Totaal aantal pageviews

vrijdag 30 september 2016

Duits tolplan

Het betrof slechts een klein berichtje in de krant maar wel één met een, als het verkeerd uitpakt, behoorlijke impact: "Het plan van de invoering van de Duitse tolheffing wordt in Brussel getoetst”. In de praktijk kan het uiteindelijk betekenen dat alle buitenlanders fors moeten betalen om gebruik te mogen maken van de Duitse autobanen. In Brussel toetsen ze dit plan op discriminatie van buitenlandse automobilisten want onze oosterburen zelf krijgen het geld voor het kaartje via de belasting teruggestort.

Nu rij ik af en toe wel eens op een Duitse autobaan en het valt mij altijd op dat er enorm veel Duitsers rijden. En niet alleen rijden, ze scheuren zo hard dat ze bij wijze van spreken de straatkeien uit de vloer raggen. En dan hebben ze het straks dus zo geregeld dat wij, buitenlanders, op mogen draaien voor de kosten.

Toen ik onlangs met een Duitse kennis hierover sprak en ik meldde dat het over tol ging, gaf hij als antwoord “ja, sehr toll”. Hij keek er ook erg prettig bij. Foutje van mijn kant:  “tol” is op zijn Duits “leuk”. Los daarvan begrijp ik dat hij het leuk vindt dat wij buitenlanders op gaan draaien voor de reparatiekosten aan de Duitse wegen.

Uiteraard kennen wij allemaal het spreekwoord “wat gij niet wilt en u geschiedt, doe dat ook een ander niet”. En dat spreekwoord hanteren wij enthousiast binnen ons parlement. Op zijn Hollands: we laten het gewoon gebeuren. Ja een mager protestje, meer horen we niet. En dat is natuurlijk slappe hap.

Ik ben meer van dat andere spreekwoord: “oog om oog, tand om tand”. Aanpakken die handel en onze buren keihard confronteren met hun eigen beleid. En dan niet zozeer vanwege de schade aan ons wegennet, maar meer vanwege de economische schade als gevolg van vertragende filevorming als men weer eens van een vakantiedagje geniet en men zich massaal komt melden aan het noordzee-strand. 

Het is echt om stapelgek van te worden. Ik moet elke dag de A12 op om het geld bij elkaar te schrapen wat ik straks aan de Duitsers mag betalen. En op het moment dat er zich weer een nationale feestdag aandient, kan ik achter in de rij op diezelfde A12 aansluiten. En daar heeft niemand het over. Dat feestdagen-gedrag kost onze economie enige tientallen miljoenen per jaar.

En als we het dan toch hebben over de Duitse feestdagen: ze barsten ervan. Het is dat Angela Merkel inmiddels de vruchtbare periode achter zich heeft, anders had elke bevalling geleid tot een extra feestdag. Nog meer fileleed.

Ik denk dan ook dat we alle invalswegen van de BV Nederland moeten afsluiten met tolpoorten en de Duitse oosterbuurtjes eveneens moeten laten betalen voor het gebruik van onze wegen. En dan een extra toeslag in rekening brengen als onze buurtjes weer eens een feestje vieren. Om de Nederlanders te compenseren voor het fileleed wat op die dagen ontstaat.

Laten we het maar verkopen als een "goedmaakpremie". Een soort van “wiedergutmachung”, dat hoeft verder geen nadere uitleg. Dat wordt aan de andere kant van de grens meteen gesnapt.

Bart

copyright Brompot september 2016

woensdag 28 september 2016

Het Slingeland...

Als je het ziekenhuis zo aan de rand van de Kruisbergse bossen ziet liggen, dan vraag je je meteen af waarom je het van deze unieke locatie weg zou trekken. Het ademt rust en gezondheid uit en past prima in de natuurlijke omgeving. Als je al naar een ziekenhuis moet, dan zou ik toch liever voor het Slingeland kiezen dan zo'n medische fabriek waarvan we er in ons land al vele kennen. Bovendien wordt het Slingeland geroemd als één van de betere ziekenhuizen van ons land die behalve kwalitatief ook qua efficiency hoogt scoort.

Er is echter één probleem wat al net zo oud is als het ziekenhuis zelf: de bereikbaarheid laat wat te wensen over. Zeker nadat een aantal Doetinchemse hotemetoten het voor elkaar hebben gekregen dat een aantal jaren geleden het voorgenomen traject van "de tweede Loolaan" werd afgeblazen. Toch heeft ons aller gemeente kosten nog moeite gespaard om de bereikbaarheid te vergroten. Zo is de Ruimzichtlaan aangelegd en heeft men de Kruisbergseweg flink onderhanden genomen.

Maar zoals dat gaat: Onder druk van de toekomstverwachtingen moet het toch naar een andere plek waar het dan groter kan worden en uiteindelijk toch beter bereikbaar. Dat groter worden heeft te maken met het toenemende aantal patiënten. Dat is natuurlijk best vreemd want volgens mij hebben de afgelopen jaren de kranten bol gestaan van de Achterhoekse leegloop en is er sprake van forse krimp. Maar goed, er is een haalbaarheidsonderzoek uitgevoerd waaruit is gebleken dat het echt nodig is. En daarmee is de discussie blijkbaar gesloten.

