Totaal aantal pageviews

zondag 30 april 2017

Het matras..

'Ze hebben ons al gespot', zei ik tegen mijn echtgenote terwijl we de winkel binnen liepen. Vanachter de toonbank achter in de zaak schoven twee nekken omhoog en draaiden de bijbehorende hoofden als radarschermen in onze richting. Ik had meteen een eerste por in mijn zij te pakken.
'Zou je op willen houden met dat flauwe gedoe en even serieus willen zijn ?. Je bent namelijk niet leuk'.

'Ik ben bloedserieus', zei ik.

'Goedemiddag mevrouw en meneer, kan ik iets voor u doen, of wilt u eerst even rondkijken ?'.
'Ik wil graag een nachtje bij u komen slapen', zei ik met een glimlach. Een tweede por.
'Hahaha, nou dat kan hoor, er staan voldoende bedden'.

'We zijn op zoek naar nieuwe matrassen', verklaarde mijn echtgenote onze komst.
'Dan bent u hier aan het goede adres'.

'Eerst kijken ? Of...'. Ze spreidde uitnodigend haar armen en wachtte onze beslissing af.

Tja, rondkijken doe je in een dierentuin of in een museum, bedacht ik mij.
'Misschien handig om wat te laten zien en uit te leggen ?', stelde ik daarom voor.

'Dat kan. Loopt u maar mee'.
Ze ging ons voor.

Tien seconden later werden we ingewijd in de slaapverwekkende wereld van de matraswetenschappen. Ik telde uiteindelijk toch nog twee hoogtepunten: de gebezigde opvatting "gezond slapen" en de prijs. En om met de laatste te beginnen: een dikke vijftienhonderd euro voor een hulpmiddel van "tachtig bij twee" om daar vervolgens, volledig buiten bewustzijn, de loze nachtelijke uren op door te kunnen brengen.

En dan begin je je vervolgens af te vragen wat "gezond slapen" nu eigenlijk presies inhoud.
Slapen met een open raam ? Met misschien een kropje vitaminerijke sla op het nachtkastje ? Glaasje melk misschien ? Een levende haan op de linnenkast om je langs natuurlijke weg 's morgens om vijf uur wakker te laten kraaien ? Of gaat het dan soms over een nachtelijk avontuur met bijvoorbeld Patty Brard...

Ik moest er enorm van gapen. Por drie.

Het antwoord op mijn vraag kwam echter sneller dan verwacht. Waarschijnlijk stond het in het lesboekje.

'En na een nachtrust op dit matras, sta je 's morgens lekker uitgeslapen, fit en gezond weer op', besloot ze het college.

Dát was dus de winkelvisie op "gezond slapen".
Niks open raam, niks kropje sla, niks glaasje melk, niks kraaiende haan en tot mijn opluchting zou ook gewoon mijn trouwe echtgenote naast mij gaan ontwaken.

Nadat de collegetour erop zat, vroeg ik tijdens de rondvraag nog quasi geinteresseerd om een folder om vervolgens het pand snel te verlaten.

'Ik vond het echt helemaal niks', zei ik toen we in de auto zaten.
Ze glimlachte zoals ik haar wel vaker zie glimlachen.

'Jij vond het al niks toen we daar naar binnen gingen', zei ze.
'Schat, wat moet ik met een matras van vijftienhonderd euro ? Als je het goed beschouwt... wat is er eigenlijk mis met een luchtbed van drie tientjes... ?'.

Haar blik zei genoeg.

Ik zag vaag de muren van de logeerkamer zichtbaar worden waar ik op mijn knieen bezig was iets op te blazen...

Bart

Copyright Brompot april 2017

vrijdag 28 april 2017

Een mooie dag....


Toen ik vanochtend de slaapetage verliet wierp ik als onderdeel van mijn vaste rituelen een korte blik in de spiegel beneden in de hal. Normaal gesproken loop ik dan door, maar dit keer twijfelde ik even. Ik ontdekte namelijk een oneffenheidje in mijn gezicht. Op mijn wang om precies te zijn.

Ik drukte mijn bril iets dichter op mijn ogen en kroop bijna in de spiegel om vervolgens met twee vingers het oneffenheidje te isoleren en te bekijken. Ik kon het niet goed zien.

'Wat heb je nu weer ?', informeerde mijn echtgenote die achter mij aankwam.
'Hoezo "weer"?', vroeg ik licht geirriteerd..
'Nou, je staat hier elke dag', zei ze.

'Een puist', verklaarde ik terwijl ik op het oneffenheidje wees. 'Kijk jij eens'.
Ze keek met een vluchtige blik.
'En ?', vroeg ik.
'Vetpuist. Je hebt gisteren een zak patat gegeten met majo. Daar kan dat huidje van jou niet tegen'.

Ik vond het geen vetpuist.

'Het is geen vetpuist', zei ik. 'Die zien er anders uit'.
'Ik denk schat, dat je beter eerst je gezicht in de plooi kunt leggen. Al die rimpels.. En scheren. Je hebt een baard. En als dan alles klaar is dan kijken we nog een keertje. Goed ?'.

'Onzin, een puist zit er of zit er niet'. Ik voelde me wat ongerust worden.

'Ik zie niets bijzonders. Hoeveel boterhammen wil je ?'.
'Toch heb ik het idee dat het niet helemaal goed is', zei ik terwijl ik opnieuw in de spiegel keek.
'Dan ga je toch naar de dokter ?. Hoeveel brood wil je ?'.

'Ik geloof dat hij nu ook een beetje begint te jeuken'.
'Dan moet je krabben', adviseerde ze.
'Ja, hij jeukt, ik voel het'. Ik krabte voorzichtig.

'Zeg eens, twee of drie boterhammen'.

'Het is verdorie net of hij steeds groter wordt'.
'Dat komt omdat je eraan zit. Je moet er niet aanzitten. Dan gaat het vanzelf weer over. We gaan ontbijten'.

'Het wordt geen fijne dag vandaag', zei ik wat later aan tafel. 'Ik heb een beetje een onbestendig gevoel'.
'Hoezo ?, vanwege dat pukkeltje ?'. Ze lachte.
'Nou ja, ik weet het niet. Je hebt wel eens zo'n dag', zei ik.

'Dat je in de spiegel kijkt en in plaats van een geweldige vent een puistje ziet. Bedoel je dat ? Kom op man, stel je niet zo aan. We maken er een mooie dag van. De zon schijnt...'.

Dat was altijd háár referentie. Als de zon schijnt, dan kan er niets fout gaan.

De klep van de brievenbus klepte. Een bijzonderheid in het tegenwoordige digitale tijdperk. Ze stond op en liep naar de gang.

'Post ?', vroeg ik toen ze binnenkwam.
'Ja, twee brieven. En in een toepasselijke volgorde. De bovenste is namelijk van de belastingdienst en de onderste van de DELA.
'Schat, ik zei het je toch ?: het wordt vast een mooie dag'.

Mijn puist begon enorm te jeuken.

Bart

Copyright Brompot april 2017



woensdag 26 april 2017

Een vraag...

'Meneer, mag ik u iets vragen ?'. De vraag rolde uit de mond van een blonde dame van middelbare leeftijd. Ik herkende haar van haar gezicht in combinatie met het poezelige hondje wat aan het eind van een rood riempje onrustig heen en weer huppelde.

Zolang ik haar "kende", was ze hem al aan het opvoeden. 'Zit Sjorsje !!', riep ze. 'Ik zei dus zit. Sjorsje ga zit ! Luisteren naar het vrouwtje !!!'

Ze raakte licht geirriteerd, bukte zich en duwde het achterwerk van het bolletje met enige kracht tegen de straatklinkers.

'Zo, dat is zit. Braaf zo, Sjorsje, braaf'. Ze richtte zich op en trok een afleidende glimlach in mijn richting.

'Hij luistert al best goed hè', zei ik.

'Ja, het gaat de goede kant op met Sjorsje. Gewoon een kwestie van consequent opvoeden'. Ze keek er uitermate streng bij. In gedachten zag ik haar in een leren pakje-met-zweep haar echtgenoot opvoeden. Zit, zit, ZIT. Hij ontving een paar consequente opvoedkundige klappen.

'U had een vraag', zei ik. Ik had na de meesteres-beelden even geen zin meer in lesjes consequente opvoedkunde.

'O ja, ik zou het haast vergeten. Mijn vraag. Eh.. waar is uw hondje gebleven ? Ik zie jullie er nooit meer mee wandelen'.
'Die is dood', zei ik.
'Dood ?'
'Ja, helaas, we hebben hem in moeten laten slapen. Vorige maand'.
'O, wat erg, was die ziek dan ?'.

Nee, we vonden het gewoon leuk. Het antwoord lag klaar op mijn lippen. Ik moest hem alleen nog uitspugen.

'Hij was dement', zei ik ietwat korzelig.
'Kan dat ?, een demente hond ?'.
'Ja, dat kan. Die van ons was dement'.
'En hoe uit zich dat ?', vroeg ze.
'Hij draaide rondjes en liet alles lopen. Zwaar dement'.

'Was hij dan wel helemaal zindelijk ? Als ze alles laten lopen...'. Ik begon me te ergeren.
'Mevrouw, onze hond was vijftien jaar, had een geweldig leven achter de rug en het was gewoon een vorm van mishandeling om hem zo te laten aftakelen. Hij had geen waardig leven meer'.

'Oké, ja, dan moet de stekker eruit. Bij de dierenarts laten doen ?', informeerde ze verder.

Pffft, wat een gesprek.

'We hebben het zelf gedaan', loog ik.
'Ach, zelf ? Hoe dan ?'.
'Gewoon de stekker beetpakken en eruit trekken'. Ze keek me aan alsof ze het in Keulen hoorde onweren.

Er viel een korte stilte.

'En komt er nu weer een nieuwe hond ?', vroeg ze. 'We laten Sjorsje binnenkort dekken, dus...'. Ik keek met enig afgrijzen naar het bol wol wat inmiddels weer onrustig heen en weer liep te springen.

'Dus wat ?', vroeg ik.
'Nou ja, ik bedoel, als u een hond zoekt, dan is zo'n pup van Sjorsje natuurlijk best leuk'.
'Ik dacht dat Sjorsje een reu was', zei ik.
'Nee hoor, het is een teefje. Interesse ?', drong ze aan. Ik schudde mijn hoofd.
'Nou, u heeft nog een week bedenktijd. Zondag wordt ze gedekt. En uw vrouw weet waar ik woon'.

Ze richtte zich weer op haar Sjorsje. 'Volg meisje, VOLG !!'. Ze trok bijna haar kop van haar lijf'.

Terwijl ik ze nastaarde kreeg ik weer dat beeld van de strenge meesteres-met-zweep op mijn netvlies. Inclusief haar rondrennende echtgenoot.

Ik nam ondertussen een definitief besluit: wij nemen geen nieuwe hond.

Bart

Copyright Brompot april 2017



maandag 24 april 2017

Het programma met de boer.

En zo zag ik haar in één keer weer op het scherm: Yvonne Jaspers van de boeren. Het was overigens puur toeval dat ik op deze zender landde. Ik ben namelijk fan van de koffertjes van Linda op vier. Maar toen ik rond acht uur gedouched en strak in het pak klaar zat om Winston Gestanowitz te ontvangen, kwam ik erachter dat Linda inmiddels zelf haar koffers heeft gepakt en stiekem met die strakke goudhaan op reces is gegaan

En achteraf beschouwd klopte dat natuurlijk ook wel want vanaf half april wordt het complete gooise matras op de herhaalknop gedraaid. Tot ergens diep in oktober. En dat geldt blijkbaar ook voor de vrouwenzoekers van het platte land want toen ik inschakelde waren ze net bezig met een terugblik op het afgelopen jachtseizoen. Er werd nog even flink gepocht over de jachtpartij met als absoluut hoogtepunt het showen van de "buit".

Hoe dan ook, het had weer een hoog "Libelle en Margriet" gehalte waarbij de krokodillentranen met bakken tegelijk uit de diverse ooghoeken stroomden. Niks mis mee hoor, er wordt al genoeg wereld-ellende op de TV gegooid zodat dit inmiddels tot op de draad toe versleten en uitgewoond programma er nog wel bij kan. Uiteindelijk zal er nog wel een eindeloos herhaald terugblikprogramma op de buis worden gekwakt maar dat zal Yvon Jaspers verder een zalige zorg zijn.

Ze heeft Inmiddels haar breitas uit de kast gepakt en gaat geheel volgens traditie gedurende het zomerreces een nieuw Brabants jurkje punniken. Een jurkje wat dan vervolgens tegen het eind van het jaar tijdens een STER reclameblokje in de Robijn wordt gekwakt om langs deze sympathieke weg Yvon's bankrekening wat op te leuken.

Toch heb ik het idee dat het wel klikt tussen Yvon en de boeren. Ze past er wel tussen. Ik zie het haar ook wel doen: stierknuffelen, rodeo rijden, beetje tussen het vee geiten en alvast voor een nieuw TV programma met een paar stevige eeltige boeren een nummertje "boer zoekt speld" oefenen. Rechtstreeks vanuit een hooiberg ergens uit de achterhoek.

Het is één van de initiatieven van de KRO in een poging om vooral het goed kijkcijfer-scorende boerenland vast te houden.

Zelf had ik ook nog een programma-idee richting Yvonne Jaspers gestuurd. Gaat over "Bier en Tieten".

Ze heeft er nog niet op gereageerd. Maar ik verwacht elk moment bericht.

Bart.

Copyright Brompot april 2017

vrijdag 21 april 2017

De luie huishoudman

Afgelopen week stond er een artikel in de krant rond de scheve huishoudelijke taakverdeling tussen man en vrouw. Mij eerste reactie nadat ik het artikel met lange tanden had gegeten:  Alles wat gedrukt staat is niet per definitie waar.

Veel "soortgenoten" zullen het dan ook met mij eens zijn: wij voelen ons beslist niet aangesproken. De moderne man doet juist heel veel in huis. En zeker in vergelijking tot vroeger want toen ging het inderdaad heel anders.

Bij ons thuis "werkte" mijn vader en "deed" mijn moeder het huishouden. Dat was nu eenmaal regel en volgens mij stond het zelfs genoteerd in het trouwboekje. Compleet met de handtekening van de ambtenaar van de burgelijke stand die moest toezien dat er conform de toen geldende gedragsregels werd gehuwd. En daarbinnen regeerde de onschreven wet dat de kostwinner de baas was en dus de regie had.

Mijn moeder werd dan ook vanaf het eerste trouwmoment in de sloofjesrol geplaatst en mijn vader bulkte boven vanaf de apenrots de bevelen naar zijn  onderdaan beneden. Ofschoon ze zonder mopperen inhoud gaf aan haar rol, had ze zich heilig voorgenomen dat haar kroost anders zou worden opgevoed.

En zo kreeg ik les in de huishoudelijke bezigheden zoals daar zijn het afwassen, zuigen, bedden verschonen, stoffen, vegen, ramen lappen en vooral huiselijke  verantwoordelijkheid delen.

Helaas heeft ze vergeten om mij te leren koken, maar dat is niet erg want ik heb daar een aangeboren pesthekel aan. Als compensatie dek ik dan de tafel, ruim ik af en prop de afwasmachine vol. Een mooie balans dus.

Ik kom dus tot de simpele conclusie dat het krantenartikel eigenlijk nergens op slaat. Sterker nog: het verstoort het evenwicht. Achter heel veel deuren is de discussie inmiddels losgebarsten en dat geeft veel gedoe. Ik verwacht dan ook een flinke echtscheidingspiek.

Ofschoon het binnen ons gezin allemaal goed is afgesproken en geregeld, ben ik er toch niet helemaal gerust op.

Toen ik vandaag thuis kwam, hing mijn echtgenote met een vriendin aan de telefoon. Ik ving nog nét het laatste deel op... en dat zaaide toch wat twijfel...

'Nou meid, ik hang op. Mijn leidinggevende komt thuis'....

De beer is nu los.

Met dank aan de Gelderlander.

Bart.

Copyright Brompot april 2017

zondag 16 april 2017

Trapondersteuning...

Die zeldzame keren dát ik op de gewone fiets zat, zag en hoorde ik ze altijd voorbijflitsen: electrisch geladen bejaarden die als ongeleide projectielen over fietspaden vliegen. Ondertussen trapte ik de ketting van mijn eigen fiets aan gort om dit niet zo lichte en niet zo elastische lijf in evenwicht te houden.

Mijn directe familie gaf mij onlangs nog het advies om voortaan een valhelm te dragen. En dan vanwege de veel te lage snelheid waarmee ik dreigde om te vallen. En dan komt natuurlijk ook het ontzettende flauwe standaardgrapje voorbij over zijwieltjes waarbij vooral mijn kleinkinderen gierend en brullend naar mij stonden te wijzen. Alsof die gekke opa van een andere planeet kwam.

Tja, en dan wordt het zo langzamerhand tijd om je te verdiepen in de evolutie van het fietsen met als doel iets "moderns" aan te schaffen.

Het begon met een voorzichtig internetreisje langs de diverse fabrikanten om uiteindelijk via een advies van de consumentenbond gericht in de voorraadschuur van de diverse plaatselijke fietsenhandelaren te kijken.

Toch voelde ik iets van twijfel. Ik zag het als een onomkeerbare stap in de richting van een levensfase die je het liefst zover mogelijk voor je uit zou willen schuiven. Omdat je er geestelijk nog niet helemaal rijp voor bent.

Tja, maar de feiten liegen niet: je wordt nog steeds door grijsharige, luid bellende en soms schreeuwende vijfenzestig-plussers van het fietspad gedrukt. En die geestelijke dreun komt dan uiteindelijk zo mogelijk nóg harder aan.

Na een gesprekje met mijn echtgenote, die mij ervan overtuigde dat mijn jeugdpuistjes definitief waren opgedroogd en ik echt uit de puberteit was gegroeid, nam ik een definitief besluit.

Kort daarna stond ik bij één van de Doetinchemse fietsenhandelaren voor de aanschaf van een mechanische fiets voorzien van trapondersteuning. En dat klonk toch weer nét even anders dan een "electrische" fiets... Het gaat uiteindelijk ook een beetje om het gevoel.

Tien minuten later reed ik een proefritje om een kwartier later de deal te sluiten. Ik had een fiets gekocht met een bijna onzichtbare motor-met-accu maar met meer dan voldoende power aan boord om de complete 50-pluspartij inclusief voorzitter Henk Krol op een overtuigende wijze mijn achterwerk te laten zien.

Inmiddels ben ik paar dagen eigenaar en heb ik de eerste vijftig kilometer achter de rug. Conclusie: het was van start tot finisch één lange zegetocht. Een geweldige ervaring.

Toen ik echter met mijn tweede rit bezig was en alles wat ik voor mij zag met luid kabaal overtuigend inhaalde, hield in één keer de trapondersteuning op.

Conclusie: accu leeg.

Nadat ik in de berm was gaan staan, reden een oudere dame en heer langs die ik even daarvoor met veel herrie voorbij was gevlogen.

Ik zag twee grijnzende gezichten. 'Daar staat die uitslover', hoorde ik.

Ik ben om vooral niet teveel geestelijke schade op te lopen, maar langs een andere route ouderwets langzaam terug naar huis gefietst.

Bart

Copyright Brompot April 2017








donderdag 13 april 2017

Beste mevrouw Simons

Toen ik u gisteren tijdens een NPO nieuwsuitzending in de rechtbank zag zitten om, zoals u het verwoordde: "de daders recht in de ogen te kunnen kijken" , vroeg ik mij af wat deze verdachten indertijd bezielden om u via de sociale media naar het leven te staan. Het is dan ook volkomen terecht dat u het er niet bij heeft laten zitten en deze verdachten heeft aangepakt. U heeft daarin gelijk, volkomen gelijk en daar hoeven we het wat mij betreft verder niet meer over te hebben.

Wat ik mij, nu ik u daar zo zag zitten, wél afvraag, is wat u met al uw acties uiteindelijk heeft bereikt. Zwarte Piet is nog steeds een kinderfenomeen, de partij Denk heeft ondanks uw trommelgeroffel een drietal zetels binnengesleept en uw partij is voordat u uberhaupt het tweede kamergebouw ook maar in zicht had, onderuit gegaan. Nul punten oftewel zero points.

En daar zit u dan met al uw gelijk. Wat ik mij afvraag is of u nu wel zo slim bezig bent geweest. Tenminste als u werkelijk van plan was uw doelstellingen te bereiken. Daar twijfel ik wel een beetje aan want volgens mij bent u slim genoeg om vooraf de negatieve effecten van uw acties in te kunnen schatten.

Ik denk dan ook dat u meer iemand voor de korte scores bent. "Hit and run", zoals de Engelsen dat noemen.

We zagen u het afgelopen jaar daags op TV en u glom van alle aandacht. Ik ben er dan ook van overtuigd dat als u aan de andere kant van de discriminatiediscussie had gestaan, u vol verve het evengelie van de blanke meerderheid had verdedigd. Maar goed, dat is slechts een persoonlijke opvatting en niet gebaseerd op feiten.

Ook vraag ik mij af hoe het nu verder met u zal gaan. Ik heb daar overigens wel een voorzichtige opvatting over. Het gaat vast stil worden rond mevrouw Simons. U zult minder op TV worden gevraagd, de interesse voor uw werk als politica zal langzaam afnemen, tv showtjes gaan aan u voorbij en langzamerhand verdwijnt u in de anonimiteit. En mevrouw Simons, dat is eigenlijk zonde van alle energie die u erin gestoken heeft.

Weet u, mevrouw Simons, ook al heeft u het gelijk aan uw zij en staan uw tenen krom in uw schoenen: eeuwenoude tradities bouw je niet in één keer af. Dat heeft zijn tijd nodig.

Wellicht dat u zich voor een volgende ronde, naar verwachtig zo rond november december, eerst eens zou kunnen verdiepen in de ongeschreven effectiviteitswet van Brompot. Die is simpel maar bijzonder effectief.

"Het effect van een missie is omgekeerd evenredig aan de snelheid waarmee het gif wordt toegediend".

Op zijn Hollands: "Hardlopers zijn doodlopers", en, "Gij zult het gif langzaam toedienen".

Wellicht iets om komende periode over na te denken.

Bart

Copyright Brompot April.

maandag 10 april 2017

Ziek 3: ontslagen.

Het is klaar. De leidingen zijn doorgeragd, de zaak stroomt weer als vanouds en met een dagelijkse bak pillen moet de uiterste houdbaarheidsdatum van dit lijf behoorlijk kunnen worden opgekrikt. Uiteraard heeft men er flink werk aan gehad maar dankzij allerlei technische hoogstandjes in combinatie met een enorme professionaliteit en liefde voor het vak heeft men de klus geklaard.

Uiteraard is het niet zo dat je nu je spullen in de tas kunt stoppen en het pand via de artiestenuitgang stiekem kunt verlaten. Zo gaat dat niet. De afgewerkte zorg gaat naadloos over in nazorg. En daarvoor mag je nog even langskomen bij de afdeling revalidatie. En wie denkt dat hij met een foldertje in de achterzak snel door kan lopen heeft het mis.

Ik kreeg op de valreep nog een lesje risicomanagement inclusief een paar verplichte vrijkaartjes voor een revalidatiebeurt. En uiteraard nog een boodschappenlijstje voor de apotheek die voor de komende vijfentwintig jaar een leuk extraatje binnen gaat hengelen. Ik val de komende jaren namelijk onder de categorie "grootgebruiker".

Uiteraard zou dat normaal gesproken onderhandelingskansen bieden, maar bij onze zorgaanbieders is dat niet aan de orde. Die steken de kortingen, overigens met toestemming van de overheid liever in eigen zak.

Verder kreeg ik nog een afsluitend gesprekje met de cardioloog die mij nog eens extra op mijn "hart" drukte om voortaan vooral goed naar mijn lichaam te luisteren. Ze gaf me daarbij een veelbetekenende knipoog. Ik knipoogde terug en met een "wij snappen elkaar", gaf ik haar een hand en sprak de sympathieke wens uit haar niet meer te zullen ontmoeten. Ik zag een glimlach.

En toen de volgende stap: ik nam afscheid van mijn medepatienten en in het bijzonder van mijn buur-tokkie. De man die ik een week-lang gratis training heb gegeven in sociale omgangsvormen oftewel de inburgeringscursus "hoe gedraag ik mij als een mens".

Hij bleek overigens een vlotte leerling want na twee dagen al snapte hij dat hij 's avonds na tien uur niet meer aan de telefoon moest schreeuwen en rond elf uur zijn stembanden uit moest schakelen. Hij drukte zich tegen mij aan en ik zag zelfs een traan. Hij vond mij een goed mens.

Ook mijn bejaarde overbuurvrouwen vonden het jammer dat ik weer vertrok maar wensten mij desondanks een lang en vooral gezond leven toe. Van mijn "knuffeloma" kreeg ik nog een laatste hoestbonbon en was ik klaar.

Samen met mijn echtgenote liep ik nog voor een laatste keer langs de verpleging. Ook daar nog wat bedankjes en lof-uitingen over de wijze waarop ze deze Brompot in het gareel hadden weten te houden.

En toen was het tijd voor het allerlaatste ritueel: Met een schaar werd mijn pols-navelstreng doorgeknipt en was ik volledig verantwoordelijk voor mijn eigen wel en wee.

Ik had mijn eigen regie weer terug en stopte hem direct diep weg in mijn geest. Het voelde als een overwinning op mijzelf..

Bart

Copyright Brompot April 2017



vrijdag 7 april 2017

Ziek 2: Jeuk

'Goede morgen meneer, ik kom even een hartfilmpje van u maken. Is dat goed ?'. Ik keek vanuit mijn horizontale ziekenhuisbed-positie recht in het lieftallige en bovenal frisse gezichtje van een verpleegstertje. Een jong ding van naar schatting twintig lentes die erop uitgestuurd was om die oude grijze mopperende chagrijn in bed 307 wat op te vrolijken en op film te zetten.

Dat lukte prima want na drie dagen uitzicht op een oude vrouwelijke hoestbonbon tegenover mij en een Ernumse tokkie naast mij was ik wel toe aan iets fris. Ik verzamelde meteen wat melige, inmiddels belegen en vooral flauwe opmerkingen rond het draaien van een kleurenfilm, een komedie of wat mij betreft een thriller.

Het schaapje moest wat lachen en ondanks de algehele malaise voelde ook ik wat gezichtsspieren in beweging komen.

'Wilt u even uw shirtje omhoog doen meneer ?', vroeg ze nadat ze het bedgordijn had dichtgetrokken en zo de filmset aan het zicht van de inmiddels hijgende en kwijlende tokkie onttrok. Met een voor mijn doen snelle ruk lag de bovenkant bloot en wachtte ik als een bejaarde Brad Pitt op de spannende zaken die ongetwijfeld gingen komen.

'O, ik weet niet of de zuignapjes op uw borsthaar blijven plakken', zei ze bedenkelijk.
'Dan scheer je het er toch een beetje af ?', stelde ik simpel voor.
'Dat kan meneer, maar dan gaat het wel erg jeuken. Dat heb ik ook altijd'.

Ik deed alsof ik deze bekentenis niet had gehoord. Zij wel want er verscheen een vuur-rode laag op haar wangen.

'Scheer er maar gewoon een deel vanaf hoor, die jeuk is niet erg', blaatte ik geruststellend.
'Momentje dan'. Ze dook met haar rode lantarenhoofd in een donker kastje en kwam terug met een geel oranje scheerdingetje wat ik van een reclame herkende. Drie seconden later lag ik met zes kale picknickplekken op mijn grasveld klaar voor de natuurfilm.

Ze plaatste evenzovele zuignapjes en moest ik mijn adem inhouden. Vervolgens spoog het apparaat een ingewikkeld gelijnd papier uit. Ze keek vakkundig en stelde vast dat het was gelukt. De film was klaar, de set kon worden opgeruimd, ik mocht mij afschminken, mijn shirt naar beneden trekken en in alle rust verder gaan met mijn beperkte ziekenhuisleven.

Toe ik me wat later omdraaide prikte er iets onprettigs in mijn zij. Terwijl ik met mijn hand voelde, schoof het steeds verder onder mijn achterste. Even daarna had ik hem te pakken. Het gele scheerhoudertje compleet met mes. Ik dacht na en zag toen toch voldoende aanleiding even op de alarmknop te drukken.

Minuutje later kwam het lieftallige verpleegstertje de kamer op.

'U had gebeld meneer ?', vroeg ze.

Triomfantelijk hield ik het scheermesje omhoog. Ze bleef heel even staan, dacht blijkbaar na, liep toen op me af en pakte hem voorzichtig aan. 'Sorry', zei ze bijna onverstaanbaar, 'helemaal vergeten'. De rode kleurstofbom ontplofte opnieuw. Ik gaf haar een alles vergevende knipoog en ze gaf een vleugje prettigheid terug.

Ik voelde iets van een opkomende jeuk.

Bart.

Copyright Brompot april 2017

zondag 2 april 2017

Ziek

'U voelt zich echt niet goed hè', informeerde een vriendelijk ogend gezicht wat boven mij hing. Ik was net daarvoor uit de ambulance getrokken en lag op mijn rug te wachten op zaken die mij de komende tijd ongetwijfeld zouden gaan overkomen en waar ik weinig tot geen invloed op zou kunnen uitoefenen. Een irritant gevoel.

'Nee', antwoordde ik somber.
'Maar wij gaan u erdoor helpen', zei het gezicht. Ze toverde een professioneel trekje waar ik wat vertrouwen uit probeerde te peuren.

'U mag nu op het bed komen liggen. Voorzichtig hoor. Schuift u maar, ja zo, nog een beetje...'. Ik had het gevoel dat ik er zo aan de andere kant weer af zou sodemieteren om vervolgens met een dreun op de vloer te belanden. Inclusief hersenletsel.
Ik lag.

Ik zag meerdere gezichten langsflitsen en er werd nu ook enthousiast geprutst aan mijn zieke lijf. Terwijl de één bezig was met een infuusnaald, de ander allerlei hoogspanningskabels over mijn borst uitrolde was een derde bezig met het ontmantelen van mijn borsttappijt.

Ik kreeg een band om mijn arm en voordat ik het goed en wel in de gaten had, werd de fabriek opgestart. Er spoot bloed in een buis, de band om mijn arm werd strakgepompt, de kabels werden onder stroom gezet en op een beeldscherm verschenen allerlei grafische weergaves. Vier gezichten keken geboeid naar de film die werd afgedraaid.

Ik lag daar ondertussen als de voormalige eigenaar van het lichaam wat nu blijkbaar als onteigende prooi aan de wetenschap werd gevoerd.

'Gaat het nog een beetje ?', vroeg één van de verpleegsters.
'Fijn dat u het vraagt', antwoordde ik licht cynisch.
'Geen pijn ?'.
'Neu, maar is er al iets zichtbaar ?'.
'Ja, u heeft een flinke dreun gehad', zei ze.

'En valt er iets aan te doen ?'.
'Uiteraard meneer, daar zijn we voor hier. Maar dat gaat wel even duren. Komende dagen rollen we een paar extra onderzoeken uit...'.

'Komende dagen rollen we een paar extra onderzoeken uit'. Het galmde me in de kop.
'Dus ik mag niet naar huis ?'. Ze lachte en richtte zich weer op de ellende op het beeldscherm.

'Laat het nou maar los', zei mijn echtgenote.
Tja, loslaten, er viel weinig meer los te laten. Mijn hele ziel en zaligheid had ik al in de ambulance afgegeven. Anders mocht ik niet eens mee...

Even later trok de "witte-jassen-colone" zich terug van het beeldscherm en schoten om beurten allerlei persoonlijke vragen op mij af. En dan met name rond mijn leefstijl en geestelijke welstand.

'Rookt u, drinkt u, eet u vet, eet u veel, wat is uw gewicht, welke datum is het, hoe laat is het, bent u duizelig, voelt u zich benauwd, voelt u zich vermoeid, heeft u pijn en zo ja geef eens een cijfer tussen de één en tien...'.

Even daarna drukte de colone-leider op de totaalknop en kwam met de voorlopige uitslag.

'We nemen u op, meneer. Het gaat lichamelijk niet zo goed met u en daar gaan we iets aan doen. Heeft u nog vragen ?'.
Ik schudde mijn hoofd. Ik had even weinig meer te zeggen. Geen grote mond, geen humor, geen lach... even helemaal niets.

'Geen vragen'.

Bart

Copyright Brompot April 2017.