Totaal aantal pageviews

donderdag 7 juli 2016

Spijkerbroekenveldtocht

Toen ik vorige week op onze slaapkamer voor de opengeschoven kledingkast stond, weerklonk mijn diepe zucht als een echo.  Mijn kast-deel was voor mijn gevoel "leeg".

Het eerste wat je dan als man doet, is een schreeuw geven richting echtgenote om te vragen hoe of dat zit. Ik kreeg hem meteen om de oren: 'Ik heb al weken geroepen dat je er een broek bij moet hebben, maar je verdomt het om er één te kopen'. Tja, dan blijft er maar één ding over: naar de stad.

En dan begint het gedonder. Ik wil altijd een modern ogend broekje wat lekker zit en waar je zo weer een paar jaartjes mee kan doen. En het liefst koop ik er dan drie tegelijk, zodat ik voorlopig niet meer hoef. Omdat de keus in onze stad tegenwoordig wat beperkt is, kom je al snel in zo'n boetiek-achtige shop terecht waar ze niet gewend zijn aan kopers met grijze haren. En dat is te merken ook.

Tegenwoordig is het blijkbaar modern om stevige voorgrondmuziek uit het plafond te laten stuiteren. Van die zenuwachtige akkie-makkie muziek: stamp, stamp, stamp en dan voor de afsluiting van de maat nog een extra aangezette nastamp. Om werkelijk helemaal gestoord van te worden...

'Kan die muziek iets zachter', vroeg ik aan een zwaar opgemaakte verkoopster gekleed in een loshangend T-shirt en zo'n modern ogende drollenvangerbroek waarvan het kruis, voor zover daar al sprake van is, ergens tussen de knietjes hangt.
'WAT ZEG JE ?', riep ze. Ook zo modern. In zo'n winkel ben je een "je".
'OF DIE TERINGHERRIE WAT ZACHTER KAN', probeerde ik op vol vermogen.

Het kwam nu over en ze liep naar de toonbank waar een zwart apparaat aan de muur hing met een aantal knoppen. Het geluid werd wat gedempt en ik kon zelfs mijn echtgenote horen die luid sissend probeerde mij te kalmeren. 

'Zo beter ?', vroeg het wicht.
'Ja, zo beter', zei ik. 
'Wat zoek je ?'
'Je zoekt een broek', zei ik
'Maat ?'

Ik haalde mijn schouders op. Mijn echtgenote somde wat cijfers op en het wicht liep naar een schap. Vervolgens kwam ze met een drietal broeken terug. Ze gaf ze aan mij en wees naar de hoek. 'Daar heb je de paskamer', zei ze. Ze liep weer terug naar de toonbank en draaide aan de zwarte doos. Het gestamp nam weer in volle hevigheid toe waarna ze in haar mobiele telefoon dook.

Tja, en dan stap je in zo'n moderne paskamer. Ik had het gevoel dat ik een rechtopstaande badkuip binnenkroop waarbij uit de douchekop eveneens van die akkie-makkie muziek spoot. Snel paste ik broek één, maar die zat voor geen meter. De tweede was eveneens niet op niveau.

Voordat ik echter de derde goed en wel aan kon trekken struikelde ik over de eerste broek, probeerde me nog vast te houden maar de hele badkuip inclusief douchekop sodemieterde zowat om.

En dan is het toch weer een voordeel van die herrie, want Truus met de drollenvanger hoorde niets en huppelde op de maat van de muziek vrolijk achter de toonbank heen en weer. Ik trok ondertussen het hele gevaarte weer in fatsoen, paste snel broek drie, was redelijk tevreden en liep naar de kassa.

'Gelukt ?', vroeg het wicht terwijl ze de zwarte doos weer wat lager draaide..
'Ja, gelukt. Kost ie ?'.
Ze keek op het kaartje.
'Ja schat, je kan er nog een uur kijken, maar er staat geen bedrag op', zei ik.
'Geen idee', zei ze.
'Oké, hoe kom je daar achter dan ?'. Ik werd wat ongeduldig.

Ze liep naar het schap en keek op het kaartje van de andere broek.

'Doe maar honderddertig euro', zei ze toen. 'Dat kosten die anderen ook'. ze wees met haar duim naar het schap. Mijn mond viel open. Truus ramde ondertussen het bedrag in de kassa.
'Pinnen ?', vroeg ze terwijl ze de broek aan mijn vrouw gaf, het pinkastje in mijn richting schoof en zich vervolgens vol overgave op haar telefoon richte van wwaruit een pingel had geklonken. Ik vermoedde dat ze aan het appen was met haar vriendje. Zoiets van... "Net een grijze sukkel een spijkerbroek aangesmeerd van 130 euro grinnik grinnik". Ik zag het al helemaal voor me.

Uiteindelijk zal die broek wel weer in het schap zijn beland. Maar pas nadat ik deze Truus de algemene fatsoensnormen in hoofdletters had uitgelegd. Ik heb haar tevens geadviseerd om de akkie-makkie muziek te vervangen voor de evergreen van Gert en Hermien Timmermans "ik heb eerbied voor jouw grijze haren".

Ik heb goede hoop dat mijn advies wordt opgevolgd. 

Bart





Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen