Totaal aantal pageviews

dinsdag 6 september 2016

Vive la France

Met toch wel enige regelmaat heb ik mij wat negatief uitgelaten over de diverse Doetinchemse supermarkten in relatie tot de organisatie van hun kassa's. Populair gezegd: je staat door allerlei volstrekt onzinnig gedoe vaak lang te wachten totdat je geholpen bent. Bonuskaarten, de vraag om zegeltjes, spullen die niet in een kassasysteem staan, te weinig kassa's... Vervelend. Maar ik heb inmiddels vastgesteld dat het nog erger kan. Veel erger. Om dat te kunnen ervaren zou je eens op vakantie moeten gaan naar Frankrijk... Het is overigens een fantastisch land, alleen, zoals een oud spreekwoord zegt, "verrekte jammer dat er Fransen wonen".

Nu hebben de Fransen, behalve dit gevoelig spreekwoord ook nog de pech dat ik na zeven schooljaren met frans in de rugzak wel een aardig deuntje mee kan fluiten. En dat gaat nét effe verder dan "papa fume une pipe" waarbij papa=pappa, fume=rookt en une pipe=een pijp. Mocht het een zware pijp worden, dan kan je er nog het woord "lourde" aan toevoegen. Ik bedoel maar. Die kennis van de franse taal helpt enorm bij het achterhalen van datgene wat Fransen van buitenlanders vinden en in het bijzonder van Nederlanders...  De franse supermarkten dus.

Franse supermarkten zijn over het algemeen groot. Heel groot. Zo heb je de supermarché die ook nog in een hyperuitvoering voorkomt. En je hebt natuurlijk de wat kleinere, die echter wat kassa-ellende betreft beslist niet onderdoen voor hun grotere broers.

Zo reden we een paar jaar geleden met een karretje rond in een Aldi supermarkt in Nyon, toen plotseling de helft van verlichting uitviel. We dachten aan een storing en vervolgden onze boodschappentocht. Na enige tijd ontdekten we een optocht van karretjes richting kassa maar hadden eigenlijk niks in de gaten. Toen werd er nóg een rij lampen uitgeschakeld en stonden we bijna in het donker. Tegelijkertijd klonk er een dingdong uit het plafond gevolgd door een ongelooflijk geschreeuw dat we op moesten schieten want de winkel ging sluiten. Middagpauze...

Tja, en als je dan door de openstaande microfoon opmerkingen hoort over idiote toeristen in relatie tot hún middagpauze, was ik klaar. Ik heb het karretje een eind de winkel ingetrapt, heb mijn vrouw bij de arm gepakt en zijn via de kassa de winkel uitgelopen. Uiteraard ging de kassajuf ernstig tekeer, maar ik heb haar in rap Frans uitgelegd wat ze allemaal met dat karretje kon doen voordat ze een slaapje ging houden.
 
Ook bij andere supermarkten is het regelmatig kommer en kwel. Je merkt dat Frankrijk hard toe is aan modernisering van de arbeidswetten zoals onlangs in het franse parlement is voorgesteld. Wellicht dat het de klantvriendelijkheid ten goede komt.

Op de markt worden buitenlanders eveneens met enige regelmaat onbeschoft genegeerd. Zo schaften we ons ooit een prei aan op een markt en stonden in de kassa-rij. We moesten lang wachten op de dame vóór ons die na de verkoopster te hebben voorzien van een tweetal lucht-kusjes, smak, smak, een gesprek aanging over haar zieke moeder in een bejaardenoord. Toen alle ziektes uitvoerig waren besproken waren wij aan de beurt.

Echter, voordat ik de prei kon overhandigen, schoof er een dame voor die met een "excuser moi", "even" iets wilde vragen. Het bleek al snel dat ze haar boodschappen wilde afrekenen en werd ook gewoon geholpen. Ik heb toen gevraagd of men wel eens een "vliegende prei" had gezien. Voordat ze antwoord kon geven, had ik de bladeren iets opengetrokken en vloog de prei als een echte 747 door de lucht en maakte een puntlanding in een afvalbak achter de kassa.  

En zo stonden we recent nog bij een supermarché en waren eindelijk aan de beurt toen de kassajuf telefoon kreeg van collega van kassa 18. Ze draaide zich om en zwaaide. 'Joehoe'... Of ze nog wat klein geld had want ze was er "door". Ja hoor, dat had ze. Ze kwam het wel even brengen. De klanten die stonden te wachten was moesten maar héél even wachten. Ze was toch zo terug. 


Ze kwebbelde nog wat door over privé-zaken en legde toen de hoorn neer. Vervolgens pakte ze een zakje en wilde op haar dooie gemak wat wisselgeld uittellen toen bij mij het kookpunt was bereikt. Ik heb wat stevige opvoedkundige teksten gefloten die waren gestoeld op algemene europese fatsoensnormen. Direct effect: een rood cassiere-hoofd, een instemmend geluid uit de rij achter mij en een supersnelle afhandeling van onze boodschappen. 

Toen we ons wat later door het Franse verkeer lieten opslokken ontdekten we een totaal andere kant van de Fransen. Haast, haast, haast... in combinatie met onbeschoft rijgedrag. Ze rijden je letterlijk en figuurlijk de zoom uit je zwembroek.

Blijkbaar proberen ze langs deze wijze de verloren kassatijd op straat in te halen.

Rare jongens die Fransen.

Bart

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen