‘Eh, voordat ik het vergeet, ik ga vanmiddag met Annie Heuvel naar de braderie’, deelde Truus mee tijdens ons tien uur koffiemomentje. Ze keek blij.
‘Braderie? Hier in de stad?’
‘Ja. En voordat je gaat vragen naar de nutteloosheid kan ik je alvast vertellen dat de opbrengst naar de kas gaat van het vrouwencollectief.'
'En wat moet ik me daarbij voorstellen? Een vrouwencollectief? Brei en haakclubje? Of moet ik het meer in de biohoek zoeken. Die van het links opwaaiende stuifmeel.'
'Maakt dat jou überhaupt iets uit?'
'Nou ja, linkswaaiend heeft bij mij voorkeur boven een windje van rechts.’
‘Bart, deze dames knutselen zelf spulletjes die op de braderie worden verkocht.’
‘Aan wat voor spullen moet ik dan denken?’
‘Dat ga ik jou niet vertellen want dan weet ik het wel.’
‘Wat weet jij dan wel?’
‘Dan krijg ik weer allerlei stompzinnige opmerkingen.’
‘Niet van mij hoor, schatje.’
‘Dat zal, maar ik zeg niks.’ Ze keek nu streng.
‘Dat begrijp ik niet want ik vind het best een leuk initiatief.’
‘Jaja, ik hoor het je zeggen, slijmbal.’
‘Ik vind het zo leuk dat ik zelf denk aan een soort van mannen-collectief. Samen met Joop Heuvel, de man van Annie.’
‘Haha, wat origineel.’
‘En wat gaat dit collectief ondernemen?’
‘Ook met een standje op de braderie, Truus.’
‘O ja hoor, en wat ga je dan verkopen?’
‘Lijkt me duidelijk. De van het vrouwen-collectief gekochte rotzooi die hier vanmiddag ongetwijfeld naar binnen wordt getild.’
Bart


































