Totaal aantal pageviews

woensdag 13 december 2017

De kerstgedachte (gepubliceerd in Oostgelders Vizier 1995)

'Pap, weet je dat ik de maand December altijd de leukste en gezelligste maand van het jaar vind?' Het boterhammenbordje wat ik met een afwasborsteltje bewerkte viel met een plons in het teiltje. Het water spatte op mijn bril. 'De gezelligste maand?', vroeg ik voorzichtig. De vorige decembermaand stond in mijn geheugen gegrift als een alles omvattende ramp. 'Ja', blaatte hij verder, 'echt waar hoor! Heb je een theedoek ? Dan help ik je even.'

Mijn mond viel open van verbazing, het afwasborsteltje zakte weg in het teiltje. 'Lieve schat, wat is er aan de hand?', vroeg ik ongerust. 'Niets pap', lachte hij braaf. 'Ik help alleen maar even.'
'Weet je', ging hij verder,' ik krijg altijd zo'n weeïg gevoel met kerst.'
'Ik ook, in mijn vingers. Au!!.' 'Wat is er pap?', vroeg hij verschrikt.
'Ik probeerde het afwasborsteltje uit het water te vissen, maar dat is gloeiend heet.' Ik stopte mijn verbrande vingers in mijn mond.
Hij ging onverstoorbaar verder. 'Alleen al het idee dat we gezellig bij de kerstboom liedjes zingen.' Plotseling wist ik het: vroeg puberaal gedrag en ik zocht naarstig naar de bijbehorende puistjes in zijn ietwat schaapachtig gezicht.

'Dat ultieme, door kerstballen weerkaatste licht, dat, dat heerlijke gevoel van geborgenheid, de gezelligheid die vele mensen zo node moeten missen... '
'Ultiem? Ik voelde opeens geen pijn meer, mijn twaalf jarige zoon stond als een gebedsgenezer te prediken en het hielp ook nog.

'Weet je pap, op deze wereld leven zoveel mensen die het slechter hebben dan ik.'
Ik keek nog eens goed maar kon echt geen puist ontdekken.
'Kijk eens naar Afrika, ja, schuif het gordijntje wat voor dat continent hangt maaar eens aan de kant. Ellende pap, pure ellende.'
Ik vond dat hij in essentie wel gelijk had en voelde me een beetje schuldig vanwege mijn achterdocht in zijn richting.

'Moet ik die pan ook even afdrogen?'

Pats! opnieuw de achterdocht. Iets klopte er niet aan zijn optreden. Om de een of andere reden..
'Ja, schuif dat gordijntje maar weer snel dicht', vervolgde hij. 'Het is niet leuk hè pap.' Hij sprak zo slijmerig...
'Ach ja, laten we maar zeggen dat er zich meer dingen in het leven afspelen die niet leuk zijn .' Ik knikte en schoof met mijn natte hand mijn zakkende bril op zijn plek.

'Maar gelukkig maakt de kerstgedachte veel goed, alleen al het denken aan kerst... vrede op aarde, even een moment van rust... geen ruzie...'
Het werd stil in de keuken. Mijn interne geheugen draaide op volle toeren. Elke hersencel was aan het werk. Ik combineerde en combineerde en voelde dat de oplossing van het raadsel elk moment uit mijn openhangende mond kon rollen. Ik kuchte even...

'Heb jij je rapport soms gekregen vandaag?' Hij knikte stil en liep wat rood aan.

Ik slaakte een zucht van verlichting: mijn zoon bleek toch normaal.

Bart    

maandag 11 december 2017

Een sneetje

'Schat, ik twijfel heel erg over de kleur van deze fles.' We stonden bij de glascontainer om twee lege flessen te dumpen. Eén van de twee was duidelijk bruin en geen probleem. Maar de tweede was aanleiding voor een eenzijdige discussie. 'Als ik hem zo tegen het licht hou, straalt hij wat groenigs uit, maar hou ik hem een stukje van mij af, dan is het gewoon blank glas.' Mijn echtgenote keek mij enigszins verbaasd aan. 'Wat sta je daar nou? Mik dat ding in een gat en schiet een beetje op. Ik heb niet de hele dag.'

Ik vond dat geen goed argument en zei het.

'Er zitten niet voor niks drie gaten in de glascontainer. Het is de bedoeling dat je het scheidt op kleur.'
'Prima, dan ga jij nog een uurtje scheiden. Ik ga naar binnen, boodschappen doen. Als ik straks klaar ben, pik ik je hier weer op. Tenminste als je dan een passend gat hebt gevonden.'

'Wacht nou even, ik gooi hem in groen.' Ik pakte hem bij de hals, brak met de fleskont de weerstand van het afsluitklepje en liet hem toen waardig zijn laatste rustplaats inglijden. Van onder uit de container weerklonk het gerinkel van "the last post". Toen liep ik achter mijn echtgenote aan de winkel in.

'Je hebt bloed aan je hand', merkte ze op toen ik met het karretje de winkel binnenreed en bij de groente bleef staan. En inderdaad, ik ontdekte een aanzwellende druppel op mijn duim. Ik stak hem in mijn mond, haalde hem er toen weer uit en bekeek hem. 'Een snee, ik denk van het glas bij de container.'
'Is die wit, groen of bruin?', vroeg ze met een knipoog. Ik reageerde er niet op. 'Hij bloedt behoorlijk.'
'Laat eens kijken?' Ze greep mijn duim. 'Ja, inderdaad, sneetje. Stop hem maar in je mond, anders drupt het op je jas.'

Geweldig, zo praktisch als vrouwen kunnen denken bedacht ik mij en stak hem in mijn mond. Ik proefde het bloed.

'Lekt die nog?', vroeg ze toen we bij de broodjes-stellage stonden. Ik haalde hem tevoorschijn. Meteen kleurde het weer rood en ik stak hem snel terug. 'Hij bloeft nof', mummelde ik. 'Vraag dan een pleister bij de kassa.', klonk haar advies. Ik had geen zin in gedoe. 'Nee het luft wel sfo.'
'Eigenwijs manneke ben je toch.' Ze schudde haar hoofd. Een gangpad verder stonden we bij de vleeswaren.

Het vleeswarenmeisje veegde haar handen af aan de handdoek die aan het haakje bij de toonbank hing. 'Zegt u het maar', zei ze automatisch.
'Twee ons ham graag.' Mijn echtgenote richtte zich tot mij. 'Heb je zin in lever op brood? Dat is goed voor je bloedverlies', lachte ze.
Ik trok mijn duim tevoorschijn. 'Het bloed nog steeds.' Terwijl ik mijn wond likte, legde het meisje het zakje op de balie. 'Verder nog iets?', vroeg ze.
'Ja, graag een onsje lever. Mijn man heeft een ernstige bloeding en lever helpt bij het aanmaken van nieuw bloed.'
'Wilt u een pleistertje?', vroeg ze vriendelijk. 'Nee, ik denk niet dat hij dat wil', vulde mijn echtgenote voor mij in. 'Hij is meer van de alternatieve geneeskunst.'

Ze moest lachen. 'Daar heb ik ook iets voor hoor.'  Ik had hem inmiddels weer in mijn mond gestoken.
Ze sneed een stukje leverworst af en reikte het aan.
'Normaal gesproken hoort er een kusje op, maar gezien de ernst gaat dit beter helpen.' Ze knipoogde naar mijn vrouw.

Ik voelde me niet serieus genomen.

Bart

zondag 10 december 2017

Mimiek


'Is deze plek nog vrij?', vroeg hij.
Ik keek wat overdreven naar de ruimte naast mij op het bankje en stelde vast dat er niemand zat. Ik zei het tegen hem.
'Er zit niemand, dus volgens mij kunt u er zonder zorgen landen.'
'Fijn', zei hij. Hij knoopte zijn jas los en sloeg hem iets open zodat er ruimte ontstond om zijn best wel forse omvang gemakkelijk en vrij te kunnen laten zakken.

'Ja, tegenwoordig vraag ik het altijd maar even. Er zijn van die mensen die liever niemand naast zich hebben. Vandaar.'
'O', zei ik ietwat verbaasd.
'Ja, vooral als het gaat om mensen zoals ik. Ik ben behoorlijk dik en men vindt dat blijkbaar niet prettig.'
'Wel, ik heb er geen last van hoor', zei ik. 'En bovendien: als iemand naast mij wil gaan zitten, moet hij dat vooral doen. Dik of dun. Maakt niet uit.'
'Dan hoort u tot de positieve uitzonderingen meneer', vertrouwde hij mij toe.
'Ik zal het eens omdraaien, ik vind het een hele eer dat er iemand naast mij wil gaan zitten', lachte ik.
'Ja, zo kun je het natuurlijk ook bekijken. Maar ik denk niet dat er ook maar één iemand daarover zou twijfelen.'
'Nou', zei ik, 'daar zou ik maar niet zo zeker van zijn.'

Ik had blijkbaar zijn nieuwsgierigheid gewekt. 'Vertel?', nodigde hij mij uit.
'Kinderen', zei ik. 'Die willen niet zo graag naast mij zitten.'
'O, waarom niet? Dat kan ik mij toch niets bij voorstellen.'
'U bent ook geen kind.'
'Nee, dat klopt, maar wat is dan de reden?'
'Ik kan blijkbaar wat nors kijken, en dat stoot af.'

Hij keek me van de zijkant aan. 'Nou, ik kan weinig afstootverschijnselen ontdekken', lachte hij.
'Toch heb ik dat. Als ik standaard kijk, dan trekt mijn onderlip iets naar onderen waardoor mijn plooien dieper schijnen te worden en de hele handel in de nors-stand schuift.'
'Doe eens?', vroeg hij. Ik zette mijn "normale" gezicht op en keek hem aan.
'Ja, als ik er zo naar kijk dan kan ik mij voorstellen dat het er voor kinderen wat nors uitziet.'
'Dat bedoel ik.'
'Maar goed, dat heb ik in feite ook. Mijn omvang nodigt ook niet echt uit.'
'Hm, ik denk dat het gezelligheid uitstraalt', zei ik.
'Nou, dan zou ik maar eens met mijn echtgenote praten.' Hij schaterde het uit.

Er kwam nu een man met een wandelwagentje voorbij. Hij stopte even, twijfelde maar liep toen toch naar "ons" bankje.
'Is deze plek nog vrij?'
'Ja hoor', zei de man naast mij voordat ik mijn standaardgrapje kon herhalen.
'Mooi, heel even zitten. Het is best een eind zeulen met zo'n wandelwagen van de Huet naar de stad. Of niet boefje.'
Hij had het tegen een jongetje wat in het wandelwagentje zat en ons zo vanonder de overkapping aankeek.
De vader schoof iets naar voren en drukte de kap naar beneden.
'Zo, nu kan Bertje ons allemaal goed zien, hè Bertje.' Hij aaide hem over zijn bolletje.
Bertje keek en keek en keek... en toen zag ik het gebeuren. Het lipje begon wat te pruilen en voordat de vader ook maar iets kon zeggen, ging het mondje open en begon Bertje enorm te huilen.
Zijn vader boog meteen naar voren en haalde hem uit het wagentje. Het hielp niet. Sterker nog: hij begon nu ook te krijsen.

'Ik geloof dat Bertje het niet zo naar zijn zin heeft', grapte mijn buurman. 'Bertje, wat is er jongetje', probeerde hij. Ook ik boog naar voren om naar het manneke te kijken. Het was alsof er een gaspedaal werd ingetrapt.
'Ik geloof dat ik maar verder ga. Dit komt niet goed', zei de vader ietwat nerveus. Hij stond op, drukte Bertje terug in de wagen, knikte een keer, lachte als de bekende boer en vervolgde zijn weg.
Tien meter uit de kust werd Bertje stil.

Wij keken elkaar aan.
'Tja', zei ik.
'Tja', zei de man.

'U heeft dat niet met anderen? vrouwen bijvoorbeeld?', vroeg hij met een lach.
Ik dacht even na.

'Nou, nu u dat zo zegt.... toen ik mijn vrouw vanochtend in bed aankeek, was het net of ze in een enorme huilbui ging uitbarsten. Ik dacht nog dat het kwam doordat ze in de spiegel keek. Maar ik kom nu toch echt aan het twijfelen...'

Bart

vrijdag 8 december 2017

Slechte nachtrust

'Ik heb niet zo lekker geslapen vannacht' zei ik terwijl ik een enorme gaap ten gehore bracht.
'Moet ik een paraplu opzetten?', vroeg mijn echtgenote grappig.
'Hoezo?' Ik zag de relatie niet helemaal.
'Je spettert met dat gapen', zei ze. 'Er komen druppels naar buiten.' Ik kon slechts mijn schouders ophalen.
'Het zal', gaapte ik maar hield voor de zekerheid toch mijn hand maar voor mijn mond.

'Hoezo heb je slecht geslapen?', vroeg ze.
'Ja, als ik dat wist. Ik denk dat ik te druk ben geweest. Dat heb je wel eens, dat je in je hoofd bezig bent met allerlei dingen.'
'Zoals?', vroeg ze.
'Ja, weet ik veel.' Ik had geen idee.
'Zal de TV wel zijn geweest. Je liep zo te zaniken over Chantal Janzen.'
'Nou, ik ga echt niet slecht slapen van Chantal Janzen. Nou ja, laat ik het zo zeggen: zolang ze niet blijft slapen want dan doe je geen oog dicht.' Ik trok een glimlach.

'Macho, wat zou jij met die Chantal Janzen moeten.'
'Ik? Niks. Haar leukgehalte is te laag. In het begin was het een leuk mens, maar ze is tegenwoordig veel te veel op TV. Overdaad schaadt.'
'Je moet niet zo zeuren. Ik ben fan.'

'Lieve schat, ze wordt niet gewoon voorzichtig over het paard getild, maar er dagelijks vol enthousiasme overheen gesmeten.'

'Jij hebt altijd iets met TV programma's, het is niet goed of het deugt niet.' Ze meende het. Ik vond dat ik het gas nog even vol open moest draaien.

'Sorry hoor, maar wat moet ik bijvoorbeeld met die Gordon die een vent zoekt om te trouwen en ons daarmee lastig valt. Dat deed ik indertijd toch ook niet toen ik met jou trouwde? En wat moet ik met al die stompzinnige verbouwingsprogramma's waar je hondsmoe van wordt, en wat moeten we in vredesnaam met het inmiddels acht-en-tachtigste seizoen met "de Voice of halland". Misschien lag ik daar wel wakker van. Van die Ali B die zijn vader pas begreep toen die bij Yarden in de aula lag, en die andere B artiesten die menen dat ze zoveel verstand hebben van muziek dat ze zich het recht toe-eigenen om anderen de grond in te mogen boren.

'Rustig maar Bart, denk aan je hart.'
'Ik ben alweer rustig. Rustig maar.' Ik nam een slok koffie. Ik was de draad even kwijt. 'Waar hadden we het ook alweer over?'
'Je had slecht geslapen en toen begon je spontaan over de TV programma's te oreren.'

'Toch is het vreemd, want ik heb gisteravond nog een glaasje wijn gedronken. Daar moet je volgens zeggen goed op kunnen slapen. Niet dus.'
Ze begon te lachen. 'Wat zei je? Een glaasje wijn? Volgens mij heb je er drie achterover gewipt.'

'Lieve schat, ik weet niet wat je je in je hoofd haalt: alleen de laatste heb ik genomen om lekker te kunnen slapen. Die anderen waren alleen maar voor de smaak.'

Bart

woensdag 6 december 2017

Decemberactiviteiten

'Zo, we kunnen de eerste decemberactiviteit afstrepen', zei ik met een lach terwijl ik de Sint uit mijn tablet-agenda schrapte.
'Dat is tegenwoordig zo heerlijk simpel. Je pakt je tablet, drukt met je vinger op het agenda-appje, zoekt naar vijf december en kiest "sinterklaas". Daarna druk je op "verwijderen". Laat ik het zo zeggen: zo snel als je hem uit je agenda verwijderd, zo snel kan hij zelf niet het land uitstruikelen.'

'Je bent wel heel erg blij', merkte mijn echtgenote op.
'Ziet het er zo uit?', vroeg ik.
'Ja, het ziet er zo uit', zei ze.
'Mooi, want ik ben inderdaad blij. Dat Sint gesodemieter duurt net een week te lang.'

Ik vind dat echt. Ik bekijk het altijd simpel: aankomst, weekje schoen-scharrelen, aansluitend pakjesavond en dan opzouten.

'Maar goed, we hebben nog meer te doen deze maand, op naar activiteit nummer twee: de kerst. Ik heb voor volgende week zondag de opbouw van de boom ingepland. En ik heb de agenda zo ingesteld dat we een dag voor die tijd een reminder krijgen met een belletje.' Ik genoot van het gemak.
'En voor wanneer heb je de sanering staan?', informeerde ze. Ik schoof met mijn vinger over het scherm. 'Dinsdag twee januari, dan heeft hij ruim twee weken gestaan en dan heb ik het wel gehad. Het raam uit met dat ding.' 

'Je kijkt alwéér blij', zei ze. 'Het kan niet op vandaag. Verder nog activiteiten in jouw planning deze maand?', vroeg ze.
'Oud en nieuw', zei ik.
'Wat zouden we toch zonder jouw tablet moeten. Heb je voor deze activiteit de reminder ook ingesteld?' Ik keek haar aan en stak mijn tong uit.

'Wil je ook nog de buitenverlichting ophangen?', vroeg ik voorzichtig in de hoop dat mij dit bespaard zou blijven.
'Ja, natuurlijk, maar niet meer bij de voordeur. Ik wil ze liever in de tuin. Dan hebben we er namelijk meer kijkplezier van.'
'Oké, meer plezier van. Ik kan er trouwens nog niet zo om lachen want het betekent dat ik stroom aan moet leggen en ik bij God niet weet waar ik het vandaan moet trekken.' Ik voelde het snoer als een strop om mijn nek knellen.

'Niet zo moeilijk Bart, je steekt de stekker hier binnen in het stopcontact en laat het snoertje onder de deur door naar de tuin rollen. Het is maar tien meter en we hebben volgens mij meer dan genoeg snoer.' Ze keek triomfantelijk. Geweldig, zo simpel als vrouwen kunnen redeneren. "Snoer genoeg".
'Al nagedacht over de veiligheid?', informeerde ik droogjes. 'Zoals kortsluiting vanwege het afknellen van het snoer onder de deur?' Ze haalde haar schouders op. 'Beetje creatief Bart, mogelijkheden genoeg. Als je maar wil.'

Tja, en daar ging het nu juist om. "Als je maar wil". De wil ontbrak. Ben je net van die klote sinterklaas af, ligt de volgende hobbel alweer in het verschiet.

'Schat, het kost in verhouding veel te veel tijd. Ik moet de zaak technisch gesproken volledig installeren. Dat betekent geul graven, grondkabel leggen, stopcontacten plaatsen, vervolgens in de meterkast in de gang een extra groep aanleggen en dan tot slot de boel aansluiten en laten keuren. En dat allemaal voor een beetje kerstverlichting in de tuin.'

'Mag ik even de tablet?'
'Waarom?', vroeg ik terwijl ik hem naar haar toeschoof.
'Even een activiteitje inplannen. Hoe doe je dat, eh.. appje, datum kiezen...' Haar vingers schoten over het scherm.
'Wat ga je doen dan?'
'Even kijken, zaterdag zestien december. Ja, hebbes, nu kan ik typen. "Vrouw des huizes boort gaatje in kozijn en prutst snoertje voor kerstverlichting naar buiten". Zo, klaar, dat staat er in.' Ze schoof de tablet weer terug.
'Wil je alleen nog even de reminder instellen? Dan weet ik zeker dat ik het niet vergeet.' Ze gaf een luchtkusje.

Ik voorzie een loodzware decembermaand.

Bart.

maandag 4 december 2017

Memory

'Een pak melk, een yoghurt, een brood en doe maar een potje bruine bonen', riep mijn echtgenote vanuit de keuken. Ik zat aan tafel in de kamer en kreeg de geproduceerde geluidsgolven kraakhelder binnen. 'Gaat dat lukken? Moet je het niet opschrijven?' Ja ja, alsof ik gekke Henkie was. 'Ik ben gekke Henkie niet', riep ik terug. 'Dat kan ik wel onthouden hoor.'  Ze kwam nu de kamer in gelopen. 'Het zijn vier dingen hè', zei ze met een veelbetekenende lach. 'Ja vier, nou  én?'
'Nou ja, vier kan net teveel zijn voor iemand zoals jij. Mannen kunnen gemiddeld maar drie boodschappen onthouden.'
'Hoe kom je aan die wijsheid?', vroeg ik quasi verontwaardigd.
'Stond onlangs in de Margriet. Wij vrouwen kunnen gemiddeld vijf dingen onthouden.' Ze zei het met enige trots.
'Dat kun je vergeten. Jullie komen niet veel verder dan één', sneerde ik.
'O, en hoe kom jij aan die onzin?', vroeg ze. 'Dat heb ik onlangs in de Playboy gelezen, schat' Ik gaf haar een knipoog. 'Melk, yoghurt, brood en bruine bonen. Ik ben weg.'

Toen ik wat later met de kar door de winkel rende, kwam ik hem tegen: De buurman. Hij liep met een briefje en reed eveneens met een karretje door de winkel. 'Hé Bart, ben jij ook op pad gestuurd?', vroeg hij. 'Yep, even paar kleine dingetjes. Jij een hele waslijst?', informeerde ik lachend. 'Ja, ik doe de weekboodschappen.'
'Weekboodschappen?', vroeg ik. 'Ja, wij doen altijd voor de hele week boodschappen. Uh... kaas, melk yoghurt, brood, frisdrank, wijn, kratje bier, pot doperwten, wc papier... je kent het wel', zei hij met een lach.
'Klinkt indrukwekkend', zei ik.

'Jij geen briefje?', vroeg hij.
'Nee, ik kan het nog prima onthouden, het zijn maar vier dingetjes.'
'Zo, knap van je, ik kan er normaal gesproken maar twee onthouden. Bier en borrel. Weet jij trouwens waar hier de blikken soep staan?', vroeg hij.
Ik had geen idee en zei het. 'Geen idee. Ik ga trouwens verder. Succes.'
'Ja, jij ook.' Hij stak zijn duim op.

Melk, yoghurt, brood... ik liep snel door de winkel. Melk, yoghurt, brood eh... Shit. Yoghurt, melk, brood... dat is drie. Ik moest er vier. Ik bleef even staan en besloot tot een rondje winkel. Wellicht dat ik nog een helder moment zou krijgen. Helaas, geen idee. Ik kon natuurlijk even met mijn echtgenote bellen maar dat plan begroef ik meteen weer. Capitulatie staat niet in mijn woordenboek. Maar ja, goede raad... melk, yoghurt, brood... gloeiende gloeiende gloeiende.

Ik dacht even na, pakte toen mijn mobiel, opende de Whatsapp, maakte een foto van de kar en vergezeld met het tekstje "zie je wel dat ik kan onthouden" aangevuld met een knipoog-smiley, stuurde ik hem naar huis. Een minuut later kwam er een berichtje terug. Een duim met de tekst "ik zie de pot bruine bonen niet".
Berichtje terug gestuurd met rode kussende lippen: "Ik ook niet, pot staat achter het brood"

Ik was trots op mijzelf.

Bart

zaterdag 2 december 2017

Het schilderijtje

'Bart, help mij eens even. Ik moet een keus maken en daarbij heb ik jouw creatieve inzicht en verstand nodig.' Aan de andere kant van de telefonische lijn hing een kennisje.

'Wat is het probleem, El?'
Officieel heet ze Elly, maar de intimi mochten haar El noemen.

'Ik wil een schilderij aan de muur maar nu...'
'Heb je behoefte aan iemand die hem ophangt', vulde ik haar aan.
'Nee, laat me nou even. Ik bedoel iets heel anders.'
'Oké , ik hou mijn mond, zeg het maar.'

'Ik wil een schilderij aan de muur tegenover het bankstel. Je kent de situatie, die muur is heel groot maar ook heel kaal.'
'Oké, een schilderij aan de muur. En wat nog meer?', vroeg ik.
'Ik zal je het uitleggen. Ik heb de keuze uit twee schilderijen. Eén van driehonderd en één van vijftig euro'
'Ik zou die van vijftig nemen', zei ik.
'Hoezo?', vroeg ze.
'Nou ja, ik kan me niet voorstellen dat jij in jouw situatie zomaar driehonderd euro aan de muur gaat timmeren.'
'Nee, dat klopt, maar ik krijg hem van mijn moeder.'
'Nou ja, dan is het toch al beslist?', concludeerde ik.
'Nee, dat is het allerminst. Ik wil ook jouw mening. Dus, ik nodig jullie bij deze uit om langs te komen en mij te helpen.'

'Dat moet ik dan eerst even overleggen. Moment.'
Ik liep naar de keuken waar mijn echtgenote bezig was.
'Schat, ik heb El aan de telefoon en die vraagt of we tijd hebben om even langs te komen. Ze staat voor een dilemma.'
'Heeft ze een nieuwe kerel gevonden?', vroeg ze. Ik wees naar de telefoon en plaatste mijn vinger verticaal voor mijn lippen.
'Ik heb ze hier aan de telefoon. Hebben we tijd?'
'Geef maar even.' Ze nam de telefoon over.

'Ik dacht dat je een nieuw neukertje had gevonden en mijn mening wilde horen.'
'Nee natuurlijk niet. Die sleep ik eerst het bed in voordat ik hem in het openbaar aan de muur spijker', zei ze.
Elly legde haar dilemma nogmaals voor.
Met een 'we komen eraan', knopte mijn echtgenote uit.

Een half uurtje later stonden we aan de andere kant van Doetinchem, in de huiskamer bij Elly. Op de bank lagen een tweetal schilderijen.
Ik keek ernaar en maakte binnen één seconde al een keus.
'En, wat vind je ervan?', vroeg ze aan mij.
'Ik ga voor keuze drie', lachte ik.
'Kom op Bart, links of rechts.'
'Geen van twee.' Ik meende het oprecht.

'Ik vind die linkse mooier', zei mijn echtgenote.' Bart, hou hem eens tegen de muur?'
Ik pakte hem op en hield hem tegen de muur. 'Lijkt het wat?', vroeg ik.
'Ik vind jouw kop mooier', klonk het vanaf de bank.
'Dank u', zei ik en legde hem terug. Vervolgens pakte ik de ander.
'Ja, die staat beter', klonk de jury.
'Mooie abstracte kunst', voegde mijn eega toe.

'Oké', zei ik, 'dat is dus beslist. Wat moest deze kosten?'
'Deze is driehonderd', zei ze.
'Pardon? Deze driehonderd euro? Ik dacht die eerste.'
'Dat maakt niet uit, ik zei al dat mama betaald.'

'Beste El, je maakt me toch niet wijs dat die ingelijste pi.. ehhh urinevlek hier driehonderd euro kost?'

Ze knikte met een stevige lach.

Ik voelde op dat moment mijn blaas vollopen met vele liters puur goud.

donderdag 30 november 2017

Heilig bezoek.

Hij komt dit jaar bij ons op visite: Sinterklaas en zijn personeel. Ik hou het met opzet stil om te voorkomen dat we hier Dokkumse toestanden krijgen inclusief een wegblokkade. Daar zitten wij niet op te wachten. En zeker kleinkinderen niet die nu al behoorlijk opgefokt zijn. Mocht er zich al een demonstrant op de stoep wagen, dan moet deze voor zijn leven vrezen. En dan niet vanuit de fysieke invalshoek, maar puur vanuit gedrag. Zet deze kinderen op vol vermogen één minuut bij zo'n demonstrant en hij loopt gillend naar huis. Overigens geldt dat niet alleen voor de tegenpartij.... Ook de Sint heeft daar soms last van.

Ooit vond de familie dat ik wel eens geschikt zou kunnen zijn voor het ambt van sinterklaas. 'Je hebt je postuur helemaal mee', werd er enthousiast geroepen. Nou, lekker hoor. Dikke buik, kromme rug en een afgeleefde kop. 'Alsof je ervoor bent gemaakt.' Ik hoor het ze nog roepen. Op de vraag of ik wel de aangewezen persoon was om gevoelige gesprekjes met kinderen te voeren, kwam een simpel antwoord. 'Flinke neut erin en het lukt ook jou.'

Tja, toen ik uiteindelijk vol veren was gestoken, ging ik overstag en werd ik ingelijfd. Ik ging met mijn twee zeer ervaren knechten visites rijden. Ofschoon al de nodige jaartjes geleden, bleek het respect voor de Sint toen al volledig verdwenen. Er werd flink aan de stoelpoten van het bevoegde gezag gezaagd. Nou ja, gezaagd, zeg maar geknaagd want bij de eerste de beste familie waar ik mij meldde ging het al mis. Ze hadden twee van die keffende kuttelikkertjes in huis die enthousiast aan mijn enkels begonnen te knabbelen. Toen ik ze vriendelijk lachend een rotschop wilde geven, schoot mijn mantel los en stond ik in mijn hemd. Weg gezag. Weg Sint.

Bij één van de volgende gezinnen was het geloof in mij, voorzover ik dat zelf al niet gedurende de avond had verloren, volledig verdwenen. Een tweetal bengels van een jaartje of tien, waarvan de vader en moeder nog heilig geloofden in de opvoedkundige en corrigerende kracht van de Sint, namen een loopje met mij. Ik had het idee in de beklaagdenbank te zitten waar ik werd blootgesteld aan een kruisverhoor. Waar of de nieuwe spelcomputer was verstopt. En graag een beetje snel opheldering want de heren wilden aan de gang. Ik meende nog iets van een "oude zak" op te vangen. De ouders lagen behalve krom van de alcohol ook nog in een onnatuurlijke houding van het lachen.

Tijdens het laatste bezoekje werd het mij al snel duidelijk dat de familie onderling ruzie had en de Sint naar verwachting vrede kwam stichten. Er werd mij bij binnenkomst een boekje met gedichten in de handen gedrukt met het verzoek vooral het tweede gedichtje hardop voor te lezen. Het ging over ome Jan, een zoutwatermatroos die stevig naast de pot had gepist en nu via de Sint anoniem op zijn nummer moest worden gezet. Bij regel twee had ik hem door. Je wil niet weten wat je allemaal kunt rijmen op "nut". Of ome Jan blij was met de opblaaspop die in het doosje zat kon ik niet pijlen. Het gedichtje klopte in ieder geval wel: "tegen verveling in de hut, schenkt Sint je een rubberen trut". Er waren overigens geen kinderen aanwezig bij dit "familiediner". Die vierden Sinterklaas bij de voetbalclub.

Ofschoon ik direct na dit bezoekje ben gestopt, ben ik nog altijd begaan met zijn lot. Ook voor het aanstaande bezoek. Ik heb dan ook de nodige maatregelen genomen. Hij stalt zijn auto bij aankomst meteen in de garage en gaat de deur op slot. Hij wordt vervolgens onder begeleiding in zijn stoel gezet, er gaat een hek omheen, de gedichtjes worden eerst gescreend, gedurende zijn aanwezigheid geldt er een drooglegging en een demonstratieverbod.

Tot slot wil ik van hem een Verklaring Onbesproken Gedrag en van de Pieten een echtheidscertificaat.

Ik laat niets aan het toeval over.

Bart

dinsdag 28 november 2017

Bratwurst

'Kijk nou toch eens wat leuk', zei mijn echtgenote. We stonden voor een met hout opgetrokken kraampje op een kerstmarkt in Duitsland. 'Ja hoor, enig', zei ik ietwat afwezig want mijn aandacht werd getrokken door een meer dan verleidelijk reukspoor wat ergens op de markt werd geproduceeerd en uiteindelijk bij mijn neus terecht kwam. De geur kwam onmiskenbaar van een bratwurst en ik keek nerveus om mij heen op zoek naar de oorsprong. 

Bratwursten doen namelijk iets met mij. Ze zorgen ervoor dat mijn maag zich anders gaat gedragen dan dat je van een normaal opererende maag mag verwachten. Hij draait, begint vervolgens een rek en strekoefening en blijft dan met de ingang naar boven gericht schreeuwen om aandacht. 'Vul mij, vul mij', hoorde ik hem knorren. Bovendien voelde ik dat hij mij probeerde te chanteren met een opkomende boer. 

'Vind je het leuk?', informeerde mijn echtgenote opnieuw. Ze stond nog steeds met het houten dingetje in haar vingers en de verkoopster tikte ongeduldig op het in elkaar geknutselde toonbankje.
'Ja hoor, geweldig. Koop nou maar want dan kunnen we verder.' Ik had helemaal geen zin in discusies rond een in mijn ogen totaal overbodig versiersel wat eerst ergens in de vensterbank zou belanden om vervolgens na kerst in de vuilnisbak te eindigen. Maar goed, ik zit iets anders in elkaar dan mijn echtgenote.
'Vul mij, vul mij', hoorde ik vanuit de krochten van mijn lijf.

'Heb je weer eens haast?', vroeg ze geirriteerd. 'Nee hoor', probeerde ik geruststellend te klinken. Maar zoals al gemeld doet zo'n bratwurst iets met mij. En blijkbaar ook met de manier waarop ik praat. 'Je klinkt heel raar', zei ze.
'Fünf Euro', riep de verkoopster.
'Bart, vijf euro. Betaal jij even, ik ben schoon.'

'Vul mij, vul mij', de geur en drang werden bijna ondraaglijk. Ik trok mijn portemonnee en stopte hem na een korte blik ook meteen weer terug. 'Laat mij nog eens even kijken naar dat dingetje?' Ik graaide het uit haar handen. 'Vijf euro?', vroeg ik toen. 'Dat is veel te veel voor zo'n beschilderde wasknijper.'
'En je vond hem leuk', zei ze. 'Jawel, maar niet voor vijf Euro. Viel zu teuer', riep ik naar de verkoopster die in beweging kwam, het ding uit mijn vingers trok en ietwat geïrriteerd terugzette tussen de rest van de prullaria.

'Nou ja zeg, Bart, heb ik hier ook nog wat in te brengen?', vroeg ze verbouwereerd. 'Ik wil dat ding kopen.'
'Schatje, het is troep. Het is slecht op het voetje gelijmd en de verf is nog nat.' Ik begon overdreven met mijn vingers langs mijn broek te wrijven.
'Vul mij', hoorde ik opnieuw. Er borrelde nu ook een lichte boer.
'We gaan', besloot ik en trok haar aan de arm mee.

'En wat nu?', vroeg ze nog steeds boos. 'Eerst eten', zei ik. 'Daarna kijken we nog wel naar iets leuks.'
Ik volgde het spoor richting bratwurstkraam die ik binnen dertig seconden in het oog kreeg.

'Zwei Bratwurst mit ein Brötchen', bestelde ik.
'Sieben Euro bitte.' De man hield zijn hand gestrekt over de toonbank. Ik trok op theatrale wijze mijn portemonnee... 'Shit, schat, ik heb maar vijf euro. Heb jij nog?', vroeg ik. 'Nee, ik ben schoon, dat zei ik je toch.'
'Oké, jammer, dan kan ik er maar één kopen', zei ik. Mijn maag boerde nu iets van naderende tevredenheid.

'Ein Bratwurst ohne Senf bitte', riep ze naar de man voordat ik iets kon zeggen.
'Ohne Senf?', vroeg ik verbaasd. 'Ja, ik hoef geen mosterd. Trouwens, als jij nog trek hebt, een eind verderop heb je een bank. 'Doe mij maar even die laatste vijf euro van je.' Ze gaf me een veelbetekenende knipoog.

Ik ben snel weggerend. Zo'n bratwurst doet namelijk iets met me. Soms hele rare dingen.

Bart
 

vrijdag 24 november 2017

Klussen

Omdat ik tegenwoordig wel eens wat tijd over heb, komt het wel eens voor dat ik in de middag ietwat vermoeid op de bank plof, televisie aanzet en vervolgens een beetje dom naar het platte scherm kijk. En vooral dat "dom kieken" past over het algemeen goed bij het menu wat de geachte televisie-makers op dat moment serveren.

Zo schoof ik een zender binnen wat in de catagorie "kijkcijferkanon" valt. Ik heb het dan over het een of andere klusprogramma waarbij een paar onverlaten aan de slag gaan om het huis van de kandidaten op te leuken. Ik noem het maar kandidaten want ik kan niet aan de indruk ontkomen dat je vooraf door een flinke commerciële balotagecommissie wordt getrokken alvorens Ed en Willem Bever bij jou op de stoep staan. 

Het programma schijnt al een aantal jaar hetzelfde principe te kennen maar ik zag het nu voor het eerst. Voor de kritische mens, waar ik mijzelf toe reken, was het uiterst vermakelijk. De presentator belt op het adres aan, de bewoner doet "verbaasd" open en nadat de cameraman, die al lang binnen stond, een stapje aan de kant had gedaan, werd hij binnengeloodst. Ach en wee want het huis was wel heel erg aan een opknapbeurt toe. En, heel verrassend, het setje kon er zelf niet goed uitkomen hoe ze het moesten opleuken. Tja, die discussie ken ik persoonlijk ook.

De bewoners werden nog even aan het werk gezet want ze moesten een "moetbord" maken. Ik begreep niet helemaal wat dat moest voorstellen, maar dankzij mijn inmiddels aangeschoven echtgenote werd hef mij al snel duidelijk. Het bleek het een "moodboard" te zijn. Op zijn Hollands: een stemmingsbord. Ik denk dan bij mijzelf "noem het dan ook zo"  want we wonen in Nederland. Dit zijn overigens van die programma's waarin ze hebben bepaald dat de ouderlijke slaapkamer "masterbedroom" moet heten. Maar goed, terug naar het programma op het scherm.

Nadat er een flinke relnicht het hok binnen was gejaagd, een bezoekje werd gebracht aan een woonwinkel in Zutphen en er vervolgens een onzinnig plan werd gepresenteerd, mochten de klussers aan de gang. Ondertussen werden de eigenaren van het pand, die ergens in de stad aan de koffie zaten, voorzien van sumiere informatie in de hoop dat ze heel erg ongerust zouden worden. Dat is leuk.

Toen ik vanwege het verder sukkelende programma langzaam in slaap dreigde te zakken, kwam dan toch nog het eindresultaat in beeld. De meningen waren bij ons op de bank verdeeld: mijn echtgenote vond het geweldig, ik een ramp. De bewoners werden nu naar binnen gesleept en moesten volgens het contract roepen dat ze het geweldig vonden. De geoefende "wouws" en "gaafs" kwamen er vrij natuurlijk uit. Ter afsluiting werd de relnicht op het toneel getoverd, vervolgens nog even flink gekust en mocht hij de voorgeprogrammeerde lofuiting tot zich nemen.

'Leuk programma hè Bart', zei mijn echtgenote enthousiast. Ze stak veelbetekenend haar tong naar mij uit.
'Geweldig schat, ik kan haast niet wachten op de volgende aflevering.'

Ik heb vervolgens mijn benen op de bank getrokken en ben weggezakt in mijn "mancave". Zo mag ik van die beunhazen mijn eigen plekje voortaan noemen. 

Ik ben ze diepe dank verschuldigd.

Bart