Totaal aantal pageviews

woensdag 24 augustus 2016

Moeilijke voeten


Een paar decennia geleden, tijdens het grenen meubeltijdperk, stampte ik tijdens een stoeipartij met blote voeten tegen een poot van het bankstel. Ofschoon grenen niet echt hard is, deed mijn grote teen behoorlijk zeer, zwelde flink op waarna ik mij al huppelend onder doktersbehandeling moest stellen. Die keek er quasi geïnteresseerd naar, kuchte een keer en kwam toen met zijn diagnose: gebroken en niks aan te doen. Tevens stelde hij vast dat mijn grote teen niet de grootste was qua lengte. Ik had een teen die nog langer was. Terwijl hij wat lachte kwam hij met zijn ingrijpende conclusie: moeilijke voeten.

Dat verhaal kwam op enig moment in de familie terecht en via het verjaardagen-netwerk werd het als een virus verspreid. Ik heb er uiteindelijk mee leren leven en was het eigenlijk al lang vergeten tot op het moment dat ik er tijdens een nagelknip-sessie al puffend achter kwam dat mijn armen wat te kort waren geworden om gemakkelijk bij de nagels te kunnen komen. Dat is uiteraard een veel voorkomend verschijnsel en om dat probleem te verlichten zijn er pedicures gemaakt. Dat zijn mensen die alles van nagels weten en over voldoende armlengte beschikken om erbij te kunnen. Ik maakte dus een afspraak. Althans, ik probeerde een afspraak te maken met één van Doetinchems pedicures. De naam is fictief. De rest is waar.

'Met voetverzorging Jansen spreekt u'.
'Goedemorgen mevrouw, ik spreek toch met de pedicure Jansen'.
'Zo mag u het ook zeggen', zei ze wat zuur. Blijkbaar op haar pas gepedicuurde teentjes getrapt.
'Wat kan ik voor u doen ?'.
'Ik wil graag een afspraak maken', zei ik
'Een afspraak, waarvoor ?'.
'Ja, waarvoor, ik spreek toch met de pedicure ?', riep ik ietwat nors.
'Wij doen aan totale voetverzorging meneer, dus zegt u het maar'.
'Tjonge jonge, ik heb een paar lange nagels, wat overdadig eeltgroei en een stekende eksteroog. En daar moet iets aan worden gedaan. En o ja, ik heb moeilijke voeten'.
'Dus een totale voetverzorging, dat kan meneer. U weet hoe het hier werkt ?', informeerde ze.
'Nou, ik kan me zo voorstellen dat ik even langs kom, u op de knietjes gaat, mijn nagels knipt, mijn eelt wegsnijdt en nog wat aan mijn eksteroog knutselt. Dan betaal ik en ga weer weg'.
'Dat is een te simpele voorstelling van zaken, meneer. Zo werkt het niet'.
'O, hoe werkt het dan ?'.
'We maken een afspraak en we beginnen met een intake-gesprek. Tijdens dat gesprek gaan we eens naar uw voeten kijken en stellen dan gezamenlijk een behandelplan op. Ik reken dat als een eerste consult. Dan maken we een vervolgafspr...'.
 
'Ho, ho, ho', onderbrak ik haar. 'Mevrouw ik vind dit absolute onzin. We kunnen wel uren samen naar mijn voeten kijken, maar daar worden ze echt niet anders van. Ik kijk er al twee-en-zestig jaar naar en kan alleen maar vaststellen dat ze een beurt nodig hebben en dat ze zich verder, ondanks hun moeilijke periodes, prima gedragen. Wat moet ik in vredesnaam met een behandelplan'.

'Zo werkt het hier, meneer. Wij zijn lid van een landelijke organisatie'.
Ik werd nu nijdig, en dan wordt ik vervelend. Soms zelfs onredelijk.

'Mevrouw, volgens mij bel ik met een doodgewone nagelknipper en niet met de assistente van een podoloog die aan het UMC in Amsterdam verbonden is. Nog één keer mijn vraag: kunt u op een normale manier mijn nagels knippen, of gaat dat niet lukken'. Het werd stil aan de andere kant van de lijn. Toen: 'Ik kan helaas niets voor u betekenen meneer'.
'Dan wens ik u een prettige voortzetting van de dag en wens u veel klanten toe'. Ik knopte de telefoon uit.

Mijn echtgenote was getuige van dit gesprek en moest lachen. 'Ik heb nog een prima alternatief voor jou', zei ze. Ze bladerde door een stapel recent gegleufde folders, trok er toen één uit en legde hem bij me op schoot. Een cursus bij de sportschool. 'Daar wordt je soepeltjes van, raak je wat ballast kwijt en kun je je eigen nagels weer knippen. Ik zou meteen een afspraak maken'.

Moet ik eerst een poosje over nadenken...



Bart

woensdag 17 augustus 2016

File

Onlangs moest ik van Doetinchem naar de IKEA in Duiven. We hadden namelijk besloten een kastje bij deze zweedse ballentent aan te schaffen en zelf in elkaar te timmeren. Natuurlijk loop je in de relationele sfeer wat risico, maar gelet op onze solide relatie die inmiddels al dik dertig jaar stand houdt, durfden we dit wel aan. Dus in de auto en even snel over de A18 en A12 richting Duiven.

Ik heb vast de verkeersinformatie gemist, want toen ik in de buurt van de A12 reed, bleek dat er voorlopig een eind kwam aan de snelle koopactie. Het verkeer stond muur en muur vast. En omdat ik de afslag Didam al voorbij was, bleef er niets anders over dan te wachten.

Tja, en dan begin je toch nog even na te denken over het kastje. Of ik het wel mee zou kunnen nemen in de kofferbak. En of we het, nadat ik het thuis had uitgepakt, wel volgens tekening in elkaar zouden kunnen zetten. Ik heb er al wel eens gedoe mee gehad waarbij ik nog steeds van mening ben dat de tekening ondeugdelijk was. Mijn echtgenote zag het indertijd anders...

Naast mij in de file stond een auto die ik herkende. Achter het stuur zat een buurtgenoot die ik even vluchtig wakker toeterde. Hij knopte zijn rechter portierraam open en begroette mij vriendelijk.

'Hoi Bart, lekker hè, de boel staat weer helemaal vast', schreeuwde hij vanaf zijn plek.
'Ik merk het', blaatte ik terug. 'Weet jij of er iets aan de hand is ?'.
'Ja, Angela Merkel heeft alle Duitsers een dagje strand gegeven', lachte hij.
'O, is het weer zover ? Volgens mij hebben ze daar meer vrije dagen dan wij'.
'Ja, dat klopt. Waar moet je heen ?', vroeg hij.
'Naar de IKEA in Duiven'.
'O, ga je meubeltjes kopen?'
'Ja, een kastje. Ze wil een kasje in de slaapkamer. Dat schijnt handig te zijn'.
'O, jij klinkt anders niet overtuigd'.
'Ben ik ook niet. Maar hij kost maar honderd euro en daar wil ik geen gezeik over hebben'.
'Verstandig !', klonk het. 'Ga je hem zelf in elkaar zetten?'.
'O ja hoor, geen probleem, ik heb al zoveel van dat spul in elkaar gezet. Fluitje van een cent'.
'Leuk'.

'Waar moet jij heen ?', informeerde ik.
'Naar Den Haag. Wordt gezellig !'. Hij wees naar de file.
'Slaapspullen bij je ?', vroeg ik. Hij lachte.
'Het is de laatste tijd weer helemaal mis hier', riep hij. 'De economie trekt aan en elke ochtend loopt de Achterhoek leeg'.
'Ja, dat zal best. Mooi toch', zei ik.
'Dat wel, alleen stuiteren ze te laat uit hun nest en rijden dan hier als idioten om de tijd in te halen'.
'Zou kunnen', zei ik. 'Geen ervaring mee'.
'Ik wel. Vooral die busjes. Stampvol materiaal en dan met honderddertig over de autobaan. Levensgevaarlijk'.
'Gelukkig kun je nu de Duitsers de schuld geven', lachte ik.
Hij trok een glimlach.

De file kwam nu heel langzaam in beweging en mijn buurman stak zijn hand op. 'Succes met je kastje !!', riep hij en knopte het raam weer dicht.

Langzaam reed ik richting A12 en voegde voorzichtig in. Het zag inderdaad zwart van de witte nummerplaten maar ondanks de drukte had ik het vermoeden dat er toch meer aan de hand was. En inderdaad, toen ik even later in de buurt kwam van de afslag Zevenaar bleek een deel van de rijbaan gesperd. Kettingbotsing.

Terwijl ik zo naar de aanrijding keek ontdekte ik een tekst achter op de deuren van een bestelbus die als sluitschalm van de ketting scheef op de rijbaan stond.

'Wij zijn dringend op zoek naar gekwalificeerd personeel'.

Tja, daar had ik volledig beeld bij.

Bart

woensdag 10 augustus 2016

Zomeravond...

Het was op een zwoele doordeweekse zomeravond dat we op het terrasje van de plaatselijk Italiaan zaten te genieten van een ijsje. Nou ja, ijsje, het had meer weg van een gletsjer. Qua omvang dan want in tegenstelling tot een gletsjer bestond hij uit een overheerlijke ijsvulling van witte en bruine chocolade, stracciatella en was het geheel afgemonteerd met een kwak slagroom die zijn weerga niet kende. De bijgeleverde lange roodplastic lepel was ook echt nodig om het bouwwerk tot de grond toe te kunnen slopen en we waren inmiddels lekker op weg.

Naast ons zat een stelletje waarvan ik de indruk kreeg dat ze het bestelde citroenkleurig ijsje gebruikten als symbool van hun relatie. Zuur en ijskoud. Hij keek alsof hij net bevallen was van een oorwurm en zij als iemand die een uurtje daarvoor een kanaalwortelbehandeling had ondergaan bij de kaakchirurg.

'Je doet het erom', zei ze.
'Dat is helemaal niet waar'.
'Wel waar, ik zie het toch ?'.
'Wat zie je dan ?'.
'Waar je mee bezig bent'.
'Dat kun je niet zien', zei hij.
'Ik ben er klaar mee'.
'Dat is jouw probleem, Bep'.
'En jouw probleem'.
'O nee, helemaal niet, het is niet mijn probleem'.

Het werd stil. We keken elkaar aan en ik lanceerde een knipoog in de richting van mijn echtgenote. Ze knipoog terug.

'Ik wil het er niet meer over hebben', vervolgde hij. 'Ik weet genoeg. Meer dan genoeg'.
'Wat weet je dan ?', daagde ze hem uit.
'Dat weet jij dondersgoed Bep'.

Ze heet Bep, bedacht ik mij terwijl ik de stacciatella begon af te graven. Ik trok een veelbetekenende grimas in de richting van mijn eega die een kliedertje chocola op haar witte T-shirt had laten vallen.

'Ik weet niet waar je het over hebt en ik snap niet waarom je zo tegen mij doet'.
'Daar moet je dan maar eens goed en vooral diep over nadenken', adviseerde hij.
'Dan verkopen we hem', riep ze furieus.
'Ik verkoop niks. Helemaal niks'. Zijn ogen schoten vuur.
'Oké, dan verkoop je hem niet, ook goed'.
'Inderdaad. Dat verdom ik', snauwde hij.
'Je bent een eigenwijze zak, Gijs'. Ze likte aan de citroen en trok een bijbehorende pruilmond.  

Hm.. hij heet dus Gijs. Het duo Gijs-Bep. En het gaat vermoedelijk over geldproblemen. Mijn vrouw probeerde nu met een bespuugd servetje de vlek weg te poetsen.

'Geef maar even aan mij', zei ik terwijl ik mijn hand beschikbaar stelde voor het tijdelijk vasthouden van haar ijsje.
Bep had zich nu iets omgedraaid in onze richting.

'Dat krijgt je er zo niet uit hoor', bemoeide ze. 'De vlek wordt alleen maar groter'.
Mijn vrouw lachte wat en poetste door.
'U moet hem thuis meteen in het sop zetten. En er wat Biotex opsmeren. Dat werkt het beste'.
'Ach, het is al een oud T-shirt', hoorde ik haar liegen. Ik wist uit ervaring dat ze zich ergerde. Ze nam haar ijsje weer over.

'Waar bemoei jij je mee', vroeg de oorwurm nu aan zijn partner. 'Laat die vrouw toch'.
'Niks, ik wil alleen maar een advies geven. Biotex', herhaalde ze. 'Dan zie je de vlek meteen wegtrekken'.

'Dat bedoel ik nou', zei hij terwijl zij zich weer afdraaide. 'Je bemoeit je met iedereen'. 
'Omdat ik die vrouw een advies gaf ?'.
'Ja, dat doe je niet ongevraagd'.

Bep draaide zich opnieuw in onze richting. 'Vond u dat advies vervelend ?', vroeg ze met een irritatie opwekkende zeurstem. 'Eerlijk zeggen hoor !'.

Mijn vrouw gaf geen antwoord en glimlachte wat. Ik begon me intussen wat ongemakkelijk te voelen. Er begon iets te borrelen en om dat "iets" snel af te laten koelen batste ik de lepel vol ijs en stak hem in mijn mond.

'Zie je wel, ze vond het helemaal niet erg', riep ze richting de Gijs. 

Mijn snelkookpan begon ondanks de koeling zijn benaming nu eer aan te doen. 

'Ze is zelfs blij met mijn advies', ging ze onverstoorbaar verder.

Kookpunt !!

'Zeg Bep', begon ik rustig, terwijl ik me in haar richting draaide, 'ik ben het toch wel met jouw Gijs eens hoor: ik zou hem echt niet verkopen !'. Ik nam een hap van het hoorntje. 'Gijs heeft namelijk helemaal gelijk'.
 
Ik dacht dat ze van de stoel zou vallen. Ze vergat zelfs te likken en haar citroenijsje drupte.

'Hoe bedoelt u dat, en waar bemoeit u zich mee ?', vroeg ze met een ingeschakeld vuurrood hoofd.
'Precies zoals ik het zeg Bep, verkoop lost écht niets op. Het is overigens maar een advies hoor'.

De Gijs keek me aan maar zei niets. Ik weet niet of een oorwurm pretoogjes kan hebben, maar hij had ze.  

Ik knikte naar mijn echtgenote en stond op. 'Let's go'

Toen ik langs Bep schoof bleef ik nog heel even staan.


'Mijn vrouw heeft vast ook nog een advies. Voor die vervelende citroenvlek op je blouse', zei ik met een glimlach.

Terwijl we de Adelaarstraat uitliepen keek ik op de hoek nog één keer om.

Het terras was inmiddels leeg.   

Bart




dinsdag 9 augustus 2016

Irritatie op een ziekenhuispleintje

Onlangs moest ik naar het plaatselijke ziekenhuis voor een kleine ingreep. Niet heel erg ingrijpend maar wel ingrijpend genoeg om verantwoord "AU" te mogen roepen. Ofschoon het tot deze ene "AU" beperkt bleef, was die meteen ook dermate heftig dat ik het vermoeden had dat het tot diep in de catacomben hoorbaar moet zijn geweest.

Ik snelde na de ingreep dan ook met grote passen door de wachtruimte naar de uitgang. Je krijgt in zo'n geval altijd het gevoel dat de overige patiënten reikhalzend uitkijken naar het naar buiten strompelen van de gemartelde patiënt.

Het deed dus best zeer. Normaal gesproken krijg je dan al snel de opmerking van "kusje erop" maar gelet op de plek waar de ingreep had plaatsgevonden, leek dat een niet al te goed idee. Laten we maar zeggen dat het niet goed was voor de gezondheid van de kusser, in dit geval mijn echtgenote. Tja, dan blijft er weinig troost over, of het moet een ijsje zijn die je bij de ingang kunt kopen.

En zo liepen we even later, gewapend met een hoorntje naar buiten waar het zeldzame zonnetje van deze zomer driftig scheen.

Als je het Slingeland uitloopt moet je altijd oppassen dat je je nek niet breekt. Het gaat dan over de wegversperrende waarschuwingsborden dat je je in een "verboden te roken" zone bevindt. Bovendien liggen er straatklinkers met een ingebakken waarschuwing en hangen er op de diverse palen borden. Volgens mij is het ook nog in braille aangebracht. Dus, ook al kun je niet lezen, ben je nog suf van een ingreep of ben je stekeblind: dan nog is het duidelijk dat je er niet mag paffen.

