Totaal aantal pageviews

maandag 11 juli 2016

Weegschaalkomma

Onlangs heb ik een stevig gesprek gevoerd met mijn weegschaal. En niet rechtstreeks, maar via mijn schepper want dat was in dit geval echt nodig. Ik was namelijk de avond ervoor na het douchen op het ding gaan staan en ontdekte op het digitale schermpje, naast elkaar, een drietal cijfers.


Nu staan daar altijd wel drie cijfers, ware het niet dat er een komma tussen staat. Laten we maar zeggen: 99,5. En die ontbrak die avond. Tenminste, daar leek het op. Maar omdat ik altijd zonder bril douche, had het maar zo kunnen zijn dat ik het niet goed had gezien.


Met die troostende gedachte ben ik het bed ingestapt en in slaap gesukkeld om de volgende ochtend wederom de confrontatie aan te gaan, nu met bril. De uitslag: klip en klaar. De komma bleek inderdaad verdwenen. Drie hatelijke cijfers bestaande uit het cijfer één gevolgd door twee nullen prikten in mijn ogen...


Nu ben ik normaal gesproken niet zo van de paniek, beroepsmatig gezien ben ik redelijk doorgewinterd en heb er weinig last van. Bovendien: mijn periode als beoogd fotomodel ligt alweer een paar jaartjes achter mij, en mijn balletcarrière is met schoenmaat zevenenveertig ook geen doorslaand succes geworden.


Daarnaast is mijn zichtbare gewicht goed voor het opa-beeld wat het bij mijn kleinkinderen oproept. Zo weten ze bij wie ze moeten zeuren als ze thuis hun zin niet krijgen. Opa snoept. Dus wij ook. Zoiets. Wat dat betreft zijn die drie kommaloze cijfers eigenlijk geen probleem. Maar toch... Het is voor mij een grens. Een barrière. Honderd kilo klinkt anders dan negenennegentig komma vijf. En eenmaal over die grens, gaat het snel.


En dan zie ik mezelf al in zo'n verschrikkelijk TV programma rondhuppen waarvoor ik dan ben opgegeven door mijn bezorgde familie omdat opa "obese" heeft en heel erg gaat lijken op Holle Bolle Gijs van de Efteling die overigens ook moet afslanken. En dan staat straks die Toos Tutteprut bij mij thuis op de stoep, Wendy van Dijk.


Ze staat daar dan om mij uit te leggen dat ik iets met mijn lijf ga doen voor RTL 4. Omdat de bezorgde familie dat wil. En dat ik dan in een veel te klein sportbroekje over het beeldscherm huppel om die komma weer terug op het weegschaalschermpje te krijgen. Ronduit walgelijk.


En dat die Wendy dan met grootmoeders centimeter aan komt rennen om mijn buikomvang vol in de camera op te meten. En dat ik dan een jaar later weer voor de camera sta, compleet met een leeggelopen en daarom opgerold vel, doorklieft met een vleesspies om de handel bij elkaar te houden... Nachtmerries krijg ik ervan.


Vanwege dat spookbeeld zit ik sinds kort aan het rauw en voor alle duidelijkheid: op eigen initiatief. Peen, sla, ui, tomaat, rauwe witlof en andere gewichtsverlagers. Terwijl ik in de keuken sta te kijken naar de calorie-arme kookkunsten van mijn echtgenote, sijpelt vanuit de kamer het geluid door van een herhaling van "heel holland bakt".


Krijg ik me toch in één keer zin in een enorme appeltaart met slagroom...


Klote komma..


Bart

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen