Totaal aantal pageviews

zaterdag 3 september 2016

Koude rabo douche

We horen hem tegenwoordig elk uur van de dag: de commercial van de Rabobank waarin de één of andere van de Veluwe afkomstige dominee in overdreven keurig abn (algemeen beschaafd nederlands) het betrouwbaarheidsbeeld en imago van voornoemde bank poogt op te poetsen. Met kreten zoals "in een week kan er een hoop gebeurre" en "een hypotheek binnen een week" probeert men klantjes terug te winnen die in de loop der jaren als gevolg van zowel intern als extern gedoe zijn gaan lopen. 

Ook ik heb mijn Rabo-biezen gepakt, maar dan al wel een dikke veerig jaar geleden. Dat was nog in de tijd van het weekloon en de spaarbankboekjes. En voor alle duidelijkheid: ik ben voorgoed vertrokken. En ook al ligt die verrekte dominee een weeklang op zijn knietjes voor mijn voordeur te jammeren: ik blijf Rabo-afvallige... En uiteraard niet zonder reden.  

Ooit stond ik op vrijdagavond aan de Rabo-balie in het achterhoekse dorp Silvolde. En ik stond er niet alleen. Ik schat dat er toch zeker vijftig dorpelingen verspreid over de diverse balies op hun beurt stonden te wachten.
 
'Zeg het maar', droeg de baliemedewerkster mij kortaf op.
'Goedenavond', begroette ik haar terwijl ik mijn geplastificeerde papieren bankpasje op de balie legde. 'Als het goed is, is mijn loon gestort en ik wil graag 100 gulden opnemen'.
'Dan moet ik eerst kijken of dat zo is', onderbrak ze me.
'Daarom sta ik hier ook en stel ik mijn vraag', grapte ik. Ze kon het niet waarderen.
'En dan wil ik ook nog eens 50 gulden op mijn spaarrekening zetten'.
'Dan moet ik eerst kijken of de loonstorting is verwerkt', herhaalde ze.
'Bent u een beetje chagrijnig ?', informeerde ik tactvol.
'Hoezo ?', vroeg ze.
'Omdat u de indruk wekt dat u baalt van mijn vraag'. Ze keek op.
'Nee hoor, het is alleen vervelend dat iedereen op vrijdagavond komt en niet op maandag'.
'Hoe zou dat komen denkt u ?', probeerde ik.

Ze gaf geen antwoord en schreef een papieren opdracht die ik zou moeten ondertekenen. Even later was ze klaar.

'Dus u wilt 100 gulden op uw spaarrekening en 50 gulden meenemen. Daar bij het kruisje tekenen'. Ze wees met haar vinger naar de plek waar ik deze opdracht officieel zou moeten bekrachtigen.

'Nee juffrouw, dat is niet goed. Ik wil 100 gulden mee en 50 sparen'.
'Dat staat er toch ?', snauwde ze.
'Nee, dat staat er niet'. Ik schoof het papiertje terug. Ze keek er vluchtig naar, verbeterde het met een paar pennenstreken en schoof het opnieuw onder mijn neus.

'Daar tekenen', herhaalde ze. Ze trommelde ondertussen ongeduldig met haar vingers op de balie.
Ik slaakte een met ergernis gevulde zucht en zette een krabbel. Vervolgens keek ze naar het pasje en knikte instemmend. Toen liep ze vermoeid en ongeinteresseerd naar achteren waar een tafel vol bakken stond met daarin allerlei papieren.

Ik zag haar wat bladeren, ze trok vervolgens een papiertje uit de bak en keek er bedenkelijk naar. Toen draaide ze zich om, trok haar mond in de vorm van een megafoon en gaf vol gas. 'U KUNT NIETS MEER OPNEMEN, U STAAT ROOD !!!".  

De woorden schoten als kanonskogels door het filiaal en op dat moment draaiden er vijftig hoofden in mijn richting. Ik stond aan de grond genageld en werd net zo rood als het veronderstelde saldo op mijn rekening. In gedachten hoorde ik de aanwezigen roepen... 'Hij staat rood, hij staat rood, hij staat rood de idioot en schaamt zich dood...'.

De juf heb ik in het openbaar bedankt voor haar integriteit en heb meteen mijn rekeningen opgezegd. 

Zoals gezegd is het al een jaar of veertig geleden en natuurlijk mag je zo'n bank niet aan één zo'n ervaring ophangen. Maar steeds als ik die walgelijke Rabo-reclame hoor, dan schieten de rillingen over mijn rug.

"In een mensenleven kan er toch een hoop gebeurre", hoorde ik hem vanaf de kansel roepen...

Brrrr  

Bart

  
Copyright Brompot september 2016







1 opmerking:

  1. Ik kan me heel goed voorstellen dat je daar niet meer heen gaat.

    BeantwoordenVerwijderen