Het was best een lekker ijsje, en dat in combinatie met het zonnetje en de weg-ebbende pijn, voldoende om even lekker op zo'n wit draadbankje plaats te nemen pal voor het ziekenhuis. Ja, natuurlijk wordt je daar vergiftigd door de uitlaatgassen van taxibedrijven die hun motor laten draaien, maar dat hoort er nu eenmaal bij.

Tegenover ons zat een plukje inheemsen. Opa in een rolstoel met een aanhangende zuurstoffles inclusief de bijbehorende slangverbindingen richting neusgaten. Daarnaast een jong stel wat blijkbaar op visite was. Hij met een paar onleesbare groene letters op zijn beide onderarmen, zij met een getatoeëerde druivenstruik op het zichtbare gedeelte van haar kwabbelende bovenbeen. Tja, en als ze dan een baal shag tevoorschijn halen en driftig beginnen te draaien, dan begint al snel de irritatie te groeien...

Er miste in dit tafereeltje alleen nog een kookpot want het geheel had namelijk wat weg van een plaatselijk kampvuur. Grote rookwolken pakten zich samen en teisterden de longen van Opa die volledig bleef hangen in een hoestbui. Gelukkig voor hem was er snel hulp ter plaatse: de druivenstruik kwam namelijk in beweging. Met de sigaret op haar lip dreunde ze Opa op zijn rug en blies hem al kloppend nog wat extra geneeskrachtige teer in zijn gezicht. Hij kwam niet meer bij.

We konden het niet langer aanzien en hebben uiteindelijk het ijsje elders opgegeten. Vlakbij de officiële rookruimte waar in geen velden of wegen een roker te vinden was.

Vanuit de verte zagen we Opa met rolstoel en al het Slingeland binnen scheuren. Ik kon niet aan de indruk ontkomen dat de familie hem met deze illegale kampvuuractie het allerlaatste duwtje heeft gegeven... 

Bart


   

maandag 8 augustus 2016

Rio, "the place to be"

Ik kan me de top 40 deun nog herinneren: "Rio de Janeiro" van de dames Maywood uit 1981. Een verschrikkelijk lied van een even verschrikkelijk duo. Gelukkig kwamen ze er zelf op tijd achter en zijn al ruziend uit elkaar gevallen zodat we er anno 2016 weinig last meer van hebben.


Behalve dat ze met zingen zijn gestopt, hebben ze nóg iets goed gedaan: ze hebben namelijk in dat stompzinnige lied voorspeld dat we naar Rio zouden gaan en dat is inderdaad uitgekomen. Al moesten we er wel 35 jaar op wachten.


Inmiddels is het dan zover en zijn er een 242 atleten afgereisd met in hun kielzog een paar honderd mee-eters die blijkbaar de boel aan de praat moeten houden. Zo ook Mark Rutte en onze Koninklijke puntmuts die met eega Maxima de boel moeten aanjagen. En dat is nodig ook want we hebben afgesproken dat we met 24 medailles naar huis gaan en nu na vier dagen begint de tijd al aardig te dringen. Ja, Anna van der Breggen heeft een gouden plak te pakken. Maar daarmee is het dan ook voor wat betreft dit moment klaar.


En dat is best jammer, want de firma Heineken heeft een compleet dorp gebouwd om de medaillewinnaars te kunnen huldigen maar er valt tot nu toe weinig te beleven. Ja, Prins Pils hangt er dagelijks aan de tap om steeds maar weer te herhalen dat een glaasje achterhoeks Grolsch veel lekkerder is. Vooral na zijn geheime bezoek aan de zwarte cross waar hij onherkenbaar verkleed als Koning van de cross, persoonlijk heeft kunnen vaststellen dat dit "achterhoeks goud" toch heel wat beter smaakt dan dat glaasje amsterdams slootwater wat ze in Rio schenken.


Het loopt dus allemaal niet zo voorspoedig als men had verwacht maar dat is ook tekenend voor onze manier van voorspellen. We voorspellen niet vanuit een realistische kijk maar vanuit sociaal wenselijk gezwam. Daar krijgen we volgens de wetenschap namelijk een positieve prikkel van en dat is dan weer goed voor onze nationale saamhorigheid. Die schijnt wel een oppoetsbeurtje te kunnen gebruiken.


Uiteraard hebben we nog een dikke week te gaan en hebben we nog voldoende kansen. Maar misschien moesten we het daar maar niet meer over hebben en onze sporters gewoon ongestoord hun sportieve klus laten doen. Dan kan dat oeverloze NOS geleuter wat we dagelijks over ons heen gestort krijgen ook achterwege blijven.

Misschien wordt Rio dan uiteindelijk toch nog wat iedereen graag wil zien: "the place to be".




Brompot

vrijdag 5 augustus 2016

huishouden

'Zo, en nu tijd voor een met liefde gezet kopje koffie', zei ik terwijl ik me met een plof op de bank liet vallen. 'En daarmee bedoel je te zeggen dat ik nu moet opstaan om voor jou koffie in te schenken ?', informeerde mijn echtgenote. 'Dat zou ik zeer waarderen', lachte ik.
'Wel beste man, op het aanrecht staat het espressoapparaat, ik zou zo zeggen: doe je best'.
'O, chagrijnig ?', informeerde ik.
'Nee, moe, ik heb een fysiek zware dag achter de rug. De was gedaan'.

Tja, "de was" bedacht ik mij zo. Daar krijg je tegenwoordig toch heel andere beelden bij dan bij het zwart-wit tijdperk waarin mijn moeder, gestoken in witte kaplaarzen, aan het wasbord stond.

Ik zei het op mijn bekende tactische wijze.

'Ja, dat is best zwaar. Ik weet nog van mijn moeder dat ze uren aan het wasbord stond om de witte onderbroeken van mijn vader schoon te schrobben'.
'Ja, inderdaad, dat deed mijn moeder ook altijd. Op woensdag', zei ze. 'Vóór het draaien van de ballen gehakt'.

De tactische inleiding was geslaagd, nu tijd voor mijn "boodschap".

'Dan is het tegenwoordig eigenlijk maar een klusje van niks hè, dat wassen: Deurtje open, was erin, deurtje dicht, knopje drukken en hoppa...'.

Ik wachtte op een reactie die de discussie zou starten. Die bleef nog even uit. Ze keek me al wel wat verbaasd aan en ik voelde haar voorzichtig warmlopen...

Tja, en toen stormde ze het veld in...

'En daarna wasmachinedeurtje open, wasdrogerdeurtje open, was van de ene machine in de andere, deurtje dicht, knopje drukken en hoppa.. Of wilde je dat soms niet zeggen'.

Ze was toch wel verontrustend fel. En het ging nog even door..

'Het is weer zo'n typisch denigrerende ruk-opmerking, gelanceerd vanaf de mannenplaneet omdat daar nog steeds het waanidee leeft dat vrouwen op aarde eigenlijk niets uitvoeren. Het huishouden zou tegenwoordig niet veel meer betekenen dan het aantikken van een aantal simpele App-jes op de Ipad. Het apparaat waar jij overigens de godganselijke avond mee aan het spelen bent. Uiteraard ná je welverdiende bankslaapje want jij hebt natuurlijk heel hard gewerkt'.

Het werd nu tijd voor het inbrengen van wat humor...

'Ach nee, zo bedoelde ik het niet. Het ging mij erom een vergelijking te maken tussen vroeger en nu. Ook ik begrijp dat je het bed niet kunt verschonen door op een Appje te drukken'. Ik probeerde er prettig bij te kijken.

'Nu doe je net of je het grappig bedoelt. Wel, even voor jou: je bent niet grappig. En nu we het er toch over hebben: we eten kip en die wil ik graag gaar op mijn bord hebben'.

'Hoezo?, dat wil ik natuurlijk ook. En eh... dat van dat deurtje schat, dat was echt een grapje hoor', blaatte ik.

'Dat van die kip niet', dreunde ze verder. 'Ovendeurtje open, kip erin, overdeurtje dicht. Temperatuur instellen, op de knop drukken en hoppa... De sla moet nog even worden gewassen, die ligt op het aanrecht. En geef me nu maar de Ipad. Dan kan ik er direct na mijn slaapje mee aan de gang'.

Volgens mij moet ik binnenkort toch nog maar eens met mijn tactische vaardigheden aan de slag... 

Bart

dinsdag 2 augustus 2016

Appie Happie

Vanochtend las ik in de krant een stukje over de ervaring van de Nederlandse horeca met de Albert Heijn actie "tweede diner gratis". Dat is zo'n actie waarbij je aan de kassa van de Albert als troost voor het lange wachten, een zegeltje krijgt. Als je een volle spaarkaart hebt, dan kun je een afspraak maken bij de plaatselijke horeca en kun je tegen inlevering van de kaart het tweede diner gratis krijgen. Je moet ze wel vooraf waarschuwen dat je komt, want als er teveel komen, heeft men een probleem.

Afgezien van wat praktische probleempjes leek de horeca wel redelijk tevreden met de spaaractie. Helaas heeft de krant verzuimd om ondergetekende in de rol van klant naar zijn ervaring te informeren. Ik ben namelijk "gebruikerservaren" en krijg spontaan een enorme jeuk als ze mij zo'n zegeltje bij de kassa aanbieden. En voor alle duidelijkheid: het is geen vreugdejeuk. 

Vorig jaar zijn we met vrienden op deze spaarkaarten uit eten geweest bij de plaatselijke horeca. Onder het motto "tweede diner gratis" hebben we een tafeltje gereserveerd. Nu wil het verhaal dat we al vaker bij dit specifieke restaurant zijn wezen dineren omdat de prijs in verhouding tot de geleverde kwaliteit prima was. Tja, totdat je met spaarkaarten aankomt.

Natuurlijk was ik al wat sceptisch want ook ik kan rekenen en ook ik snap wel ongeveer hoe de horeca in elkaar steekt. Het credo is simpel: niets voor niets. Zelfs het glaasje van Vitens moet omzet genereren dus probeer mij vooral niet uitleggen dat ze voornemens zijn de spullen voor niks weg te geven. Ook al is Albert de initiatiefnemer. Het moet nu eenmaal uit de lengte of uit de breedte komen.

In ons restaurant bestelden we zoals gebruikelijk een lekker biefstukje met een wat opleukend sausje. Daarbij een flesje witte wijn en een paar glaasjes Spa Wit oftewel Vitens kraanwater. Na de bestelling klopte vol verwachting ons hart want wij uit Holland vinden het heel spannend als we iets voor niks krijgen. Na een half uurtje ergernis rond een asociaal gezin, wat eveneens zijn kans schoon zag in deze actie, kwam de serveerster met de bestelde spullen.

En ja hoor, zoals verwacht: het diner zag er heel anders uit dan normaal. De biefstuk leek gehalveerd, door het sausje zag je de kleur van het tafelkleed, normaal lag er een takje groen over de biefstuk, nu bleef het beperkt tot een blaadje uit de heg. Bovendien was nu voor het eerst ook de kleur van het bord zichtbaar. Hij bleek wit van kleur. 

'Eet smakelijk, kan ik nog wat wijn brengen ?', vroeg de serveerster.
'Hoe laat komt de rest ?', vroeg ik nadat ik het bord grondig had geïnspecteerd. Mijn vrouw stootte mij aan.
'Hoe bedoelt u ?', vroeg ze
'Zoals ik het zeg. Of gaat u mij nu uitleggen dat het witte gedeelte van het bord het gratis gedeelte is ?'.
'U doet toch mee aan de Albert Heijn actie ?', vroeg ze voor de zekerheid.
'Ja, dat klopt, het tweede diner gratis'.
'Gelukkig', zei ze. 'Ik was bang dat ik me had vergist'. Ze draaide zich om en verdween in de keuken.

Toen ze wat later de wijn kwam brengen probeerde ik het nog een keer. Mijn bord was inmiddels leeg.
'Ik denk dat jullie je toch hebben vergist', zei ik. 
'Hoezo meneer ?', vroeg ze.
'Dit heeft weinig te maken met het tweede diner gratis. Ik heb meer het idee dat we hier in de Albert Heijn Hamsterweken zitten. De krengen hebben mijn halve bord leeg gevreten'.

Ik meende dat ik bij haar weglopen nog iets hoorde over "ondankbaar volk".

Kon ik niet zo snel plaatsen...

Bart