Totaal aantal pageviews

dinsdag 14 juni 2016

terrasgesprekje

Ik moest afgelopen week even voor een dingetje van hooguit tien minuten naar de stad, maar vanwege het feit dat mijn echtgenote ook gezellig mee moest, werd het een uitputtend ding van meer dan twee uur. Dus stelde ik na afloop voor om nog even bij te komen op een terrasje aan het Simonsplein. Zo gezegd, zo gedaan.

Uiteraard waren we niet de enigen. Er zijn er meer die de weg naar het terras kunnen vinden. Zo ook een wat droog stel van middelbare leeftijd wat aan een tafel naast ons zat. Hij was dik en zat klem in zijn stoel. Zij was dun en klein en zat met haar kont op een kussen om in ieder geval op dezelfde hoogte te komen als haar man. .

Ze hadden een kopje koffie en een appelpunt voor zich staan. Hij had er één die was opgeleukt met een flinke vracht slagroom, zij één in de casco uitvoering. Het zag eruit als "gezellig" ware het niet dat zij met haar pruimenmondje elk moment in een huilbui kon uitbarsten en de tronie van hem op zwaar onweer stond. Ze hadden ruzie.

'Nou, lekker dan dat ze het niet wil geven. Zelfs niet aan haar enige dochter', zei hij boos
'Ssst, beetje zachtjes', siste ze. 'Mama was door de vraag overrompelt'.
'Je moeder is een gierige krent en altijd al geweest, bedoel je'.
'Mama vindt dat jij eerst maar eens aan het werk moet'.
'Dan moet er wel werk zijn. En voor iemand met mijn lijf is het sowieso lastig'. Hij lepelde wat slagroom van zijn appelgebak.
'Als je nou eens zou ophouden met dat gevreet'. Ze wees naar het appelgebak.
'En als jij nou eens zou stoppen met dat zeuren en in plaats daarvan je moeder onder druk zou zetten'.

'Ik ga mama niet onder druk zetten. Het is haar spaargeld'.
'En waar spaart ze dan voor ?', informeerde hij chagrijnig.
'Voor een mooie uitvaart straks'.
'En wat heeft ze daar in vredesnaam aan ? ze is er zelf niet eens meer bij en voor mij hoeft ze het niet te doen'.

Ik keek naar mijn echtgenote die met rode oortjes het gesprek volgde. Ik boog iets naar voren. 'Dit wordt echt oorlog', fluisterde ik haar in. Ze knikte.

'Wim, dat gaat ons geen bal aan. Mama bepaalt zelf wat ze met haar centen doet. Ik heb haar om een lening gevraagd en dat wil ze niet. Klaar'.
'Vijfduizend euro, het gaat voor haar helemaal nergens over', brieste hij.
'Ssstt, praat toch eens wat zachter. Dit gaat niemand aan'.
'Ik heb gloeiende gloeiende dat ding al gekocht. Hoe gaan we dat dan betalen ?'.
'Dan zeg je hem maar af', bitste ze.
'Dat doe je dan zelf maar', snauwde hij terug en nam een flinke hap taart.
'Hoho, ík heb hem niet besteld. Jij koopt zomaar dingen zonder enige vorm van overleg en dan mag ik het financiële gedeelte regelen'. Ze sloeg op tafel. 'Ik ben echt helemaal klaar met jou, akelige lul !'.  

Ze sprong snikkend overeind, pakte haar jas en liep met grote passen weg. Hij nam nog snel een hap, smeet toen zijn vorkje op tafel. Vervolgens wurmde hij zich met moeite uit de klem zittende stoel, pakte eveneens zijn jas en waggelde moeizaam achter haar aan. De stoel viel met de leuning op de grond. 

'Zo, die was boos. En ik kan het me met zo'n gierige schoonmoeder nog voorstellen ook...', lachte ik.

Op dat moment kwam de serveerster aangelopen. Ze keek naar de lege stoeltjes, trok de omgevallen overeind  en richtte zich vervolgens op ons. 

'Zijn die twee vertrokken, dat u weet ?', vroeg ze.
'Ja, ze hadden ruzie en zijn er vandoor denk ik'.
'O, mooi is dat, ze moeten nog betalen'.

Ik keek haar aan. 'Ik heb wel een vermoeden hoor', zei ik.
'Ik denk dat ze even naar haar moeder zijn om wat cash te lenen. Ze zaten wat krapjes bij kas, begreep ik, maar als ze het geld hebben, komen ze vast en zeker terug om af te rekenen'.

Bart


3 opmerkingen:

  1. Het is of ik ook op hetzelfde terras zit, zo echt en zo waar.
    Prachtig

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Prachtig zulke terrasgesprekken. Genoten.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik sluit me bij de anderen aan, geweldig.

    BeantwoordenVerwijderen