Totaal aantal pageviews

maandag 28 november 2016

De buurtapp

Sinds kort ben en was ik aangesloten bij de zogenaamde "buurt-app". Dat is een club van buurtgenoten die in een WhatsApp groepje zitten op de telefoon. Kort uitgelegd: als je in het groepje zit en je ziet onraad bij jou in de buurt, dan kun je heel simpel een bericht plaatsen. De overige deelnemers worden dan gewaarschuwd want ze kunnen jouw "onraad" bericht ook lezen en vervolgens kan iemand de politie waarschuwen dat er iets gaande is in de buurt. Prachtige uitvinding want de buurt kan er stukken veiliger van worden.... Kan.

Annie: hallo hier annie, er reit hier een roje oto met een Turk. Wat moet ik nu doen.
Beheerder: wat doet hij ?
Annie: weet ik nie hij reit hier ront.
Beheerder: wilt u voortaan alleen iets melden als er echt onraad is. Dank u.
Joop: ik zie die auto nu ook. Dat is meneer Karabulut van de bakkerij. Hoezo onraad.
Beheerder: Dat geldt ook voor u. Alleen iets melden als er onraad is.

Een uurtje later...

Annie: annie hier, de buman van 26 gooit vulles in de vullesbak van 36. Ik zag het want de bakken stingen buiten. Wat moet ik deon.
Beheerder: mevrouw, deze app is alleen voor als er onraad is. Inbraak, overval, vernielingen, mishandeling, dierenleed... maar niet voor de zaken waarvoor u hem gebruikt. Ik geef u nog één waarschuwing.
Annie: Ik zeg niks.
Beheerder: Graag aan houden mevrouw.

Weer een uurtje later...

Annie: Er gebeurd helemaal niks hier.
Truus: Hé Annie, leuk, jij ook op de app ? Kom je morgenochtend koffie drinken ?
Beheerder: Dames, dit is niet de plek om privé gesprekken te voeren. Ik heb een waarschuwing uitstaan. Nog even en ik verwijder u beide.
Annie: Ik kan mogge niet. Ik zit op de ep en moet opletten op onraad.
Frits: Hé meisjes, jullie ook op deze app ?
Truus: Ben jij het Frits ?
Frits: Ja, lekker veilig hè zo.
Truus: Ja, echt wel. Annie zit er ook op.
Annie: Hallo Frist, hier annie. Hoe is Joke nog ziek.
Frits: Die is weer opgeknapt. Ik ga weer weg want dit mag niet. Alleen appen als er onraad is in de buurt. Doei.
Annie: Aaju

Uurtje daarna..

Annie: Hallo meneer bent u nog daar ? Ik wil nu naar bet wie past er nu op. Ik kan mogge oggend niet want ik ga kofie drinken bij Truus. Trusten allemaaal. Doei Frits, doei Truus.

Toen ik laat op de avond even naar de meldingen in de buurt-app keek, zag ik het bericht van de beheerder dat Annie de groep had verlaten. Populair gezegd: ze was eruit gesodemieterd. Drie minuten later zag ik het bericht dat ook ik de app verlaten had. Op eigen verzoek wel te verstaan. Ik let liever zelf op mijn spullen. Lijkt me heel wat veiliger dan de schijnveiligheid die de app geeft.   

Bart

copyright Brompot november 2016



donderdag 24 november 2016

Bal gehakt

'Ben jij aan doen, Opa ?', vroeg mijn kleinzoon. We zaten samen aan de grote eetkamertafel. Hij half hangend op zijn hoge kinderstoel en ik naast hem op gelijke ooghoogte. We hadden allebei een vel papier voor ons en voor de rest lag de tafel bezaaid met potloden, een trommel, rondzwervende stiften en andere spullen om verveling te voorkomen.

'Opa is ook aan het tekenen, net zoals jij', zei ik. Hij keek naar mijn tekening. 'Wat is dat, Opa ?', vroeg hij terwijl hij naar de pennenstreken keek. 'Dat, mijn lieve knul, dat is een bal'. Ik streek hem over zijn koppie.

'Wat is dat voor bal ?', hij bleef doorvragen. 'Een gewone bal', zei ik terwijl ik de lijntjes ter verduidelijking wat extra aanzette. 'En wat ben jij dan aan het tekenen ?', vroeg ik wijzend op zijn tekening. 'Boom', klonk het. Hij kraste er nog wat takken bij. 'Mooi hoor, is die voor Mama ?'. 'Nee, voor Oma', schreeuwde hij enthousiast.

Op dat moment kwam oma binnen. 'Zo, jullie zijn mooi druk zeg, en wat heb jij een mooie tekening gemaakt !', riep ze enthousiast naar het manneke. 'Voor jou Oma'.
'Het is een boom, Oma', voegde ik eraan toe. 'Hij leeft wel in de herfst, maar hij is heel mooi'. 'Dank je wel', Oma gaf hem een klinkende zoen op zijn voorhoofd. Hij kraaide het uit.

'En wat is Opa dan aan het tekenen ?', informeerde ze in mijn richting. 'Bal', schreeuwde het manneke. 'O, een bal'. Ze boog zich over de tekening. 'Dat kan toch veel beter Opa', lachte ze.
'Nou, dat weet ik zonet nog niet, het wordt namelijk een gehaktbal', zei ik.
'Een gehaktbal ?, nou heel eerlijk gezegd, hij lijkt van geen kant op een bal gehakt'.

'Het is ook enorm moeilijk om zo'n ding zo even te tekenen', zei ik. 'Ik ben namelijk vergeten hoe zo'n bal eruit moet zien. Het is al zo lang geleden...'.
Ze wierp een boze blik. 'O God, daar gaan we weer, het zielige mannetje mist zijn bal gehakt en probeert nu op slinkse wijze mij onder druk te zetten. Gut gut, wat regent ut'.

'Sorry schat, ik snap niet zo goed wat ik nu fout doe. Ik probeer een bal gehakt op papier te zetten maar dat lukt niet. Kijk als ik hem in tekst op je boodschappenlijst zou moeten zetten... Tekenen is gewoon lastig...'. 'Je bent een zeurpiet, Opa'.
'Ja, Opa zeurniet', riep de kleine man enthousiast en gooide de trommel met tekenstiften op de grond. 'Ik ga me douchen'. Ik stond op en liep naar boven.

Toen ik wat later weer beneden kwam, zat mijn echtgenote op mijn plek en was nu ook aan het tekenen. Onze kleinzoon zat inmiddels voor het beeldscherm en nam het dagelijkse Dieuwertje Blok leugenjournaal tot zich. Ik keek even scheel naar het papier, schatte het vermoedelijke effect van mijn opborrelende vraag in en besloot hem te stellen.

'Wat moet dat voorstellen ?', informeerde ik toen vriendelijk.
'Wat dacht je', zei ze terwijl ze rechtop ging zitten en het product van een afstandje bekeek.
'Hm, kan nog even niks onderscheiden, wat is je doel ?'. Ze schoof haar stoel nu naar achteren.
'Kijk nou eens goed', nodigde ze me uit. Ik boog iets voorover en keek nog eens. Toen haalde ik mijn schouders op. 'Als je het dan niet wilt zeggen', ik slaakte een zucht.

'Oké, ik zal je helpen. Dit moet een bos bloemen voorstellen'.
'Een bos bloemen ?', lachte ik terwijl ik naar een paar strepen staarde.
'Je lacht me uit. Weet je hoe moeilijk dat is...', ze keek me veelbetekenend aan.

Iets zei mij dat ik binnen nu en een uur bij een bloemist op visite ging, een bos bloemen zou gaan scoren en dat mij vanavond een dampende bal gehakt aan zou staren...

Bart

copyright Brompot november 2016

dinsdag 22 november 2016

De Postcodeprijs

Toen wij afgelopen zondag thuis kwamen van een heerlijk weekendje weg, lag hij op de mat: een brief van de nationale Postcodeloterij. Ik liet de koffer meteen vallen om vervolgens met trillende handjes en ongeduldig scheurwerk de envellop open te trekken want in deze envellop zat ongetwijfeld de mededeling dat we voortaan als miljonair door het leven zouden gaan.

In een flits nam ik in gedachten alvast een voorschotje op het aanstaande telefoongesprekje met mijn werkgever waarin ik per direct mijn onvoorwaardelijk ontslag aanbood om vervolgens de KLM te bellen voor een meer dan langdurig tripje naar de zuidpunt van de wereld.

Echter, in het kielzog van de flits trok de nuchtere realiteit aan mij voorbij: een Unox verrassingspakket. Ik gaf de bon aan mijn echtgenote met het verzoek er een zak boerenkool bij te halen zodat het nog iets zou worden. Vervolgens pakte ik de koffer weer op om door te gaan met het leven waarmee ik bezig was.

Ik vraag mij altijd weer af wat nu precies de zin is van dit soort ongijn. Vorig jaar "wonnen" we een blik chemische stroopwafels met een houdbaarheidsdatum tot kerst 2080 en onlangs ontvingen we ook al een doos met afbijtmiddel wat je na het scheren op je huid moest smeren. Omdat het dan lekker zou dichtbranden en ruiken.

Deze op collectieve chantage gebaseerde goede-doelen-loterij schaart dit onder de noemer van "prijzen". Flauwe kul want het zijn gewoon doosjes met reclamerotzooi wat niet uit het prijzengeld maar uit het reclamebudget van de fabrikant wordt gefinancierd.


Maar goed, mijn echtgenote zag zo'n Unox-pakketje wel zitten en toog de volgende dag, gewapend met een bon naar de super om het pakketje te scoren. Toen ze echter wat later thuis kwam en we het doosje lostrokken bleek de inhoud te bestaan uit een tweetal soepkommen en een zak tomatensoep.

Wat ik met een half servies van twee soepkommen moet is mij niet duidelijk. En voor wat betreft de soepzak: ik herkende hem als een soort van rode muurverf op latexbasis. Mijn kleinzoon knoeide namelijk ooit van dit wonderspul op de muur. Het dekte in één keer.

Ondertussen zat ik nog wat te mijmeren over het fenomeen "goede-doelen-loterij". De goede doelen waren hier in ieder geval duidelijk zichtbaar: Unox die zijn reclame scoort, de postcodeloterij die zijn klantjes tevreden houdt en de plaatselijke kringloop die verzekerd is van een doorlopende aanvoer van goedbedoelde rotzooi.

Ik heb het vermoeden dat we het soepkommen-servies uiteindelijk dáár compleet kunnen krijgen. Binnenkort toch maar eens kijken.

Bart





Copyright Brompot november 2016


vrijdag 18 november 2016

Warme worst

Ik moest een tijdje geleden voor een dingetje naar de stad. Voor een onbelangrijk artikeltje wat ergens in de Hamburgerstraat in de aanbieding moest zijn  en wat door het thuisfront belangrijk genoeg gevonden werd om mij vroeg op te laten staan om het te gaan scoren. Het was overigens nog in de tijd van V&D toen deze firma nog niet was omgevallen en dat de koek en het ei heel nog dicht tegen elkaar aan lagen.

Ik liep daar dus in het vroege ochtendzonnetje, toen ik een licht stekend pijntje voelde opkomen in mijn rechterbeen en het besluit nam om even plaats te nemen op de houten bank pal voor de Hema. Dat is die bank die daar bewust is neergezet zodat je niets kunt missen van de aanbiedingen van de voornoemde winkelketen. Maar daar had ik geen opdracht toe gekregen en dus ook geen oog voor.

Naast mij zat een eveneens vroege vogel. Hij hing vermoeid op de tak en ik kon niet aan de indruk ontkomen dat hij er elk moment vanaf kon lazeren. Ik bekeek hem voorzichtig van opzij en constateerde dat er recent een vrachtwagen over zijn gezicht was gereden.

Vanuit zijn mondhoek stak een smerig dampend strootje wat rook naar het in de fik gestoken schaamhaar van de "Weduwe van Nelle" wat ik in een grijs verleden zelf als een prettig genotsmiddel had ervaren. Het liefst direct na het irritante wekker-gekriek van de dag. En dan ook nog met een stevige en diepe inhaleerslag, zodat de longblazen meteen tot aan de strot toe vol teer stroomden en al roggelend aan hun dagelijkse asfaleteringswerkzaamheden van de binnenzijde van mijn longen konden beginnen.
Ik stelde tijdens mijn geheime speurtocht ook nog vast dat hij er uitzag als een te hard opgeblazen Michelin-mannetje wat door de minste geringste prikkel tot ontploffing zou kunnen komen. Beetje oppassen dus.

'Morge', bromde ik.
'Morge', bromde hij.

Tegelijkertijd spuugde hij het strootje voor zich op straat en trapte het dood. Toen stak hij zijn hand in zijn glimmende nylon Sjonnie-jas. De andere kant zat al opgeborgen.
'Hoe laat gaat die tent daaro open ?', informeerde hij met een zwaar westers "hiero-daaro" accent terwijl hij naar de Hema wees.
'Geen idee', zei ik Haags. 'Ik denk rond negen'.
'Dan mogen ze wel opschieten', zei hij nadat hij zijn horloge had geraadpleegd.
'Dat klopt, maar hier gelden achterhoekse tijden', deed ik grappig.
'Ze moeten die vreetschuur op tijd opengooien. Ik verrek van de honger'.
'O, ja, dan duurt wachten lang'. 

'Ze heeft me er vanoggend uitgetrapt. Ik mocht nog geen stuk brood meepakken'. Hij slaakte een zucht.
'Vervelend', blaatte ik.
'Zeg maar klote, echt zwaar klote. Wat kost zo'n stuk worst ?'. Hij haalde zijn hand uit zijn zak en opende hem. Er verscheen een klein bergje munten en met de wijsvinger van zijn andere hand schoof hij er wat doorheen.
'Ik denk twee euro', zei ik. Ik schatte een broodje op dertig cent, halve worst op een euro, kwak mosterd op een duppie en de rest als winst. Kon er niet ver naast zitten.
Hij staarde naar het zielig hoopje grint in zijn hand. 'Dat red ik niet'.

'Hoever kom je ?'.
'Eén vijftig', klonk zijn verroeste stem.
Ik trok mijn portemonnee, zocht wat en doneerde een muntje van vijftig. 'Thanx gozer', zei hij en gaf een knipoog. Toen stond hij op en liep naar de winkel waar op dat moment de gevel openschoof. De worstgeur kwalmde naar buiten.

Ook ik stond nu op, mijn pijntje was inmiddels gezakt en met een voor mijn doen stevige tred, liep ik richting aanbieding. Daar wachtte me een teleurstelling want na een stevige discussie met een chagrijnige verkoopster over de benodigde bon die ik was vergeten, liep ik met een eveneens chagrijnig gezicht terug door de straat. Ik kon me daar kapot aan ergeren, dat een aanbieding alleen ter inlevering van een bon te verkrijgen viel. 'Stom gedoe', mopperde ik op mezelf.

Op dat moment zag ik de "hiero-daaro" voorbij waggelen met in zijn hand een servetje waar de kop van een stuk worst bovenuit stak. Hij zag me en bleef staan. 'Moment, je zat ernaast', zei hij. Hij graaide opnieuw in zijn zak, haalde een muntje van vijftig tevoorschijn en gaf hem terug. 'Het was een aanbieding, één vijftig'. Vervolgens nam hij een hap, knipoogde nogmaals en waggelde doelloos verder.

Toen ik ter hoogte van de Hema was opgestoomd, voelde ik hem opkomen. Een enorme drang. Even later liep ook ik gewapend met een broodje worst door de Hamburgerstraat. Ik had voor het moment mijn aanbieding te pakken. ik voelde iets van bevrediging.

Brompot

  

woensdag 16 november 2016

Gezondheid...


Met enige regelmaat verschijnen er publicaties over hoe we onze gezondheid op een positieve manier kunnen beïnvloeden. Doel: gezond oud worden. Nu is daar in principe niets mis mee, want uiteindelijk willen we graag allemaal gezond blijven en vooral oud worden al was het alleen al vanwege ons duurbetaalde pensioen.

Toch moet ik altijd weer lachen als er een publicatie verschijnt over hoe je dat het beste kunt aanpakken. Wat dat betreft zijn er de afgelopen jaren heel wat goedbedoelde adviezen de ether ingeslingerd en zien we met enige regelmaat een doctorandus Huppeldepup op het acht uur journaal verschijnen om de nieuwe adviezen te presenteren.

Zo verscheen er onlangs een droogstoppel in beeld die probeerde uit te leggen dat het drinken van uitgeperste sinaasappels ongezond is vanwege de te hoge concentratie suikers. Een gewoon sinaasappeltje afpellen en opknoeien mag wel. Het is ook beter om geen koffie te drinken. Thee mag dan weer wel, en zelfs in hoge concentraties. ‘Hoera, we mogen iets’, riep ik nog.

Helaas werd dat enthousiasme werd snel getemperd met de melding dat mijn biertje moet blijven staan en we minimaal één keer per week aan de peulvruchten moeten. Dan gaat het over bruine bonen, scheermes-bonen, en meer van dat soort groentes wat bij het openen van het potje alleen al zoveel emotionele reacties teweeg brengt dat ik het met geen mogelijkheid meer door mijn strot krijg.

Daarnaast mogen we geen bewerkt vlees meer eten. Geen hamburgers, stukje spek en het heerlijke balletje gehakt moeten we voortaan ook ontberen. Dus ook dat groentesoepje met ballen op de zondagmiddag is uit den boze. En daaraan gekoppeld: het zondagmiddagwijntje in combinatie met een zak chips mag al helemaal niet meer.


Vis mag nog wel. Maar daarvan heb ik ooit begrepen dat er zoveel kwik inzit dat je na consumptie ervan op je voorhoofd kunt zien of je koorts hebt. En zo kunnen we nog wel even doorgaan.


Tegenwoordig vormt alles wat je in je mond stopt een risico en dat weet de wetenschap er nog lekker in te wrijven ook. Je voelt je echt schuldig en regelrecht aan de schandpaal genageld als je in het openbaar een vette hap naar binnen werkt zoals een patatje op de markt. Toen ik laatst op aandringen van mijn huisarts een cholesteroltest liet doen, wist men feilloos te melden dat het Mac Donalds gehalte van mijn bloed te hoog was… Daar snapte ik overigens niets van want ik kom daar bijna nooit.

Nu is er een spreekwoord die uitzonderingen koppelt aan de bevestiging van de regel. Ik zou hem graag omdraaien. Regels bevestigen de uitzonderingen. Neem nou mijn ome Jan. Een man die zijn hele leven onder in Limburg in het kolengruis heeft gewerkt. Daarnaast liep hij op pure Oude Klare en stootte een dermate hoge concentratie nicotine uit, dat je zonder gasmasker beter niet achter hem kon lopen.

Ome Jan was In alle opzichten een potentiële kandidaat voor een vroege dood. Hij werd echter 92 en stierf nadat hij was gestikt in een verkeerd geschoten bruine boon. Hij moest van de voedingsassistent wat vaker peulvruchten nuttigen. Over risico's gesproken...

Brompot.

zaterdag 12 november 2016

Piet Zoomers


Afgelopen week verscheen het bericht in de krant dat Piet Zoomers na 22 jaar heeft besloten om Doetinchem te verlaten. Op zijn Hollands: de tent gaat dicht. Het is inmiddels landelijk gezien de zoveelste winkelsluiting in deze branche met als direct gevolg een al dan niet tijdelijke leegstand. En dat is natuurlijk best triest.

De oorzaken van deze sluitingen zijn over het algemeen steeds van hetzelfde genre: dalende verkoopcijfers als gevolg van verkeerd management, internet of gewoon omdat men teveel concurrentie heeft in combinatie met te weinig klanten. Uiteraard is dat van alle tijden en zal, zeker nu met de internet-shops altijd zo blijven.

Echter, Piet Zoomers heeft hier een extra dimensie aan toegevoegd: men sluit de winkel als gevolg van de leegstand in de straat waar ome Piet zijn negorijtje heeft. Dat geeft volgens zeggen teveel negatieve uitstraling. Als ik dat lees, dan krijg ik spontaan jeuk.

Uiteraard klinkt het logisch in geval je als ondernemer in een verpauperde winkelstraat vertoeft vol dichtgetimmerde panden, coffee-shops, exotische telefoonwinkels, hoge criminaliteit of andere ellende. 

Dat kan je van de Boliestraat absoluut niet zeggen. Het is een keurige straat die door de gemeente uitstekend wordt onderhouden, waar geen stoeptegel scheef ligt en waar het winkelend publiek in drommen doorheen kluunt. Ja, er staan inderdaad drie pandjes leeg, maar die vallen nauwelijks op. 

Het lijkt dus gewoon een ordinaire smoes. En als ik iets dieper kijk, dan zou het wel eens met een vorm van achterhaald management te maken kunnen hebben. Ooit ben ik wel eens bij deze Piet geweest. Louter uit nieuwsgierigheid, want mijn portemonnee haalde indertijd bij lange na niet het vereiste minimum Zoomers-niveau.

Voor mij was het een pure yuppentent waar het spijkerbroekje net effe een paar tientjes duurder was als elders. Ja, je kon een bakkie koffie krijgen en het personeel was, vermoedelijk gedreven door een bonusregeling, uitermate vriendelijk en behulpzaam maar dat dekte bij lange na niet het prijsverschil met andere zaken die het overigens nog steeds prima doen.

Inmiddels is de yuppen-cult overleden en hangen we in een totaal ander tijdperk. En als onze Piet nu gewoon toegeeft dat ze de aansluiting hebben gemist, dan kan ik er nog respect voor opbrengen ook. 

Wat er nu echter gebeurd is een soort van Zwarte Pietenspel waarbij er als reden van vertrek wordt gewezen naar het gedrag van anderen.  

Volgens mij is er de laatste jaren een beweging op gang gekomen die ageert tegen alles wat met Zwarte Piet te maken heeft. En dat geldt in dit geval zeker ook voor de Zoomers-clan. 

Misschien iets voor deze Piet om in de decembermaand nog eens goed over na te denken.

Bart

Copyright Brompot November 2016 


donderdag 10 november 2016

De jalouzie

Toen ik afgelopen week op mijn werk de jaloezie voor het raam liet zakken, moest ik terugdenken aan een gebeurtenis van een jaartje of veertig geleden. Nu moet ik zeggen dat het mij tegenwoordig vaker overkomt, dat ik met enige regelmaat terugdenk aan de tijden van weleer.

Volgens mijn echtgenote heeft dat te maken met het domino-effect wat ontstaat als plotseling de eerste hersencel van een herinneringsrijtje omvalt. Dan worden vervolgens diegene die al lang liggen te maffen ruw gewekt met alle gevolgen van dien. Meestal voer ik dan meteen een intelligentietest uit door tot tien te tellen en daarna, als het foutloos is gelukt, nog even het alphabet op en neer te fluiten.


Ik had dus weer zo'n moment en na het vaste ritueel liet ik mijn gedachten terugzakken naar een periode in mijn leven die precies viel tussen het faillisement van mijn oude baas en het moment dat ik een verplichte legercarriere zou beginnen.

Deze tussenperiode duurde drie maand en om die tijd op te vullen deed ik wat klussen voor een bedrijfje wat handelde in jalouzien. Zo moest ik de lamellen tussen de touwtjes prutsen, koordjes rijgen en het kant en klare product in een plastic condoom verpakken en er de naam opschrijven van de bestellende klant. Gewoon heerlijk werk voor in zo'n tussenperiode.


Toen ik een maandje aan het werk was, viel mijn handigheid op en werd ik gepromoveerd tot buitendienstmedewerker. Ik mocht op klus en ik ging op klus. Zo stapte ik met enige regelmaat in mijn Austin Mini die speciaal voor deze klus werd uitgerust met een imperiaal op het dak. Het had wat weg van een doorlopende "mister Bean act" ware het niet dat deze figuur toen nog niet was ontdekt. Misschien heb ik ze wel op een ideetje gebracht. Hoe dan ook: ik ging daags afgeladen op pad om overal in de omgeving jalouzien op te hangen.

Toen ik dat een week of drie had gedaan, viel mijn handigheid opnieuw op en kreeg ik te maken met wederom een promotie: ik werd nu ook ingezet op garantie-gevalletjes. En gelet op de geleverde kwaliteit, had ik er bijna een dagtaak aan. Zo werd ik een weekje voordat ik de militaire dienst in zou gaan, op pad gestuurd naar een klusje in het Doetinchemse Oosseld waar een hele boze mevrouw mij op stond te wachten in de deuropening. Terwijl ik een blik door het raam wierp, zag ik op de vensterbank een hoopje aluminium liggen.

'Hij is stuk', zei ze terwijl ze me voorging naar de woonkamer. 'Het is écht een kloteding en ik heb er enorme spijt van dat ik hem heb gekocht. Ik wil mijn geld terug', brieste ze. Ik keek vanaf een afstandje naar het aangewezen "kloteding" en had al snel door wat er aan de hand was.

'Wat is er precies gebeurd mevrouw ?', vroeg ik zo rustig mogelijk. Ik had gezien wat voor een kolenschoppen er aan het eind van beide armen hingen...
'Wat is er presies gebeurd ?', herhaalde ze mijn vraag. 'Jullie hebben dat ding verkeerd opgehangen'.

Ik keek naar het kozijn waar de bak nog steeds netjes op de juiste hoogte hing. Maar ik miste iets cruciaals aan het ding.
'Oké, u had last van de zon, liep naar het raam, pakte de touwtjes en liet de lamellen zakken. En wat is er toen gebeurd ?', informeerde ik nog steeds voorzichtig.

'Het was meteen al. De monteur die hem heeft opgehangen heeft er een hele klos touw aan laten zitten. Dat was geen gezicht. Mijn man heeft ze toen netjes op maat geknip'.

Ik keek haar aan. 'U heeft de bedieningstouwen op maat geknipt ?', informeerde ik verbaasd.

'Ja, en toen ik vanmorgen vanwege de zon dat kloteding voor het eerst liet zakken... toen gingen die touwen omhoog en kon ik ze niet meer houden. Ze schoten uit mijn hand, verdwenen in die bak daar (ze wees naar de jalouziebak)waarna het hele ding met oorverdovend kabaal naar beneden donderde...'.

In gedachten zag ik het hele filmpje als een slapstick aan mij voorbij trekken. Ik ben dan ook maar snel naar mijn auto gelopen om wat spullen te pakken. Als ze op dat moment mijn nauwelijks te onderdrukken slappe lachbui had gezien, dan had het Nederlandse leger het die week daarop waarschijnlijk zonder mijn bijdrage moeten doen...



Bart

copyright Brompot november 2016





maandag 7 november 2016

Hij komt, hij komt...


Ik zat me afgelopen week af te vragen hoe het nu verder zou moeten gaan met het Sinterklaasfeest. Dit naar aanleiding van een bezoekje in 2014 aan het Turkse plaatsje Myra waar de goede Sint volgens de overlevering in een graftombe zou liggen. Ik heb er ter plaatse even bij staan kijken maar ik vond het helemaal niks.

De mythe bestond uit een stenen bak met een wazig beeld en een nog waziger verhaal. Het kwam erop neer dat men het vermoeden had dat de Sint in Myra lag opgebaard. Maar het kon ook wel iemand anders zijn… Misschien wel zijn broer, of een neef of misschien wel totaal iemand anders…

Terwijl ik nog bezig was met de verwerking van mijn Sinterklaasteleurstelling, de tweede in mijn leven, vernam ik middels de radio berichten over een rechtszaak die werd gevoerd. Nou ja, rechtszaak: het betroft een bodemprocedure. Of de gemeente Amsterdam indertijd wel toestemming had mogen geven om deze “racistische” activiteit te organiseren.

Ik vroeg mij toen af hoe het zo ver had kunnen komen. Dat we elkaar vanwege het Zwarte Pietenverhaal voor de rechtbank sleepten. Zo zou ik verdorie de hele blanke gemeenschap wel voor de rechter kunnen dagen. Omdat ze mij in mijn jeugd bewust hebben belazerd met een verhaal van Sinterklaas waarvan ze in Myra gloeiende gloeiende niet eens kunnen aantonen dat ie werkelijk heeft geleefd. Wie is er nu eigenlijk slachtoffer ? Wie moet wie voor de rechter slepen...

Natuurlijk, het gaat om het symbool. Dat snap ik. De baan van Zwarte Piet. Dat we een gekleurde medemens in de rol zetten van een knecht. Een knecht ? Ja, een knecht. Een hulpje. Geen slaaf maar knecht. Zoals dat vroeger zo werd genoemd: een knecht.

Tegenwoordig heet dat medewerker. Met waarschijnlijk een eigen CAO en vallend onder de arbeidstijdenwet. Een soort van seizoenarbeider die zich van eind november tot begin december onder de bezielende leiding van ene Sinterklaas niets anders op zijn geweten heeft dan het met toestemming bedonderen van kleine kinderen en het vullen van zijn portemonnee met zwart geld. 

Deze week komt het hele circus de Oude IJssel weer opgestoomt maar ik voel dat ik er geen zin meer in heb. Ben er wel klaar mee, het feestje is voor mij vergald. En dat was uiteraard ook precies de intentie. Natuurlijk, de bezwaarmakers hebben niks tegen Sinterklaas. De Sint mag blijven. Maar een Sint zonder zwarte Piet is als een stier zonder ballen: saaie slappe hap.


Overigens denk ik dat de Sint dit jaar voor de laatste keer aankomt. Ik heb het vermoeden dat die Turkse bemoeial uit Ankara zich gaat bezighouden met de ongewenste buitenlandse inmenging in de zaken rond "zijn" bisschop uit "zijn" Myra. En dat ligt politiek gezien, net als de zwarte Piet, vast weer heel gevoelig.

Het wordt weer een spannend jaar.

Brompot



copyright Brompot November 2016

zaterdag 5 november 2016

Hoge nood


Met enige regelmaat krijg je te maken met de grillen van vader en moeder natuur die hebben bepaald dat de door je lichaam afgewerkte spullen uit je lijf moeten worden verwijderd. De reden is simpel: ons lichaam is geen giertank en wat er niet meer in hoort moet eruit. Zo simpel is het...

Zo was ik onlangs bezig met het buitenzetten van de vuilnis en maakte daarvoor gebruik van het alom gewaardeerde hulpmiddel: de toiletpot. Het ding is geplaatst binnen een afsluitbare ruimte en ik vind het altijd prettig om daar even een minuutje of vijf, zeg tien door te brengen. Het is een plek waar over het algemeen niemand aan je kop komt "zeiken" en tevens een rustplaats waar je op je gemak kunt nadenken over de belangrijke zaken van het leven.

Ik was dus bezig, mijn gedachten dwaalden zoals wel vaker, af richting mijn werkgever, toen ik tot de conclusie kwam dat de vuilnis volledig buiten stond en ik aan de bijbehorende schoonmaakactie kon beginnen. Ik boog mij iets naar voren om een sliert papier van de rol te trekken toen ik erachter kwam dat de sliert na twee velletjes ophield te bestaan en ik zonder kwam te zitten.

Nu heeft deze toiletrol-houder een systeem in zich waarbij er automatisch een reserverol tevoorschijn moet komen. Ik graaide en graaide, maar wat ik ook deed: geen reserverol. Vervolgens boog ik mij nog iets verder naar voren en keek onder de houder. Jawel hoor, de reserverol zat wel op zijn plek, maar de plastic schuif die hem automatisch moest bevrijden werkte niet.

Ik duwde en trok, probeerde met mijn vingers een stukje papier te bevrijden maar wat ik ook deed: geen succes. Tja, en dan ga je paniekeren. Dan weet je even niet wat je moet doen. Voorzichtig je broek optrekken, naar de dames WC sluipen en daar proberen een rolletje te scoren ? Ik dacht na over de risico's. Die schatte ik toch behoorlijk hoog in want er lopen wat dames die ik op zo'n moment niet graag zou willen ontmoeten.

Goede raad was duur. Ik besloot in ieder geval op de afscheidsknop te duwen ter voorkoming van het afgaan van de rookmelder die volgens de overlevering ook op stank alarm slaat. Vervolgens gaf ik de houder een volle dreun. Geen succes. Toen mijn broekzakken doorzocht op een scherp ding. Geen succes. Tja, het begon allemaal wat pijnlijk te worden.

Toen ontdekte ik de punt van mijn schoen, stond op om het ding vervolgens een enorme trap te verkopen. Maar omdat mijn broek op mijn enkels hing, en ik hem niet zonder risico op kon trekken, was ook dat geen mogelijkheid.

Ik raakte nu echt in paniek. Toen zag ik plotseling een echte oplossing. Ik trok mijn veter los, trok mijn schoen uit en gaf de houder met de leren hak van mijn schoen een dermate harde dreun dat het ding van de muur afvloog en ik er nu van de onderkant een paar slierten papier tussenuit kon trekken. Uiteraard ging dat tergend moeizaam maar na een minuut of vijf kon ik de ruimte dan toch eindelijk verlaten.

Ik overwoog de houder naar iemand van de techniek te brengen met het verzoek hem te repareren en weer op te hangen. Maar terwijl ik hem nog een keer bekeek, viel mijn oog op een onooglijk klein stickertje met een simpele tekst...


"Rolletje op ? druk op deze knop".

Ik geloof toch dat ik hem zelf maar weer even ophang...


Bart
 

donderdag 3 november 2016

Verbazing…


Toen ik afgelopen dinsdag het bericht hoorde dat er ’s avonds in “opsporing verzocht” aandacht zou worden besteed aan de dertien jaar geleden gepleegde “postbankmoord”, kon ik haast niet wachten op de uitzending. Het heeft indertijd ook bij mij wat gedaan. Enerzijds omdat ik het postbankgebied goed ken en anderzijds omdat het dorp waar het slachtoffer vandaan kwam redelijk in de buurt ligt van onze stad. Dat doet dan blijkbaar in de beleving toch meer dan een net zo erge moord ergens in Oost Groningen.

Toen de presentatrice met het onderwerp aan de slag ging, hoorde ik dat het onderzoek zich nu vooral richtte op de plaats waar indertijd het slachtoffer was gevonden. Het gebied rond het Brabantse Erp. Dat had men tot nu toe nog onvoldoende onderzocht maar dankzij de inzet van een heel nieuw en dus fris-kijkend team had men voor deze route gekozen.

Mijn mond viel open van verbazing. Men is dertien jaar lang bezig geweest met het onderzoek naar een moord en men heeft eerst nu besloten zich te richten op een gebied waar het slachtoffer is gevonden ?

Je zou toch als brave burger verwachten dat men elke kiezel vanaf de plaats delict op de postbank tot aan de vindplaats in Erp op de knieën heeft onderzocht en tegen het licht heeft gehouden ? En dat men het hele dorp Erp inclusief de omgeving had onderzocht en uitgekamd omdat iedere ziel wel op zijn vingers kon nagaan dat hier ergens de sleutel tot de oplossing moest liggen ? Toen ik mijn verbazing dan ook afgelopen woensdag in mijn omgeving deelde, bleek ik al snel niet de enige.

Maar goed, het is blijkbaar een weloverwogen keuze geweest om deze route te volgen. Vervolgens kwam ik terecht in verbazing nummer twee. Het wordt je haast teveel. Tijdens het nieuws van 18:00 uur kwam men terug op deze zaak met de melding dat er een doorbraak was. Vervolgens kwam die kop van Peter R op het scherm met de melding dat “ze” de zaak voor 99% hadden opgelost. Er zaten twee vermoedelijke daders vast waarbij er zich één die middag had gemeld. Vervolgens verscheen er nog een politieman in zo’n wespenpakje als een soort van jongste bediende om uit te leggen wat er was gebeurd.

Ik vraag me dan af wat die Peter R voor een status binnen de politie heeft verworven dat hij als woordvoerder op mag treden. Of verschijnt er binnenkort soms een boek van hem over deze zaak waarbij hij nog wat aandacht nodig heeft.

Dat deze langlopende zaak uiteindelijk heeft geleid tot een oplossing is fantastisch. Zeker voor de familie die eindelijk uit de onzekerheid raakt en bezig kan gaan met de verwerking. En uiteraard zeker niet in de laatste plaats een dikke hulde aan het cold-caseteam wat uiteindelijk aan de oplossing heeft gewerkt.

Ondertussen vallen er wel een aantal conclusies te trekken. Het slachtoffer was op het verkeerde moment op de verkeerde plaats. De politie zocht op de verkeerde plaats en tot slot ben ik van mening dat voor Peter R met zijn camera-optreden van afgelopen woensdag beide geldt: zijn verschijning was zowel óp het verkeerde moment als volkomen misplaatst.

Brompot


copyright Brompot November 2016

dinsdag 1 november 2016

De Graafschap


Ik heb zeer weinig verstand van voetbal, heel eerlijk gezegd helemaal niets. Maar dat betekent per definitie niet dat ik niets met het Doetinchemse cluppie zou hebben. Het is typisch zo'n club waarbij je steeds nieuwsgierig bent naar de ontwikkeling. Zoals je dat soms ook met andere "zaken des levens" kunt hebben.

Met onze koninklijke puntmuts bijvoorbeeld, die momenteel ergens in Australië back-packt. Ik heb geen verstand van back-packen, ook niet van koninklijke puntmutsen maar het feit dat hij daar rondzwalkt vind ik dan toch interessant genoeg om de ontwikkelingen in het nieuws te volgen.

Als het om de Graafschap gaat, dan zit ik bijvoorbeeld bij elke wedstrijd-dag met mijn neus eerste rang voor het teletekstschermpje op mijn mobiel. Ik volg dus globaal hoe het reilt en zeilt waarbij ik de laatste tijd de indruk krijg dat het allemaal niet zo wil lukken. Mijn niet zakenkundig beeld wordt bevestigd door de media die in principe hetzelfde constateren. Alleen als het om de oorzaak-analyse gaat, dan scheiden zich onze wegen.

Elke ochtend rond zes uur wordt onze krant gegleufd, en lees ik naast een weergave van feiten ook iets van de prediking van een oorzaak-opvatting. En die zie je heel langzaam in de richting van de bekende weg bewegen: de trainer moet het veld ruimen. Men zegt het niet met zoveel woorden, maar het stinkt er wel naar.

Ik vraag me dan altijd weer af of men het proces wel helemaal snapt. En voor de helderheid: om het te kunnen snappen, hoef je echt geen verstand van voetbal te hebben. Liefst niet. Het is volgens mij allemaal niet zo moeilijk te begrijpen. Ooit heb ik een half uur durende uitleg van trainer Ron Jans gekregen over de relatie tussen het te besteden budget en de stand in het zogenaamde "linker en rechter rijtje". De stand sluit naadloos aan met het te besteden budget.

Voor de lagere regionen ligt het echter iets anders. Daar geldt voor praktisch elke club een structurele sfeer van armoe en gaat het veel meer om overleven dan investeren. En dan komen er "als gevolg van" nóg een aantal belangrijke elementen om de hoek kijken: de lol, het krummeltje geluk en de daaruit voortvloeiende "positieve flow". Voor de Graafschap mankeert het aan de eerste twee waardoor de derde niet op gang komt. En als de media nu maar lang genoeg negatief blijft zeuren dan kon de malaise nog wel eens een flinke tijd aanhouden. 

Ik zou als bestuur een keertje Emile Ratelband uitnodigen en hem vanaf de middenstip een toespraakje laten houden in de richting van de perstribune. Ook al komt hij uit "vijandig gebied" is dat altijd nog beter dan de druk die de media op de club legt. 

Een bekend spreekwoord zegt: "onder druk wordt alles vloeibaar". Maar daarmee loop je het risico dat ook het laatste restje positieve hoop regelrecht het riool instroomt.


Bart

copyright Brompot november 2016