Totaal aantal pageviews

dinsdag 19 september 2017

Verloren discussie

'Wilt u een klein stukje opschuiven, meneer?', vroeg de caissière.

Ik stond aan de koffie in een tankstation en blijkbaar ook in de weg. We waren op de motor op doorreis naar Noord Holland en hadden vanwege een pijnlijk achterwerk en een drukkende blaas behoefte aan een momentje rust.

'Jazeker', zei ik al blazend, want de koffie was behoorlijk warm.
Ik schoof iets aan de kant.

Ze zette nu een grote mand met in plastic verpakte broodjes op het tafeltje voor ons en opende de deur van een automaat. Eerst haalde ze er een aantal broodjes uit. Toen werden de verse broodjes erin geduwd en vervolgens ging het oude brood er weer voor.

'Aha, dus zo doen jullie dat', zei ik.
'Hoe bedoelt u?', vroeg ze.
'Zoals ik het zeg. Zo belazeren jullie de kluit. In plaats van de oude broodjes te vervangen door nieuwe, worden de nieuwe achter de oude gezet.'

'Ja meneer, zo doen we dat. We gooien geen broodjes weg.'
'Nee, dat snap ik, maar de kreet "dagverse broodjes" op de automaat klopt niet', zei ik.

Mijn vrouw stond al een beetje met haar hand te wapperen.

'Nou meneer, wij belazeren niemand hoor. Er is niks mis met deze broodjes.' Ze keek wat gepikeerd.
'Nee, ze zullen best nog wel te kanen zijn, maar als je op de automaat zet "vers" dan moeten ze ook "vers" zijn. Of haal die tekst eraf.'

'Nee, als we dat eraf halen, zakt de omzet', wist ze. 'En dan wordt de baas niet blij.'

'Drink je koffie op, dan gaan we', zei mijn echtgenote.

'Ik vind ze ook best duur', zei ik toen ik de prijs ontdekte.
'Valt wel mee, toch ? Drie euro vijftig voor een belegd broodje is normaal', wist ze. 'Ga maar eens bij een cafetaria een broodje halen.'

'Nou ja, drieënhalve euro voor een oud broodje....'

'Dan koopt u toch geen broodje?' Ze haalde onverschillig haar schouders op.

Mijn echtgenote stond me nu flink te manen. Maar ik had beet en dan laat ik niet snel los.

'Stel dat jij in de supermarkt een pak yoghurt wil kopen en je pakt het voorste pak wat nog één dag houdbaar blijkt te zijn en daarachter echter ontdek je een pak wat nog zeker een week goedblijft, dan koop je die toch?'
Ik voelde een naderende overwinning op punten.

'Ik eet geen yoghurt'.

Mijn echtgenote trok een enorme glimlach en ik meende zelfs te zien dat ze een stukje tong naar mij uitstak.

'Ik moet nog even naar het toilet', vertrouwde ze me zachtjes toe.
Ze liep naar de deur van het toilet, voelde, maar die zat op slot. Op de deur stond een sleutelverwijzing naar de balie.
Daar was het meisje van de broodjes inmiddels teruggekeerd.

'Mag ik misschien de sleutel van het toilet?'

'Helaas mevrouw, de sleutel is zoek.'
'De sleutel zoek?'
'Ja, iemand heeft hem gisteren gebruikt maar niet teruggebracht.'
'Hebben jullie achter de balie misschien een toilet?' Ze boog zich naar voren. 'Ik moet heel nodig.'

De caissière keek met enige arrogantie in mijn richting en dacht blijkbaar na.

Toen nam ze een besluit: 'Nee mevrouw, dat kan helaas niet. Daar kunnen we niet aan beginnen. Het toilet is er alleen voor het personeel. Eindje verderop is een restaurant en daar kunt u vast terecht. En misschien nog een tip voor uw man: ze verkopen daar ook "verse" broodjes, maar dan voor vier euro stuk.'

Bij het woord "vers" maakte ze met haar vingers van die irritante aanhalingsteken-gebaren aan weerskanten van haar hoofd.

Toen pakte ze een doekje en begon overdreven de balie te poetsen.

Iets zei me dat ik buiten enorm op mijn duvel zou krijgen.

Bart

donderdag 14 september 2017

Sekstaboe

Vanochtend las ik een interview in de krant met Goedele Liekens. Dat is die Belgische sexuoloog die blijkbaar haar eigen land is ontvlucht en nu bij ons onrust komt stoken in het echtelijke bed. Wij doen het allemaal niet goed want volgens madam blijkt uit recent onderzoek dat de helft van onze vrouwen geen orgasme krijgt tijdens "de daad". Goedele meldt het simpeler: de helft van het vrouwspul komt tijdens de seks niet klaar.

Ik vraag me dan meteen af wat we met deze informatie moeten. Volgens Miep Kraak rust er een taboe op en moet er iets aan worden gedaan om het te doorbreken. We moeten er over leren praten want blijkbaar gebeurt dat tegenwoordig niet. Dan vraag ik mij op mijn beurt weer af dat als niemand er over praat, hoe ze dan aan die informatie komt. Ik denk zelf dat het anders zit.

Goedele haar schatkiske jeukt en dus ontstaat behoefte om hem weer eens te vullen. Dus roep je iets onzinnigs en zorgt ervoor dat het in de krant komt. Dat is fase één. Vervolgens verschijn je één dezer dagen op TV, ik denk bij Umberto, en blaas het veronderstelde probleem nog een keer fors op. Dat is dan fase twee.

Blijft over fase drie. Die komt dan aan het eind van het programma waarin ze waarschijnlijk met een zelfgeschreven boekje komt met instructies hoe je het dan uiteindelijk voor elkaar kan krijgen. Dat boekje kun je dan in de reguliere boekhandel kopen.

Vervolgens wordt het programma onderbroken voor reclame waarin het werkje wordt getoond als een cadeautip voor de komende kerst. Stille nacht, heilige nacht. Kling klokje klingelingeling..

Voor mij is het allemaal zo klaar als het bekende klontje. Ik vraag mij dan ook af wat er überhaupt nog aan taboes te doorbreken valt. We hebben de jaren zestig gehad waar zo'n beetje iedereen het met iedereen deed, emancipatie, Dolle Mina's, porno op tv, sexspeeltjes op de markt, vijftig tinten grijs op het nachtkastje...

Volgens Goedele beschikt elke vrouw over een knop. En dat is maar goed ook want dan kan elk individu zelf bepalen of ze hem aanzet dan wel uit laat staan. Daar hebben ze deze Belgische BonBon niet voor nodig.

Toch had ze op één onderdeel wel gelijk. De echtparen die al jarenlang samenzijn hebben er minder problemen mee. En dat kan ik me ook wel iets bij voorstellen. Het heeft vast te maken met de fiets waar we het ooit op hebben geleerd. Die wordt niet meer gebruikt en staat romantisch te roesten tegen de boom.

Bart

Brompot september 2017

woensdag 13 september 2017

De topman

'Ik vraag mij altijd af wat ermee wordt bedoeld. Met het woord topman. Is dat nou een man-aan-de-top van bijvoorbeeld een bedrijf of is dat een topman omdat hij in vergelijking met anderen de afwas beter doet. Ik heb hier altijd moeite mee.'

'Wat bedoel je ?', vroeg mijn echtgenote.
'Hoe zou jij mij typeren als ik je vertel dat ik een topman ben?'
Ze keek me aan met een blik van "wat heb je nou weer uitgedacht".

'Hoe bedoel je dat nou precies?'
Ik herhaalde mijn vraag.

'Wil je soms een kopje koffie?', vroeg ze.
'Ik bedoel het serieus. Ik lees namelijk iets in de krant over de topman van Alliander. Dat is dat bedrijf waar wij elke maand een rekening van krijgen.'

'We krijgen wel meer rekeningen.'

'Ik bedoel dat bedrijf wat iets met energietransport doet. Van die hoge masten waarvan ze in de omgeving net nieuwe hebben neergezet.'
Ik maakte met mijn arm wat ondersteunende bewegingen. Ze haalde haar schouders op.
'Ik snap het nog steeds niet, maar dat is wel vaker met jou. Koffie?'

'Ja graag. Ik lees net in de krant dat de topman van Alliander vijf ton meekrijgt omdat anderen niet meer met hem willen werken.'
'O, ik had op het nieuws begrepen dat hij wegging omdat hij de baan te zwaar vond en aan iets anders toe was', zei ze.
'Dat klopt', zei ik. 'Hij had een jaartje vrij en zijn besluit stond eigenlijk al vast.'

'En waarom is het nu anders?'

'Hij was vergeten de kleine lettertjes in zijn contract te lezen. Als hij namelijk zelf ontslag zou nemen, dan zou hij inderdaad een andere uitdaging moeten zoeken: wekelijks met een tasje naar de voedselbank.'

'Ja, dat is natuurlijk niet handig. Niet echt een topman-actie', vond ze.

'Nee, en dus is hij gaan lezen en blijkbaar stond in zijn contract dat hij vijf ton mee zou krijgen als hij ontslagen zou worden. En dan heb je als topman het voordeel dat je dat heel gemakkelijk voor elkaar krijgt. Je regelt een dinertje op kosten van de zaak en schop flink stennis in de hut. Vervolgens wil niemand meer met je samenwerken, iedereen dolblij dat je opzout en jij krijgt een bos bloemen in je hand en als toetje vijf ton op de bank.'

Ze dacht na. Dat kon ik zien.

'Hoe zit dat eigenlijk bij ons?', vroeg ze na een poosje.
'Wat bedoel je?'
'Staan er ook kleine lettertjes in ons trouwboekje?'
'En wat zou je daar dan mee moeten?'

'Nou ja, voor vijf ton...'

Bart

Copyright Brompot september 2017















zaterdag 9 september 2017

Kassageduld

Ze stond voor me in de rij bij de kassa en was druk met het plaatsen van haar boodschappen op de band. En dat duurde wel even want de kar was behoorlijk vol en de band te kort. Meestal begin ik dan wat onrustig te worden omdat ik een aangeboren weeffoutje heb wat zich altijd bij de kassa openbaart: kassafobia. Ik voel me dan heel erg opgesloten in het laantje zo tussen de kassa's en wil dan het liefst zo snel mogelijk de winkel uit.

Ik keek dus wat onrustig naar de kassavorderingen van de caissière en het stouwwerk van de dame voor mij. Ze was van ruim over de middelbare leeftijd en had naar mijn idee een verjaardag of zoiets in het verschiet. En dat bleek ook want toen ze aan de beurt was, ging ze eerst over tot een uitvoerige uitleg van haar inkoop-doel.

'Ik ben morgen jarig', zei ze.
'O, leuk, alvast gefeliciteerd. Heeft u de bonuskaart bij de hand?' Vroeg de caissière praktisch. Ze trok haar portemonnee en plukte de kaart tevoorschijn.

'Ja, zo'n verjaardag is wel leuk, maar ik ben net verhuisd en zit in zo'n nieuwbouwwoninkje. Net veertien dagen geleden opgeleverd. Buiten is het nog ene grote zand en moddervlakte en alles loopt naar binnen.'
'Ja, dat is vervelend', zei het meisje.

Ze keek nu mij aan. 'Kent u dat? Net nieuwe vloerbedekking en dan zo'n zootje bij de keet. Meneer, ik heb vier kleinkinderen. Dan weet u vast al genoeg.'
Dat wist ik niet maar had helemaal geen zin om de benodigde kennis te vergaren.

'Kunt u alvast wat in uw tas pakken?' Vroeg de caissière. 'Ik kan uw boodschappen niet meer kwijt.'

'Het is wel een mooi huis, maar als iedereen morgen komt, dan is het aan het eind van de dag een ruïne.' Ze pakte nu wat spullen in haar tas.
'Ik denk dat mijn twee broers allebei komen. Met hun vrouw. En dan natuurlijk Zus. En dan hun kinderen weer met de kleinkinderen. Ik heb er vier. Wel lief hoor, maar ze maken zo'n rommel. En eh, wie ben ik nu nog vergeten.' Ze dacht na. De handjes van de caissière stonden stil en die van mij begonnen vanwege de weeffout flink te jeuken.

'Twee broers, dat is twee.' Ze gebruikte haar vingers als telraam. 'Vrouwen, dat is vier. Zus is vijf. Kinderen van zus is twee met aanhang is vier, kom ik op negen. En dan ik nog. Dat is tien. En dan nog vier kleinkinderen. Dat is veertien. Volgens mij ben ik toch nog iemand vergeten. Broers, aanhang, zus, kinderen, kleintjes, ikzelf.'

'Uw man misschien?', ik deed toch nog een aanvullende duit in haar zakje in de hoop dat het rijtje nu compleet was en ze snel haar biezen zou gaan pakken.

'Mijn man ? Ach ja, natuurlijk. Die was ik vergeten. Het beste paard in de stal. Hij zit buiten in de auto te wachten want hij kan niet tegen drukte. En dan is zo'n kassa natuurlijk niet bevordelijk voor zijn innerlijke rust.'

Dat herkende ik volledig. Ik had inmiddels mijn pak melk op de band gelegd en wachtte ongeduldig op het afrekenmoment van mijn voorgangster. Die kwam korte tijd later en nadat ze was overladen met vragen rond zegeltjes voor etentjes, uitjes, pannen, sparen en weet ik wat voor een rotzooi er nog meer via de kassa wordt aangeboden, vertrok ze.

'Mag ik uw bonuskaart, meneer?', vroeg de caissière zichtbaar opgelucht.
'Ik ben morgen ook jarig', zei ik met een knipoog wijzend op het pak.

'Alvast gefeliciteerd', zei ze.
Ik smoorde de daarop volgende zegeltjesvragen in de kiem, betaalde het pak melk en verliet met hoge snelheid de winkel.

Terwijl ik op de parkeerplaats naar de auto liep, zag ik ze staan. Haar man laadde de boodschappen in de auto. Zij staarde stilletjes naar haar tien vingers die ze volledig opengevouwen voor zich hield.

Ik hield het op een rekenfoutje.

Bart

Copyright brompot september 2017

vrijdag 8 september 2017

groene thee

We zaten even uit te puffen op een terrasje op het Simonsplein. De dienstdoende serveerster stond aan het ietwat gammele tafeltje om de bestelling op te nemen.

'Mag ik een kopje koffie en voor haar....' Ik keek mijn echtgenote aan.
'Doe mij maar een kopje thee.'
'En welke thee wilt u mevrouw?'
'Eh, heeft u groene thee?'
'Groene thee voor mevrouw en kopje koffie voor meneer.'

Ze toetste het in een soort van telefoon, stak het ding vervolgens in een houdertje die aan haar broeksriem hing, en liep naar binnen.

'Groene thee, wat moet ik me daarbij voorstellen?', informeerde ik.
'Nou, gewoon, groen van kleur en een apart smaakje.'
'Dat moet dan vol kleurstof zitten', stelde ik vast.
'Hoezo?'
'Nou ja, theeblaadjes zijn niet groen als ze worden geplukt.'
'Hoe weet jij dat?'
'Kom op, dat weet jij toch ook wel. Theeblaadjes zijn zwart.'
'Dat is helemaal niet waar. Het zijn gewoon blaadjes aan een struik. En die zijn groen. Niet zwart. Groen.'

'Het is echt weer van die moderne troep. Van die dampende geitenharensokkenthee. Het zou me niet verbazen als het daarvan wordt getrokken.'
Ik trok een vies gezicht.
'Het is hardstikke gezond. En dat is bewezen', wist ze.
'Door de Douwe Egbers zeker. Ik ken dat soort onderzoeken. Om de één of andere reden is de uitkomst altijd goed voor het bedrijfsresultaat.'

De serveerster kwam eraan. 'Een koffie en een groene thee.' Ze zette het op het tafeltje.
Ik graaide snel het zakje van het schoteltje en las de omschrijving.

'Luister goed: ik lees voor. Daarna mag je beslissen of je toch niet liever iets anders wil.'

'Groene thee heeft een anti-bacteriële werking.
Groene thee vermindert mogelijk misselijkheid, pijn en stress.' Ik keek haar aan.
'Daarnaast helpt groene thee bij het versnellen van de stofwisseling.' Dat is volgens mij niet nodig. Dat werkt prima.
'Een stofje in groene thee oxideert vet, zodat het lichaam vet makkelijker kan gebruiken als energiebron. Dit kan ondersteunend werken bij het afvallen.
Groene thee bevordert de nachtrust waardoor je overdag minder vermoeid bent.
Als je het gorgelt dan kan het zelfs helpen bij het voorkomen van verkoudheid.
Groene thee is ook een zeer effectief mondwater. Iets voor je moeder.'

Ik legde het zakje terug.

'En?', vroeg ik, 'ga je dit drinken?'
Ze pakte het zakje, scheurde het open, haalde het builtje eruit en hing het pontificaal in het kopje.

'Verder nog iets te zaniken?', vroeg ze.
'Nee, ik niet. Hoezo?'
'Dan gaan we het nu over jouw koffie hebben.'
'Niet nodig. Ik weet dat koffiedrinken slecht is voor hart en vaten.'
'Waarom drink je het dan?'
'Omdat bijna al het slechte lekker is. Dáárop doorbordurend: die groene draakthee van jou moet dus niet te hachelen zijn.'
Ze beperkte zich tot een glimlach, zette het kopje aan haar lippen, blies wat hitte weg en nam een nip.
'Hmmmm.'
'Ja, hmmmm. Wat doe je weer overdreven !'

Toen we wat later aan de afrekening toe waren en de serveerster met een bonnetje bij ons tafeltje stond, bekeek ik kort het papiertje en gaf hem toen terug.
'Niet goed?', vroeg ze.
'Nee, ik wil graag een gesplitste rekening.' Ze keek me evenals mijn echtgenote verbaasd aan.

'De koffie wil ik wel betalen, maar die groene zut mag je rechtstreeks bij de Menzis in rekening brengen. Dat zit vast in het basispakket.'

Van mijn vrouw kreeg ik een schop tegen mijn schenen.
Ik heb het uiteindelijk toch maar voorgeschoten. Ik verreken het wel.

Bart

Copyright brompot september 2017

donderdag 7 september 2017

Pensioenleven

'Goh, hoorde je dat?'

'Wat?', vroeg mijn echtgenote na een korte indaalpauze.
'Op de radio. Dat Monique, de vriendin van André Hazes, niks meer met Rachel te maken wil hebben.'

'Met wie?', vroeg ze. Ze zat de krant te lezen.
'Rachel, de weduwe van zijn vader.'
'En wat moeten we daarmee?'.
'Niets. Maar het is toch triest dat je vriendin niks met je moeder te maken wil hebben.'
'Nee, best niet', vond ze.

Ze hield nu haar vinger bij een regel en keek op.
'Wat is dit voor een stom antwoord?', vroeg ik.
'Wat is dit voor een stompzinnig onderwerp?', kaatste ze terug.

'Dit is sociaal nieuws. Heel wat beter dan dat geleuter over de kabinetsformatie.'
'Bart, sinds wanneer interesseer jij je voor dit achterlijke gezanik over de familie Hazes? Doe me een lol zeg'

Nu ketste ik hem terug.

'Sinds wanneer interesseer jij je voor Haagse zaken?'
Ze plaatste opnieuw haar vinger op een regel en keek nogmaals op. 'Sinds ik ben getrouwd met een Hagenees. Bijna veertig jaar geleden.'

'O, ik doelde op de formatie. Maar goed. Fijn te horen dat je tenminste nog interesse in mij hebt.'
'Heb je soms iets nodig, Bart? Aandacht?'

'Kom op zeg, het is toch gewoon Godsgeklaagd dat die familie steeds zo in het nieuws is. Waarom worden ze niet met rust gelaten?'
'Omdat ze dat zelf zo willen. Aandacht, ze schreeuwen net zoals jij om aandacht.' Ze legde een gevoelige nadruk.
'Ik kan me niet voorstellen dat ze met hun hele hebben en houwen in het nieuws willen', besloot ik.

'Ik wel. Die Monique is een muts, André een groot kind en laten we het vooral niet over die Rachel hebben.'
Ze dook weer terug in de krant.
'Nou ja zeg, haal even de familie Hazes door het slijk. Ze kunnen zich niet eens verdedigen.' Ik vond er wel iets van.
'Verdedigen? Nou dat plezier gun ik ze in geen geval.'

'André kon best goed zingen. We hebben er zelfs cd-tjes van', herinnerde ik mij.
'Als hij het bij zingen had gehouden was er niks aan de hand geweest en had de roddelpers er niets over te melden gehad.'
'Toch vind ik het sneu.' Ik meende het.

Ze schudde haar hoofd.
Ik keek naar het tafereeltje voor mij op en aan tafel. Krant, kopje koffie, ochtendjas... Ik gaapte, pakte het lepeltje en roerde zinloos door mijn koffie.

'Verder nog iets te melden?', vroeg ze nadat ze de krant had dichtgevouwen en haar kopje pakte.
Ik knikte.
'Sieneke van sha-la-la-li is zwanger van de tweede.'

Ze keek me aan alsof ik van Mars kwam aangevlogen, zuchtte een keer diep en nam toen nóg een slokje.

'Ik ben elke dag weer blij dat je met pensioen bent gegaan, Bart. Ik ervaar het als een enorme verrijking van mijn leven.'

Bart

Copyright Brompot september 2017





woensdag 6 september 2017

Een limburgse pin

'Ge moet de pin doen', zei een op de stoep passerende man. Hij zwaaide ter ondersteuning zijn vinger wat stuurloos heen en weer in mijn richting.
Ik begreep niet goed wat hij bedoelde en vroeg om een herhaling. Die gaf hij niet want hij liep, achtervolgt door zijn waggelende bejaarde vrouw, verder. Zij droeg een zwarte handtas die ze met de draagband om haar nek had geslagen en met haar arm vast omklemde. Vermoedelijk werden alle polissen en het totale vermogen uit het diepe zuiden meegezeuld. Je kunt nooit weten.

Wij stonden net met de fiets aan de hand klaar om op te stappen en huiswaarts te rijden.

'Wat moest die vent?', vroeg mijn echtgenote terwijl ze de trapper goed zette.
Ik haalde mijn schouders op.
'Volgens mij is het een verdwaalde limburger. Zo'n oude cokes-klopper die een dagje met de bejaardenclub de achterhoek bezoekt. Tenminste, hij klonk als een Limburger: zo zangerig en volledig onverstaanbaar. Hij had het over de pin waar ik iets mee moest of zo.'

'De pin? Waar is je portemonnee?', vroeg ze geschrokken.
'Hier.' Ik trok hem uit mijn kontzak.
'Zit je pasje er nog in?'
Ik klapte hem open.
'Ja, zit er nog gewoon in.'

'Heb je je pincode misschien laten zien, toen je daarnet afrekende. Bij de Appie.'
'Weet ik veel. Ik heb gewoon gepint.'

'Ja, dat snap ik ook wel, maar ik heb je al zo vaak gezegd dat je ervoor moet gaan staan.'
'Dan kan ik niet zien wat ik intoets.'
'Dan hebben we nu de poppen aan het dansen.' Ze liep rood aan.
'Ben je gek, dat bedoelde hij vast niet. Wat moet hij met mijn pin.'
'Hij niet, maar misschien een ander die erachter stond en wat die limburger heeft gezien. Moeten we niet even achter hem aan om te vragen wat hij bedoelde?'
'Ben je gek.'
'Nee, ik niet. Ik scherm het pinapparaat altijd af. Mij gebeurt zoiets niet.'

Ik keek haar aan. Dat doorzeuren, daar zou een verbod op moeten komen. Een soort van een functie-eis voor vrouwen verankerd in een nieuw gebod: Gij zult niet doorzeuren.

'Er is niks aan de hand.'
'En als er nou wel iets aan de hand is?'
'Dan zien we dat vanzelf. Ze kunnen niks met mijn pincode alleen. Ze hebben ook mijn pas nodig. En die zit hier.' Ik wees op mijn kontzak.
'Dat is niet veilig.'
Ik was nu nog meer overtuigd over het nut van de aanvullende functie-eis.

'Laten we gaan', stelde ik voor.
'Ik ben er niet gerust op', zei ze.
'Ik wel.'
'Als we nu gaan, kunnen we hem nog inhalen en vragen wat hij bedoelde.'
'We spreken geen Lims', zei ik.
'We gaan het gewoon vragen. Ik neem het zekere voor het onzekere.'

Ze wachtte mijn reactie niet af, zette haar voet op de trapper en stapte op.
Voor mij bleef er niks anders over dan met een diepe zucht haar te volgen.

Ook ik zette mijn voet op het pedaal, stepte drie keer en sloeg toen mijn been over het zadel.

Tja, en toen ging er iets fout. De standaard stond nog uit, bleef tussen de klinkers hangen en ik duvelde met fiets en al tegen de vlakte.

Ik ben er inmiddels achter wat de Limburgse vertaling is van een standaard.

Bart

Copyright Brompot september 2017

dinsdag 5 september 2017

Eigenwijs schemerlampje

'Kan er niet gewoon een stekkertje loszitten of zoiets?', vroeg ze.
Ik was bezig met het uit elkaar halen van een schemerlamp die niet meer wilde branden. Ik had de lamp inmiddels getest en er bleven nog twee mogelijkheden over: het snoer of de schakelaar.

'Er zit geen stekkertje aan', reageerde ik ongeïnteresseerd op haar opmerking.
'Nou, ik zie wel een stekker.' Ze wees naar de stekker aan het eind van het snoer.
'Ja, er zit wel een stekker aan maar geen stekkertje.'
'Dat snap ik niet', zei ze.

Dat had ik weer. Leg maar eens uit dat er een verschil bestaat tussen een stekkertje wat zij in eerste instantie bedoelde en de stekker aan het eind van het snoer wat ik bedoelde.
'Leg ik je nog wel een keertje uit', ontweek ik de discussie.
'Heb je die stekker wel gecontroleerd dan?'
'Het ligt niet aan die stekker. Ik denk dat de schakelaar verrot is.'

'De schakelaar verrot?'
'Ja, verrot, stuk, kapot... hoe noem je dat?'
Hij doet het niet meer', zei ze.
'Ja, zoiets'.
'Kun je dat zien dan? Het is zo'n leuk lampje.'
'Het is een klotelamp', zei ik geïrriteerd.

'We kunnen hem ook even wegbrengen', stelde ze voor.
'Ik kan het zelf ook.'
'Nou, je bent al een half uur bezig.'
'Ja, en als je zo blijft doorzeuren, duurt het nóg een half uur.'
'Oké, ik snap hem.'

Ze liep de keuken in en ik haalde opgelucht adem. Voorzichtig schroefde ik het plastic schroefdopje van het schakelaartje en wurmde hem uit het voetje van de lamp. Vervolgens schroefde ik de snoertjes los en knoopte ze aan elkaar. Toen de stekker in het stopcontact. Geen licht.

Ze keek van een afstandje. 'Hij doet het niet, hoor.'
'Dat meen je.'
'Ja, ik zie niks branden. Is de schakelaar dan wel goed?'
'Ik ben nog bezig.'
'Misschien toch dat stekkertje....'
'Nee, want ik heb al gezegd dat er geen stekkertje aanzit.' Ik begon mijn geduld nu echt te verliezen.
'En ik zie je net de stekker in het stopcontact steken. Of ben ik nou gek.'
'Dat behoort zeker tot de mogelijkheden', mompelde ik. 'Dat is een andere stekker dan die jij bedoelde. Jij bedoelde een stekkertje bij de lamp toch? Of ben je nu van gedachten veranderd in een ultieme poging je gelijk te halen.'

'Zoek het uit', klonk de keuken.

Ik probeerde de schakelaar weer te verbinden. De snoertjes erin, schroefjes aandraaien en het dingetje in het voetje prutsen.
Het viel niet mee. Mijn vingers waren toch iets lomper dan het schakelaartje aankon.

De achterdeur ging open. De buurman kwam binnen.
'Als je voor een kopje suiker komt, dat hebben we niet in huis', zei ik.
'Ben je aan het doen?', vroeg hij.

'Bart is de schemerlamp aan het maken. Maar het wil nog niet lukken.'
'Mankeert er aan?'
'Wat denk je?'
'Onbetaalde stroomrekening misschien? Afgesloten?'

Vanuit mijn ooghoeken zag ik nu een aantal dingen gebeuren:

-Mijn vrouw legde haar wijsvinger verticaal op haar lippen.
-Mijn vrouw wees vervolgens naar de stekker op de grond.
-De buurman griste de stekker van de grond.
-De stekker ging met de snelheid van het licht in het stopcontact.
-Mijn vingers waren nog bezig met de schakelaar.
-Ik begon nu zelf licht te geven en schoot een meter van de grond.
-Mijn buurman verdween via de achterdeur uit het getroffen gebied.

Positief punt: De stekker was niet langer onderwerp van discussie.

Bart

Copyright Brompot september 2017

maandag 4 september 2017

De voetbalanalyse

We hebben het de afgelopen dagen weer mogen meemaken: een aantal optredens van het Nederlands elftal wat zich al zwabberend een weg poogde te banen richting de WK eindronde in Rusland. Poogde, want blijkbaar valt het allemaal nog niet zo mee.

Gelukkig voor de mannen heb ik er, net zoals die 17 miljoen collega-inwoners van dit prachtige land, geen verstand van. En dat moeten we vooral zo zien houden.

Maar staan ze er dan helemaal alleen voor? 

Nee hoor, er zijn gelukkig nog een aantal specialisten aanwezig die er wél verstand van hebben. Zo hebben we behalve de trainer, de hulptrainer en nog een honderdtal mee-schransers ook nog de beschikking over de tv-analisten die na elke wedstrijd de zaak vakkundig analyseren.

En als ik het allemaal zo hoor, hebben ze er zoveel verstand van dat het nog helpt ook.

De bewijzen liggen er inmiddels want mede dankzij deze club analyserende positivo's zijn er de nodige pelotons slecht functionerende trainers aan de dijk gezet. En dat werkt goed.

Op dit moment ligt zelfs de pas aangetreden Advocaat met zijn kop in de richting van de guillotine. Tenminste, als ik de analyse goed heb geanalyseerd.

Dickie heeft namelijk fout op fout gestapeld en tijdens de recent gewonnen wedstrijd tegen de Bulgaren, heeft hij volgens zeggen verkeerde beslissingen genomen.

Laat duidelijk zijn dat deze analisten over een enorme dosis kennis en ervaring beschikken en dus weten waar ze over praten.

Zo verscheen er een analist in beeld die speler Davy Pröpper interviewde om zijn motivatie te kunnen meten. Altijd handig voor een aanbevelenswaardige eindconclusie.

'Zag je vanmorgen al aankomen dat je vandaag twee goals ging maken?', vroeg de analist.

'Nee, dat heb ik niet zien aankomen', klonk het blij. En daarmee was de diepgang wel bepaald.

Vervolgens trokken Ron Jans, Ton Egberts en Pierre van Hooijdonk de geweldige eindconclusie: "de kansen op kwalificatie zijn weer wat geslonken"

Dick Advocaat zal ze voor deze scherpe analyse dankbaar zijn.

Ik denk dat er binnenkort weer een kop gaat rollen.

Bart

Copyrights Brompot september 2017

vrijdag 1 september 2017

De glascontainer

De schaftkeet van de gemeentelijke groenvoorziening stond er pal naast en een medewerker zat vóór de met graffity opgeleukte keet op een bankje aan de koffie en dampte een sigaretje. Toen ik van de fiets sprong, nou ja sprong, zeg maar stapte, groette ik hem vriendelijk en zette mijn tweewieler op de standaard.

Vervolgens opende ik de linkerfietstas en pakte een tweetal flessen. De kleur was blank en dus gooide ik ze in de daarvoor bestemde container. Uiteraard met enig gerinkel maar dat is ook de bedoeling. Toen weer terug en opnieuw een tweetal lege wijnflessen die in dezelfde container terecht kwamen.

Dit ritueel herhaalde zich voor de derde keer, waarna deze fietstas leeg was. Toen de volgende. Opnieuw een eerste zending maar nu met de kleur groen.

'Zo, jij moet wel flink dorst gehad hebben', merkte de groenman op.
'Nou dat valt wel mee hoor', lachte ik.
'Het zijn er toch al snel een stuk op tien, toch?', stelde hij vast terwijl hij het peukje in zijn mond stak en zich met zijn beide handen op de bank afzettend, overeind drukte.
'Joh, ik heb geen idee.'
'Ik wel, het zijn er tien'.
'Welk merk drink je?', vroeg hij.
'Weet ik veel', probeerde ik zo onverschillig mogelijk over te komen.

Hij pakte een lege fles uit de fietstas en keek naar het etiket.

'Dat is wijn van de Aldi', stelde hij vast. 'Dat drinken wij thuis ook. Lekker wijntje voor weinig.'
Ik haalde mijn schouders op. 'Ik drink geen wijn', jokte ik.
'Ja, dat zeggen ze allemaal. Meneer ik zit hier wel vaker op dit bankje, en als je ziet wat er hier allemaal in die containers verdwijnt.'

'Wel, ik drink echt niet zoveel hoor', zei ik met een lach.
'Jaja, als je het zo hoort, drinkt er niemand. Maar elke week komen ze hier die containers leegtrekken omdat ze overstromen.'

Hij gooide zijn peukje op de grond en trapte hem dood.

Ofschoon ik er geen zin in had, voelde ik dat ik toch iets moest zeggen om het beeld van "de zware alcohollist" te doorbreken.

'Ach ja, dat krijg je met verjaardagen. Niemand die tegenwoordig nog bier drinkt, alleen maar wijn', hoorde ik mezelf blaten.

Hij lachte. 'Zo kun je het ook zeggen. Er zijn er ook die hun vrouw de schuld geven. Allemaal gelul meneer, allemaal gelul. Gewoon erkennen dat je alcohollist ben en hulp zoeken. Scheelt een hoop ellende.'

Ik had zo'n vermoeden dat hij tot de ervarings-deskundigen-club behoorde en zijn verhaal kwijt moest.

Ik liet het voor wat het was en mikte de laatste twee flessen in de container waar ze tot scherven verrinkelden.

'Zo, dat hebben we weer gehad', zei ik om iets te zeggen. 'Werk ze nog vandaag.' Ik knikte nog een keer vriendelijk en stapte op.
Hij stak zijn hand op en ging verder met zijn pauze.

Tja, toen ik een week later wederom op de maandagochtend een lading lege flessen wilde afleveren, zag ik hem op afstand al zitten. Hij zag mij aankomen en maakte met zijn hand de bekende kiep-beweging richting zijn mond.

Ik nam razendsnel een besluit, en reed zonder te stoppen voorbij en hoopte dat hij het gerinkel in mijn fietstassen niet had gehoord.

Ik ben doorgereden naar een andere glascontainer, een kilometertje of twee verderop.

Het viel deze man niet uit te leggen dat we afgelopen week wederom een verjaardag hadden gevierd.

Bart

Copyright Brompot september 2017