Totaal aantal pageviews

vrijdag 17 februari 2017

Een oude ansichtkaart

Afgelopen week liep ik tijdens een zolder-opruimactie tegen een schoenendoos aan waarbij ik me nog wel de schoenen kon herinneren maar niet meer de nieuwe bestemming die we er vervolgens aan hadden gegeven. Het betroffen overigens van die tien geboden look-a-like slippers waarmee ooit een bijbels figuur een berg op is gezeuld.

De nieuwe functie bleek een foto-opbergdoos te zijn geworden vol foto's uit een grijs verleden. Ik had ze ooit gecatagoriseerd op leuk, leuker, heel leuk en erg leuk. Aan de zijkant stak nog een foto van mijn schoonmoeder. Blijkbaar had ik ooit getwijfeld. Ik schoof haar nu vergevingsgezind tussen de stapel "leuk".

Behalve een foto van mijn schoonmoeder, ontdekte ik tussen het stapeltje "vernietigen" een ansichtkaart van het st Jozef ziekenhuis. "Groeten uit Doetinchem" stond eronder. Vreemde kaart. Meestal stuur je een ansicht naar een zieke, maar niet snel andersom.

Het Sint Jozef: ik moest meteen terugdenken aan mijn eerste en enige ervaring met dit katholieke instituut. Dat was in de tijd dat niet alleen de vrouw meer de geboortebeperking regisseerde maar nu ook de man een bepalende functie kreeg. Nou ja, kreeg, soms ook opgedrongen. En dan meteen ook definitief.

Het begon met een bezoekje aan de dokter die dan, nadat je hem had overtuigd dat je gezin compleet was, een briefje schreef voor de specialist die het ritueel nog een keer herhaalde. Ik kwam terecht bij ene dokter Tan. Een aardige man waarbij het me meteen opviel dat zijn vingers wat gekromd aan zijn handen waren genaaid. En dan kom je toch nog even aan het nadenken.

Bovendien vroeg ik mij indertijd af of de paus wel op de hoogte was van de activiteiten van dit op rooms fundement gebouwd ziekenhuis en ik geen last zou krijgen met een duivelse vloek. En bij de gedachte alleen al aan de eventuele gevolgen kreeg ik het "rooms" benauwd. Vooral het idee dat mijn stem tien octaven hoger zou kunnen uitvallen...

Toen ik thuis mijn twijfel nog een keer besprak, ging ik na een discussie van vijf minuten overstag: vrouwen weten feilloos hoe ze zoiets moeten aanlopen waarbij zo gezegd geen middel wordt geschuwd. Er werd niet zelden zelfs een cilibatair leven in het vooruitzicht gesteld.

Het meegeleverde briefje was volstrekt helder: ik moest zelf de voorbereidende werkzaamheden uitvoeren en over een paar weken ook zelf het resultaat ophoesten voor een zwemtest.

En daar lig je dan. In een treintje. Vóór je een kandidaat, achter je een kandidaat daarachter een kandidaat... het was best gezellig. Iedereen had zijn eigen verhaal bij de voorbereidende werkzaamheden en vooral de stoere kapperspraat die nu eenmaal bij het scheren hoort, maakte het tot een weliswaar gezellig maar toch ook gespannen sfeertje. Na een half uurtje was ik aan de beurt.

Aan de lopende band zat een verpleegster die het scheerwerk nog even controleerde en vervolgens met een kwast het kruis in de grondverf zette. Vervolgens werd ik vol enthousiasme de snijzaal ingerold. Dokter Tan knikte een keer vriendelijk, wist mij te melden dat de lijdensweg slechts zeven minuten per kant zou duren en wenste mij veel succes. Ik hem ook.

Na enig gespuit, geknip en geplak was ik klaar en werd het hele spul in een holster geduwd en strak om mijn middel gespannen. Alsof ik nog in staat was het pistool te trekken. Hoe dan ook: ik mocht van het bed stappen, aankleden en naar huis. Ik kreeg nog het advies vooral niet met de fiets te gaan. Maar dat grapje had ik al tien keer voorbij horen komen tijdens de kapperpraat in het voorportaal.

Na een paar dagen rust had ik weer het hoogste woord, en na een paar weken mocht ik met het aquarium op controle. Toen ik een weekje later een briefje van dokter Tan ontving dat er in de vijver niet meer werd gezwommen, heb ik hem ingelijst en als een diploma boven het bed gespijkerd.

Ik denk dat ze uiteindelijk in Rome lucht hebben gekregen van deze geloofsleer-onvriendelijke activiteiten. Een half jaar later werd het Sint Jozef afgebroken. Van dokter Tan heb ik overigens nooit meer iets vernomen.

"Groeten uit Doetinchem", las ik nogmaals op de ansichtkaart.

Hij ligt inmiddels tussen de stapel "vergane glorie" in de vuilnisbak.

Bart

Copyright Brompot Februari 2017





1 opmerking: