Totaal aantal pageviews

woensdag 25 januari 2017

Straatverkoop

'Mag ik u iets vragen meneer?', vroeg een niet onaardig ogende dame. Ze stond met een klembordje in de hand op een strategische plek midden in de Hamburgerstraat. Ik probeerde haar nog te ontwijken maar ze ving me op professionele wijze met haar ogen en liet niet meer los.

Ik heb er altijd een verschrikkelijke pesthekel aan. Dat onbekenden je vragen of ze je iets mogen vragen waarbij je geen nee kunt zeggen. Omdat je het gewoon niet "uit je bek" krijgt. "Ja" zeggen doe je ook niet want dan loop je met open ogen in de opgezette val. Ik zei dus niks en probeerde aan haar ronddraaiende lasso te ontsnappen.

Behalve een klembordje in haar hand, stak er een krant vanonder haar arm die ze even daarvoor van een tafeltje had gepakt wat overigens eveneens in mijn weg stond. "Telegraaf, de krant voor wakker Nederland", meende ik te lezen.

Het betrof dus een colporteur of wellicht een colporteuse. Ik weet eigenlijk helemaal niet of er wel een vrouwelijke uitvoering van bestaat. Het klinkt niet echt goed, colporteuse. Het heeft iets weg van een friteuse. Maar dat is een apparaat en dat was deze dame absoluut niet.

De Hamburgerstraat dus. Ze stond daar met haar Telegraaf-jasje, Telegraaf-klembordje, Telegraaf-tafeltje klaar om mij te bestoken met overtuigingsvuurpijlen om vooral een abonnement te nemen op dit dagblad. En ik had daar geen zin in. En ik had ook helemaal geen zin om er ook maar één woord aan vuil te maken.

Maar toch... het voelde best lastig want ze was woest aantrekkelijk. Gewoon een leuke vrouw om samen thuis op de bank "de krant voor wakker Nederland" door te nemen. Maar ik schatte in dat ze niet bij het welkompakketje hoorde wat je dan ongetwijfeld als aanschafbonus mee zou krijgen.

Ik gooide nu mijn geheime wapen in de strijd. Ik ging nors kijken. En dat kost mij geen enkele moeite want volgens zeggen heb ik bij mijn geboorte behoorlijk klem gezeten en dat heeft iets gedaan met mijn hoofd.

Het had weinig effect. Deze Telegraafdame had ongetwijfeld een cursus "hoe benader ik een oude grijze chagrijn" gevolgd en bleef mij onveranderd met een alles verwoestende prettigheid aanstaren. Haar ogen begonnen zelfs in mijn gemoed te prikken en mijn ballon van zelfvertrouwen begon abrupt te lekken en leeg te lopen.

Ik voelde me steeds ongemakkelijker worden en maakte een schijnbeweging. Ik wilde om haar heen en vooral doorlopen. Helaas stond dat "wakkere" klote-tafeltje in de weg en aan de andere kant liepen drommen mensen die stuk voor stuk van het tafereeltje wegkeken om vooral niet zelf gevangen te worden.

Ze trok nu de krant van onder haar arm vandaan, legde het klembordje weg, nam een aanloop en wilde haar verkooppraatje starten.

Op dat moment zag ik een bekende passeren en ik twijfelde geen seconde.

'Hé Johan', riep ik. Het voorgenomen verkooppraatje keerde terug in haar mooie Telegraaf-hoofd. De "Johan" stopte en draaide zich om.
'Hoi Bart, kerel, wat sta jij daar ?'.

De dame zag haar kans schoon om een triootje te starten. 'Dag meneer, mag ik u ook iets vragen ?'.
'Jazeker', antwoordde hij zonder na te denken.

Ik gaf hem een dreuntje op zijn schouder. 'Je redt het wel hé', zei ik. 'Ik moet snel door, kom deze week nog wel bakkie doen'. Ik was nu uit haar magnetische blikveld verlost en liep met grote passen de stad in.

Toen ik een paar dagen later bij Johan op de koffie kwam zag ik hem op tafel liggen: dagblad De Telegraaf.

We hebben het er niet meer over gehad.

Bart

Copyright Brompot januari 2017

2 opmerkingen:

  1. Heerlijk. Vooral natuurlijk omdat ik zelf ook altijd tegen die lui oploop.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Haha bart goed verhaal ik zeg gewoon helemaal geen interesse of ik heb de krant al wil ook nog wel eens helpen

    BeantwoordenVerwijderen