Totaal aantal pageviews

zondag 31 juli 2016

Echt zó leuk

Afgelopen week bereikten mij signalen dat het tijd werd voor een bezoek aan de kapper. De “coiffeur” zoals dat tegenwoordig heet. Ik vertaal het altijd als “de kapper met de franse slag” oftewel het werk wordt uitgevoerd als een tweetrapsraket. Je moet altijd terug om het af te laten maken. Nu is dit een flauw en inmiddels uitgekauwd grapje, maar er zit een kern van waarheid in.


Onze “coiffeur” is behoorlijk modern en zorgt er altijd voor dat zijn personeel regelmatig wordt bijgeschoold. En dat merk je. Tenminste, bij het meiske wat aan mijn kop moest knagen. De recente training had ongetwijfeld betrekking op het hoofdstuk "hoe leidt ik met wat domme vragen mijn klant af" en kwam tot uiting in een oeverloos dom gezwam over koeien en kalveren. Vreselijk.


Het begon met de vraag of ik iets moest worden bijgeknipt, of het een gedekt modelletje ging worden of dat er sprake moest zijn van een zwaar ingrijpende knipbeurt. Ik koos voor de tweede omdat de eerste nu eenmaal niet kan en de derde teveel tijd zou kosten en ik te lang blootgesteld zou worden aan het domme geleuter. Ik maakte een flauwe opmerking over het bijknippen en ze lachte. Uiteraard ook een oud en belegen grapje.


Het kind was blond en hing met haar iets te grote hangboezem in mijn nek. Deze “coiffeur” heeft namelijk geen stoelen die je op kunt pompen. Je moet als klant onderuit zakken zodat de kapster er bij kan. Ik hing dus half onder het balkon en werd bestookt met vragen die ze pas had geleerd.


'Gaat u nog iets leuks doen komend weekend?'. Ja ja, het was pas maandagmiddag. Nog een hele werkweek te gaan.
'Nee, ik heb nog geen plannen', zei ik.
'Het afgelopen weekend nog iets leuks gedaan ?'.
'Mijn schoonmoeder was jarig', zei ik.
'O, een verjaardag, dat vind ik altijd zó leuk'.
'Nou, dat hoeft niet per sé hoor', hoorde ik mezelf spontaan antwoorden.
'Gaat u al op vakantie ?', volgende vraag.
'We zijn net teruggekomen van vakantie'. Het schoot eruit voordat ik er erg in had. Ze had nu een aanknopingspunt. 

'Waar bent u geweest ?'.
'In Drenthe'.
'O, leuk, Drenthe lijkt me zó leuk'.
'Bent u in een hotel geweest ?'.
'Nee, met de caravan'.
'O, een caravan, dat lijkt me zó leuk'. Het sneeuwde inmiddels grijze haren en begreep ik dat ze knipte.

'En gaat u nog meer op vakantie dit jaar ?', vroeg ze, het cursuslijstje volgend.
'Ja, we doen nog een weekje Griekenland'.
'O, Griekenland, dat lijkt me zó leuk'.
'Dat ligt eraan waar je zit', zei ik. 'Er zijn eilanden waar je als toerist beter niet kunt komen vanwege de bootvluchtelingen'.
'Wat zijn dat ? bootvluchtelingen ?'.
Via de spiegel stelde ik vast dat ze niet slimmer was. Ik slaakte een zucht en legde het fenomeen summier uit. Ze knikte maar snapte er niets van. 

Er volgde een zalige stilte met alleen wat schaargetik waarin ze blijkbaar nadacht.
'Klaar', klonk het toen. Ze trok haar boezem uit mijn nek, veegde nog wat laatste restjes haar achter mijn kraag en smeerde een vette zalf. Ik ontdekte in de spiegel nog een wilde pluk maar zei maar niets want dat konden ze thuis ook wel repareren. Ik was klaar met het geleuter. Ze keek me lachend aan en zwaaide de beschermhoes van mijn lijf.
'Verder nog iets gewenst ?'. 
Ik schudde mijn hoofd en betaalde.
'Ik wens u een fijne vakantie meneer. Trouwens, als ik het zo hoor...  Griekenland met zo'n boot, dat lijkt me echt zó leuk !'.
Ze borstelde als service nog even mijn rug. 

Iets zei mij dat hier behoefte was aan een nieuwe cursus: hoe laat ik een klant met rust.   


Lijkt me echt zó leuk !  

 

Brompot     

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen