wees naar een draaipilaar met duizend kaartjes en trippelde toen de werkruimte in. Tja, een kaartje. Daar ben ik niet goed in. Ik draaide wat en toen viel mijn oog op een kaartje met de tekst "voor jou". Ik pakte een pen uit mijn borstzak en zette haar naam erop.

'Is het allemaal gelukt ?', vroeg ze wat later toen ze terugkeerde uit de ruimte.
' ja hoor, deze mag eraan'. Ze bekeek hem vluchtig en knoopte hem met een ijzerdraadje aan een tak. Vervolgens tikte ze het bedrag in de kassa.
'Wilt u pinnen ?', vroeg ze. Ik knikte waarna er werd afgerekend, de bos overhandigd en ik vrolijk fluitend op pad naar huis.

'Schat, wat lief. Wat een mooie bos. Had je toch niet hoeven doen ! Zo erg vond ik het nou ook weer niet'. Ze drukte een kus op mijn mond. Ik keek haar wat verbaasd aan. 'Hoezo ?', vroeg ik.  'Nou, dat je vorige week onze trouwdag bent vergeten. Niks bijzonders hoor, negenendertig jaar'. 
Ik voelde hem opkomen: die brede glimlach. Echt geen idee waarom...

Bart

2 opmerkingen:

  1. Ik kan me wel voostellen waarom. ;)
    Gefeliciteerd met je huwelijks jubileum.
    Overigens heel herkenbaar, ik moet ook altijd glimlachen als ik iets voor iemans koop en het aan iemand geef.

    BeantwoordenVerwijderen