Totaal aantal pageviews

dinsdag 13 december 2016

Over kerstballen en een heilsoldaat

Gewapend met een plastic tas met daarin vier dozen kerstballen rende ik een aantal jaren geleden het toenmalige Doetinchemse warenhuis "Huls" uit. Vier dozen met bruine ballen overeenkomstig de kerstboom-jaarmodekleur zoals die door het RTL4 klusprogramma "eigen huis en tuin" beter bekend als "eigen huis in puin" was gedicteerd.

Dat was nog in de tijd dat Myrna Goossens het programma presenteerde en tijdens elke kerstuitzending een dermate uitbundig orgasme kreeg dat ze daarmee de trent zette voor dat jaar. En die was dus bruin. De trent van het jaar daarvóór werd nog gedomineerd door het de boom injagen van bruine beren en het jaar dáárvoor moesten we iets met gerecycelde melkpakken. Boompje kliko zeg maar.

Ik kwam dus in het bruine jubeljaar uit de Huls rennen toen ik mijn nek brak over een opgestelde driepoot met een daaronder bengelende kookpot. Ernaast stond een man in een donker uniform-met-pet ietwat wijdbeens op wacht. Met zijn handen op zijn rug leek het op een "wassen beeld" maar niets bleek minder waar want nadat ik bezig was mijn evenwicht te herstellen kwam hij in beweging en raapte mijn tas op met daarin vermoedelijk een aantal gekneusde ballen. Ondertussen had ik een pijnlijke knie en een kort maar vooral luid gesprek met onze Schepper.

'Dat ging bijna fout', zei hij vriendelijk. 'Heeft u zich bezeerd ?'.
'Ja, beetje wel', zei ik terwijl ik mijn broek ter hoogte van mijn knie afpoetste.
'Waarom ga je hier dan ook staan met die kookpot van je'.
Hij begon te lachen. 'Dit is geen kookpot meneer, maar een collectepot. Ik ben van het leger des Heils'. Ik keek even vluchtig naar het tafereeltje en voelde meteen spijt van mijn onderhoud met zijn baas. 'Sorry voor mijn vloek', zei ik.

Hij glimlachte. 'Dat is altijd een eerste reflex, een puur menselijke reactie, en daar houden wij van'.
Ik keek even in de tas maar kon geen zichtbare schade ontdekken.
'Heeft u schade ?', informeerde hij nu.
'Er zitten twintig bruine kerstballen in de tas, maar ik denk dat het meevalt'.
'O, gelukkig maar', zei hij.

'Willen ze nog een beetje bijten vandaag ?', informeerde ik vanuit een opborrelend gevoel van respect en wijzend op de driepoot. 'Ze bijten geweldig vandaag', lachte hij.
'O', zei ik. 'Dat is mooi'.

'Kijk, de financiele bijdrage is natuurlijk noodzakelijk om ons werk te kunnen doen. Maar het menselijk contact is gezien onze missie eigenlijk nog veel belangrijker. Ik heb met u gesproken en u realiseerde zich meteen dat u met uw vloek verkeerd bezig was. En dat is voor mij dagwinst oftewel een prima vangst'.

Hij knikte vriendelijk en keerde terug in de standaard houding achter zijn driepoot met pot.

Ik keek nog een keer in de tas, trok toen mijn portemonnee, pakte een briefje van vijf en stopte dat in de gleuf. Hij knikte dankbaar.

'Zalige kerst', hoorde ik hem wensen.
'Fijne dagen', antwoordde ik onchristelijk.

Toen richtte ik me weer op mijn eigen missie: het veilig thuisbrengen van de inmiddels gezegende bruine ballen. Moest nu wel lukken.

Bart


copyright Brompot december 2016 

1 opmerking: