Totaal aantal pageviews

donderdag 16 februari 2017

Bankpraat

Ik zat op dringend advies van mijn echtgenote te wachten op een bankje in de Hamburgerstraat. Ze moest iets in een kledingwinkel. Vroeger ging ik nog wel eens mee naar binnen maar nadat ik een paar keer een vervelende opmerking had geplaatst in de richting van het verkopend personeel, had ze liever dat ik buiten bleef wachten of nog beter, helemaal niet meer mee de stad in zou gaan.

Tja, als zo'n verkoopster je zaken aan probeert te smeren die je helemaaal niet staan, dan vind ik dat je als hoofdfinancier er wel iets van mag vinden. En als je dan de opmerking krijgt dat het een kwestie van smaak is, oftewel bemoei je er niet mee, dan weet ik genoeg. Onder "smaak" kun je alle missers wegvegen. Ik had het op mijn lippen om de verkoopster te vragen of ze getrouwd was. Over smaak gesproken.

Ik zat daar dus te wachten met naast mij een wat oudere heer. Hij zag er ietwat onverzorgd uit. Niet dat je zegt dat hij van het zwerversgilde was, dat niet, nee gewoon. Dat heb je wel eens, dat je aan het uiterlijk kunt zien dat er iets aan schort. Zijn vingernagels deden me aan rouwkaarten denken en zijn gezicht aan de periode dat ik me nog met een bot mes schoor: hier en daar een stoppel afgewisseld met kleine rode beschadigingen.

'Het is rustig in de stad', zei hij.
'Ja, inderdaad, er is niet veel te doen'.
'Dat is altijd zo in deze periode', wist hij.
'Zou kunnen', zei ik. Ik had echt geen idee wat drukke en rustige periodes waren. Ik vond elke periode vervelend om te shoppen.

'Is uw vrouw ook aan het winkelen ?', informeerde ik.
'Nee, mijn vrouw is thuis'.
'Oké, de mijne loopt nu de kledingzaken af. Ik mocht niet mee vandaar dat ik hier zit'.

'O, nou dat is dan nog niet zo erg. Ik kreeg vanmorgen de melding dat ik maar eens even een poosje iets voor mezelf moest gaan doen'.
Ik keek hem aan. Hij keek er erg verdrietig bij. 'Vertel', nodigde ik hem nieuwsgierig uit.
'Ik ben vorige maand met pensioen gegaan en dan zit je de hele dag bij elkaar op de lip. En haar lip begon nu zeer te doen. Het is een best wijf hoor, maar ze bemoeit zich overal mee. Dat merk ik nu'.

Ik grinnikte. 'Zo hebben we allemaal wat'.
'Dat klopt. Maar ik begin me nu wel af te vragen waarom ik in Godsnaam ooit met haar ben getrouwd'.
'Hahaha, die vraag stellen wij ons mannen allemaal wel een keer. En niet één keer, meerdere keren'.
'Dan ben ik dus niet de enige', zuchte hij.
'Welnee, maar je moet altijd zorgen dat jij de baas blijft. En ik zou me zo maar niet laten wegsturen'.
'Nee, eigenlijk niet', mijmerde hij. 'Maar het was op dat moment toch beter dat ik vertrok'.

'Daar komt ze', zei ik toen ik mijn echtgenote aan zag komen. Ze had een grote plastic tas in haar hand.
'En, geslaagd ?', informeerde ik met enige belangstelling terwijl ik opstond.
'Ja hoor, maar jij vindt het vast niet mooi. Maar dat geeft niet. De verkoopster...'.
'Laat maar', onderbrak ik haar. 'Het is vast weer een kwestie van smaak'.
'Juist. Maar we gaan nu eerst een kop koffie drinken'.

Ik keek nog even naar mijn bankgenoot. 'Succes en denk aan mijn woorden, hou de regie !'.

'Kom op nou Bart, ik wil dat we nú koffie gaan drinken'.

Ik zag een vrolijke trek op zijn gezicht verschijnen.
'Bedankt voor uw opbeurende woorden. We hebben inderdaad allemaal wat', lachte hij en stak zijn duim op.

Mijn echtgenoot keek me ietwat verwonderd aan.

Mij bekroop het gevoel dat ik binnenkort iets moest gaan uitleggen.

Bart

Copyright Brompot februari 2017



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen