Totaal aantal pageviews

vrijdag 22 juli 2016

Bruggesprek

Afgelopen week moest ik even snel naar de stad. In een gegleufde folder van een plaatselijke supermarkt van Duitse oorsprong trof ik namelijk een melding aan van de aanwezigheid van een technisch ding. En tegen een betaalbare prijs.
 
Omdat "snel naar de stad" en Doetinchem 's morgens rond half negen geen fijne combinatie is, besloot ik op de fiets te gaan. Dat scheelt ongeveer vijftig verkeerslichten en parkeer-ergernis. Daar staat dan wel weer een lichamelijke inspanning tegenover, maar de aanstaande bevrediging van het kopen van het technische ding maakt dan veel goed.
 
De Oude IJsselbrug aan de Wijnbergseweg gaat niet vaak open. Er is relatief weinig scheepvaartverkeer. Behalve als de duitse supermarkt een aanbieding heeft en ik op de fiets zit om hem binnen te hengelen. Ik stond dus voor een rood licht met slagboom en een tergend langzaam omhoog sukkelend brugdek.
 
Naast mij landde een dame op een opoefiets met achterop een leeg zitje. Het was zo'n typ wat graag haar sores wenst te delen met een ieder die het maar wil horen. Ik wilde het niet horen, maar daar had ze een pasklare oplossing voor: gewoon mond open en beginnen met praten.
 
Ze had iets ordinairs over zich. Ze kauwde kauwgom, ze had last van flinke haarkleur-uitgroei en op haar bovenarm prijkte de naam van ene Ha... Ik vermoedde Harry, want de rest zat onder een smoezelig pofmouwtje. Mijn vermoeden werd al snel bevestigd want ze was inmiddels losgebarsten.
 
'Heb je haast, zit die brug dicht', begon ze in mijn richting.
Ik zei niets.
'Ik moet van Harry naar de super. Strak om negen uur want ze hebben een aanbieding'.
Ze keek naar me. Een vermoeid stuk kauwgom werd zichtbaar tussen haar tanden.
 
'Mijn Harry is een luie zak. Hij ligt nog in zijn nest te stinken en stuurt mij op pad. Hij is altijd al lui hoor. Hij wil niet eens zijn dochter naar school brengen. Dus dat moet ik ook nog doen. En dan ook om klokslag negen bij de super staan voor zijn boodschap. Erg hè ?', ze wachtte op een uitblijvende reactie. 
'Moet u ook naar de stad ?'. Ik glimlachte maar wat. 'Ik moet zo'n ding halen voor in de motorhelm. Een intercom'. Ze ratelde maar door.
 
Er prikte nu iets via mijn oor pijnlijk in mijn hoofd. Ik was verdorie onderweg naar dezelfde aanbieding. En aangezien de voornoemde supermarkt maar weinig aanbiedingsvoorraad heeft, was het zaak haast te maken. Ik keek even snel naar de opoe-fiets, de jeugdige snelle uitstraling van de dame naast mij en toen naar mijn eigen krakkemikkerige karretje. Conclusie: ik zou gaan verliezen. 
 
Ze tikte met haar opzichtige ringen ongeduldig op het verchroomde stuur en ik dacht koortsachtig na...
 
Toen een inval en richtte me op de dame.
 
'Ik las onlangs in een consumentenblad dat die intercoms kwalitatief heel slecht zijn. Batterijproblemen. Ze lopen snel leeg. Zonde van het geld'.
De boodschap was nu onderweg naar de opoefiets en kwam daar drie tellen later aan. 
'Meent u dat ?', vroeg ze. 'U bedoelt toch zo'n intercom die in die folder stond van de super ?'. 
'Ja, die bedoel ik. Vijftig euro stuk'. 
 
Ze trok de folder uit de kontzak van haar moderne scheurenbroek en vouwde hem open.
 
'Ja, die bedoel ik', zei ik. 'Een waardeloos ding'. Ik werd aangespoord door het gevoel dat ik beet had.
'Zie je wel', zei ze. 'Ik zei nog tegen die lul, dat ding is veel te goedkoop. Dat kan helemaal niks wezen'. Ze keek nog een keer bedenkelijk in mijn richting.
'Rijdt u ook motor ?', vroeg ze toen.
'Ja, daarom weet ik dat. U moet het natuurlijk zelf weten....'
'Ik ga hem eerst bellen', besloot ze hardop en stapte van haar fiets. Ze zette hem tegen de brugreling en pakte haar telefoon.
 
Inmiddels gingen de slagbomen open en gaf ik vol gas. Toen ik een half uurtje later in het bezit van een tweetal intercoms terug over de brug reed was ze vertrokken.
 
Ik heb het ernstige vermoeden dat ze inmiddels volledig zijn uitverkocht...
 
Bart   
 
   
 
 
 
  

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen