Totaal aantal pageviews

donderdag 24 mei 2018

Op vakantie

De reis...

'Heb jij nog aan de vuilnisbak gedacht?', vroeg Truus.
'Goh nee, ik zat wel aan je moeder te denken. Hoezo vuilnis?' Ze reden net over de Duitse grens.
'Nou, dat staat dan lekker te meuren komende maand. Zullen de buren blij mee zijn.'
'Je hebt ze toch voor de plantjes gevraagd?', vroeg Bert.
'Jawel, maar het is de vraag of ze ook aan de vuilnis denken.'
'Stuur je een appje.' Bert zag geen probleem.
'En ik ben ook nog vergeten de laatste melk op te drinken. Het pak leegmaken', verduidelijkte ze. 'Staat nog in de koelkast.'
'Ook appen', adviseerde hij.
'Verder nog iets in je hoofd geschoten wat je vergeten bent mee te nemen?', vroeg hij.
'Nee, maar we zijn ook nog maar net onderweg. Dat komt vast nog wel.'

'Ik word niet goed van jullie vrouwen. Elke vakantie hetzelfde liedje. Waarom maak je dan ook geen lijstje.' Ze keek hem aan.
'Weet je eigenlijk wel waar ik allemaal aan moet denken?', vroeg ze boos.
'Wat dacht je van mij?'
'Kom op Bert. Die vijf dingen waar jij aan moet denken.' Hij gaapte.
'Heb je slaap of zo?', vroeg ze. 'Je gaapt nu al. En het is pas negen uur. We zijn nog geen uur onderweg.'
'Hallo, ik heb nogal slecht geslapen. Jij lag de hele tijd zenuwachtig te doen. Om knettergek van te worden.'
'O ja, geef mij maar weer de schuld. Jij snurkt. Daar kon ik niet van slapen.'
'En zo ligt de fout weer bij mij', grinnikte Bert.

'Ik moet toch echt vijf minuten stoppen, schat', riep hij een uurtje later. 'Rondje om de auto wandelen want mijn ogen...' Hij reed een parkeerplaats op.
'Doe ze dan dicht. Dat help echt', zei ze.
'Misschien wel. Ik draai de poten er onder.' Hij opende de kofferbak, trok de accuboor eruit en draaide de achtersteunen onder de caravan.
'Wat ga jij doen?', vroeg hij half staand in de deuropening.
'Ik zoek wel een zandbak.'
'Kom ook effe', nodigde hij haar uit. Ze aarzelde maar pakte toen haar handtas, sloot de auto af en vijf minuten later lagen ze in diepe rust.

'HALLO, IST DA JEMAND, HALLO!!!!' klonk het, gevolgd door een paar zware roffels op de caravandeur. 'AUFMACHEN!!! HALLO!!!!'

Bert schoot overeind en Truus begon van schrik te gillen. Snel opende hij de deur en keek recht in het knalrode gezicht van een rasechte polizist. Zijn groene pet lag strak in model en zijn ogen puilden als mitrailleurnesten uit zijn glimmende hoofd. Klaar om vuren.
'Wat is er gloeiende gloeiende aan de hand?' 'Was ist los?'
'Sie stehen hier seit heute morgen. Sie dürfen hier nicht campen.'
'Hoezo durf ik dat niet. Sukkel.' Bert werd nu pissig. 'Rustig Bert', fluisterde Truus.
'Hoe laat is het eigenlijk. Kijk eens?'

'Bert, hij heeft gelijk. Het lijkt inderdaad op kamperen: het is namelijk al half vijf in de middag....'

Bart

maandag 21 mei 2018

Afscheid...

'Zo lui, we gaan er vandoor', riep Truus. Ze stonden klaar voor "bijna" vertrek. Bert hing nog tussen de caravan en de auto om een laatste controle uit te voeren. 'Heb je de stekker er goed inzitten?', vroeg Hendrik. 'Jazeker', zei Bert. Hij voelde nog even flink aan de kogel en de stabilisator. 'Als een huis', klonk hij tevreden. 'En nu nog de verlichting checken. Truus, kijk jij achter de caravan?'
'Doe ik wel', bood Arend aan.
'O nee, Arend, dat is fout. Dat moet Truus doen. Ze moet zichzelf overtuigen anders heb ik onderweg continu gezeur.'
'Herkenbaar', lachte Hendrik.
'Wat moet ik?', vroeg Truus.
'Lampencontrole, schat. Je kent je plek.' Truus verhuisde naar achter de caravan en Bert kroop achter het stuur.
Hij draaide de sleutel op contact.

'Brand er iets?', vroeg hij.
'Wat moet er branden?'
'Ja, het licht. De verlichting.'
'Er branden twee rode lampen.'
'Dat is goed. En nu?' Hij luisterde aandachtig.
'Knippert. Rechts', riep ze.
'Dat kan niet, moet links zijn.'
'Klopt, doe eens rechts dan.' Bert ramde het hendeltje omhoog.
'Doet ie het?', vroeg Bert.
'Zei ik "NIET" dan?', vroeg ze met luide stem.
'Nee, dat zei je NIET.'
'Ik zei toch ook geen "JA"?'
'Nee, je zei NIETS.'
'Dan is het toch goed?'

'Rustig blijven Bert, rustig blijven', zei hij tegen zichzelf.

'Moet ik nog?'
'Ja, je moet nog. Ik trap NU op de rem.'
'Ik zie twee rode lampen. Maar dat zijn dezelfde van net.'
'Worden ze niet feller?'
'Nou, ik zie weinig verschil. Kom zelf even kijken dan.'
'Pfffft, mijn benen zijn te kort. Ik pomp nu. Moeten ze steeds oplichten.'
'WANNEER GA JE POMPEN?'

'Pssst, Bert, ze doen het hoor. Ze kijkt in de zon en dan zie je het niet goed.' Arend stond met beide handen tegen de dakrand van de auto geleund.'
'Oké schat. Het is klaar. Test geslaagd', riep Bert.
'Ben je nog aan het pompen?', vroeg ze.
'Nee, het is klaar. HET IS KLAAR!!!!' Truus stak haar duim en liep naar Bert aan de bestuurderskant. 'We hebben wel een probleempje', zei ze.
'Wat nou weer', zuchtte hij.
'Nou schat, ik denk dat als je de achterklep van de auto dicht wil doen, je eerst de fietsen van de dissel moet halen....'

Toen een kwartiertje later echt alles klaar was, was het tijd voor afscheid.
'Nou lui, we gaan kussen', lachte Truus.
'Fijne vakantie nog, Alie, en jij Hendrik. Wees lief voor elkaar.'
'Ja, jullie ook. Veel plezier in Frankrijk.'
'Arend, ook nog veel plezier. En Lies, groeten aan je moeder. Ik heb jullie adressen.' Truus kustte Lies en toen Arend.
'We hebben jullie adressen ook toch, Hendrik?'
'Ja hoor. We appen nog wel', zei hij.
'Ja, en dan komen jullie een keer naar de Achterhoek. Dat spreken we dan af', zei Truus.
'Ja, dan komen we gezellig een hele dag.'
'Nou, een hele dag. Dat is wel heel lang', lachte Bert. Hij startte de auto, claxonneerde een paar keer en reed hobbelend over het pad naar de uitgang.

'Stop je hier nog even, Bert?'
'Stoppen? Hoezo stoppen?'
'Ik moet nog even plassen.' Ze stapte uit en verdween in de toiletruimte

Bert trommelde ongeduldig op het stuur. 'Pffft, welkom terug op aarde, Bert. En zoals je ziet... Er is niets veranderd....'

Bart

Brompot's korte campingverhalen gaan verder. Vanaf volgende week staan Bert en Truus in Zuid Frankrijk. Wordt vast gezellig....

zondag 20 mei 2018

Kringloop

'Dus jullie vertrekken morgenvroeg?', vroeg Yvon van de overkant. Ze stond in haar ochtendjas in de toiletruimte.
'Ja, helaas wel. Maar ja, aan alles komt een eind, toch? We hebben een paar heerlijke weekjes gehad.'
'Hoe lang hebben jullie hier nou gestaan? Weekje of vier?', vroeg ze verder.
'Ik denk zelfs vijf weken. Eens even kijken eh... ja, ik kom aan vijf.'

'Jammer dat jullie weggaan', vond Yvon.
'Ach ja, we willen nog een maandje Frankrijk doen. En, ik verlang ook wel naar een paar dagen thuis', zei Truus.
'Waar komen jullie vandaan?', vroeg ze.
'Randje Achterhoek. En jullie?'
'Uit Amsterdam. Maar dat kun je wel horen, toch?'
'Ach, Bert is Hagenees. Ik hoor dat niet meer', lachte ze.
'Nou, mijn Anton doet geen moeite om ABN te spreken. Die hakt er plat in.'

'Je hebt een leuke vent', zei Truus. 'Mooie stevige kerel.'
'Ja, en dat terwijl ik hem uit de kringloop heb getrokken', lachte ze.
'Kringloop?', vroeg Truus met enige verbazing.
'Ja, afgedankt door zijn vorige relatie. En toen heb ik hem maar genomen. Zonde om zoiets moois te laten staan, toch?'
'Trouwens, die Bert van jou is ook een leuke vent hoor. Ik heb al eens een praatje met hem gemaakt.'
'Ja, ik hoorde al zoiets. Maar mijn "leuke" vent heeft ook wel zijn dingetjes hoor', zei ze. 'Maar hij was wel maagdelijk toen ik hem leerde kennen', ze gaf een knipoog.
'"Dingetjes", dat heeft mijn Anton ook. Hij is niet voor niks afgedankt', lachte Yvon.

'Houdt jouw Anton van vissen?', vroeg Truus.
'Nee, alsjeblieft zeg. Dat lijkt me vreselijk.'
'Nou, daar gaan we al. Bert heeft hier inmiddels de complete vijver leeg gevist. En dat is nog maar één zo'n dingetje.'
'Mijn Anton is verslaafd aan fitness. Thuis hangt hij elke avond in de sportschool.'
'Ja, dat is wel te zien. Hij heeft een prachtig figuur. Het is vast geen straf om er naast te moeten lopen', lachte Truus.
'Nou, zo leuk is het niet om naast een vent te lopen waarbij elke passerende vrouw zich omdraait om hem na te staren. En zelfs tot hier op de camping aan toe.' Truus voelde zich tot op haar enkels rood worden en had behoefte aan frisse lucht.
'Zo, ik ga aan de koffie, fijne dag nog.' Ze liep de toiletruimte uit.

Toen ze wat later met Bert voor de caravan zat, vertelde ze over haar gesprekje met Yvon. 'En weet je Bert, Brad Pitt heeft een ook een echte naam. Ze noemen hem Anton.'
'Toch niet "der Anton aus Tirol"?', lachte hij. 'Die ken ik nog uit de bioscoop. Vrolijke ontucht in Tirol uit de jaren zeventig vorige eeuw. Dus toch een Brad Pitt', lachte hij.
'Jullie denken altijd als eerste dááraan. Wat dat betreft zijn alle mannen hetzelfde', zuchtte ze.

'Lieve schat, dat zal, maar ik zie toch wel een duidelijk verschil tussen een tweedehandsje uit de kringloop of ééntje nieuw uit de doos.'

Bart

zaterdag 19 mei 2018

Meuren

'Heb jij net je anaalklieren laten uitknijpen of zo?', vroeg Bert aan Hendrik. Ze stonden op het punt met de barbecue te beginnen.
'Ik niet. Jij?', vroeg Hendrik aan Arend.
'Het stinkt inderdaad. Ik denk dat Wim het weitje voor zijn huis aan het gieren is', veronderstelde Arend.
'Dat kan ik me niet voorstellen. Waar moet hij de gier vandaan halen? En dan, met zo'n grote giertankwagen op zo'n postzegeltje. Dat past niet. Of boerin Annie moet de mest hebben geleverd.' Bert trok er een vies gezicht bij.

'Is dat vlees wel goed, Truus?', vroeg Hendrik. 'Het meurt hier enorm.'
'Het vlees komt vers van de Appie uit het dorp. Mankeert er niet iets aan je bovenlip? Kom op mannen, aan tafel. En jij Arend, jij mag de barbecue bestieren vanavond.'
'Nou, ik laat de eer graag aan Bert. Het is jullie setje...'
'Dan wordt de meur nog erger dan hij nu is. Behalve een strontgeur ook nog die van aangebrand vlees.'

'Heu, luu, gooiavend.' Boer Wim kwam na een half uurtje barbecueën aangewandeld.
'Hé, wat is er met jou gebeurd, Wim? Wat zie je eruit!' Hij bleef bij de barbecue staan. Zijn overall zat vol natte plekken, zijn haren piekten van alle kanten en zijn gezicht zat vol modderachtige strepen.

'Joh, ik wol ow waarschauwen dat de rioolpiep is geknap. Jullie meugt niet op de deus. Ik möt hem marregen eerst verneien.'
'Kunnen we niet naar het toilet?', vroeg Alie.
'Neu, noe effen nie. Moar ow het toch allemaal een eigenste deus?'
'Wat bedoelt hij?', vroeg Lies.
'Of je zelf een doos hebt', fluisterde Truus in haar oor.'

'Dus daarom stinkt het hier zo', riep Alie.
'Joh, dat klöpt', zei hij. 'Dat sieht er trouwes good uut', riep hij lachend terwijl hij op de barbecue wees. 'Doar krieje hönger van.'
'Ook een karbonaatje, Wim?', vroeg Arend.
'Joh, da liek mien wel wa', zei hij na een kort nadenkmoment. 'Heb ie iets van een duukske?'
'O ja hoor', lachte Arend en gaf spontaan de vaatdoek die onder de tafel lag. Hij wreef zijn handen af.
'Dat was dan even flink graven', veronderstelde Hendrik. 'Tenminste als ik zo naar je overall kijk.'
'Ja, da was zwoar wark. Moar da was niet het argste', lachte hij.
'O, kan het nog erger?', vroeg Truus.

'Joa. De piep zat vurstopt. En toen ik met de schup in de groand stak, stak ik in de piep. Door de druk spöt alle strönt in het rönd', riep hij. 'Moar ik mut zagge: het karbonutje smekt fantastisch.'

Bart

Harmonie..


'Tjonge jonge, Bert, wat hebben jullie een zooi. Moet dat allemaal weer mee terug naar huis?' Hendrik stond met zijn handen in zijn zakken naar de berg spullen te kijken die Bert uit de voortent had getrokken.
'Ja, volgens Truus moet alles mee. Het schijnt dat we het ook allemaal hebben meegebracht', grinnikte hij.
'Morgen Hendrik. Is Alie bij de tent?', vroeg Truus. 
'Ja hoor. Ze ligt binnen in de mand op een nieuw bot te knagen.' Truus schudde lachend haar hoofd en liep naar de buren.

'Zo, die is weg. En nu even snel gas geven, Hendrik. Ik ben helemaal klaar met dat gepoets en gepruts.'
'Ik heb er ook altijd zo'n hekel aan', lachte Hendrik. 'En die vrouwen beginnen altijd als eerste datgene schoon te maken wat je als laatste moet inpakken. Precies andersom.'

'Morgen dames', klonk de stem van Brad Pitt van de overkant. 
'Morgen buurman. Je bent al vroeg uit de veren', vond Hendrik. Hij keek op zijn horloge.
''Ach ja, na twee weken kamperen raak je er wel een keer op uitgekeken.'
'Hoe bedoel je uitgekeken? Op wat?'
'Op Yvon', lachte hij. Hebben jullie dat nooit dan? Dat je een keertje klaar bent met je partner omdat je op zo'n camping constant bij elkaar op de lip zit?'
'Ik zit er al veertig jaar op', lachte Bert. 'Het blijft een fijn lipje.'
'Ik ook zo ongeveer', zei Hendrik.
'Mannen, hoe houden jullie het vol. Ik voel diep respect.'

'Hoe lang zijn jullie al samen dan?', vroeg Bert.
'O, weet ik niet precies. Paar maanden. Ik hou het niet bij.'
'Jullie zijn niet getrouwd?', wilde Hendrik weten.
'Trouwen? O lieve hemel, dat nooit zeg. Dat is veel te bindend. Dat benauwd me teveel.'
'Ik voel binnen onze relatie niets van benauwdheid. We hebben een prima huwelijk. We hebben allebei onze dingetjes en accepteren onze tekortkomingen. Harmonie heet dat, buurman. Een harmonisch huwelijk.'
'Ik heb eigenlijk hetzelfde', wist Hendrik te melden. 
'Heb je dan nooit het gevoel dat je onder de plak zit? Dat je niks meer te vertellen hebt?’
'Wie, ik? Dat zou ze willen’, zei Bert streng.

Op dat moment verscheen Truus in beeld. Ze keek kort naar het tafereeltje, nam een aanloop en barste toen los. 

'Bert Jansen, gloeiende gloeiende. Wat heb je het afgelopen kwartier staan doen? Je zou de auto ophalen en de spullen pakken!!!! Sta je hier gewoon wat slap te ouwehoeren en te lamzakken.' Ze was des duivels. 

Brad begon te grinniken. ‘Lang leve het harmonische huwelijk, mannen.' 
Lachend liep hij terug naar de overkant.

Bart

woensdag 16 mei 2018

Verkeersgedoe

Afgelopen week werd ik geconfronteerd met een plaatselijk verkeersinfarct. En dan een verstopping die met een beetje ambtelijk overleg voorkomen had kunnen worden. Maar zoals dat binnen overheden vaker gaat: iedere instantie gaat voor eigen belang en de burger hangt er wat dat betreft maar een beetje bij.

Zoals bekend is de Keppelseweg richting Doesburg en terug officieel afgesloten voor alle verkeer. Tenminste, dat staat op het gele bord. Laat ik het zo zeggen: één van de vele gele borden, want Doetinchem heeft wat weg van een wei vol paardenbloemen. Je kunt bijna geen straat binnenrijden of er schittert wel weer iets geels aan de horizon.

Behalve de Keppelseweg, was het ook nodig om de Energieweg af te sluiten want de beide rotondes bleken plotseling niet meer te voldoen. Ze zijn te krap ontworpen. Gelukkig neemt men nu voldoende tijd om over het nieuwe ontwerp na te denken. Ongeveer drie maanden. Laat ik het zo zeggen: ze nemen dezelfde hoeveelheid tijd die een paar geleden nodig was om de ring A10 bij Amsterdam voor de helft te restaureren. Inclusief de vernieuwing van een aantal viaducten.

Terug naar het infarct. Er stond dus tijdens de ochtendspits een file vanaf de rotonde bij Wehl tot aan de kruising Liemersweg met de Europaweg. Een best eind dus. Terwijl ik in de file nog even nadacht over een aanstaand functioneringsgesprekje met de verantwoordelijke wethouder, bleek al snel wat het infarct veroorzaakte. Het bermgras tussen Wehl en Doetinchem schijnt zo snel te groeien, dat het zelfs tijdens de ochtendspits moet worden gemaaid. En dan aan twee kanten tegelijk.

Toen ik een half uurtje later eindelijk over de kruising met de Energieweg kroop en even een snelle blik op de werkzaamheden aan deze belangrijke verbindingsroute wierp, zag ik dat er volop werd gewerkt. Tenminste, de wegwerker was hardstikke druk.

Nog maar tweeënhalve maand te gaan.

Bart

Reserveer nu alvast de BROMPOT verzamelbundel met ruim 50 campingverhalen.


Het boekwerkje kost € 15,00 inclusief verzendkosten

Bestellen uitsluitend via de onderstaande webwinkel-link.
Het boekje verschijnt medio juli 2018.


Barbecuen

Brompot's korte campingverhalen.(53)

Barbecuen

'Zeg schat, je hoeft de barbecue nog niet in te pakken hoor. Laat die nog maar even staan. Ik wil vanavond barbecuen.' Bert was bezig met het opruimen van de eerste lawine spullen die uit de voortent waren gerold. 'Barbecuen?', vroeg hij terwijl hij juist met een enorm gevoel van blijdschap de ijzeren bak had opgepakt om hem vervolgens met genoegen in de disselbak te kwakken.
'O', zei hij met enige gereserveerdheid.
'Ik hoor het al', riep Truus. 'Weinig enthousiasme. Maar we gaan het wel doen. En ik vraag de buurtjes Lies, Arend, Alie en Hendrik ook. Overmorgen vertrekken we en morgenavond is de boel zover gepakt dat we hier niet meer koken.'

'Zo, je hebt het plan dus uitgedacht, uitgeschreven en je bent al bezig met de uitvoering. Er mist echter nog één stap.'
'En dat is?', vroeg ze.
'Overleg en een gemeenschappelijk gedragen besluit. Of heb ik soms niks meer te vertellen?', vroeg Bert.
'Nee', klonk het droog.
'Nou, dat lijkt me weinig democratisch', vond Bert.
'Dat klopt. Het heeft ook weinig zin om een vergadering te beleggen. Je hangt al veertig jaar in dezelfde opvatting en die wijzigt ook niet, Bert Jansen.'

'Nee Truus Tutteprut. Ik heb zoals je weet een pesthekel aan barbecuen. Ik vind het verschrikkelijk. Dat geknoei....'
'Dat bedoel ik dus. Stop maar', onderbrak Truus hem. Ik ken het liedje. Ik denk dat je enorm zou kunnen scoren op het smartlappenfestival in de stad deze zomer.'
'Waar slaat dit nou weer op. Ik heb gewoon een pesthekel aan die klote barbecue. Mag ik?'
'Ja hoor, als je er mij maar niet mee lastig valt. Zijn er nog genoeg kolen en aanmaakblokjes?'
'O, vast wel.' Bert zag een prachtig sabotagemiddel aan de horizon opdoemen.
'Ik kijk zelf wel even', riep ze. Het sabotagemiddel stortte neer op aarde.

'Kijk jij maar naar je eigen afdeling', adviseerde ze.
'Ik heb genoeg voor mezelf. Ze nemen eigen drank mee, toch?', vroeg hij.
'Ja, en ook vlees. Wij zorgen alleen voor de barbecue en wat groentedingetjes.'
'Pffft, groentedingetjes. Het wordt weer een enorme lijdensweg.'

'Heb je nog hulp nodig voor vanavond?', vroeg Lies.
'Nee hoor. Ik ga het redden', lachte ze.
'Ik?', vroeg ze met enige verbazing. 'Gaat Bert vissen of zo?'
'Ach nee, Bert is niet van de barbecue. Daar heeft hij een pesthekel aan. Tenminste, dat heeft hij in zijn hoofd zitten. Ik denk dat hij toen hij nog kind was, een keer zijn vingertjes aan de bak heeft verbrand. Het is puur psychisch. Vooral geen aandacht aan schenken.'
'Toch is het raar, Truus. Mannen en vlees, het is bijna onlosmakelijk met elkaar verbonden. Hoe zeggen ze het ook alweer? De liefde van de man gaat door zijn maag, toch?'.
'Nou, ik weet niet hoe de anatkmie van Arend jn elkaar zit, maar als dat gezegde inderdaad zou kloppen, dan heeft mijn Bert zijn maag wel op een hele vreemde plaats hangen.'

Bart

dinsdag 15 mei 2018

Het kruidenvrouwtje

'Let op Truus, daar komt het kruidenvrouwtje van nummer achttien.' Ze zaten voor de voortent te overleggen over de manier waarop ze de boel gingen afbreken en inpakken. Het overleg verliep zoals gebruikelijk wat stroef. Bert wilde het liefst de boel inpakken en thuis een beetje schoonmaken. Truus ging voor het eerst schoonmaken, dan inpakken en vervolgens naar huis.
'Waarom er zoveel werk van maken terwijl we volgende week richting Frankrijk vertrekken', riep hij als argument.
'Joh, we maken de boel schoon. Basta.' Truus was altijd helder in die dingen.

'Goedemorgen levensgezellen', zei het kruidenvrouwtje gepast vrolijk.
'Morgen', riep Bert op zijn zuinigst.
'Morgen mevrouw', riep Truus overdreven. 'Lekker aan de wandel?'
'Ja, even een rondje maken. Het is zo'n lekker inspirerend weertje. Dat doet zo heerlijk veel voor het innerlijke van de mens.'
'Ja, maar vooral ook aan de buitenkant', merkte Bert praktisch op. 'Je krijgt er namenlijk een mooi kleurtje van.'
'Dat klopt meneer, maar het is wel oppassen hoor. Onze huid kan er niet zo goed tegen.' Ze trok een wetenschappelijke glimlach.
'Daar hebben ze zalfjes voor uitgevonden', lachte Bert.
'Ja, ja, dat klopt inderdaad. Zalfjes.'
'Ja, maar dan voor de buitenkant. Voor de binnenkant werkt dat natuurlijk niet', concludeerde hij.
'Nee, daar hebben we andere spullen voor.' Ze klonk wat mysterieus.

'Staan jullie hier al lang?', vroeg ze.
'Ja, al een paar weekjes, we gaan de boel opbreken en weer naar huis.'
'Jammer hè, de tijd vliegt. Ik zei nog tegen ons Pap: de tijd vliegt.'
'En vanaf welke plek vliegt jullie tijd voorbij?', vroeg Truus onnozel. Ze trok nu het register van de blabla open.
'Eh, op nummer achttien. Het is toch nummer achttien?', vroeg ze aan Bert.
'Dat zou maar zo kunnen. Aan de overkant toch? in de hoek?' Ze knikte. 'Dat is achttien', bevestigde hij.
'Maar dat wist u toch al lang, meneer?', vroeg ze met zachte gevoelige stem terwijl ze hem aankeek.' Bert werd wat rood.
'Hoe bedoelt u?', vroeg Truus.

'Toen ik gisteren lag te zonnen, is hij drie keer langsgelopen. Eén keer om het nummer te controleren, één keer om via een omweg naar het toilet te lopen en de laatste keer om ongegeneerd naar mijn blote tieten te staren.'

Ze knikte vriendelijk en verliet het getroffen gebied.

Bart

xxxxx Voor de verzamelbundel, lees nummer 48 voor meer informatie !!! xxxxxx

De familie Alto

'Er is me vanochtend toch een zootje ongeregeld op de camping komen staan, dat wil je niet weten', zei Bert.
'Hoezo? En waar dan?', vroeg Truus.
'Op nummer achttien. Schuin aan de overkant en diep in het hoekje verstopt. Een man, een vrouw en ik denk een zoon. Jaartje of zestien. Zo'n oversneden puistenpuber met een VPRO opvoeding.'
'En wat verstaan we daar precies onder? Een VPRO opvoeding?', wilde Truus weten.
'Zo'n "Vrijgevochte Puberale Ramp Opvoeding". Niks moet, alles mag. Ik zag hem net gezellig met paps en mams een jointje paffen. Elf uur in de ochtend. En als je die tent ziet: er staat maar één ding strak en dat is Paps. Van de dope. De rest valt van ellende om.
'Ben je klaar, Bert? Ik lust nog wel een kopje koffie', zei Truus.

'Weet je wat het met jou is? Je bemoeit je teveel met anderen', zei ze. 'Wat maakt het jou toch uit. Al staan ze de hele dag te blowen. Zolang ik er maar geen last van heb. En tot nu toe heb ik dat niet. En jij ook niet. En waar blijft mijn koffie, Bert Jansen?' Bert liep naar binnen.
'Het gaat toch ook een beetje om de moraal, schat', riep hij vanuit de voortent. 'Dit is toch pure verloedering van de maatschappij. Ik vind dat het niet kan.'
'Dat vind ik van zoveel dingen, inclusief de ultieme bemoeial uithangen. Heb je trouwens je teennagels al geknipt? Ze prikken me 's nachts in mijn been.'
'Daar kan ik niks aan doen, schat, ik heb kalknagels. Ik krijg ze niet korter. Trouwens, over bemoeien gesproken', lachte hij.
'Over verloedering gesproken', lachte zij.

'Hé Hendrik, heb je dat stel gezien daar?' Bert wees naar de plek aan de overkant.
'Ja, mooi hè. Dat is de familie Reumer uit Roosendaal. Brabo's. Die staan hier elk jaar. Leuke lui joh. Ze doen in hulphonden.'
'Leuke lui? Hulphonden? Die vent staat zijn zoon voor te doen hoe je een jointje rookt.'
'Nee, dat is geen joint. Dat is een medicinaal kruid. Ze beheren ook een webshop in exotische kruidenen en zalfjes. Het is weliswaar een beetje een alto-familie maar bom gezellig en heel vriendelijk. Liep ze al topless?', vroeg Hendrik vrolijk.
'Topless? Weet ik veel, niet op gelet. Doet ze dat?'
'Ja daarom staan ze ook in dat hoekje. Wim wil dat blote gedoe niet in het zicht hebben. Raken de kippen van de leg', lachte hij en liep zijn voortent in.

Bert ging hoofdschuddend zitten en dronk zijn koffie. Af en toe keek hij op in de richting van mooi Brabant.
'Wat ben je onrustig. Moet je een ei leggen?', vroeg Truus.
'Nee hoor, maar ik zat me net te bedenken dat als ik nu eens zo'n medicinaal zalfje op mijn kalknagel smeer.... ik geloof dat ik eens even ga informeren.' Hij wilde opstaan.

'Daar zou ik maar even mee wachten, schat. Ze ligt net topless in de zon te bakken. Die heeft nu vast geen behoefte aan een langs gallopperende moraalridder met een kalknagel...'

Bart

xxxxx Voor de verzamelbundel, lees nummer 48 voor meer informatie !!! xxxxxx