Waar het nu nog over gaat is de plek waar het 120 miljoen kostende nieuwe pand moet worden ingezaaid. Of op de plek van de WEDEO of strak aan de A18 waarbij de plaatselijke Mac het water op voorhand al in de mond loopt. Ik denk dan ook dat er al snel een Happy Meal op de menukaart zal verschijnen. Tenminste, als men kiest voor deze locatie. En dat is nog even de vraag want de plaatselijke politiek voelt ook wel iets voor het voormalige WEDEO terrein.

Deze plek voldoet namelijk nóg beter aan de gestelde eisen waarbij het, als het gaat om de bereikbaarheid, een flinke streep vóór heeft omdat het station er strak aan vasthangt. Toch kiest de directie van het ziekenhuis, voor zover men überhaupt wat te kiezen heeft, voor de locatie aan de A18. En ze hebben naar eigen zeggen een stevig argument in handen: de WEDEO-optie kost extra geld. De grondprijs ligt aanmerkelijk hoger en er zullen bedrijven moeten verkassen.

Nu krijgt iedereen in dit land, en zeker onze minister Schippers, spontaan een allergische reactie als het gaat om de vraag om extra geld voor de zorg.  

Misschien kan men deze meerkosten incalculeren in de aanstaande verhoging van de zorgpremie. Daar hebben de beleidsmakers in dit land namelijk geen enkel probleem mee.

Bart

copyright Brompot september 2016

zondag 25 september 2016

De eerste letter...

Terwijl half nederland vanwege het bloedhete weer nog aan de zuurstof hangt, hebben de winkelbedrijven na de mislukte introductie van het "herfst-stolletje", de herfst achter de rug en zijn volop bezig met de decembermaand. En dan specifiek met de Sinterklaasweken. Soms krijg ik wel eens de indruk dat er sprake is van een wedstrijd in de trant van de vondst van het traditionele eerste kivitsei. In dit geval: "Wie vindt de eerste chocoladeletter".


Wel, daar kunnen we dit jaar kort over zijn: ik denk dat ik glansrijk heb gewonnen want toen ik drie weken geleden bij de Appie op zoek was naar een doos waterijsjes om de hitte wat weg te koelen, ontdekte in een hele wand vol sinterklaasspullen.


Geluk bij een ongeluk: de eerste chocoladeletter hoeft niet, zoals destijds met het eerste kivitsei, te worden aangeboden. De Sint ligt namelijk nog met zijn vrouw aan de Costa Brava en onze koninklijke puntmuts is druk met andere zaken. Misschien is het een optie om de eerste vondst volgend jaar te melden in de troonrede. Alhoewel, met al dat lekken...


Ik begrijp de achterliggende lol of het commerciel belang niet zo goed. Iedere zichzelf respecterende ouder propt zijn kind toch niet in september al vol chocoladeletters. En als je het al zou willen, hoe moet je het doen. Een schoen zetten is niet aan de orde want kinderen lopen nog op slippertjes en sandaaltjes en bovendien: de traditionele discussie rond de zwarte Piet is nog niet eens begonnen.


Er zijn overigens ook winkelketens die de Sinterklaas overslaan en die inmiddels gestart zijn met de verkoop van kerstspullen. Ook wordt er in de diverse tuincentra al aan de kerstversiering gewerkt.


Dat vanwege het broeikasteffect de jaargetijden wat schuiven is een feit. Maar de datum van vijf december schuift niet naar vijf september en de "wijzen" zijn echt niet van plan om ook maar één dag eerder uit het oosten te komen. Ook al hang je de complete Intratuin in Augustus vol kerststerren en bouw je als voorschot midden op het Simonsplein een kerststal met ezels inclusief een plastic Jozef en Maria.


Zoals gezegd vraag ik me af wat men met dit soort misplaatste acties nu eigenlijk precies wil bereiken. Bij de Appie is het inmiddels wel duidelijk, daar geven ze zelf antwoord met de pakkende tekst: "Voor wie niet kan wachten". Volgens mij is dat er maar één: de Appie zelf.


Ik ga ondertussen op zoek naar het eerste paasei. Kan volgens mij nooit lang meer duren.


Bart


copyright Brompot september 2016  

donderdag 22 september 2016

De rondweg

En dan kom je vanuit de richting Langerak en wil je naar de andere kant van de stad. Het is zoals gebruikelijk ter hoogte van de Ooiman aansluiten in de file. Je zit een beetje op het stuur te trommelen en kijkt naar de achterlichten van de auto voor je. Op de radio klinken de laatste woorden van het nieuws en vloeien naadloos over in de vijf-over-acht file-ellende. Ik schoof weer een tiental meter naar voren en trapte wederom op de rem...
 
'Waar ligt ook alweer die rondweg', vroeg ik mij af. 'Is er überhaupt een rondweg en zo ja, waarom heet die dan zo'. Het begon een beetje in mijn hoofd te malen. 'Rondweg..., hoe kom ik daar....' Plotseling merkte ik dat ik de richtingaanwijzer naar boven drukte en nog nét op het laatste moment rechtsaf sloeg de energieweg op. Rotonde, brug, rotonde... links af... De Liemersweg, rechtsaf, de Europaweg op....wachten voor het spoor. 

Ik tikte op de maat van de schallende muziek op mijn stuur. Ja hoor, de trein naar Arnhem. Nu even wachten want er kan van de andere kant ook nog een trein komen... hoe dat dan moet is niet bekend, maar het schijnt volgens het bord van de NS te kunnen. Spoor over, file, rotonde, file, nog een rotonde, file, linksaf industriegebied in.

De rondweg, waar begint ie nou ? 30 KM zone, scherpe bocht, De Oude IJssel, brug over, alweer ? Ja, alweer, rechtdoor, rotonde en weer door... Links af en ja hoor, eindelijk kreeg ik hem in beeld. De rondweg. Doetinchems trots in volle glorie. Een planologisch hoogstandje die volgens de recente metingen enorm verkeers-ontlastend werkt....

Het is inderdaad een mooie weg, dwars door een mooi gebied. Ondanks de spits is het er echt opvallend rustig. Heerlijk. Terwijl ik op de klok kijk, stel ik vast dat ik ruim een kwartier bezig ben geweest om van de ene kant naar de andere kant te komen.

Ooit had ik een droom, ik reed toen over een vierbaansweg dwars door de Hamburgerstraat en was binnen de drie seconden aan de andere kant.

Mochten onze gemeentelijke verkeers-specialisten ooit een keer in slaap sukkelen: ik kan hem aanbevelen. Echt een geweldige ervaring...

Bart

Copyright Brompot september 2016  

maandag 19 september 2016

Trouwdag

Vandaag reed ik bij toeval langs het gemeentehuis in Doetinchem en zag daar een ogenschijnlijk  gelukkig paar van de trap komen. Zij in het wit, hij in het zwart en de inmiddels vóór het huwelijk verwekte kinderen in feestelijk jurkjes en pakjes. De familie stond blij "cheese" naar de fotograaf te grijnzen en ik groef ondertussen verwoed in mijn gedachten naar een datum omdat ik op het punt stond wederom iets te gaan vergeten. De datum van mijn eigen trouwdag.


Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik gewoon niet zo goed ben in het onthouden van data, dus piekerde ik mij suf. Ja, in het trouwboekje staat het klip en klaar beschreven, maar die ligt ergens aan mijn kant in het nachtkastje, klaar om te worden geraadpleegd als de omstandigheden dat vragen. In het rode trouwboekje staat namelijk behalve de trouwdatum en de geboortes van de kinderen, ook nog een toevoeging van de ambtenaar van de burgerlijke stand. Hij achtte het een kleine veertig jaar geleden nodig een verhandeling te houden over de rechten en de plichten binnen het huwelijk.


Het ging er daarbij voornamelijk over wie nu uiteindelijk de hoofdpiet mocht zijn binnen de relatie. En ik mag met enige trots melden dat hij mij die rol zonder een moment van twijfel heeft toebedeeld. Kortom: ik werd indertijd benoemd als "de baas" en verantwoordelijk gemaakt voor het wel en wee van het te stichten gezin. Mijn echtgenote hoorde het indertijd allemaal lijdzaam aan maar had daarbij geheel haar eigen gedachte. En die werd me kort na het sluiten van de plechtigheid wel duidelijk.


Tja, en daar sta je dan. Wat was nu precies die datum. Plots dacht ik aan mijn trouwring want daar moest de exacte datum instaan. Maar toen ik die van mijn vinger probeerde te schuiven bleef hij ter hoogte van de knokkel hangen. De verhouding tussen de grootte van de ring en de dikte van mijn vinger was in de loop der jaren behoorlijk scheef gegroeid. Het ding was er niet meer af te rukken. Zelfs niet met wat wanhopig geproduceerd spuug. Het liep met straaltjes langs mijn vinger, maar hij zat muur en muurvast.


Ik kon natuurlijk even met mijn kinderen bellen, maar die beschikken over dezelfde genen als ik waarbij degenen die de datum-vergeetachtigheid regelen, eveneens flink in de meerderheid zijn. En ik kon me de afgelopen dagen ook geen signalen van mijn echtgenote herinneren die duidden op de naderende feestdag.


Ik voelde me toch wel wat kriebelig worden waarbij de boosheid op mijzelf fors toenam. "Sukkel", hoorde ik me tegen mijzelf schelden. En ik had mij nog voorgenomen om de trouwdatum in mijn telefoonagenda te plaatsen. Maar blijkbaar ook vergeten. Die afspraak had ik met mijzelf gemaakt na het debacle van vorig jaar. Toen was ik het ook vergeten maar kreeg op het laatste moment van de dag nog een telefoontje met de vraag waar ik bleef. We zouden uit eten en ik was nog ergens onderweg.


Dat telefoontje heeft me toen gered. Snel kocht ik nog even een bloemetje bij de ESSO. Toen ik ze met een blij smoelwerk overhandigde had ze naar mijn idee niks door. Totdat we de volgende ochtend beneden kwamen en het in de huiskamer wat vreemd rook.


'Die bloemen ruiken niet echt lekker', hoorde ik haar zeggen. Ze liep naar de bos die weliswaar prominent maar wel wat hangerig op de salontafel stond en snoof diep. Toen keek ze in mijn richting en trok een glimlach.


'Je was het vergeten ?', vroeg ze toen.
'Hoezo ?', infomeerde ik terwijl ik me wat rood voelde worden..
Ze glimlachte opnieuw.
'Deze bos stinkt naar diesel, schat'.


Tja...


Bart  
  
copyright Brompot september 2016






   


      
   

zaterdag 17 september 2016

Ellende op een schoolpleintje...

Ofschoon we tegenwoordig wel wat gewend zijn, berichten over oorlogen, terreur en hang-tuig aan de richel zijn nu eenmaal aan de orde van de dag, schrok ik vanochtend behoorlijk toen ik de krantenkop van het plaatselijke nieuws las: "Vader van drie kinderen wordt afgetuigd op schoolplein". Vervolgens een heel relaas van de gebeurtenissen. Het zet je aan het denken waarbij vooral de vraag opborrelt rond het bekende wie, wat, waar, hoe en het waarom met daarbij een aanvullende vraag rond het gemiddelde aantal aanwezige hersencellen van de drie daders inclusief die van het slachtoffer.

In eerste instantie dacht ik dat deze vader in elkaar geslagen was door zijn drie zoons. Maar de combinatie tussen het schoolplein van de basisschool en de leeftijd van de daders van zo rond de twintig, leerde mij dat ze te vaak hebben moeten "blijven zitten" om nog als leerling te kunnen worden aangemerkt. Alhoewel, gelet op het gedrag zou het zomaar kunnen.

Dan borrelt de vraag over het waarom. En dat wordt altijd afgedaan als een "privé-zaak" die dan vaak weer te maken heeft met problemen in de familie of op het zakelijke vlak. Wellicht in combinatie met een moeilijke jeugd. Kortom: de advocaat van het drietal zal ongetwijfeld de absolute noodzaak van dit publiekelijke optreden gaan uitleggen waarna het drietal met een taakstrafje of een bekeurinkje weer naar huis kan.

Eigenlijk moet het helemaal niet gaan over de hoofdrolspelers maar veel meer over de impact die het heeft op de kinderen. We hebben het hier over een basisschool met leerlingen die bezig zijn een basis te leggen voor hun verdere leven. En die worden geconfronteerd met een ordinaire mat-partij van een stelletje idioten met maar één belang: eigen belang. 

De kinderen worden ondertussen, zoals te doen gebruikelijk, in de rol gedrukt van "kind van de rekening" waarbij de hoogte van deze nota waarschijnlijk noopt tot een langdurig traject van afbetalen. 

Ik vraag mij ondertussen af hoe het met de kinderen van de "gemepte" vader gaat.

Kan me er op dit moment namelijk geen enkele voorstelling bij maken...

Bart         

donderdag 15 september 2016

De scheve gevel van Amphion

Afgelopen week is mijn scheerapparaat aan de gevolgen van een val op de harde douchevloer overleden. Hij is zeven jaar geworden en ter recycling aangeboden bij het plaatselijk witgoeddepot. Maar omdat het leven verder gaat, dus ook mijn baardgroei, ontstond er behoefte aan een nieuw apparaat. En daarvoor ben ik naar de Doetinchemse vestiging van de Media Markt gereden.

Nu heb ik niet veel op met de schreeuwerige uitstraling van de firma, maar de plek waarop het pand is verrezen heeft voor mij nog wat emotionele restwaarde. Er stond ooit een vestiging van de Post waar ik lang geleden mijn ambtelijke carrière ben begonnen.

Ik ben ongeveer vijf minuten in het "media" pand aanwezig geweest en kwam toen al snel tot de conclusie "dat ik inderdaad niet gek ben". Ondanks de schreeuwerige reclame, zijn de prijzen net zo hoog, zo niet hoger dan bij de concurrent. En aangezien het er ook niet meer rook naar de oude postvestiging, ben ik weer snel vertrokken.

En toen gebeurde het. Terwijl ik op de stoep stond, had ik vrij uitzicht op het nieuwe Amphion en dan schieten je de tranen snel in je ogen.

Schouwburg Amphion is in 2010 opgeleverd en kort daarna zijn er ter bescherming van langslopende voetgangers hekken geplaatst omdat de schuine gevel dreigde in te storten. Blijkbaar was er een fout gemaakt in het ontwerp.

Nu moet ik zeggen dat ik weinig verstand heb van bouwen maar in het verleden toch wel heel veel gespeeld heb met LEGO. Dat zijn van die speelgoedsteentjes waar je leuk mee kunt bouwen. Mijn specialiteit was het optrekken van scheve gevels. En uiteraard ging dat niet zomaar. Je moest het aantal knopjes op de steentje goed uittellen en het vervolgsteentje er precies opzetten. En als je halverwege het muurtje was gevorderd, was het echt noodzakelijk om er wat extra versteviging achter te zetten ter voorkoming van instorting.

Nu weet ik natuurlijk niet of de architect dan wel de aannemer in het verleden ook met LEGO heeft gespeeld. Ik heb zelf het idee dat hij aan het experimenteren is geweest met een blokkendoos. En dan kan ik mij het probleem van Amphion levendig voorstellen want als je op dezelfde manier een scheve gevel in elkaar beunt, dan stort ie gegarandeerd in. Dat heb ik op de kleuterschool wel ontdekt.

Hoe dan ook: de bouwvalligheid van Amphion is nu eenmaal een feit en het wordt nu touwtrekken wie de reparatie gaat betalen. De aannemer blijkt ondertussen failliet en of de architect zich geroepen voelt... dat wordt nog een lange tijd juridisch touwtrekken.

Ondertussen mogen de inwoners "genieten" van een dure voorziening die qua gevel op instorten staat.

Wellicht dat de nieuw aan te wijzen burgemeester van Doetinchem er iets mee kan. Het lijkt mij raadzaam vooral even te checken of hij een legodiploma op zijn CV heeft staan. Doetinchem heeft veel scheve gevels. Kan hij mooi mee aan de slag.

Bart 

maandag 12 september 2016

Schotel-oorlog

Ze kwamen met een behoorlijke vaart aangereden en hij, de chauffeur van de Belgische combinatie bestaande uit een oud model Ford Focus en een beige met rode merknaam uitgeruste caravan, reed met enige haast achterwaarts de toegewezen kampeerplek op.
 
Toen stapte hij uit, liep om de auto heen en trok het rechterportier open waarna er een behoorlijke stevige en in een bloemetjesjurk gestoken dame moeizaam uitstapte. Ze smeet het portier dicht, en plaatste haar hand vervolgens als steuntje op het voorspatbord en slaakte een diepe zucht.

Papa was ondertussen druk met het afkoppelen van de caravan, draaide de steunpoten eronder, trok vervolgens een campingstoel uit de kofferbak en plaatste die pal voor de caravan. Zijn vermoedelijke echtgenote waggelde er naar toe en liet zich erin vallen. Daarna volgde er een werkoverleg waarbij de chauffeur-echtgenoot met zijn armen over elkaar, leunend met zijn achterwerk tegen de kofferbak de enige bleek die op de actielijst voorkwam.

In rap tempo werden de stalorders uitgevaardigd waarbij het overduidelijk was dat de voorzitter binnen een uur Belgische TV wenste te kijken want de dagelijkse soap werd dan opgediend. Voor een rondvraag was geen ruimte. Zij stond op, verdween in de caravan en hij begon slaafs met het uitpakken van de Focus.

De bedoeling werd al snel duidelijk: er werd een satellietschotel uitgepakt en manlief begon met de opbouw. Ondertussen zat madammeke voor het raam en vroeg met enige regelmaat of het al opschoot want er was inmiddels nog slechts 45 minuten installatietijd beschikbaar.

De echtgenoot pukkelde zich in het zweet maar na een half uurtje was het dan zover: de kabel werd uitgerold en binnen aan het TV toestel geknoopt. En toen was het alleen nog maar een kwestie van satellietje zoeken en schotel afstellen. Een secuur werkje. Ik zat ondertussen aan de overkant aan een koud biertje te lurken en volgde de vermakelijke ontwikkelingen op de voet.

'Ziet gij al iets, schatteke ?', vroeg hij. Het "schatteke" wat in de caravan met haar neus voor de TV zat, schudde haar hoofd.
'Doet ie het nou of niet ? Ik vroeg je wat'.
'Nee'.
Hij draaide iets aan de schotel.
'En nu ?'.
'Nee'.
Weer een draai. 'En nu ?'
'Nee'.
Vij centimeter verder... 
'Nee, nee, nee, nee'.
'Hij moet het doen', riep hij.
'Hij doet niets'.

'Staat hij wel aan ? de TV ?'.
'Ja, wat denkt gij, dat ik stom ben ?'.
'Ik draai hem verder, roep maar als je iets ziet'.
'Ik zie niets', zei ze. 'En over een kwartier begint het'.
'En nu '.
'Nee'.
'Nu ?'
'Nee'.

'Potverdomme', klonk het. Het hoofd van "schatteke" stak nu uit de deur. 'Zet hem dan een meter verder', riep ze. Hij haalde zijn schouders op en deed slaafs wat zijn echtgenote hem opdroeg. Met een onverschillige haal stampte hij de schotel twee meter verder op de grond. Het hoofd verdween weer terug in de caravan.

'En ?', schreeuwde hij.
'Draai eens een klein beetje', riep ze. 'Ja, zo, STOP !!!'.
'Doet ie het nou ?'.
'Ja, dat zei ik toch. Beetje sneeuw, maar nu afblijven !!'.

Vervolgens hoorde ik een enorm vlaams kabaal uit de caravan opborrelen. 
'Het is vast gelukt', riep ik knipogend tegen mijn echtgenote. 

De man beunde onverstoorbaar verder met zijn volgende klus op de actielijst: het plaatsen van de voortent. Ondertussen bleef madam in de caravan aan de buis gekluisterd en hebben haar ook niet meer gezien. Wel gehoord want de hele avond schalde het Vlaamse programma van TV-één uit het open raam.

Tot op het moment dat ik voor het slapen gaan nog even naar het toilet moest. Ik zag hem staan, de schotel. Het maanlicht weerkaatste prachtig in het ding....

Ik kon het gewoon niet laten, een piepklein duwtje, een plaagstootje...

Het TV kabaal verstomde. Echter, voor de duur van slechts drie seconden. Toen barstte er een enorme heibel los binnen de muren van de sleurhut.

Ik denk dat manlief slecht heeft geslapen...

Bart

copyright Brompot, september 2016  

 

 


       

dinsdag 6 september 2016

Vive la France

Met toch wel enige regelmaat heb ik mij wat negatief uitgelaten over de diverse Doetinchemse supermarkten in relatie tot de organisatie van hun kassa's. Populair gezegd: je staat door allerlei volstrekt onzinnig gedoe vaak lang te wachten totdat je geholpen bent. Bonuskaarten, de vraag om zegeltjes, spullen die niet in een kassasysteem staan, te weinig kassa's... Vervelend. Maar ik heb inmiddels vastgesteld dat het nog erger kan. Veel erger. Om dat te kunnen ervaren zou je eens op vakantie moeten gaan naar Frankrijk... Het is overigens een fantastisch land, alleen, zoals een oud spreekwoord zegt, "verrekte jammer dat er Fransen wonen".

Nu hebben de Fransen, behalve dit gevoelig spreekwoord ook nog de pech dat ik na zeven schooljaren met frans in de rugzak wel een aardig deuntje mee kan fluiten. En dat gaat nét effe verder dan "papa fume une pipe" waarbij papa=pappa, fume=rookt en une pipe=een pijp. Mocht het een zware pijp worden, dan kan je er nog het woord "lourde" aan toevoegen. Ik bedoel maar. Die kennis van de franse taal helpt enorm bij het achterhalen van datgene wat Fransen van buitenlanders vinden en in het bijzonder van Nederlanders...  De franse supermarkten dus.

Franse supermarkten zijn over het algemeen groot. Heel groot. Zo heb je de supermarché die ook nog in een hyperuitvoering voorkomt. En je hebt natuurlijk de wat kleinere, die echter wat kassa-ellende betreft beslist niet onderdoen voor hun grotere broers.

Zo reden we een paar jaar geleden met een karretje rond in een Aldi supermarkt in Nyon, toen plotseling de helft van verlichting uitviel. We dachten aan een storing en vervolgden onze boodschappentocht. Na enige tijd ontdekten we een optocht van karretjes richting kassa maar hadden eigenlijk niks in de gaten. Toen werd er nóg een rij lampen uitgeschakeld en stonden we bijna in het donker. Tegelijkertijd klonk er een dingdong uit het plafond gevolgd door een ongelooflijk geschreeuw dat we op moesten schieten want de winkel ging sluiten. Middagpauze...

Tja, en als je dan door de openstaande microfoon opmerkingen hoort over idiote toeristen in relatie tot hún middagpauze, was ik klaar. Ik heb het karretje een eind de winkel ingetrapt, heb mijn vrouw bij de arm gepakt en zijn via de kassa de winkel uitgelopen. Uiteraard ging de kassajuf ernstig tekeer, maar ik heb haar in rap Frans uitgelegd wat ze allemaal met dat karretje kon doen voordat ze een slaapje ging houden.
 
Ook bij andere supermarkten is het regelmatig kommer en kwel. Je merkt dat Frankrijk hard toe is aan modernisering van de arbeidswetten zoals onlangs in het franse parlement is voorgesteld. Wellicht dat het de klantvriendelijkheid ten goede komt.

Op de markt worden buitenlanders eveneens met enige regelmaat onbeschoft genegeerd. Zo schaften we ons ooit een prei aan op een markt en stonden in de kassa-rij. We moesten lang wachten op de dame vóór ons die na de verkoopster te hebben voorzien van een tweetal lucht-kusjes, smak, smak, een gesprek aanging over haar zieke moeder in een bejaardenoord. Toen alle ziektes uitvoerig waren besproken waren wij aan de beurt.

Echter, voordat ik de prei kon overhandigen, schoof er een dame voor die met een "excuser moi", "even" iets wilde vragen. Het bleek al snel dat ze haar boodschappen wilde afrekenen en werd ook gewoon geholpen. Ik heb toen gevraagd of men wel eens een "vliegende prei" had gezien. Voordat ze antwoord kon geven, had ik de bladeren iets opengetrokken en vloog de prei als een echte 747 door de lucht en maakte een puntlanding in een afvalbak achter de kassa.  

En zo stonden we recent nog bij een supermarché en waren eindelijk aan de beurt toen de kassajuf telefoon kreeg van collega van kassa 18. Ze draaide zich om en zwaaide. 'Joehoe'... Of ze nog wat klein geld had want ze was er "door". Ja hoor, dat had ze. Ze kwam het wel even brengen. De klanten die stonden te wachten was moesten maar héél even wachten. Ze was toch zo terug. 


Ze kwebbelde nog wat door over privé-zaken en legde toen de hoorn neer. Vervolgens pakte ze een zakje en wilde op haar dooie gemak wat wisselgeld uittellen toen bij mij het kookpunt was bereikt. Ik heb wat stevige opvoedkundige teksten gefloten die waren gestoeld op algemene europese fatsoensnormen. Direct effect: een rood cassiere-hoofd, een instemmend geluid uit de rij achter mij en een supersnelle afhandeling van onze boodschappen. 

Toen we ons wat later door het Franse verkeer lieten opslokken ontdekten we een totaal andere kant van de Fransen. Haast, haast, haast... in combinatie met onbeschoft rijgedrag. Ze rijden je letterlijk en figuurlijk de zoom uit je zwembroek.

Blijkbaar proberen ze langs deze wijze de verloren kassatijd op straat in te halen.

Rare jongens die Fransen.

Bart

zaterdag 3 september 2016

Koude rabo douche

We horen hem tegenwoordig elk uur van de dag: de commercial van de Rabobank waarin de één of andere van de Veluwe afkomstige dominee in overdreven keurig abn het betrouwbaarheidsbeeld en imago van voornoemde bank poogt op te poetsen. Met kreten zoals "in een week kan er een hoop gebeurre" en "een hypotheek binnen een week" probeert men klantjes terug te winnen die in de loop der jaren als gevolg van zowel intern als extern gedoe zijn gaan lopen. 

Ook ik heb ooit mijn Rabo-biezen gepakt, al is het al wel een dikke veerig jaar geleden. Dat was nog in de tijd van het computerloze tijdperk van weekloon en papieren spaarbankboekjes. En ik heb mee één ding voorgenomen: ook al ligt die verrekte Rabo dominee een weeklang op zijn knietjes voor mijn voordeur te smeken en te bidden, ik kom nooit meer terug.

Ooit stond ik namelijk op een vrijdagavond aan de Rabo-balie in een achterhoekse dorp. En ik stond er niet alleen. Ik schat dat er toch zeker vijftig dorpelingen verspreid over de diverse balies op hun beurt stonden te wachten.
 
'Zeg het maar', droeg de baliemedewerkster mij kortaf op.
'Goedenavond', begroette ik haar terwijl ik mijn geplastificeerde papieren bankpasje op de balie legde. 'Als het goed is, is mijn loon gestort en ik wil graag 100 gulden opnemen'.
'Dan moet ik eerst kijken of dat zo is', onderbrak ze me.
'Daarom sta ik hier ook en stel ik mijn vraag', grapte ik. Ze kon het niet waarderen.

'En dan wil ik ook nog eens 50 gulden op mijn spaarrekening zetten'.
'Dan moet ik eerst kijken of de loonstorting is verwerkt', herhaalde ze.
'Bent u een beetje chagrijnig ?', informeerde ik tactvol.
'Hoezo ?', vroeg ze.
'Omdat u de indruk wekt dat u baalt van mijn vraag'. Ze keek op.
'Nee hoor, het is alleen vervelend dat iedereen op vrijdagavond komt en niet op maandag'.
'Hoe zou dat komen denkt u ?', probeerde ik.

Ze gaf geen antwoord en schreef een papieren opdracht die ik zou moeten ondertekenen. Even later was ze klaar.

'Dus u wilt 100 gulden op uw spaarrekening en 50 gulden meenemen. Daar bij het kruisje tekenen'. Ze wees met haar vinger naar de plek waar ik deze opdracht officieel zou moeten bekrachtigen.

'Nee juffrouw, dat is niet goed. Ik wil 100 gulden mee en 50 sparen'.
'Dat staat er toch ?', snauwde ze.
'Nee, dat staat er niet'. Ik schoof het papiertje terug. Ze keek er vluchtig naar, verbeterde het met een paar pennenstreken en schoof het opnieuw onder mijn neus.

'Daar tekenen', herhaalde ze. Ze trommelde ondertussen ongeduldig met haar vingers op de balie.
Ik slaakte een met ergernis gevulde zucht en zette een krabbel. Vervolgens keek ze naar het pasje en knikte instemmend. Toen liep ze vermoeid en ongeinteresseerd naar achteren waar een tafel vol bakken stond met daarin allerlei papieren.

Ik zag haar wat bladeren, ze trok vervolgens een papiertje uit de bak en keek er bedenkelijk naar. Toen draaide ze zich om, trok haar mond in de vorm van een megafoon en gaf vol gas. 'U KUNT NIETS MEER OPNEMEN, U STAAT ROOD !!!".  

De woorden schoten als kanonskogels door het filiaal en op dat moment draaiden er vijftig hoofden in mijn richting. Ik stond als aan de grond genageld en werd net zo rood als het veronderstelde saldo op mijn rekening. In gedachten hoorde ik de aanwezigen roepen... 'Hij staat rood, hij staat rood, hij staat rood de idioot.'

De juf heb ik in het openbaar bedankt voor haar integriteit en heb meteen mijn rekeningen opgezegd. 

Zoals gezegd is het al een jaar of veertig geleden en natuurlijk mag je zo'n bank niet aan één zo'n ervaring ophangen. Maar toch....

"In een mensenleven kan er een hoop gebeurre", hoorde ik vanochtend voor de zoveelste keer uit de radioluidspreker druppelen...

Dat zal best, maar voor de Rabo is er in mijn leven geen plek meer.   

Bart

  
Copyright Brompot september 2017







donderdag 1 september 2016

Boemelen

De trein rolde met een stevige snelheid station "de huet" binnen en kwam met het schril krassend "nagels-op-een-schoolbord" geluid tot stilstand. De deuren klapten sissend open en snel drong ik naar binnen want meestal rond deze tijd, het was acht uur, waren zitplaatsen schaars. En ofschoon Arnhem slechts op een klein half uurtje sporen lag, wilde ik de tijd zo luxe mogelijk doorbrengen. Uiteindelijk moest de portemonnee fors worden losgetrokken voor een maandkaartje, dus daar mag je dan ook wel iets van een tegenprestatie voor terugverwachten.
 
Ik had geluk, er was nog een plek vrij, pal naast het gangpad en ik nam plaats. Mijn koffertje zette ik naast mij neer maar hield mijn hand op het handvat. Ik was hem ooit al eens vergeten en dat geeft een enorm gedoe.

Terwijl de fluit ging, druppelden er nog wat klanten vanaf het balkon de coupé binnen. De trein echter wachtte niet, trok op en al waggelend, als waren ze dronken, zochten ze zich een plek. Maar, zoals verwacht tevergeefs. De NS bleek weer eens flink overboekt.
 
Mijn oog viel op een wat oudere dame die al strompelend en mopperig mompelend in mijn richting kwam. Ik twijfelde even, keek vluchtig om me heen of er al iemand een beleefdheidsprikkel voelde, maar degenen die eventueel op konden staan keken op dat moment nét de andere kant op. Ik slaakte een zucht en stond op.

'Gaat u maar zitten mevrouw', zei ik. Ze keek me heel even aan, en glimlachte.
'Dank u meneer, dat is heel vriendelijk van u'.
Ze schuifelde voetje voor voetje tussen beide elkaar spiegelende bankjes, draaide zich om en liet zich met een plof in de bank vallen. Haar tasje zette ze voor zich op schoot.

'Dat zie je tegenwoordig niet veel meer', zei ze. 'Dat mensen nog opstaan voor een ander'. Ik glimlachte terug. 'Dat heb ik vroeger zo geleerd', antwoordde ik met luide stem.
Niemand keek op of om. De trein kwam nu goed op snelheid maar elk moment kon hij weer in de ankers voor station Wehl. De dame zat strak voor zich uit te staren en haar tweede onderkin hobbelde heen en weer op de lasnaden van de rails...

Station Wehl. Het ritueel herhaalde zich: drommen reizigers die op zoek waren naar een plek. Na de wisseltruc, de trein uit Arnhem moest kruisen met de trein uit Doetinchem, ging opnieuw de fluit en kwam hij in beweging. in "onze" coupé kwam een jonge knul binnen die na een snelle zoek-een-plek-scan bij me kwam staan. Op dat moment keek de dame op, zag de knul en stond abrupt op.


'Ga maar zitten hoor', zei ze terwij ze al schuifelend naar het middenpad schoof. 
'Dank u, maar dat hoeft echt niet', antwoordde hij. 
'Zitten !', beval ze nu. 
'Oké'. Hij nam vervolgens plaats op de vrijgemaakte plek.


Ik was stomverbaasd. Wat was dit voor flauwekul. Ik voelde de adrenaline op stoom raken en begon wat te trillen.


'Wat is dit ?', vroeg ik haar.
'Wat bedoelt u ?'.
'Dat u uw plaats afstaat aan zo'n jonge knul'.
'Dat is toch mijn zaak', norste ze.
'Het moet toch niet gekker worden. Ik sta uit beleefdheid mijn plaats af aan u, en u geeft hem verdorie aan een knul die wel twintig jaar jonger is dan ik. 
'Ik zei u al, dat is mijn zaak. Overigens vind ik het nog steeds netjes van u dat u uw plek voor mij opofferde'.
'Dat was wel de laatste keer', riep ik witheet.


De knul had inmiddels een boek uit zijn tas gepakt en zat met zijn hand onder zijn hoofd te lezen.
'Ik vind dit echt onbeschoft', mopperde ik luidkeels door.
'Kunt u zich een beetje fatsoenlijk gedragen tegen deze oudere dame ?', vroeg de knul.
'Waar bemoei jij je mee, snotneus !!'.


Op dat moment remde de trein af voor het station Didam. De dame kon zich niet goed vasthouden en gebuikte mij als stootblok. Ze glimlachte ook nog. 'Ik vind u echt een heer', zei ze. 'Zo kom je ze niet vaak meer tegen'.


Voordat ik kon reageren, schuifelde ze de coupé uit, het balkon op en even later zag ik ze langslopen op het perron. Ze knikte lachend.
Langzaam zakte mijn adrenaline tot een normaal niveau. Maar elke keer als ik naar de knul keek, voelde ik het weer onrustig borrelen. En dat bleef tot het station Arnhem. Daar gaf de speaker aan dat we allemaal de trein moesten verlaten.'


De knul stond op en schuifelde in mijn richting.
'Bedankt nog voor de plek die u in Doetinchem aan mijn tante afstond. Ik heb vandaag een proefwerk en moest nog wat nakijken. Het is een schat van een mens en heeft echt alles over voor haar neef. Zelfs vroeg opstaan om een plekje te regelen in de trein'.
Toen baande hij zich een weg tussen de drommen en verdween uit het zicht.


Bart.


(uit "forensen", copyright Brompot 1998)