Een raadsel

‘Ik zag vanmorgen één van die jongens van Boerstoel voorbij fietsen. Woont er weer één thuis?’

‘Bedoel je Herbert? Of Johan.’

‘Weet ik veel, ik zag een knul bij hun uit huis lopen, op de fiets springen en vervolgens bij mij langsrijden.’

‘Oké, was het een lange knul?’

‘Ik heb hem niet opgemeten maar hij zei “Hoi”. Zegt dat iets?’ Ik had alweer spijt van mijn melding.

‘Herbert is langer dan Johan terwijl Johan ouder is.’

‘Ik heb geen idee hoe oud hij is, Truus. Heb ik ook niet gevraagd. Voordat ik het kon vragen was hij al voorbij.’ 

‘Het kan ook Robin zijn geweest. Dat is een neef van Johan. Die studeert in Nijmegen en logeert er af en toe. Was hij rossig?’

‘Van dat kleine stukje fietsen? Daar word je niet rossig van.’

‘Nee, de kleur van zijn haar. Was dat rossig?’

‘Niet gezien. Hij had een muts op.’

‘Dan moet het Herbert zijn geweest.’

‘Herbert? Hoezo Herbert?’

‘Johan heeft geen fiets en is te klein om op de fiets van Herbert te fietsen. Komt niet bij de pedalen.’

‘Maar dan kan het ook Robin zijn geweest, toch?’, opperde ik.

‘Nee, Robin woont in Engeland en zegt geen “hoi”.’

‘Wat zegt die dan?’, vroeg ik.

‘Die zegt dan ‘Hai’.’

Bart

Een fotolijstje

‘Mogguh Bart’, hoorde ik een bekende stem achter mij roepen. Ik stond op de oprit en draaide me om. ‘Hé Jos, mag je weer los?’

‘Ja, Rita is een weekend naar haar zus, dus…’

‘Jij blij’, lachte ik.

‘Nou, dat valt te bezien. Ze moest de klussenpot met haar voet aanstampen dus dan weet je het wel.’

‘Nou lekker dan.’

‘Maar eh.. heb jij een hamer?’

‘Om de klussenpot kapot te slaan?’

‘Nee, ik moet een spijker in de muur timmeren.’

‘Een spijker?’

‘Ja, Riet wil een foto van onze kleindochter op haar pony aan de muur hebben. Vandaar.’

‘Gaat dat jou lukken?’

‘O ja hoor. Breng hem zo terug’, zei hij terwijl hij hem aanpakte en naar huis liep.

Wat later keerde hij teleurgesteld terug.

‘Niet gelukt?’, vroeg ik.

‘Nee, hij flikkerde pardoes van de muur.’

‘Kapot?’, vroeg ik.

‘Nee, dat niet. Maar als je een stukadoor weet voor de muur en een timmerman voor de reparatie van de deuk in het parket, dan ben ik je dankbaar.’

‘En dat voor een fotolijstje?’, vroeg ik verbaasd.

‘Ja, heb je enig idee hoe zwaar zo’n pony is?’

Bart

Vive la France serie 2023-3

‘Meneer, uw neuswiel staat nog uitgedraaid', waarschuwde een buurman. Ik had de caravan net provisorisch op zijn plek gezet en genoot van een verdiende alcoholische verfrissing.

'Klopt', antwoordde ik. 

'Die kunt u beter hoogdraaien', adviseerde hij.

'Dat lijkt mij niet hoor.'

'Jawel, want zo staat er teveel druk op de dissel.'

'Wat kan er dan gebeuren?', vroeg Truus ongerust.

'Dan kan hij doorbuigen. En dan gaat de dissel stuk.'

'Hoor je dat Bart?'

'Ja hoor, ik heb het allemaal gehoord en u heeft gelijk. Het is niet goed.'

'Nou kom op dan. Voordat hij afbreekt.'

'Hij breekt niet zomaar af hoor. Hij kan wel wat hebben', riep ik zelfverzekerd.

'Heeft u er verstand van?', vroeg Truus.

'Gebruikersverstand', riep hij.

'O, u gebruikt ook?', vroeg ik wijzend op mijn biertje. Ik heb een aangeboren pesthekel aan dit soort bemoeials.

'Nee, verstand van caravans. Gebruikersverstand.'

'Kijk, mooi. En daarmee loopt u over de camping en adviseert u medegebruikers.'

'Ja, zoiets. Maar u moet het natuurlijk zelf weten, het is niet mijn caravan.'

'Klopt. Ik zou zeggen succes met uw adviesen.'

'Dank, maar Ik zou er echt wat aan doen hoor.'

'Wat een bemoeial', riep ik toen hij weg was.

'Maar je gaat wel dat neuswiel opdraaien, Bart!'

'Komt goed schat. Maar dan moet ik eerst de voorpoten uitdraaien. Anders ligt hij op zijn neus en moet ik die bemoeial alsnog om hulp vragen.'

Bart

Een paperclip

‘Ben je wat kwijt?’, vroeg Truus toen ze mij vanuit de kamer in de keukenla hoorde rammelen.

‘Ik zoek een paperclip.’

‘In de keukenla?’

‘Nee, in het naaimandje.’

‘Truus er lag hier een paperclip in de la. Daar heeft hij jaren gelegen en net nu ik hem nodig heb, is hij weg, foetsie, onvindbaar.’ 

Ik kon hier zo van balen.

‘Waar heb je hem voor nodig?’

‘Is niet interessant, Truus. Waar is hij gebleven.’

‘Is dat zo’n gebogen ijzeren dingetje?’

‘Ja.’

‘En hij lag los in de la?’

‘Ja.’

‘Oké.’

‘Trouwens even wat anders’, hoorde ik haar van onderwerp veranderen. Het klonk verdacht.

‘Weet je nog die rok van Mama. Die jij zo leuk vond?’

‘Hoezo leuk?’

‘Nou ja, dat zei je toen ze hem indertijd kwam showen.’

‘Truus, dat ding was net een aardappelzak. Hoezo vond ik hem leuk?’

‘Nou ja, hoe dan ook, ze was hier van de week omdat ze hem niet meer open kreeg. Het lipje van de rits was kapot.’

‘Oké, jammer van die zak, maar waar is mijn paperclip gebleven?!’ Ik baalde als een stekker.

‘Dat paperding kun je heel handig buigen en dan…’

‘Wacht even Truus. Loopt je moeder nu met mijn paperclip?’ Het moest toch niet gekker worden!

‘Ja, ze wilde de rok niet wegdoen.’

‘Niet wegdoen?’

‘Nee, dat vond ze sneu voor jou.’

Bart

Krul

‘Morgen Bart, ook onderweg naar de Super?’, vroeg een licht hijgende mevrouw Freriks toen ze mij had bijgehaald.

‘Ja, boodschapje voor Truus.’

‘Leuk dat je dat voor haar doet.’

‘Ach ja mevrouw Freriks, je moet soms wat voor elkaar over hebben. En dan, het is tegenwoordig geen probleem meer.’

‘Hoe bedoel je dat? Geen probleem?’

‘Ach ja, vroeger moest ik altijd de dagen in de gaten houden vanwege “haar”.’

‘“Haar”?’

‘Ja, die van Krul. Die zat drie dagen per week achter de kassa.’

‘O, je bedoelt Karin.’

‘Klopt, maar die is telefoonmiep geworden bij de huisartsenpost. Zo fijn!’

‘O, maar die is weer terug hoor!’

Ik hield van schrik mijn pas in.

‘Ja, wist je dat nog niet?’

‘Nee, niks van gehoord.’

‘’Die is na een week al gewipt.’

‘Gewipt? U bedoelt dat ze is ontslagen?’

‘Ja, en in haar proeftijd. Ze heeft vertrouwelijke informatie naar buiten gebracht.’

‘Waarom verbaast mij dat niet?’, reageerde ik.

‘Ze bazuinde rond dat de man van mevrouw Boerstoel kalknagels heeft aan zijn tenen en daaraan geopereerd moet worden. Me vrouw Boerstoel hoorde dat van Carla met die Porsche en toen heeft ze een klacht ingediend bij de huisartsenpost. En zo kwam het balletje aan het rollen.’

‘Ik wist het. Een roddelaarster als telefoniste bij een huisartsenpost. Dat is als de kat op het spek knopen.’

‘Inderdaad Bart, en het klopte ook nog niet.’

‘Hoe dan?’

‘Het waren niet zijn tenen maar zijn vingers.’

Bart

Een defectje

De telefoon rammelde. Mijn schoonmoeder. Ik nam op. 

‘Met Bart. O, hallo Ma, je moet zeker Truus hebben, ik zal haar even roepen… O? U moet mij hebben? Wat is er? Doet ie het niet? Zal ik even het telefoonnummer van de helpdesk opzoeken? 

O? Die weten het ook niet? Wat? Ik? Hoezo ik? Heb ik geen verstand van. Wat zegt u? O, dat ik nergens verstand van heb. Mooi dan. 

Maar wat mankeert er dan aan? Hij doet helemaal niks? Stekker er wel in? O, Geen stekker. Batterij vol? Geen groen lampje? Helemaal geen lampje? O, er zit geen lampje op. Tja, dan weet ik het ook niet. 

Ja, sorry, ik ben geen monteur hoor! Wat je er mee moet? Ik zou hem wegbrengen. Nee hoor, dat kunt u zelf ook wel. Zo ver is het niet.’

‘Nee, het is in de buurt. Nog geen tien meter lopen. Wat? Nee nee, ik zal het uitleggen. 

Ja, even goed opletten nu. Pak hem maar in uw hand, ja, hebbes? Dan loop je nu naar de keuken. Ja? U bent in de keuken? Wat u daar moet? Ja, dat leg ik net uit. 

Er staat een grote glimmende trommel met een voetpedaal in de hoek. Trap nu met je rechtervoet op het pedaal, gaat er een klep open, hou dat ding er boven en als ik Vuur riep laat u hem los. VUUUUUURRRRRR. Succes Ma.’

Bart

Nieuwe jas

‘Ik vind dat rood je prima staat’, stelde Truus vast.

‘Ik niet’, protesteerde ik terwijl ik voor de spiegel mijn aspirant zomerjack aanschouwde.

‘Rood staat vrolijk’, probeerde ze.

‘Ik ben niet vrolijk, Truus.’

‘Waarom niet?’

‘Omdat ik geen rood wil.’

‘Wat wil je dan?’

‘Hebben ze hem niet in donkerblauw of zo? Kijk nog eens even?’

‘Bart, ik heb al drie keer het hele rek afgezocht, ze hebben jouw maat niet meer! Je bent te laat!’

‘Schat, het is toch bezopen dat ik in februari al te laat ben voor een zomerjas!’

‘Ik heb je gewaarschuwd, maar jij vond het onzin. Dus…’

‘Dus wat?’

‘Dus heb je pech en zal je het met deze moeten doen.’ Ze keek blij.

‘Andere winkel?’

‘Nee, daar heb ik geen zin in.’

‘Geen zin in? Hoezo geen zin?’

‘Omdat het gezeur dan weer van voren af aan begint.’

‘Leuke jas, meneer’, vond een verkoopster die langs liep.

‘Dat vind ik ook maar mijn man vindt de kleur niet mooi.’

‘Uw man heeft er weinig van te vinden, toch?’

‘Hoho, hoezo heb ik er niks van te vinden?’, chagrijnde ik.

‘Meneer, ze moet de hele dag al naar uw gezicht kijken, gun haar als beloning ook een pretje.’

Bart

Het bakje

‘Schat, wil jij er voortaan aan denken om het bakje dicht te doen?’, hoorde ik Truus vragen. 

Ik lag net in mijn tablet begraven om het krantennieuws tot mij te nemen.

‘Ik denk er constant aan. Van ‘s morgens vroeg tot laat in de avond’, mompelde ik.

‘Dat denk ik niet want het stond open’, constateerde ze droog.

‘Het gaat om het denkproces, Truus. Dat is iets anders dan het ook te doen.’

‘Hou toch op met je gezwam’, riep ze nijdig.

‘Truusje je vraagt mij om eraan te denken. En dat is precies wat ik doe. Van ‘s morgens vroeg…’

‘Tot ‘s avonds laat’, vulde ze aan.

‘Het is uiteindelijk maar een bakje.’

‘Joh, ik vraag gewoon of je het klepje van het bakje voortaan dicht wil doen.’

‘Nu gaat het ineens over een klepje. Truus, alsjeblieft. Ik zit nu even de krant te lezen.’

Ze moeten me ‘s morgens niet steeds aan mijn kop zeuren. Een man moet in alle rust zijn krantje kunnen lezen en niet lastig worden gevallen. En al helemaal niet over zo’n k-bakje.

‘Het klepje hoort het bakje luchtdicht af te sluiten ’, ging ze verder. Ik was er nu klaar mee en legde met een zware zucht mijn tablet aan de kant.

‘Oké, je hebt gewonnen. Alle aandacht voor jou en de bakjes.’

‘Mooi’, klonk het van tegenover. 

Ik pakte een beschuitje, keek nog even quasi blij, smeerde een laag margarine en strooide een lawine suiker. Daarna stak ik het in mijn mond om het er meteen weer uit te halen.

‘Is er iets?’, vroeg ze.

‘Mens dat beschuit is nog van voor de oorlog. Zo oud en slap als…’ 

Als reactie wees ze naar het bakje. 

Het was duidelijk.

Bart

Koffie

‘Hebben we soms andere koffie?’, vroeg ik tijdens ons tien uur koffiemomentje nadat ik een slokje had genomen en ook al vond dat het anders rook.

‘Lekker?’, vroeg de andere kant.

‘Dus is het andere koffie’, concludeerde ik.

‘Kun je het proeven? Dit is koffie uit Duitsland. Kreeg ik van Annie. Haar zus werkt over de grens en had het voor haar meegenomen.’

‘Het smaakt vreemd’, constateerde ik.

 ‘Het smaakt net als de koffie van je moeder: een kommetje vocht van een uitgeknepen vaatdoek waar een toiletbril mee is afgepoetst.’

‘Het is wel een stuk goedkoper.’

‘Zou kunnen, maar ik wil gewone Hollandse koffie en niet van die zut uit Pruisen.’

‘Hm, ik vind het anders prima te drinken.’

‘Is het niet meer iets van “wat de boer niet kent…”?’

‘Schat, Annie en Joop vinden het ook niet te zuipen. Anders had die zuinige Annie het jou vast niet cadeau gedaan. Of heb je er voor betaald?’

‘Nee hoor, ik heb het zo gekregen. En dan, Annie vindt het heerlijke koffie.’

‘Dan is het toch raar?’

‘Nee hoor, zo raar is het niet. Joop heeft ruzie met zijn schoonzus en heeft haar met koffie en al de deur uitgegooid.’

Bart

Bietjes

‘Heb jij nog iets voor de boodschappen?’, vroeg Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje. 

‘O, is het alweer donderdag?’, vroeg ik als reactie. ‘Ja, slome, het is inderdaad weer donderdag.’

‘Ding-dong, aandacht! Heb jij nog iets voor de boodschappen?’

‘Nou ja, als jij bietjes hebt opgeschreven, dan heb ik verder niks meer.’

‘Bietjes? Hoezo bietjes? Hoe kom je nou weer bij bietjes?’

‘Nou ja, het zou vandaag de verjaardag van mijn moeder zijn geweest.’ 

‘En dat wil je met bietjes vieren?’

‘Mijn moeder was van de bietjes.’

‘En dat aten jullie altijd op haar verjaardag?’

‘Nee, dat niet.’

‘Wat dan?’

‘Spruitjes.’

‘Spruitjes? En ze was van de bietjes!’

‘Mijn vader was van de spruitjes.’

‘Die was toch niet op dezelfde dag jarig?’

‘Nee, maar die lustte geen bietjes.’

Bart

Vive la France serie 2023-17

‘Zeg schat, dat kooktafeltje is toch wel echt een geweldig dingetje', stelde Truus terwijl ze onder de luifel stond te koken.

'Ja hoor, ge-wel-dig', echoode ik met een cynisch ondertoontje.

'Ja, ik had toch wel gelijk hè', riep ze terwijl ze het er zonder doekje nog wat dieper inwreef.

'Ja hoor', riep ik zuinig terug.

Ik had hier zo'n hekel aan.

'Ik kan me onze discussie bij Obelink nog goed herinneren. Jij wilde die andere, die goedkopere. Weet je nog?'

'Ja hoor, die was ook goed geweest. Maar ja...'

'Wat nou "maar ja"?'

'Jij moest persé deze. Dus heb je deze.'

'Die andere was te gammel. Kijk dan hoe stevig.' Ze schudde aan het ding.

'Ik wil volgend jaar een andere stoel', riep ik om van het kooktafeltjesgezeur af te zijn.

'En die haakjes zijn ook zo handig. Dat had die andere ook niet', wreef ze onverstoorbaar verder.

'Die had ook haakjes.'

'Ja, hele kleine. Deze heeft van die heerlijke grote haken. Echt ideaal!'

'O, en dit plankje. Kom nou eens even kijken, Bart. Hoe handig kan ik nu het bakje met zout, peper enzovoorts neerzetten.'

'Ja hoor, ben je nu klaar?'

'Waarmee?'

'Met het ophemelen van jouw geweldige kooktafeltje. Ik zou zeggen keer maar snel terug op aarde.'

'Kun je het niet hebben of zo?', vroeg ze.

'Jawel hoor, maar de aardappels niet. Die bakken op dit moment aan.'

Bart

het ontbijtje

‘Wat ben jij nou aan het doen?', vroeg mijn echtgenote toen ze de keuken binnen liep en mij een broodje zag smeren.

'Ik maak een ontbijt. Is dat zo bijzonder?'

'Nou ja, je neemt altijd yoghurt met acht scheppen suiker. En nu smeer je brood.'

'Ja, ik heb van een goeroe gehoord dat brood als ontbijt heel goed is.'

'Nou dat weer.'

'Hoezo?'

'Ach, jij hebt altijd wat bijzonders. Maar ga lekker je gang. Mijn goeroe adviseert yoghurt.'

'Wist je dat je lichaam dankzij een broodontbijt beter wakker wordt?'

'Nou de mijne is al prima wakker hoor. Mag ik er even bij?' 

'Vooral het kauwen blijkt heel goed te zijn. Hoe meer je kauwt, hoe meer activiteit je lichaam ontwikkelt.'

'Heb je vannacht ook brood gegeten?', vroeg ze.

'Hoezo? Je neemt mij niet echt serieus hè?' 

'Je lag heel onrustig te wezen. Ik heb zelfs een logeerkamertje overwogen.'

'Had het maar gedaan', zei ik.

'Hoho, niet ik maar jij natuurlijk. Voor straf. En schiet een beetje op nou. Ik wil ook ontbijten.'

'Voel je al wat?', vroeg ze aan tafel.

'Wat bedoel je?'

'Je kauwt je suf maar ik zie geen beweging.'

'Schat, het gaat om interne activiteit. Die neemt toe.'

'O, de interne activiteit. Darmen?', lachte ze.

'Hersenactiviteit. Het is heel goed voor je hersens!', zei ik. 

'O? Voor je hersens? En dat helpt?', vroeg ze.

'Ja, dat helpt!', antwoordde ik ietwat korzelig.

'Mooi, dan zou ik als ik jou was nóg een boterham nemen.'

 

Bart.

Hulp

‘U mag het zeggen’, nodigde de in een groene stofjas gestoken verkoper van de boerenbond mij uit. 

Ik keek hem aan en constateerde een zwaar verweerd gezicht wat boekdelen schreef. Een deel over zijn boerenleven, een deel over de strenge winters, een over het keihard werken en misschien wel één over een leven met een dominante schoonmoeder. Daarmee was het gezicht er nog niet want ik stond voor zijn toonbank.

‘Wat moet ik zeggen?’, vroeg ik.

‘Waar ik u mee kan helpen’, verduidelijkte hij.

‘Nou, dat aanbod pak ik met beide handen aan.’

‘Mooi’, reageerde hij. ‘Dan zou ik zo zeggen: brandt los!’

‘Oké, heeft u een pen en papier bij de hand?’, vroeg ik voor de zekerheid. 

‘Nou, die heb ik niet nodig, meneer. Ik ben nog helder van geest.’

‘Kijk, dat is goed nieuws.’

‘Volgens mijn Truus moet het gras eerst geverticuteerd. Klopt dat?’

‘Jazeker, dat heeft uw Truus goed gezien.’

‘Mooi, dan moet er kalk op en misschien ook nog een laagje mest. Vervolgens moeten de kanten recht worden afgestoken en wil ze schone tegels. En dan liefst niet met een hogedrukspuit want dan vliegen de voegen eruit. Tot slot moet er mest over de border en de takken van de vlinderstruik gesnoeid.’ 

Ik keek hem verwachtingsvol aan.

‘En toen?’, vroeg hij.

‘Ach ja, de belangrijkste vraag: wanneer heeft u tijd?’

‘Tijd? Zal ik niet eerst een offerte maken?’

‘Een offerte? Hoezo een offerte? U vroeg toch waarmee u mij kon helpen? De rest doe ik zelf wel.’

Bart

Vive la france serie 2023-1

‘Het klepje van de watertank kleppert', meldde mijn echtgenote toen ze in de buitenspiegel van de auto keek.

We waren na een tussenstop-met-overnachting in Bannes op doorreis naar Zuid Frankrijk. 

'Dat is het klepje van de stroom.'

'Nee hoor, van de watertank. Die van de stroom zit aan de andere kant.' Er sprak een behoorlijke zekerheid vanuit haar stem.

'Schat, je kijkt in de spiegel, en dan is alles net andersom. Dat is het zogenaamde spiegeleffect.'

'Bart, je zwamt. Dit is overduidelijk het klepje van de watertank. Die heb je niet goed afgesloten.'

'Daar heb ik niet aangezeten vandaag, schat', zei ik na enig nadenken. 'Jij wel aan de stroom. Tenminste, jij hebt de kabel eruit getrokken en opgerold.' Ik probeerde triomfantelijk te kijken.

'Onzin. Ik druk het klepje altijd extra dicht want het veertje is slap.'

'Er zit helemaal geen veertje in. Hij sluit met een rubbertje. Dat schiet dan in het gaatje als je hem dichtdrukt.'

'Van de stroom? Hoe kom je erbij!!' 

Ze werd nijdig.

'Er zit een gaatje in het klepje van de stroom en daar past het rubbertje precies in. Gewoon een technisch dingetje.'

'En wat wil je daarmee zeggen?', vroeg ze op oorlogssterkte en klaar voor de beslissende aanval.

'Dat jullie vrouwen nooit zo technisch zijn. Dus ik snap...'

'Gaan we nu op die toer? Dat ik niet technisch ben? Dat ik geen onderscheid kan maken tussen het stroom en het waterklepje?' 

'Nou, zo bedoel ik het niet. Maar jullie hebben altijd wat moeite...'

'Hou toch op man. Jij met je rubbertje en je gaatje. Maar je stopt maar bij de eerstvolgende parkeerplaats want op deze manier gaat het stuk.'

'Het gaat niet zomaar stuk hoor', probeerde ik nog geruststellend.

'Stroomt er geen water uit?', vroeg ze.

'Nee, en dat kan natuurlijk ook niet', lachte ik. 

'Ach nee, stom', zei ze. 'De tank zal inmiddels wel leeg zijn.'

Bart

De piep

‘Ik hoor een piep. Ik denk in de ventilator’, stelde Truus vast. 

‘Ik hoor geen piep.’ Ik richtte mij oor nog een keer richting ventilator, maar geen piep..

‘Hij piept echt. Hoor!’ Ze stak haar vinger in de lucht.

‘Ik hoor alleen je vinger’, merkte ik op.

‘Mijn vinger? Hoezo mijn vinger?’

‘De snelheid waarmee je hem opstak veroorzaakt een luchtverplaatsing en dat hoor je. Trouwens, geen piep.

‘Bart, ik ben toch niet gek?’

‘Dat hoor je mij niet zeggen. Alhoewel,…’

‘Wat “alhoewel”.’

‘Je hoort dingen die je niet kunt horen omdat ze niet worden gebezigd.’

‘Sorry hoor. Wat probeer je mij nu in mijn schoenen duwen? Dat ik doof ben?’

‘Dat hoor je mij niet zeggen, alhoewel…’, lachte ik.

‘Links om, rechts om, het ding piept. Doe er wat aan! Ik ben Mama ophalen.’

Jaja, ook dat nog. Tja, er blijft dan maar één ding over: ventilator slopen….

Ik had het net de ingewanden eruit gehaald toen schoonmama binnenstuiterde.

‘Goh, komt dat nog goed?’, vroeg ze.

‘Als u er zich niet mee bemoeit, gaat het lukken.’

‘Ik hoor trouwens iets piepen’, merkte ze op.

‘Ja, klopt. Volgens Truus is het deze ventilator.’

‘Nou die piept niet Bartje. Het is je gehoorapparaat wat op het aanrecht ligt.’

Bart

De put

‘Ik vind dat de gemeente eens iets moet doen aan de straatput’, meldde ik tijdens ons tien uur koffiemomentje. 

‘Straatput?’, vroeg Truus. 

‘Ja, dat ding in het midden van de straat. Waar het water in moet lopen.’

‘Wat mankeert er dan aan? Hij doet toch precies datgene waarvoor hij bedoelt is?’

‘Klopt, maar hij doet meer dan dat!’

‘Wat doet hij meer dan?’

‘Schat, kijk er nou maar eens goed naar. En dan valt het je vanzelf wel op.’

‘Bart, ik zit aan de koffie en voor dit soort raadspelletjes heb ik geen tijd. Dus of je vertelt wat je dwars zit, of neem een ander onderwerp. Dit gaat nergens over.’ Ze pakte het oortje van haar koffiekopje tilde het op en nam een slokje.

‘Joop van Annie wil een andere fiets kopen.’

‘O? Voor Annie?’

‘Nee, voor zichzelf.’

‘Ik dacht dat hij pas een nieuwe had.’

‘Dat had hij ook. Sinds gisteravond niet meer.’

‘Ooo??? Gestolen? Hier in de straat?’, riep ze verbaasd.

‘Nee niet gejat!’

‘Wat dan?’

‘Toen hij gisteravond stomdronken uit de stad terugkeerde, vond hij dat het putdeksel ook als stalling kon dienen.’

Bart

Een propje

Ik zag haar vanuit de verte aankomen: mevrouw Hansen met haar hondje. 

Ze schuifelde langzaam in mijn richting totdat het hondje pardoes aan de handrem trok en aan een struikje begon te snuffelen.

‘Ja, goed zo. Ga maar plasje doen, Bopje. Ja, een plasje! Pootje hoog, plasje. Bopje, kijk eens, luister eens naar het vrouwtje! Pootje hup, doe eens hup? Bopje? Bopje!! Waarom luister je niet naar het vrouwtje?’

Het “Bopje” keek haar met enige wanhoop aan. Ik sloeg ondertussen het circusje vanaf onze oprit gade.

‘Volgens mij hoeft hij niet plassen’, bemoeide ik mij ermee.

‘Hij móet plassen, meneer Bart. Zijn tankje is vol. Hij heeft vanochtend al twee bakjes water gedronken.’

‘Misschien zit er een propje voor?’, opperde ik. 

‘Een propje? Waar zit een propje voor?’

‘Waar denkt u mevrouw Hansen? Waar zou het propje vóór moeten zitten? Voor zijn fluitje misschien?’

‘O nee, dat zeker niet, meneer Bart, want hij fluit nog prima. Ik denk dan eerder een propje in zijn oortjes, want hij luistert voor geen meter.’ 

Bart

Vive la France serie 2023-44

‘Er heeft een duif op de luifel gescheten’, meldde ik.

'O? En hoe weet je dat het een duif was?', vroeg Truus.

'Hm, mussen draaien kleine poepjes en de buuf is al naar het toilet geweest vanmorgen.'

'Jij let ook overal op!'

'Nou ja, ik hou haar wel in de gaten.'

'Maar hoe krijg je het er nu af?', vroeg ze.

'Hoezo ik?'

'Lijkt mij logisch, toch? Jij bent lang. Dat is handig.'

'Het kan ook met een zwabber. Nat maken en boenen. Jij bent expert.'

'Bart, zoek jij het even lekker uit. Jij hebt het ontdekt en de ontdekker maakt het schoon.'

'Zo buurman, bezoek gehad?', hoorde ik wat later een stem achter mij. Ik draaide en ontdekte de achterbuurman.

'O, kijk, de handyman', lachte ik.

'Ze zijn vanochtend goed bezig geweest hè?', stelde hij vast terwijl hij op het dak wees.

'Ja, klopt. We zijn nu op zoek naar de dader. Truus kijkt op dit moment de beelden na.'

'Beelden nakijken? Hebben jullie een camera?', vroeg hij verbaasd.

'Ja, een die 360 graden opneemt. Die steken wij als we naar bed gaan boven het dakluik.'

'Zozo. En waarom een camera? Zijn jullie soms bang voor inbrekers?'

'Nee, dat niet maar we kunnen wel de dakschijters in de gaten houden. Dat levert als bijvangst zeer vermakelijke beelden op.'

'Mag dat wel vanwege de privacy?', vroeg hij.

'Zoals wij het doen wel.'

'En hoe bewaken jullie dat dan?'

'Simpel, ik bestudeer eerst alle opnames en gooi die van jullie daarna weg.'

Bart

Een puist

‘Mijn man heeft een puist op zijn zitvlak’, legde de dame vóór mij uit aan de drogist. ‘Heeft u daar iets voor?’

‘Steen?’, vroeg de drogiste.

‘Nee puist.’

‘Dat bedoel ik, steenpuist?’

‘Dat heeft hij niet verteld. Het doet zeer.’

‘Hoe ziet hij eruit?’

‘Mijn man is grijs, heeft een….’

‘Ik bedoel de puist. Hoe ziet ie eruit?’, onderbrak de toonbank.

‘O, eh… ongeveer één centimeter groot.’ Ze hield haar vingers een centimeter uit elkaar.

‘En de kleur?’

‘Zwart met een geel puntje.’

‘Is die warm?’

‘Mij man is altijd warm. Behalve ‘s nachts, dan…’

‘Ik bedoel de puist.’ 

Ik bespeurde enig ongeduld vanachter de toonbank.

‘Geen idee, dan moet ik hem even bellen.’

‘Laat maar, ik heb hier een zalfje dat hij er op kan smeren.’

‘Kost dat?’, vroeg ze.

‘Ja, dat is niet goedkoop, twaalf euro zestig.’

‘Twaalf euro zestig? Voor een zalfje?’

‘Jazeker, maar het hoeft niet. Zo’n puist knapt vanzelf als hij rijp is.’

‘O, kijk, dan laat ik hem voorlopig lekker in de boom hangen.’

Bart

Carnaval

‘Gaan jullie nog carnaval vieren?’, vroeg mevrouw Meijer. 

Mevrouw Meijer woont vijf huizen verderop en ik liep haar bij de drogist tegen het lijf. Ik was daar in opdracht van Truus voor de aanschaf van een potje cement.

‘Ziet u mij, nuchtere Hagenees, verkleed als een over-rijpe banaan-met-steeltje door Schuursponsengat huppen? Dacht het toch niet mevrouw Meijer.’

‘O, ik dacht dat Truus dat altijd leuk vond. Ze had het daar wel eens over.’

‘Truus vindt alles leuk, maar ik stel wel grenzen. Geen carnaval!’

‘Nou nou, zo erg is het toch niet?’

‘Het is erg, mevrouw Meijer. Mijn schoonvader heeft ooit tijdens carnaval mijn schoonmoeder ontdekt. Dus u begrijpt vast mijn boycot van dit feest der feesten.’

‘Nou ja, Truus is er wel uit voortgekomen. Dus het had wel iets goeds!’

‘U zegt het mevrouw Meijer.’

‘Viert je schoonmoeder nog steeds carnaval? Ze kwam toch van “onder de grote rivieren”?’

‘Als u de Bonkevaart als grote rivier wil kwalificeren, dan klopt het wel.’

‘Maar ze viert geen carnaval meer?’

‘Nee, en ze zitten ook niet meer op haar te wachten.’

‘Te oud?’

‘Nee, dat niet maar er lopen inmiddels meer dan genoeg Eucalipta’s rond met een bezem tussen de benen en een druppel aan de neus.’

Bart

Vive la France (Serie5-2020-11)

'Weet je wat ik ben vergeten?', hoorde ik mijn echtgenote vanuit de caravan roepen.

'Je zwembroek?', raadde ik.

'Mijn strijkijzer. Ligt nog thuis in de gang op het kastje.' 

Ze kwam naar buiten.

'En wat nu?', vroeg ik. 'Hoe erg is het?'

'Nou ja, ik heb een paar broeken thuis zo uit de droogtrommel getrokken.'

'Ja, èn?' 

Ik begreep het niet helemaal. 

‘Die heb je dan toch?'

'Die wilde ik hier dus strijken, Bart.’

Ze keek me aan terwijl ik nog volop in het denkproces zat.

‘Ja, snap je het nou?' Ze klonk wanhopig.

'Bijna.Want wat deed dat ding op het kastje in de gang?', 

Ik wilde dat toch wel weten.

'Ja, daar had ik hem neergelegd. Zodat ik hem niet zou vergeten.'

'Nou, dat is dan niet gelukt', constateerde ik droogjes.

'Vroeger legde mijn moeder mijn broek onder het matras. Dat werkte ook', herinnerde ik mij.

'Dat kan niet in de caravan', zei ze.

'Ik zou niet weten waarom niet.'

'Bart, we hebben een lattenbodem.'

'Jij had me trouwens ook nog even kunnen helpen herinneren! Hoe vaak ben je er langsgelopen?'

'O, ontelbaar. En ik heb hem vaak zien liggen.'

'Waarom heb je hem dan niet even in de caravan gelegd?' 

Ze was echt nijdig.

'Nou ja schat, ik was echt bang dat je hem dan zou vergeten.'

Bart

Vive la France (Serie5-2020-17)

‘Die vrouw van die caravan hier tegenover heeft nu voor de zesde dag op rij dat roze jurkje aan’, merkte ik op. 

‘Hou jij dat bij?’, vroeg mijn echtgenote. ‘Vind je het zo’n leuk jurkje?’

‘Ach nee. Maar met dit weer trek je toch af en toe wat schoons aan?’

‘Hoezo? Jij loopt toch ook de hele vakantie met dat Max Verstappen shirt aan?’

'Alleen als hij rijdt schat. En het is zwart, zie je niks op.'

'Nee, daarom vraag ik mij ook af wat de lol is van dat shirtje.'

'Ik zie ook geen waslijn hangen', zei ik.

'Dan kijk je niet goed. Er hangt er één aan de achterkant. Bungelen zijn sokken aan.'

'Het gaat mij om dat jurkje van haar, schat. Niet om die sokken van hem.'

'Ik snap niet waar je je mee bemoeit, Bart. Die vrouw vindt het vast een prettig jurkje.'

'Kan me niet voorstellen. Heb je gezien hoe strak hij zit? En hij is vast niet te warm gewassen want wassen doet ze dus niet.'

'Kijk, daar loopt ze weer. En nu heeft ze ook nog van die wandelschoenen aan. Ik denk dat ze gaat klootschieten.'

'Klootschieten?', vroeg mijn echtgenote.

'Ja, daar is het echt zo'n jurkje voor.'

'Hoezo?', wilde ze weten.

'Valt enorm op langs de weg. Is een stuk veiliger. Misschien oefent ze wel voor de clubkampioenschappen. Die zijn altijd zo rond juni.'

'Man wat kan jij toch zwammen.' Ze pakte haar tablet.

'En, nog wat ontwikkelingen?', vroeg ik. 'Nieuws?'

'Nee joh, ik blader gewoon wat door de reclame-app.'

'Nog leuke aanbiedingen?'

'Nou, dat niet, maar ik weet nu iets meer over haar roze jurkje. Het mysterie is opgelost.'

'O? Vertel?'

'Die jurkjes zijn in de aanbieding. Drie voor vijfentwintig euro. Ze trekt elke twee dagen gewoon een nieuwe aan. Zaak opgelost. Moeten we het nu nog even over haar ondergoed hebben?'

Bart

 

Blessure

‘Hé Carla, hoe gaat ie?’, vroeg ik belangstellend toen ik onze altijd weer frivool  uitgedoste buurtgenote, beter bekend als Carla-van-de-Porsche, voorbij zag lopen. Ik liep net buiten de oprit te inspecteren.

‘Redelijk’, antwoordde ze op een wat sneu toontje.

‘Verkering uit?’, gokte ik.

‘Nee, ik heb een spiertje verrekt en nu moet ik van de fysio bewegen. En dat doet zeer.’

‘Rug?’

‘Nee, lies.’

‘Ja, dat kan zeer doen. Heb ik ooit ook eens gehad. Toen ik nog in militaire dienst lag.’

‘Lag jij toen?’, vroeg ze onnozel.

‘Nee, ik moest tijdens het nemen van de stormbaan over een hek klimmen. En toen schoot het erin. En jij? Hoe heb jij het opgelopen?’

‘O, kwam door mijn vriend. Die doet altijd zo gek!’

‘Oei, dat hoef ik allemaal niet te weten hoor’, lachte ik. ‘Hou dat maar voor jezelf.’

‘Nou ja Bart, honderd meter hordelopen op de atletiekbaan is toch niks bijzonders?’

Bart

Vive la France (serie 2024-3)

‘En waar komt u vandaan?’, vroeg Truus. Ze stond op de scheiding tussen onze plek en die van de buren die net waren gearriveerd.

‘Uit Oss.’ Wij komen uit Oss, weet u waar dat ligt?’

‘Jazeker, in de buurt van Den Bosch, toch?’

‘Nou, in de buurt, je zou het moeten lopen’, lachte ze.

‘Mijn Truus kan goed lopen hoor’, merkte ik op. ‘Hulp nodig?’, vroeg ik aansluitend toen ik de nieuwe buurman zag zweten om de moverloze caravan op zijn plek te duwen. 

‘Geen mover?’

‘Jawel, maar die staat nu te ouwehoeren over Oss.’

‘U komt zo te horen van origine niet uit Oss’, stelde ik naar aanleiding van zijn plat-Haagse accent vast.

‘Niet geboren. Ik ben Hagenees, maar woon al een poosje in dat Oss. Nog een klein zetje… ‘

Ik duwde met volle kracht en na tien centimeter trok hij de handrem erop. 

‘Die staat’, riep hij terwijl hij enthousiast zijn beide armen in de lucht stak.

‘Wij komen uit Doesburg’, hoorde ik Truus vrolijk doorbeppen.

‘En waar ligt dat?’, vroeg de mover.

‘In de buurt van Arnhem.’

‘O, kijk. Maar je man komt vast uit het westen.’

‘Klopt, ook Hagenees.’

‘Maar hoe komt een Hagenees in Oss terecht?’, vroeg Truus nieuwsgierig.

’Waarschijnlijk op dezelfde manier als jouw man in Doesburg. Vlaag van totale verstandsverbijstering.’

Bart

De hondenfluisteraar.

‘Daar gaat ze weer', riep ik naar mijn echtgenote in de caravan.

'Had je het tegen mij?', vroeg ze.

'Nee, tegen de tentstok. Ik heb eerst de haring geprobeerd, maar die gaf geen antwoord.'

'Wat moest je nou?', vroeg ze toen ze naast mij stond.

'Kijk, dat mens met die twee honden. Die gaat nu alweer wandelen. Dat is al voor de derde keer vanochtend.'

'Moest ik hiervoor uit de caravan komen?'

'Ik heb niet gezegd dat je moest komen', zei ik.

'O ja, je had het tegen de tentstok.'

'Trouwens, wist je dat je die honden niet mag aaien?'

'Hoe weet je dat?'

'Staat op het tuigje. "Niet aaien". Ik denk dat het opleidingshonden zijn', opperde ik.

'Je bedoelt dat oude doorgezakte tekkeltje en dat blaffende hangbuikzwijn? Opleiding?'

'Dat kan toch!? Zij lijkt me er echt een tiep voor.' Ik vond dat echt.

'Ze heeft meer weg van een strenge meesteres. Die zie ik nou niet bepaald geduldig een hond opvoeden.'

'Ik denk zelf dat ze zo'n fluisteraar is', zei ik. 

'Man, hoe kom je daar nou weer bij', lachte ze.

'Nou ja, ik zie haar vaak op haar knieën tegen die honden praten.' Ik had dat al een paar keer gezien.

'Dat is echt geen opleiden, Bart.'

'Hoe zie jij dat dan?', wilde ik weten.

'Ik denk dat ze die honden uitlegt dat ze zich niks van die oude grijze man twee caravans verderop moeten aantrekken. Ook al lopen ze tachtig keer per dag voorbij.'

Bart

Jaarringen

‘Goh, wat zie jij er netjes uit’, complimenteerde buuf Agnes mij toen ze de voordeur uitliep en mij op de oprit ontdekte. ‘Vier je je veegjubileum of zoiets? Ik kan niet op visite komen hoor, want ik moet werken’, voegde ze er lachend aan toe.

‘Morgen Agnes. Nee, Truus haar moeder krijgt er vandaag een jaarring bij. En ik moet getuigen.’

‘O, is ze jarig?’

‘Ja, Truus vertelde zoiets.’

‘Een jaarring, bomen hebben jaarringen’, grinnikte ze.

‘Klopt, mijn schoonmoeder, want daar hebben we het over, is ook net een eik: keihard en onverwoestbaar.’

‘Ja, zo ziet ze er ook wel uit.’

‘Dat bedoel ik. Alhoewel ze wel continu in een wintertoestand verkeerd. Zit geen blad meer aan.’

‘En hoe oud wordt deze eik vandaag?’

‘Geen idee. Dan moet ik haar eerst doorzagen.’

‘Doorzagen?’

‘Ja, dan worden de jaarringen zichtbaar en kun je ze tellen.’

Bart

Handigheidje

‘Hé meneer Bart, wat leuk!’

Ik keek op van mijn boodschappenlijstje en ontdekte een buurtgenote die bekend staat als vrouwtje stofdoek. 

‘Wat is er leuk?’, vroeg ik.

‘U. leuk dat ik u in de winkel ontmoet.’ 

Mij ontging “de leuk” volledig.

‘Ja, lachen. Ook aan de boodschap?’

‘Ja, soms moet je, hè. Maar u blijkbaar ook!’

Ik moest even nadenken of ik ook onder de “soms” viel.

‘Ik loop hier anders dagelijks hoor.’

‘Doet uw Truus nooit boodschappen?’

‘Nee, die moet schoonmaken’, stuurde ik het gesprekje.

‘Ja, onze huizen zijn heel stoffig’, merkte ze op.

‘Die van ons niet’, antwoordde ik. ‘Wij hebben een stofvanger.’

‘Een stofvanger? Wat is een stofvanger?’ Ze keek nieuwsgierig.

‘Ja, eigenlijk mag ik het van Truus niet verklappen, maar goed. Eh.. zij wast haar stofdoeken in een met bloem aangemaakt papje. Daarna drogen, niet uitkloppen en dan in één keer alles afstoffen. Dan blijft er een beschermlaag achter en komt er geen stof meer op de meubels.’

Ik zag haar nadenken. Na een incubatietijd van twintig seconden reageerde ze.

‘Het is de moeite van het proberen waard’, zei ze enthousiast. ‘Dank je Bart. Toch leuk dat ik je ontmoette.’

Vijf minuten later zag ik haar met drie pakken bloem de winkel verlaten.

Bart

Vive la France (serie 5-2020-6)

'Die van hier tegenover slaan de haringen er electrisch in', meldde mijn echtgenote.

'Wat doen ze?', vroeg ik geschrokken. Ik lag net op de lanceerinrichting klaar om de aarde te verlaten.

'Ze doen de haringen er electrisch in', herhaalde ze.

'Mooi. Ik nu even niet schat.'

'Hij heeft een boormachine met een lange pen. Daarmee wroet hij in de grond.'

'Hij zal wel water zoeken. Ik ben nu even van de camping. Doei!' Altijd dat gezanik.

'Het lijkt wel heel handig, Bart. Zij houdt de haring vast en hij prut hem erin.'

'Herkenbaar. Mag ik nu misschien even tukken?'

'Ach, jij altijd met dat slaapje. Waar ben jij nou moe van? Je hebt niks gedaan!!' Ik ontdekte haar hoofd pal boven mij. 

'Piekeren. Ik pieker me suf en dat vreet energie.'

'Piekeren? Jij? Je hebt nogal veel om over te piekeren.'

'Breek me de bek niet los. Maar eh.. heb je soms niks te doen? Moet er niet nodig iets schoongemaakt worden? Scheerlijnen misschien?'

'Ik heb vakantie. Ik hoef niks.'

'Nou kijk, ik ook niet.'

'Oké, dat gepieker van jou slaat dus nergens op.' 

'Natuurlijk wel. Ik zeg dat niet voor niks!' Ik voelde een opkomende gaap en viel niet meer te onderdrukken.

'Waarover moet jij dan zo nodig piekeren, gapert?'

'Over jou. Hoe ik je een uurtje uit kan zetten.'

Bart

Copyright Brompot columns en korte verhalen maart 2021

Een veter

‘Uw veter is los’, waarschuwde een dame mij die op een bankje zat waar ik op weg naar de Super langs liep.

Ik keek als reactie instinctief op mijn horloge.

‘Het is half één’, lachte ze.

‘O, maar daarvoor keek ik niet. Ik kijk bij zulke waarschuwingen altijd naar de datum.’

‘Het is februari meneer.’

‘In ieder geval geen één April’, lachte ik.

‘Ah… daarom keek u.’

‘Ja, mijn kleinkinderen foppen mij altijd en u raadt het vast wel…’

‘U trapt er altijd weer in’, lachte ze.

‘Zoiets.’

‘U mag wel even plaats nemen’, nodigde ze me uit.

‘Misschien handig’, antwoordde ik en nam naast haar plaats.

‘Heeft u een doel? Of loopt u gewoon wat rond’, vroeg ze.

‘Ik moet van mijn Truus een boodschapje doen. En aangezien mijn band lek is en de winkel niet ver weg, vond ik dat ik maar eens moest lopen.’

‘En u? Ook een doel?’

‘Ik? Nee hoor. Ik zit hier als tijdverdrijf. Mijn Jan is overleden en aangezien ik geen kinderen heb en de “overigen” mij ontvallen zijn, zit ik mijn tijd uit.’

‘Goh, vervelend’, probeerde ik mee te leven.’

‘O, nee hoor. In geen geval vervelend. Ik vermaak mij prima.’

‘Fijn. Ik ga weer verder. Fijne dag nog.’

Ik stond op en liep weg. Terwijl ik de eerste stappen zette herinnerde ik mij haar waarschuwing. Ik hield in en keek naar mijn veters. Toen naar haar. Ze gaf me een knipoog. 

Toch gefopt.

Bart

Vive la France (Serie5-2020-9)

‘Hé Bart, moet jij niet eens naar de gasfles kijken?', vroeg mijn echtgenote. We zaten in het zonnetje voor de caravan. Zij met een folder van Obelink, ik met mijn tablet. 

'Wat is er met de gasfles aan de hand?', vroeg ik ongeïnteresseerd. Ik zag iets van een actie aankomen. En aangezien ik mij net had begraven in mijn luie stoel met voetenbankje, was ik niet echt "happig".

'Nou ja, ik kook nu inmiddels drie weken op die fles, straks sta ik te koken en is hij leeg.

'Dan koppel ik toch de reservefles aan!', zei ik. Pffftt altijd dat gezeur om niks.

'Is die wél vol? Misschien moet je daar ook nog even naar kijken.'

'Ben je soms bij de letter "G"?', vroeg ik.

'Wat bedoel je?' 

Ik wees naar de Obelinkfolder. 'De letter "G" van Gasfles?'

'Klopt', lachte ze. 'Ik zag toevallig net een aanbieding.'

'Thuis gooi je die folders ongelezen bij het oudpapier.'

'Hier niet. En weet je, dat komt door jou', zei ze met een glimlach.

'O ja, geef mij maar weer de schuld. Hoe bedoel je dat eigenlijk? Dat het door mij komt?'

'We ondernemen niks. Je hangt hele dagen in die stoel. Dus...'

'Dus ga je een folder lezen', vulde ik aan.

'Precies schat. Je moet iets.'

'Geef mij die folder eens?', vroeg ik.

'Wat moet je dan?', vroeg ze terwijl ze hem overslingerde.

'Even kijken. Eh.. juist. Let op schat. Ik citeer: "geniet eindeloos van uw vakantie in onze Obelink campingstoel".'

'Mooi, en toen?'

'Ik moest hem van jou kopen, toch? Moeten we het nog over de schuldvraag hebben?'

Bart

De opening

‘En nog naar de Olympische spelen gekeken?’, vroeg mevrouw Boerstoel die ik bij de Super tegenkwam. 

‘Ja, heel eventjes.’

‘O, niet het hele openings-spektakel gevolgd?’

‘Nee, tijdens het gegalm van Maria Herrie ben ik afgehaakt. Dat ding zong zo vals dat ik bang was getuige te worden van een enorme sneeuwlawine.’

‘Ja, dat was niet best. Maar verder was het wel mooi toch?’

‘Hm, ik heb toch wel een heel andere opvatting van “mooi” mevrouw Boerstoel.’

‘Zaterdag nog wel naar het schaatsen gekeken?’

‘Van de meisjes?’

‘Ja, was spannend hè?’

‘Truus heeft gekeken. Ik ben de tuin ingestuurd. Ze heeft me liever in de tuin dan dat ik in de commentaarpositie plaatsneem. Maar ik hoorde dat het niet best was.’

‘Nee, dat klopt. Het werd ook uitgebreid nabesproken.’

‘Dat heb dan weer wel meegekregen. Tot vervelends toe. Ik heb vijfentwintig analyses geteld.’

‘Ja, dat krijg je als de resultaten achter blijven.’

‘Ik heb zelf ook een analyse gemaakt. Maar die had ik vooraf al klaar.’

‘Vooraf?’

‘Ja, misschien moeten ze voortaan wat minder in de playboy poseren, wat minder discussiëren en misschien gewoon wat harder schaatsen. Gaat vast enorm helpen!’

Bart

Vive la France (Serie5-2020-12)

‘Kun je niet iets aan die trekhaak doen?', vroeg mijn echtgenote nijdig.

'Wat zou je willen dat ik eraan doe?', vroeg ik.

'Dat is jouw afdeling. Maar iedere keer als ik de was op wil hangen stoot ik mijn scheenbeen aan dat ding.' Ze wreef over de pijnlijke plek.

'Hoe vaak is je dat nu overkomen?', vroeg ik lauwtjes vanuit mijn campingstoel. 

'Al een paar keer', riep ze.

'Meer als twee?'

'Hou op met die stomme vraagspelletjes en doe er wat aan.'

'Want meer als twee lukt zelfs een ezel niet', lachte ik. 'Heb je een voorstel?'

'Wat bedoel je?', vroeg ze kortaf.

'Nou ja, wat ik aan die trekhaak kan doen. Ik heb namelijk geen idee.'

'Hoezo geen idee? Wie is hier technisch?', vroeg ze.

'Schat, je kunt er toch ook omheen lopen?'

'Met die zware emmer? Kijk, als jij nou even zou helpen?'

'Wat moet ik helpen dan?'

'Wat dacht je van het ophangen van de was? Ik heb ook vakantie.'

'Dat heb ik nog nooit gedaan. Ik zou niet weten hoe dat moet.' Het moest toch niet gekker worden.

'Dat snap je zó, het is ongeschoold werk. Zal ik het even uitleggen?' 

Zij pakte de emmer en ik stond op.

'Bart, ik ben echt trots op je... Wacht even, waar ga je naartoe? De waslijn is hier!' 

'Ik moet even iets pakken.' Ik liep de voortent in.

'Was ophangen doe je met knijpers hoor.'

'Dat klopt, maar een auto omdraaien doe je met sleutels.'

Bart

Copyright Brompot columns en korte verhalen mei 2021

Het paradijs...

Ik zat heel even met een appel in de hand te genieten van het leven zoals het ooit in het paradijs moet zijn geweest: Eenvoud en rust. Absolute rust. En toen stond er een vrouw. 'Je kunt vanmiddag mijn fiets wel even doen. Je hebt nu toch niks om handen.'

In die vijftien woorden hoorde ik minstens één rustbedervend woord: "doen". Dat betekende actie.

'Wat is ermee?', vroeg ik.

'Banden moeten gepompt en hij is vies. Er zit aangekoekte modder onder de motor.'

'Hoe heb je dat gezien dan?'

'Nou, bij daglicht.'

'Flauw. Heb je eronder gelegen? Vanwege die modder?'

'Nee, ik liet een aardappel vallen. En die rolde onder de fiets. En toen ik hem op wilde rapen zag ik de modder.'

'En wat heb je toen gedaan?' 

'Vastgesteld dat het jouw volgende klusje zou worden.'

'Ik heb al klusjes', zei ik terwijl ik een hap appel nam.'

'Ja, bankzitten en raamstaren. Bovendien heb ik het vorige week al gevraagd. Van die banden.'

‘Toen moest ik sneeuwruimen. En toen bedacht ik mij dat je toch niet kon fietsen.’

‘Deze week kan het weer, Bart. Dus als je tijd hebt... Graag.’

‘Ik moet even kijken. Agenda-technisch zeg maar. Zo’n fiets-doen-klus kost al snel een middagje.’

‘Dan blijven er nog zeker vier middagen over.’

‘Wat bedoel je? Vier middagen?’

‘De garage is ook een bende.’

Ik zakte terug op de bank en zocht vol heimwee naar de ingang van het paradijs om daar met gesloten ogen van mijn restantje appel te genieten. Tevergeefs. De toegang bleek geblokkeerd. Door een slang met agenda en enorme klussenpot in zijn bek.

Bart

Copyright Brompot columns en korte verhalen februari 2021

Olympische toekomst

‘Het wil nog niet zo opschieten met de medailles’, vond ik.

‘Olympische spelen?’, vroeg Truus.

‘Nee, met de vierdaagse. Waar zitten we nou hele dagen naar te kijken!’

‘Valt wel mee toch? Volgens onze Koning komt het nog.’

‘O ja, dat is waar ook: hij heeft er verstand van.’

‘Nee jij. Onze minister van sportzaken. Zie hem zitten’, hoorde ik haar spotten.

‘Nou, laat ik je dan vertellen dat er in mijn pubertijd hardop werd gespeculeerd over mijn toekomstige sportieve kansen. Een zogenaamde gouden toekomst.’

‘Jij?’, schaterde ze.

‘Ja, ik. Jouw man.’

‘Nou ik vond je nou niet bepaald goed ganzenborden’, lachte ze. ‘Man hou toch op.’

Ik voelde me niet serieus genomen.

‘Ik kon ontzettend hard lopen. Ik was de snelste van de klas.’

‘Ja, als de bel ging en je naar huis mocht.’

‘Nee, nee, nee, Truusje. Met de sportdagen stond ik altijd wel op het podium.’

Ze keek me aan.

‘Ik geloof er geen snars van. Is er iets van bewijs?’

‘O ja hoor, de getuigschriften liggen op zolder.’

‘Zeker naast je versleten hardloopschoenen.’

‘Maar wie voorspelde nou eigenlijk die olympische gouden toekomst? De school?’

‘Nee, de plaatselijke veldwachter. Hij betrapte me tijdens het appeljatten in de kloostertuin. Hij kreeg me de volgende dag pas te pakken.’

Bart

Een signaal

‘Heb jij iets met de Wifi gedaan?’, vroeg ik Truus.

‘Met de wat?’

‘Met de Wifi. Voor de computer.’

‘Joh, ik doe nooit iets met een.. hoe zei je?’

‘De Wifi. Ik heb geen signaal.’

‘O, dat heb ik zo vaak.’

‘Jij? Hoezo?’

‘Dan vraag ik iets aan jou maar krijg ik geen antwoord.’

‘Verdorie, altijd net als je iets moet.’

‘Wat moet je dan?’

‘Een dingetje voor in de krant.’

‘Je kunt ook een brief schrijven.’

‘Dat duurt een week voordat het over is. Een mailtje is er meteen.’

‘Dan stuur je toch een mail?’

‘Dat gaat niet omdat ik geen verbinding heb met internet. Dat zeg ik net!!’

‘Dat is dan pech.’ 

Ik meende iets van vrolijkheid op te merken.

‘Vind je het leuk of zo?’

‘Een beetje. Scheelt veel tijd. Je zit hele dagen achter dat ding. Kunnen we weer een keer onder elkaar signalen uitwisselen.’

‘Ik heb het niet over ons maar over een signaal wat ervoor zorgt dat ik zonder kabel kan internetten.’

‘In dat geval zou ik zeggen blijven proberen, Bart. Dat adviseerde mijn vader mij ook toen ik zonder zijwieltjes moest leren fietsen. En dat is uiteindelijk ook gelukt.’

Bart

Roddelgevaar

‘Hé Bart, Bahart!!!’, hoorde ik haar roepen. De achter de kassa zittende Karin Krul (buurtroddelaarster) had mij in het vizier en probeerde met deze lokroep mij naar haar afwerkplek te dirigeren. Ik reageerde niet en schoof snel de broodgang in. Uit zicht. Veel hielp dat niet want daar liep ik buurtgenote Annie van der Heuvel tegen het lijf. Zij kan weliswaar qua roddelen ook een stevig partijtje meedreunen maar valt nog in categorie twee: lastig maar niet gevaarlijk.

‘Karin riep jou’, waarschuwde ze me. ‘Ze zit aan de kassa.’

‘Klopt, ik ben nu onderweg naar de nooduitgang.’

‘Nooduitgang? En je boodschappen dan?’

‘Die leg ik terug. Ik rij wel even naar de Appie.’

‘Dat meen je toch niet serieus, Bart.’

‘Jazeker Annie. Ik heb geen zin in roddels.’

‘Hoezo roddels? Ze wil je alleen op de hoogte brengen van het feit dat ze een andere baan heeft.’

‘Andere baan? Karin? Gaat ze dorpsomroepster worden? Met een megafoon op het dorpsplein de laatste nieuwtjes delen?’

‘Hahaha, nee, dan zouden we van de drup in de eh.. van de regendrup..’

‘Van de drup in de regen’, verbeterde ik haar met een lach.

‘Zoiets.’

‘Nee, ze gaat wat anders doen.’

‘En wat gaat ze dan doen, Annie?’

‘Ze wordt baliemedewerkster bij onze huisartsenpraktijk.’

Bart

Stijf

‘Ik kon het bed niet uitkomen vanmorgen', klaagde ik tijdens het ontbijt.

'Maar het is blijkbaar toch nog gelukt', mompelde mijn echtgenote. Ze hing in de krant.

'Hoezo?'

'Omdat je er hier aan tafel melding van maakt. Nu verwacht je natuurlijk dat ik naar de oorzaak informeer?'

'Nee want die ga ik je gratis geven: ik heb last van stijfheid. En voordat je de moeite neemt om te vragen hoe dat dan komt bij deze alvast het antwoord: ik heb gisteren een eind gelopen.'

'Daar moet je juist soepel van worden. Niet stijf.'

'Dat is normaal gesproken ook zo', gaf ik toe.

'Maar jij bent niet normaal', lachtte ze.

'Op het moment ben ik dan soepel. Maar blijkbaar is dat maar een tijdelijk effect.'

'Dat is gewoon een reactie van je lijf. Je hebt je natuurlijk weer vreselijk lopen uitsloven.'

'Ik heb inderdaad flink gas gegeven. Ik ben niet van het slenteren.'

'Nee, dat merk ik altijd als we winkelen.'

'We winkelen bijna nooit samen’, reageerde ik. 

'Ik bedoel bij de super. Ben ik nog een karretje aan het pakken, sta jij al bij de kassa.'

'Dat valt best mee', vond ik.

'Dat valt helemaal niet mee. Ik krijg nog geen tijd om op mijn briefje te kijken.'

'Mens, ik kom bijna niet meer overeind', klaagde ik in een poging op te staan. ‘Komt vast door dat nieuwe sporthorloge wat ik gisteren heb gekregen.’

'Een nieuw sporthorloge?’

‘Ja, kijk.’ Ik showde hem.

‘Is dat hem? Snel terugsturen dat ding.'

Bart

Copyright Brompot columns en korte verhalen maart 2021

Een nieuwtje

‘Harmsen is ook weer terug’, riep Truus vanuit de keuken.

‘Zat ie in de bak?’, vroeg ik zonder ook maar enig idee te hebben wie of die Harmsen zou moeten zijn. 

‘Nee joh, hij werkt op een booreiland. Hij is drie maanden weggeweest. Ik sprak zijn vriendin gisteren.’

‘Wie is dat dan? Die vriendin?’

‘Janine. Ach die ken je wel. Zij is de dochter van de kaasboer. Ze staat wel eens in de winkel.’

‘Kom ik nooit.’

‘Waar wonen ze?’

‘Aan de dijk. In dat witte boerderijtje. Dat hebben ze vorig jaar gekocht.’

‘En wat moet ik eigenlijk met die informatie?’, vroeg ik. Het interesseerde me geen dropje.

‘Kun je gebruiken als je straks weer gaat vegen.’

‘Hoezo ga ik straks vegen?’, vroeg ik. 

‘Omdat ik dat verwacht.’

‘Hoezo verwacht je dat?’

‘Omdat je dan met voorbijgangers een nieuwtje kunt delen.’

‘Een nieuwtje?’

‘Ja, dat Harmsen terug is.’

Bart

Zondagklus

Ik zag het lijk alweer drijven. Tijdens het zondagochtend ritueel bestaande uit broodjes, glaasje jus en een eitje werd er door de andere zijde van de tafel een wens gelanceerd. Mijn Truus had het voor mij onzalige idee opgevat om “even” naar de ikea te gaan. Waarheen? NAAR DE IKEA. Zo, dat is eruit. Er moest een dingetje worden gekocht. Saillant detail: ze wist niet precies waar het zou moeten liggen. Ik besloot voor de veiligheid mijn GPS aan te zetten zodat ik in ieder geval de uitgang zou kunnen vinden.

‘Zou het dan beneden liggen?’, vroeg ze. Ik had pas zes keer geadviseerd om een Hej-er aan te schieten. Dat zijn medewerkers in een geel overhemmetje die er hun beroep van hebben gemaakt om je wegwijs te maken. 

‘Ach nee, we volgen gewoon de pijl “zo zie je alles” riep ze steeds. ‘Goed op de grond letten.’

Na een strak uurtje tutten hadden we beet. Er werd gescoord. 

‘Wat sta jij nou te kijken, schat? Lopen we niet verder?’, vroeg ze enigszins verbaasd toen ik driftig om mij heen keek.

‘Ik ben ook zoekende’, verklaarde ik.

‘Wat zoek je dan?’

‘Ik zoek een pijl.’

‘Hier, op de grond’, riep ze enthousiast.

‘Nee, ik zoek een andere.’ Ze keek verbaasd.

‘Ik zoek de route “zo zie je niks meer”.’

Bart

 

Klusje

‘Bart, wil jij even mijn schoenen uit de berging halen?’, hoorde ik Truus vanuit de keuken vragen.

‘Kun je dat zelf niet?’

‘Nee’, klonk het antwoord.

‘Nee? Wat nee?’

‘Nee meneer.’

‘Hou op, dat bedoel ik niet.’

‘Wat bedoel je dan?’

‘Dat je het zelf niet kan.’

‘Moet ik dat uitleggen?’

‘Nou ja, ik vroeg mij af wat de reden is van je immobiliteit.’

‘Dus moet ik het dan toch uitleggen?’

‘Nee hoor, je moet alleen even geduld hebben.’

‘Hoezo geduld?’

‘Omdat ik in de wacht sta.’

‘Wat ben je aan het doen dan?’

‘Moet ik dat uitleggen?’

‘Man doe niet zo moeilijk.’

‘Ik doe niet moeilijk.’

‘Ik vroeg alleen of je even mijn schoenen wilde pakken.’

‘En ik naar het waarom.’

‘Omdat ik een lekke band heb, nou goed?’

‘Kijk, nu snap ik het. Ze komen eraan.’

Bart

Hulpje

‘Kun jij een kop thee zetten?’, vroeg Truus terwijl ze diep zuchtend op de bank plofte. 

Eigenlijk zou ik nu moeten vragen of er “iets was”, maar ik besloot dat tijdens het thee-moment te doen.

‘Goh’, begon ik, ‘je ziet er uitgepierd uit. Druk geweest?’

Ik schatte in dat ik nu een waterval aan afgewerkte huishoudelijke klusjes zou moeten aanhoren, maar ze beperkte zich tot een simpel “Ja”.

‘Ik kan het zien’, zei ik liefdevol.

‘O, is het je wel opgevallen dat ik druk was?’ Het klonk licht cynisch.

‘Natuurlijk schat. Hoezo?’

‘Nou ja, je was heel erg druk met spelletjes op je tablet.’

‘Nee hoor, ik heb het allemaal gezien. Je was echt druk.’

‘Je had ook wel mogen helpen hoor’, mopperde ze.

‘Dan had je dat moeten vragen’, antwoordde ik terwijl ik plagerig in haar been kneep. ‘Wat had ik trouwens kunnen doen dan? Ik ben volgens jou een absolute klungel  in huishoudelijk werk.’ 

‘Je had mooi de buitenkant van de ramen kunnen lappen.’

Ik keek naar het raam.

‘O, maar je hebt toch hulp gehad?’

‘Hoezo hulp?’

‘Kijk maar eens goed: een hulpvaardige meeuw heeft net zijn handtekening op zijn werkje gezet.’

Bart

Het momentje

‘Je mag de auto wel eens wassen’, hoorde ik Truus vanuit de keuken roepen. Ik zat net op mijn gemakje de Donald Duck te lezen. 

‘Hij is echt heel smerig!’

Ik heb daar zo’n hekel aan: heb je net een momentje voor jezelf gecreëerd, begint er iemand op je gemoed te duwen. Weg momentje.

‘Ja, moet een keer gebeuren’, probeerde ik nog. Tevergeefs.

‘Een keertje? Ik moet vanmiddag met Mama naar de pedicure. Ik schaam me dood met die auto.

‘Je fiets is schoon. Staat in de garage.’

‘Je laat mij dat eind toch niet fietsen terwijl er een auto voor de deur staat?’

‘Truus, wat wil je nu. Zeg even.’

‘Ik zeg alleen maar dat de auto smerig is en ík ermee weg moet.’

‘En ík zit nu in mijn privémoment.’

‘Dan kom je daar even uit, neem je hem onder je arm mee, rij je naar de wasstraat en ga je daar verder.’

‘Waarmee?’

‘Dat zeg ik, met je momentje.’

‘Kan je moeder zelf niet naar de pedicure? Ze is inmiddels dik in de tachtig. Kan ze zo langzamerhand toch wel een keer alleen?’

‘Ze staat onzeker op haar benen.’

‘Maar ze mankeert toch niks aan haar handen?’

‘Nee, ze mankeert niks aan haar handen.’

‘Oké. Dan kan ze als jullie klaar zijn mooi de auto even wassen.’

Bart