Totaal aantal pageviews

zondag 10 juli 2016

Twirlen...

Ik zat afgelopen zondag met onze kleinzoon lekker in het zonnetje op een bank in het speeltuintje voor ons huis. Wij hebben namelijk een speeltuin voor onze deur. Een gemeentelijk tegeltuin bestaande uit een houten huisje en twee exotische beesten met zo’n blauwe wipveer onder hun kont. Ter bescherming van het gemeentelijk eigendom is er een muur omheen geplaatst van gewapend beton. Dat vond de gemeente nodig. Halve meter hoog en ruim dertig centimeter dik. Hufterproof heet dat….

Paar huizen verder ging een voordeur open en huppelde er een klein blond meiske van een jaartje of tien naar buiten. Ze was gewapend met een ipad, legde het ding voorzichtig op de betonnen gemeentemuur, keek om zich heen en bewerkte het scherm met haar vingers. Resultaat: mijn heerlijke zondagochtendrust werd wreed verstoord. Uit de beide luidsprekers kraste in stereo het vreselijke geluid van ene K3. Niet dat ik dat zelf wist. Ik had er zelfs nooit van gehoord. Het meisje zei het ietwat verontschuldigend. Misschien omdat ik wat nors keek en alsof ik de ipad inclusief K3 met een flinke voorhamer in elkaar zou willen rammen.

Vervolgens begon ze te bewegen. Te huppelen. Op de maat. Ze kon een dansje met een stok want dat had ze geoefend. En dat deed me al rillend ergens aan denken. Aan dansjes met zo’n soortgelijk stok. Zo’n vreselijk twirlstok. Ik was namelijk ooit bij toeval getuige van een passerende optocht waarin een nestje miniretjes, uitgerust met voornoemde glimmende stokken achter de muziek aanhuppelden. Van die kleine in glitterpakjes gestoken meisjes die al dansend het stokje in de lucht gooiden en dan probeerden op te vangen. Mikado op de straat.

Nog erger: de bijhorende mama’s. Een doorsnee van “Katendrechts mooisten”. Voorzien van plakplaten, gouden kettingen, tijgerprint-leggings en enorme scheepstoeters waarmee ze probeerden de kleintjes te regisseren. Absolute apotheose: de ruzie tussen een drietal moeders die elkaar in het bijzijn van de miniretten met de opgeraapte twirlstokken bont en blauw sloegen…

Ik schoof wat onrustig op de bank heen en weer. Het geluid uit de ipad had inmiddels de eindstreep van K12 bereikt en ik begon de toegevoegde waarde van de gewapende gemeentemuur te snappen. Het buurmeisje veegde nu voor de vijfde keer over het scherm.… Maar K15 werd me toch echt teveel.. Ik sprong op en drukte nijdig op de zwarte i-padknop die ik tijdens de K9-uitvoering had ontdekt. Het geluid verstomde, ze liet vervolgens ietwat geschrokken haar stok vallen, pakte de ipad en rende naar binnen….

Mijn kleinzoon sprong van het bankje, raapte de stok op en deed een voorzichtige poging tot een huppel. Ik zag het meteen voor me… Onze kleine man, gestoken in zo’n glitterend huppelpak, gewapend met een twirlstok en ik langs de kant tussen het opgeblondeerde tijgerprint-legioen. 'Geef dat stokje maar snel aan Opa, vent. Dan geeft Opa hem heel snel terug aan dat meisje. Dit is veel te gevaarlijk voor jou.'

Brompot

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen