Totaal aantal pageviews

zondag 25 februari 2018

Een soepel huishouden.

'Ik weet niet hoe jij er tegenaan kijkt, maar ik heb zelf zo'n beetje de indruk dat ik nu wel op mijn plaats ben gevallen', merkte ik op. Ik had even zo'n zondagochtend mijmermomentje waarbij je je eigen daden evalueert en onder invloed van de positieve prikkel, de uitkomst in een paar woorden wereldkundig probeert te maken.

'Wat, en vooral hoe bedoel je?', vroeg mijn echtgenote afwezig. Ze zat tegenover mij met haar tablet te spelen.
'Nou ja, het is nogal wat, toch? Vanuit een druk werkzaam leven naar het pensioenparadijs . Ik heb het al vaker gezegd: dat is flink wennen.'
'Oké, en nu ben je dus tot de conclusie gekomen dat je op je plaats bent gevallen. En vanwaar deze conclusie? Wat maakt dat je dit nu zegt?'

Ik moest even nadenken.

'Ja, dat weet ik niet precies. Ik kan dat niet goed onder woorden brengen. Het is gevoel, ik voel dat het zo is.'
Ze kuchte. 'En wat denk je dan van mij? Hoe ik jouw valpartij heb ervaren?'

Tja, daar had ik nog niet over gemijmerd. Ik zei het.

'Lieve schat, ik had het over mijzelf. Dat ik op mijn plaats ben gevallen. Het gaat nu even niet over jou.' Ik legde mijn hand op die van haar.
'Maar het feit dat jij op je plek kon vallen had toch echt met mij te maken. Ik moest plaats maken.' Ze trok haar hand weg. 'Realiseer je eigenlijk wel hoe dat voelt?', vroeg ze.
Ik moest erkennen dat ze een punt had. Nou ja, punt, laat ik het zo zeggen: een puntje. Mijn evaluatie had nu eenmaal met mijn ervaring te maken.

'Natuurlijk, dat is wel zo, maar het heeft jouw leven toch ook wat gemakkelijker gemaakt?' Ik keek haar verwachtingsvol aan.
'Gemakkelijker? Noem eens een voorbeeld?' Ze keek net zoals ik keek.
'Nou ja, ik pak de afwasmachine uit, ik stofzuig, ik veeg de oprit, ik adviseer je als het gaat om tuinonderhoud.'
'Nog meer?', vroeg ze.
'Jawel, ik ben me in de kookkunst gaan verdiepen. En mét resultaat want ik kan inmiddels prima een ei koken en bakken.'

'Pfffft een zwaar gesprek voor de zondagochtend', vond ze.
'Valt wel mee hoor', zei ik. 'Maar als ik zo alles nog eens op een rijtje zet, dan ben ik van mening dat het hier, na mijn pensionering, allemaal een stukje soepeler loopt. Vind je niet?' Ik keek haar aan. Het bleef even stil.

'Lieve schat, volgens mij ben je met die val een beetje naar terecht gekomen'.'

Bart.

zaterdag 24 februari 2018

99 woorden columns: indiaantje spelen.

Indiaantje spelen.

'Ik las net dat we geen indiaantje meer mogen spelen', zei ik. 'En ook niet meer in de slaapkamer.'
'O? Waarom niet?', vroeg mijn echtgenote verbaasd.
'Het heeft met de geschiedenis te maken. Men ziet het als racisme.'
'Wat een onzin', vond ze.
'Nou ja, ik kan me er wel iets bij voorstellen', vond ik.
'Jij? Hoezo?'
'Een vriendje van mij vroeger had rode haren en was altijd de indiaan. Hij werd drie keer per uur doodgeschoten.'
'Dan mag je het buurvrouw Annie ook wel even melden. Van dat racisme', zei ze fijntjes.
'Hoezo?'

'Annie doet aan line-dance.'

Bart

vrijdag 23 februari 2018

99 woorden columns: Het puistje

Puistje

'Wat sta je nou voor die spiegel te doen?', vroeg ze.
'Ik zie een oneffenheidje op mijn wang'
'Komt door die hamburger bij de Mac gisteren'
'Onzin. Dit is geen vetbult.'
'laat eens kijken?' ze pakte zijn hoofd, draaide hem naar het licht en bestudeerde het aandachtig.
'Niks bijzonders. Je kunt gewoon naar je werk.'
'Wat klink je weer hard', klaagde hij en zocht zichzelf opnieuw op.
'Het is verdorie net of het nu beweegt.'
'Dan is hij vast klaar', concludeerde ze.
'Klaar. Hoezo klaar?'
'Lieve schat, het is een mee-eter.'

Bart

donderdag 22 februari 2018

Vorstperiode

'Het wordt koud', zei mijn echtgenote.
'Ja, ik hoorde het al op het nieuws. Ben benieuwd wat voor een code we nu weer om de oren geslingerd krijgen.'
'Code? Hoezo code? Niemand heeft het over een code. Het wordt koud zei ik.'
'Lieve schat, tegenwoordig wordt elke weersafwijking in een code gegoten. Rood, geel oranje, wit, blauw, weet ik veel wat ze allemaal verzinnen.'
Ze ging onverstoorbaar verder. 'Het wordt dus koud en ze verwachten dat we volgende week kunnen schaatsen. Leuk.'
'Ja, leuk', zei ik.

'Jij vindt het dus weer niet leuk.' Ze keek boos. 'Jij hebt altijd wat te zeuren.'
'O, ik vind het best wel leuk. Het is alleen zo jammer dat we in dit land altijd meteen in paniek raken.'
'Hoezo in paniek? Helemaal geen paniek. Het wordt gewoon koud en men kan waarschijnlijk schaatsen. Dat is alles.'

Ik zag dat toch anders. Ik zei het.

'Ik zie het al weer helemaal voor mij. Treinen vallen uit, schiphol plat, extra nieuwsuitzendingen op TV, bejaarden opgehokt, rampenplannen uit de kast en als absoluut hoogtepunt: het Friese opper-rayonhoofd bij Jinek. Het gezwam over een elfstedentocht is weer begonnen.'
'Maak je niet zo druk, het is maar een paar dagen ijs. Dan is het weer dooi.' Ze dook terug in de krant.

'Je moeder zal zo ook wel bellen.'
'Mijn moeder? Hoezo?'
'Nou ja, dat is onze wandelende thermometer. Die gaat de meterstand doorgeven.' Ik wist dat na veertig jaar winterse ervaring met schoonmama.
'Mijn moeder vindt schaatsen leuk. Ze leeft helemaal op. Mooi toch?'
'O ja hoor, en dan zal ze...'
'Wacht even Bart, voordat je verder gaat. Krijgen we nu weer dat flauwe grapje over de boerenkool in relatie tot mijn moeder?'
'Hoezo?'
'Omdat mijn moeder altijd roept dat eerst de vorst erover moet voordat het mals wordt.'
'Dat is toch een feit?', riep ik ietwat verontwaardigd.

'Jawel, maar je hoeft me echt niet meer uit te leggen dat het handig is om ook mijn moeder een nachtje buiten te zetten.'

Bart

99 woorden columns: het jeukje.

Het jeukje

'Bertje, wil jij niet steeds je handje in je broek steken?', vroeg Opa aan zijn kleinzoon van vier.
'Maar het jeukt daar een beetje Opa', klaagde hij. 'Ik moet steeds krappelen.'
'Dan moet Papa of Mama vanavond maar eens goed kijken waar de kriebeltjes vandaan komen manneke. En je moet voorzichtig zijn want als je er iedere keer áán zit, dan valt hij er straks misschien af.'
'Gekke Opa, dat kan helemaal niet', lachte hij.

'Dat kan echt wel hoor Bertje', riep zijn grote broer wijs. 'Hij zit maar aan één kant vast.'

Bart

woensdag 21 februari 2018

Doesburgse zaken.


Toegegeven, ik woon nog niet zo lang in Doesburg en dan heb je in de volksmond niet echt recht van spreken als het gaat om belangrijke gemeentelijke issues. Ik hoor het de kritische lezer dan ook al roepen: "Was ergens anders gaan wonen". Natuurlijk, daar zit wat in. Echter, het feit ligt er nu eenmaal, heb ik inmiddels ruim twee jaar gemeentelijke belasting opgehoest en ben ik van mening dat ik er toch iets, zei het bescheiden, van mag vinden.

Er spelen op dit moment twee zaken waarbij ik mij begin af te vragen of "onze" gemeente wel voldoende capabel is om hierover een beslissing te kunnen nemen. Dat is in eerste instantie het gedoe rond de ondergrondse vuilcontainers en als tweede de uitbreidingsplannen van Ubbink en Rotra.

Het project "ondergrondse vuilcontainers" is inmiddels net zo'n puinhoop als datgene er ingemikt zou moeten worden. We hoeven het niet eens te hebben over de klunzige uitvoering van het besluit, maar meer over het besluit zelf. Wie verzint zoiets. O ja, het ging in eerste aanleg over het millieu. Dat we minder restafval moeten produceren. En hoe gaan we dat realiseren? Men neme een plastic vuilniszak van de rol, vult hem met restafval, gooit hem achter in de auto en rijdt noodgedwongen naar het ondergrondse verzamelpunt. Daar lossen we de auto en rijden nog steeds op de choke terug.

Wellicht was het een idee geweest om de ophaalfrequentie van de grijze kliko wat naar beneden te schroeven. Eén keer per vijf weken of iets dergelijks.

En dan de uitbreiding van Rotra en Ubbink. Er worden kosten nog moeite gespaard om een weloverwogen positieve uitkomst te genereren. De onderzoeksbureautjes struikelen over elkaars rapporten. En alles gelinkt aan de altijd goedwerkende werkgelegenheidschantage. Geen toestemming betekent mogelijk vertrek. Bovendien zou het om honderden nieuwe banen gaan.

Ik vraag mij af hoe men die wil invullen. De vooruitzichten van beschikbare arbeidskrachten zijn somber. Nederland vergrijst en er zijn nu al ruim een miljoen niet in te vullen vacatures. Het worden dus naar alle waarschijnlijkheid robots, en dan geplaatst door bedrijven van elders die hier tussen de middag hooguit een broodje kopen. Meer economisch gewin zal er niet zijn.

"Doesburg is trots op Rotra", riep onze burgemeester bij een bijeenkomst voor nieuwe inwoners. Er prijkte tijdens de welkomspresentatie  een prachtig plaatje van de blauwe containerkraan.
In gedachten hoorde ik onder het plaatje een stem galmen: "Deze bijeenkomst werd mede mogelijk gemaakt door Rotra"

Maar, zoals gezegd: ik mag er eigenlijk niks van vinden.

Bart

99 woorden columns: Bevallingsverlof

Bevallingsverlof

'Heb je het gelezen?', vroeg ze.
'Ik weet niet waar je op doelt. “Het” is een breed begrip.'
'Mannen krijgen vanaf 2019 een week bevallingsverlof bij de geboorte van hun kind.' Ze las het voor uit de krant.
'Wat moet ik daar mee? Ik ben 63.'
'Ik zie het als erkenning voor de man in zijn rol als zorgende vader', zei ze.
'Wat een onzin', vond hij.
'Hoezo onzin?'
'Als men de man echt rust gunt, laat hem dan vooral werken.'
'Wat zou jij dan willen?', vroeg ze.
'Een weekje maakverlof. Dat zou op mijn leeftijd enorm helpen.'

Bart

maandag 19 februari 2018

99 woorden columns: liefde


'Het stinkt hier naar vis,' stelde hij vast.
'Pardon? Het RUIKT naar vis. Stinken is iets anders.' Ze keek gepikeerd.
'Schat, vis stinkt. Punt uit.'
'Ik heb een vraag: waar ligt jouw grens. Wanneer gaat voor jou “ruiken” over in “stinken”?'
Hij haalde zijn schouders op. 'Ik heb een wedervraag: waar gaat voor jou het plezieren van je man over in liefde?'
'Wat heeft dit met vis te maken?'
'Alles schat. De liefde van de man gaat namelijk door zijn maag'.
Er ontstond een stilte.
'Ik ervaar die maag van jou toch steeds weer als een veelzijdig orgaan.'

Bart

99 woorden columns:


Piekfijn

'Uw auto is weer piekfijn in orde', zei de werkplaatschef. Hij had de auto buiten gezet en overhandigde mij de sleutels.
'Waaruit moge dat blijken?', vroeg ik.
'We hebben hem helemaal gecontroleerd meneer.'
'Dat is mooi, en wat verstaat u onder “helemaal”?'
'Alles wat op de checklist staat.' Hij toonde een papier vol letters, hokjes en vinkjes.
'Ziet er indrukwekkend uit', vond ik. 'Maar papier is geduldig.'
'U klinkt wantrouwend', merkte hij ietwat geïrriteerd op.
'Ik? Nee hoor. Ik baseer mij altijd op feiten.'
'O, en wat zijn dan de feiten?'
'Dit is niet mijn auto.'

Bart

zaterdag 17 februari 2018

Valentijn...

'Weet je wat ik deze week ben vergeten?', riep mijn echtgenote in een schijnbaar lichte paniek. We hingen aan een wijntje.
'Iets met je moeder?', vroeg ik.
'Mijn moeder? Hoezo mijn moeder?'
'Nou ja, je klonk zo paniekerig.' Ik nipte wat.
'Is het trouwens iets waar ik mij ook zorgen over moet maken?', vroeg ik. Je kon niet weten.
'Ach nee, het was Valentijnsdag. En dat ben ik vergeten.'
'Pffft, mens, ik dacht dat het over iets belangrijks ging.'

Ik voelde enige opluchting. Ik ken dit soort scènes. Voordat je het weet wordt je ergens in meegezogen en krijg je uiteindelijk de schuld.

'Nou ja, het is voor veel mensen best belangrijk', zei ze.
'Hou toch op. Het is commerciële kolder. Ik maak me sterk dat het is uitgevonden door de een of andere rozenkwekerij uit Aalsmeer.' Ik moest om mijn eigen vondst lachen.

'Ik zie dat toch anders Bart. Er zijn mensen die dit fenomeen gebruiken om anoniem hun liefde te betuigen. Dat heeft niets met commercie te maken.' Ze nam een stevige slok.
'Hm, daar heb ik nooit last van gehad. Ik heb je vaak in het volle licht en volledig bij bewustzijn een bloemetje gegeven met Valentijn. Vorig jaar nog.'
'O ja, die kwam toen van de Esso rozenkwekerij hier om de hoek. Een lekker ruikertje.' Ze glimlachte en snoof overdreven.

'Maar goed schat, je had het erover dat je het was vergeten. En als je iets bent vergeten, dan had je blijkbaar een bepaalde verwachting die nu, doordat je het bent vergeten, niet uitkomt. Snap je?' Ik nipte wederom.

'Wees eens eerlijk Bart, had jij er dan wel aan gedacht?' Ze keek me aan met het glas in haar hand.
'Nou, eigenlijk niet. Maar het is de vraag of ik dat ook zou moeten.' Ik vond mijzelf een eerlijk mens.
'O, en waarom dan niet? Het zou leuk zijn geweest als jij eraan had gedacht.' Ze keek wat streng.
'Ik heb het gemist', moest ik bekennen.

'Oké, maar als je iets hebt gemist, dan had je blijkbaar een bepaalde verwachting die nu, doordat je het gemist hebt, niet uitkomt.' Ik zag een stukje bewust uitgestoken tong, rood van de wijn. 'En wat heb je dan gemist?' Ze dronk een laatste slok en zette het glas op tafel.

'Ik zal het je eerlijk vertellen. Ik krijg normaal gesproken elk jaar één dag voordat het zover is, een volledig anonieme aanwijzing dat Valentijn eraan staat te komen. En die heb ik dit jaar om de één of andere volstrekt onduidelijke reden gemist.'

Bart