Totaal aantal pageviews

woensdag 27 juli 2016

Bel me niet meer...

Een poos geleden werd ik via de vaste lijn gebeld en dat is opzich een hele gewaarwording want sinds de introductie van de mobiel word ik "vast" bijna niet gebeld. Eigenlijk is dat best raar. Aan de andere kant van de lijn een aardige, ietwat zwoele stem uit de mond van een naar mijn mening hele mooie vrouw. En dat vind ik best een prettig idee. Je krijgt soms van die eucalipta-stemmen waarvan je blij bent dat ze uit de hoorn komen en niet op vol volume "life" door de kamer schallen. 

De aardige stem ging mij iets verkopen. Dat gevoel kreeg ik want het is de strategie van de telefonische verkopers. Je laat iemand een prettige stem hebben en laat hem dan iets verkopen. Dat schijnt volgens de marketing-afgestudeerden positief te werken op de koop-spieren van de gebelde. Die worden dan gestimuleerd waarna de verkoop op zich een koud kunstje wordt.

De postcode-loterij belde. De aardige stem meldde zwoel dat we lid waren van deze op buren-chantage gebaseerde loterij. Ik zei dat ik dat een mooie conclusie vond en stelde voor het gesprek te beëindigen. Ze stak echter een telefonische voet tussen de deur. Ik hoorde overigens iets van een hele lichte prettige kreun in de hoorn, waarna ik net even te lang wachtte met ophangen. Of ik er nog was. 'Ja hoor', geitte ik, 'ik ben er nog'.

Ze riep dat ze blij was dat ik nog hing want ze had een werkelijk onbestaanbaar aanbod voor mij. Mijn koop-spier bleef stoïcijns. En dat is logisch want wij brompotten laten ons niet verleiden tot het doen van welke aankoop dan ook of het moet vooraf vast staan dat het risico onder nul blijft en het direct iets oplevert.

Ik stelde wederom voor het gesprekje te beëindigen. Ze vroeg nog één minuutje. Ik gaf het omdat haar zwoele stem mijn trommelvlies richting een orgasmisch hoogtepunt wist te brengen. Nou ja, bijna dan.

Het aanbod was dat we voor de aankoop van één extra lot, voor het goede doel, een verhoogde kans maakten op het bijwonen van de life uitzending miljoenenjacht welke binnenkort zou worden opgenomen ergens in de omgeving van Schuursponseradeel. Ze liet haar stem even los want het aanbod moest tijd krijgen om te landen. Aansluitend kwam de vraag wat meneer daar van vond.

Ik vond er wel iets van. Mijn trommelvlies ook want die begon wat prettig te jeuken. Ik zei dat ik haar wel aardig vond, sympathie had voor het goede doel, maar mezelf niet in een zaal te zien zitten en al helemaal niet met Linda van de Mol. Ze vond het jammer. Tenminste dat zei ze en het klonk redelijk oprecht. Maar dat was het vast niet.

We deden nog wat beleefdheid en ik drukte op de "uit". Dat is trouwens ook nieuw. Vroeger smeet je de hoorn op het toestel. Nu druk je op een te klein toetsje waarbij je moet oppassen dat je goed drukt, anders blijft de verbinding in stand en kan de "andere kant" de evaluatie van het gesprek meekrijgen. En die is soms niet leuk.

Een poos later, we schrijven zondagavond. We waren bij toeval getuige van een rechtstreekse uitzending miljoenenjacht. Op het podium een dolgelukkige winnaar van 193.000 euro. Honderd meter verderop in onze straat, eveneens een winnaar. En dan voor hetzelfde bedrag.

Wij vermoeden dat deze man de mooie zwoele stem niet heeft kunnen weerstaan en het extra lot heeft aangeschaft. Overigens worden wij niet meer gebeld. Ook niet door een aardige stem.

We laten ons niet langer chanteren en zijn daarom geen lid meer.

Bart

3 opmerkingen:

  1. Heerlijk dit herkenbare gesprek. Nu val ik niet op ( vrouwen ) stemmen das ' n voordeel.
    Maar als ik zo iemand aan de lijn krijg is mijn beleefde opmerking dat ik loterij kloterij vind, wens de andere kant nog ' n prettige dag en ja druk op het toetsje met het rode hoorntje.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Deze reactie is verwijderd door een blogbeheerder.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Sinds wij ingeschreven staan bij het bel-me-niet register worden we niet meer gebeld en dat is lekker rustig.

    BeantwoordenVerwijderen