Totaal aantal pageviews

donderdag 1 september 2016

Boemelen

De trein rolde met een stevige snelheid station "de huet" binnen en kwam met het schril krassend "nagels-op-een-schoolbord" geluid tot stilstand. De deuren klapten sissend open en snel drong ik naar binnen want meestal rond deze tijd, het was acht uur, waren zitplaatsen schaars. En ofschoon Arnhem slechts op een klein half uurtje sporen lag, wilde ik de tijd zo luxe mogelijk doorbrengen. Uiteindelijk moest de portemonnee fors worden losgetrokken voor een maandkaartje, dus daar mag je dan ook wel iets van een tegenprestatie voor terugverwachten.
 
Ik had geluk, er was nog een plek vrij, pal naast het gangpad en ik nam plaats. Mijn koffertje zette ik naast mij neer maar hield mijn hand op het handvat. Ik was hem ooit al eens vergeten en dat geeft een enorm gedoe.

Terwijl de fluit ging, druppelden er nog wat klanten vanaf het balkon de coupé binnen. De trein echter wachtte niet, trok op en al waggelend, als waren ze dronken, zochten ze zich een plek. Maar, zoals verwacht tevergeefs. De NS bleek weer eens flink overboekt.
 
Mijn oog viel op een wat oudere dame die al strompelend en mopperig mompelend in mijn richting kwam. Ik twijfelde even, keek vluchtig om me heen of er al iemand een beleefdheidsprikkel voelde, maar degenen die eventueel op konden staan keken op dat moment nét de andere kant op. Ik slaakte een zucht en stond op.

'Gaat u maar zitten mevrouw', zei ik. Ze keek me heel even aan, en glimlachte.
'Dank u meneer, dat is heel vriendelijk van u'.
Ze schuifelde voetje voor voetje tussen beide elkaar spiegelende bankjes, draaide zich om en liet zich met een plof in de bank vallen. Haar tasje zette ze voor zich op schoot.

'Dat zie je tegenwoordig niet veel meer', zei ze. 'Dat mensen nog opstaan voor een ander'. Ik glimlachte terug. 'Dat heb ik vroeger zo geleerd', antwoordde ik met luide stem.
Niemand keek op of om. De trein kwam nu goed op snelheid maar elk moment kon hij weer in de ankers voor station Wehl. De dame zat strak voor zich uit te staren en haar tweede onderkin hobbelde heen en weer op de lasnaden van de rails...

Station Wehl. Het ritueel herhaalde zich: drommen reizigers die op zoek waren naar een plek. Na de wisseltruc, de trein uit Arnhem moest kruisen met de trein uit Doetinchem, ging opnieuw de fluit en kwam hij in beweging. in "onze" coupé kwam een jonge knul binnen die na een snelle zoek-een-plek-scan bij me kwam staan. Op dat moment keek de dame op, zag de knul en stond abrupt op.


'Ga maar zitten hoor', zei ze terwij ze al schuifelend naar het middenpad schoof. 
'Dank u, maar dat hoeft echt niet', antwoordde hij. 
'Zitten !', beval ze nu. 
'Oké'. Hij nam vervolgens plaats op de vrijgemaakte plek.


Ik was stomverbaasd. Wat was dit voor flauwekul. Ik voelde de adrenaline op stoom raken en begon wat te trillen.


'Wat is dit ?', vroeg ik haar.
'Wat bedoelt u ?'.
'Dat u uw plaats afstaat aan zo'n jonge knul'.
'Dat is toch mijn zaak', norste ze.
'Het moet toch niet gekker worden. Ik sta uit beleefdheid mijn plaats af aan u, en u geeft hem verdorie aan een knul die wel twintig jaar jonger is dan ik. 
'Ik zei u al, dat is mijn zaak. Overigens vind ik het nog steeds netjes van u dat u uw plek voor mij opofferde'.
'Dat was wel de laatste keer', riep ik witheet.


De knul had inmiddels een boek uit zijn tas gepakt en zat met zijn hand onder zijn hoofd te lezen.
'Ik vind dit echt onbeschoft', mopperde ik luidkeels door.
'Kunt u zich een beetje fatsoenlijk gedragen tegen deze oudere dame ?', vroeg de knul.
'Waar bemoei jij je mee, snotneus !!'.


Op dat moment remde de trein af voor het station Didam. De dame kon zich niet goed vasthouden en gebuikte mij als stootblok. Ze glimlachte ook nog. 'Ik vind u echt een heer', zei ze. 'Zo kom je ze niet vaak meer tegen'.


Voordat ik kon reageren, schuifelde ze de coupé uit, het balkon op en even later zag ik ze langslopen op het perron. Ze knikte lachend.
Langzaam zakte mijn adrenaline tot een normaal niveau. Maar elke keer als ik naar de knul keek, voelde ik het weer onrustig borrelen. En dat bleef tot het station Arnhem. Daar gaf de speaker aan dat we allemaal de trein moesten verlaten.'


De knul stond op en schuifelde in mijn richting.
'Bedankt nog voor de plek die u in Doetinchem aan mijn tante afstond. Ik heb vandaag een proefwerk en moest nog wat nakijken. Het is een schat van een mens en heeft echt alles over voor haar neef. Zelfs vroeg opstaan om een plekje te regelen in de trein'.
Toen baande hij zich een weg tussen de drommen en verdween uit het zicht.


Bart.


(uit "forensen", copyright Brompot 1998) 






Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen