Totaal aantal pageviews

vrijdag 3 juni 2016

Verlopen paspoort...

Onlangs ontving ik een papieren uitnodiging van de gemeente om binnenkort eens gezellig met mijn paspoort langs te komen want die stond volgens hun informatie op het punt van verlopen. En dan langskomen met een goed gelijkende pasfoto én uiteraard mijn oude bijna "versleten" paspoort. 

Ik heb hem nog eens even goed bekeken, maar ik kon geen enkele slijtage ontdekken. Hij zag er nog uit als nieuw. En volgens mijn echtgenote leek de pasfoto ook nog prima. Ik heb daar overigens ooit al eens met een ambtenaar zinloos over gediscussieerd. Dat zo'n ding űberhaupt kan verlopen.

Maar goed, vanwege soms onverwachte buitenlandse tripjes heb ik toch maar gehoor gegeven aan de oproep en ben richting gemeentehuis getrokken.

Altijd als ik ons gemeentehuis binnenschrijd, zeg maar zo “één keer per vijf jaar”, dan weet ik meteen weer waarom die verrekte gemeentebelastingen zo hoog zijn. Het ruikt er altijd naar verf vanwege de vijfjaarlijkse bakken-met-geld kostende renovaties.

Aan de ontvangstbalie ontdekte ik een net van een training klantvriendelijkheid teruggekeerde dame. Ze hadden mevrouw blijkbaar zo afgetraind dat ze de status van “emotioneel wrak” nabij was. Ze keek me aan alsof ze elk moment in een enorme huilbui kon uitbarsten. 

Ze overhandigde me, na een diepgaand interview naar de achtergrond van mijn bezoek, een bonnetje en een papieren folder waar de procedure nogmaals in stond beschreven. Daarna legde ze de uitgedachte procedure rond het afgegeven bonnetje-met-nummer uit alsmede de te volgen route richting de paspoort-ambtenaar. Je zou maar eens verdwalen. 

Na verloop van tijd zou er een pingeltje gaan en op een plat scherm een nummer verschijnen. Dan was het mijn beurt. Ze keek me aan met van die diep droevige Golden Retriever-ogen waarin je, inclusief verlopen paspoort, probleemloos kon verdrinken. Ze perste er toch nog een gemaakt vriendelijk en dus pijnlijk cursus-glimlachje uit en ik raakte er helemaal van in stemming....

Wat later mocht ik aantreden bij de paspoort-ambtenaar van bùrgerzaken. Ik vroeg hem, na een korte stilte waarin hij zes keer de entertoest van zijn toetsenbord induwde, naar de achtergrond van het verlopen raken van zo'n paspoort. 

Deze vriendelijke ambtenaar legde mij de beginselen van het verouderingsproces uit. En natuurlijk ging het dan vooral ook over de foto die over de houdbaarheidsdatum raakt. Alles bij elkaar ben je toch echt toe aan een nieuw document. Ik gaf hem uiteindelijk maar mijn “nieuwe” foto. Ik had er namelijk nog één liggen van mijn vorig paspoortbezoek vijf jaar geleden.

Hij keek ambtelijk naar de foto, toen naar mij, toen weer naar de foto, toen weer na mij en keurde hem al knikkend goed. Vervolgens nam hij een vijftal vingerscan's. Uiteraard kan het altijd gebeuren dat je de afgelopen vijf jaar een nieuwe vinger hebt gekregen. Daarna een handtekening en de rekening: Dik vijftig euro. Alsof je een vuilnisemmer leeggooit.

Ik wenste de vriendelijke ambtenaar nog veel succes in zijn carrière en hij wenste mij een fijne dag toe. Ook naar de cursus geweest.

Ik liep met grote passen en behoorlijk nukkig langs de ontvangsbalie. De receptioniste zag mij aankomen, duwde haar bekkie weer in de cursusmode en wenste me “een heel fijn en vooral zeer prettig weekend”. 

Ik knikte geruisloos, bromde iets van “doe normaal trut” en zonk in gedachten over het exorbitante bedrag wat zo'n volstrekt onzinnige paspoortactie moest kosten...

Ik had zo'n gevoel dat het hier over vijf jaar weer behoorlijk naar nieuwe verf zou stinken...

Brompot

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen