Frits

‘Frits is vandaag jarig’, merkte ik op. Ik hing even kort achter mijn tablet waar na opening de “Frits mededeling”, omgeven door hartjes, toeters en bellen van het scherm spatte.

‘Frits? Van Joke?’

‘Nee, Frits van niemand.’

‘Wie is dat dan?’, vroeg ze.

‘Een oude vriend. Ik heb hem gefeliciteerd. Vindt hij vast leuk.’

‘Ik snap het niet. Van wie kwam de melding over die verjaardag?’

‘Van Frits.’

‘Dus ene Frits meldt zelf dat hij jarig is?’

‘“Ene Frits”? Wil je niet zo denigrerend praten over mijn vriend?’

‘En je kende hem niet. Dat zei je!’

‘Schat, Frits is al sinds tweeduizendzestien mijn vriend.’

‘Dat zal. Nog nooit iets over hem gehoord.’

‘O, hij moet op Facebook anders altijd enorm lachen om mijn schrijfsels. Dus moet je hem kennen!’

‘Bart, ik lees die onzin nooit.’

‘Niet?’

‘Nee. Als ik alles wat ik met je meemaak ook nog een keer moet nalezen…’

Bart

Een kanarie-probleem

‘Ziet ú hem, meneer?', vroeg een dame die ik al vanaf een afstandje met haar hand als zonneklep richting kruin van een eik zag turen.

'Ik zie nog niks mevrouw want ik weet niet wat u zoekt'.

Het was een dame die qua leeftijd zo tegen de zestig liep schatte ik in.

Mijn echtgenote vindt dat altijd zo knap dat ik leeftijden zo goed kan inschatten. Eigenlijk is dat niet meer dan een simpel trucje. Ik gebruik mijn zelfbeeld als referentie.

'Mijn kanarie. Die is vanochtend tijdens het schoonmaken van de volière ontsnapt'.

'O', zei ik. 'En nu zit hij in die boom?'.

'Ja, tenminste, volgens de bewoonster hier. Die heeft hem daarstrakkies gezien.
PIET, PIEHIEEEET, kom dan bij het vrouwtje'. Ze tikte met haar hand uitnodigend op haar schouder.

Ik vond dat niet zo handig. Ik zou me als Piet wel drie keer bedenken voordat ik op die schouder zou landen om terug in gevangenschap te worden genomen.

'Weet u meneer, normaal hoef ik maar te fluiten en dan zit hij al op mijn schouder'.

'Nu niet', zei ik. 'Dan moet er vast iets ergs aan de hand zijn met Piet'.

'Nee toch, zou het echt ?'. Haar lip trok wat scheef weg en ik voorzag een enorme huilbui.

'Of hij is inmiddels al veilig thuis terug in de volière, dat kan natuurlijk ook', opperde ik in de hoop dat ze niet zou gaan janken.
Wat voor een kleur heeft hij ?', vroeg ik voor de afleiding.

'Geel', zei ze.

Ik had al zo'n bruin vermoeden. 'En wat doet zo'n Piet in de dierenwinkel ? Ik bedoel, wat kost een nieuwe ?'.
Dat was fout. Helemaal fout. De dijken braken volledig door en de tranen gutsten over haar rood bollende wangen.

'Ik wil geen niehieuwe, ik wil Piet terug', snikte ze.

Dat had ik weer. Kutkanarie.
'En uw man ? Is hij ook aan het zoeken ?'.

Ze schudde haar hoofd. 'Die zei dat ik me niet zo moest aanstellen'. Ze snikte nog wat na.

Daar had hij wel een punt, vond ik. Voor vijf euro heb je een hagelnieuwe.

Ik bedacht mij hoe ik mij hier uit moest redden. Stiekem het getroffen gebied verlaten getuigde niet echt van meelevend sociaal gevoel.
'Verzin een list Tom Poes', zei ik tegen mijzelf.

'DAAR GAAT IE', hoorde ik mijzelf opeens roepen. Ik wees tegelijkertijd in de richting van de brandende zon.

'Waar dan, ik kan niets zien, die rotzon', riep ze. 'Ging hij die kant op ?', vroeg ze al wijzend.
Ik knikte.
'Dan is hij nu onderweg naar huis. Dank u wel meneer, dank u wel'. Ze rende weg.

Ik keek haar kort na.

Komende tijd neem ik een andere wandelroute...

Bart

Copyright Brompot mei 2017

Klem

Ze kwam uit de kleedkamer en liep wat lomp op haar kousen naar de toegangsruimte waar ik op een gestoffeerd bankje zat te wachten op mijn echtgenote die ergens achter een zwaar grijs gordijn kleding paste.

De vrouw drentelde tot vlak voor me, ontnam mij het uitzicht en probeerde door wat te zwaaien de aandacht te trekken van een verkoopster die een eindje verderop in een rek zat te rommelen. Ondertussen bleef er voor mij niets anders over dan te staren naar haar dikke achterwerk. Ik dacht aan de zebra in zijn rol als bedreigde diersoort.

Ze draaide zich nu in mijn richting. 'Snapt u dat? kunnen ze wat verkopen en dan is er niemand.' Ze draaide zich weer in de richting van de verkoopruimte en probeerde het nu met een lokroep. 'Wat kijkt u trouwens?', vroeg ze.
Tja, wat moest ik daar nu op zeggen. Ik kon moeilijk iets over haar zitvlak roepen. Ik haalde mijn schouders op.

'Vind u hem staan?', vroeg ze terwijl ze een paar keer om haar as zwierde.
Dat had ik weer. Ik keek hoopvol naar het gordijn waar mijn vrouw haar houdini-act opvoerde.
'Nou? Wat vind u ervan? Eerlijk zeggen hoor!', drong ze aan.

Ik slaakte een diepe zucht. Mijn smaak word altijd bepaald door drie componenten: het prijskaartje, de vermoeidheid van het geslenter en als laatste "moet het ook nog een beetje staan". 'Staat wel goed hoor', zei ik quasi geïnteresseerd terwijl ik verlangend richting gordijn keek.

'Meent u dat echt? Ik vind dat hij een beetje tekent. En dan vooral hier.' Ze sloeg op haar achterwerk, plaatste vervolgens haar handen in haar zij en draaide wat heen en weer voor de spiegel. 
Tja, leg zo'n vrouw maar eens uit dat ze voor aap stond. 

'Hij staat echt leuk. Ook dat zwart-wit patroontje is heel leuk', zei ik zo enthousiast mogelijk.
'Ik denk toch aan een maatje minder', zei ze. Wat denkt u? Waar blijft verdorie toch die verkoopster.'  

Eindelijk ging het gordijn open en verscheen mijn echtgenote. 'Hoe lijkt het?', vroeg ze vrolijk. 'Leuke jurk hè?'
Ik schrok. Voor me stond mijn eega in precies dezelfde uitgeholde zebra.

'Hahaha, wat een leuke jurk', riep de dame. 'En uw man vind hem prachtig, dat zei hij net tegen mij.'
'Is dat zo schat? Hij is best aan de prijs hoor!!'

'Uw man heeft echt smaak mevrouw. Prijs u gelukkig!'
Ze me veelbetekenend aan en boog zich in mijn richting. 'Uw man heeft echt smaak', echode ze fluisterend in mijn oor. Vervolgens: 'Mooi schat, deze jurk is dus voor mij. Of ga je die dame daar nu uitleggen dat je van gedachten bent veranderd en er niks aan vindt?'

Wat later liep ik honderdvijfenvijftig euro zeventig lichter en met een vrouw met een tas-met-jurk aan mijn arm mezelf af te vragen waar het precies mis was gegaan....

Bart

Tukkie

Soms heb je dat. Dat je ogen even geen zin meer in rondkijken hebben en op eigen initiatief besluiten de tent voor een tijdje dicht te gooien. Voor de rest van je lichaam blijft er dan weinig anders meer over dan mee te doen. Gelukkig is er in deze gevallen altijd wel een driezits in de buurt die de nodige ondersteuning biedt. 

'Ik geloof dat ik even een stukje pensioen ga verwerken. Mijn ogen doen het niet meer zo goed...', gaapte ik.

'Nou ja zeg, het is pas twee uur', riep Truus. 'Moet je de oprit niet vegen?'

Ik hoorde in de verte nog iets over vegen....

'En, is er tijdens mijn afwezigheid nog iets bijzonders gebeurd?', vroeg ik een uurtje later. Ik rekte mij stevig uit.

'Nee hoor, zodra jij slaapt blijft de buurt van rampen bespaard.'

'Ik was in Den Haag', zei ik.

'O? In het torentje? Was je weer Ruttetje aan het spelen?'

'Ruttetje? Ik stond in ons oude flatje aan de Roldestraat op het balkon.'

'O, je was Willem Alexander! En, nog wat onderdanen op de been? Was ik Maxima?'

'Nee, helaas. Ik stond alleen en keek naar je moeder.'

'O God, droom je nu ook al van mijn moeder? Vloog ze op een bezemsteel langs je balkonnetje?'

'Nee, ze was gras aan het maaien.'

'Maaien? Hadden jullie gras op het balkon?'

'Nee, natuurlijk niet. Beneden lag een voetbalveld. Daar was ze bezig.'

'Lekker dan. Maar toch wel met een maaimachine?'

'Welnee, die waren er toen nog niet. Gewoon met een schaar.'

'Bart, dat laat je toch niet gebeuren?!' Ik keek haar aan.

'Je hebt gelijk, Truus. Dat kan echt niet.' Ik trok mijn benen terug op de bank.

'Wat ga je nu weer doen?', vroeg ze.

'Ik ga nog even terug naar Den Haag. Je moeder helpen.' 

Ik sloot mijn ogen en verdween al snurkend van het toneel...

Bart

Een behandeling.

Ik liep net die Sumita van 34 tegen het lijf', meldde ik na een bezoekje aan de Appie.

'Deed het zeer?', vroeg mijn echtgenote.

'Ik heb even met haar staan praten.'

'Even? Je bent meer dan een uur onderweg geweest.'

'Je overdrijft. Trouwens, ze is best aardig.'

'Waaruit blijkt dat?'

'Wat bedoel je?'

'Dat ze aardig is.'

'Nou ja, ze vroeg hoe het met mij ging.'

'En wat zei jij toen?'

'Dat het goed met mij gaat. Dat ik alles weer mag hebben van de dokter.'

'O, ben je ook nog bij de dokter geweest?'

'Pfffttt wat doe je vervelend.'

'Jij begint over een dokter. Ik vind dat een nogal intiem onderwerp om met een Sumita te bespreken.'

'Dat was een grapje, schat. Sumita moest er enorm om lachen.'

'Leuk gesprek zeg.'

'Ja, en wist je dat ze al tien jaar in het vak zit?'

'Vak?'

'Ja, ze is gediplomeerd masseur. Ik heb al meteen een afspraak voor een behandeling.'

'Nou, dat dacht ik niet Bart. Je gaat eerst maar terug naar de dokter.'

'Hoezo naar de dokter?'

'Schat, ik weet zeker dat je zo'n behandeling niet mag hebben.'

Bart

Bob

Hij stelde zich voor als Bob, maar hij had niks weg van de Bob die hij in mijn beleving zou moeten zijn: een leuke, frisse spontane vent met gevoel voor humor. Vooral dat laatste ontbrak. Ik vond hem meer een Jozef of een Stoffel. Overigens: niks negatiefs over een Jozef of een Stoffel (ik sluit niet uit dat die best grappig zouden kunnen zijn) maar zoals gezegd: het gaat om de beleving.

Bob dus en hij gaat naast Annie en Joop van der Heuvel wonen. Samen met zijn echtgenote:  Wies. Zij heeft zich nog niet voorgesteld maar hij, Bob, gaat de buurt binnenkort uitnodigen en dan komt dat vast goed.

Ik heb Bob maar vast uitgelegd dat ik niet van geroddel hou, geen gezeur aan de deur wil en als ik aan het vegen ben, dat hij mij rustig moet laten vegen. 

‘Heb je dat begrepen, Jozef?’

‘Ik heet Bob, geen Jozef.’

Precies zoals ik al dacht: geen gevoel voor humor.

Bart

Voorspelling

Als je in een buurtje woont zoals wij, dan moet je altijd goed oppassen wat je doet of wat je zegt. Of nog erger: oppassen op de dingen die je niet doet of zegt. Buurtgenoten beschikken namelijk over het fatale talent om zelfs zonder glazen bol jouw toekomst te voorspellen. En er zijn erbij die dat ook nog met het verleden kunnen.

Ik heb het al vaker over buurtgenote Krul gehad. Dat is zo’n portret. Zo hoorde ik onlangs dat wij, Truus en ik, ooit moesten trouwen als gevolg van een ondeugend middagje in een wigwam. Dat had ze bedacht omdat ze van een kennis (iemand die ons blijkbaar van vroeger kent), had vernomen dat wij, Truus en ik, al van jongs af aan aan het kamperen waren. 

Nu hielden wij ontzettend van kamperen. En ook van elkaar, dus voor simpele zielen als Krul was de uitkomst van één plus één al snel twee. 

Veel verder kwam ze niet. Ook niet toen ik vertelde dat Truus dan minimaal een olifantendracht moest hebben gehad van een jaartje of twee.

‘Er zit dus toch een kern van waarheid in’, aldus mevrouw Krul. ‘Je houdt mij niet voor de gek.’

Bart

De verkering

‘Onze kleindochter heeft de verkering uit’, vertrouwde Truus mij toe. 

‘Had ze dat dan?’, vroeg ik ietwat verbaasd. 

‘Ja, een knulletje van school. Ach, je weet wel hoe dat gaat.’

‘Hoe gaat dat dan?’, wilde ik weten.

‘Net zoals wij vroeger. Of had jij toen nog niks. Ach nee, dat zal ook niet. Jij was toen nog wat speels’, lachte ze.

‘Van wie heb je die wijsheid?’ Ik voelde me een beetje gekleineerd.

‘Je moeder. Jij speelde nog cowboytje en boef in het speelhuis tegenover jullie.’

‘Klaar?’, vroeg ik. 

‘Hoezo? Het was toch zo?’

‘Het was niet zo. Ik had vanaf mijn tiende al een vriendin. Roosje. Mooi dingetje wat naast mij in de klas zat.’

‘Roosje? Heette ze zo?’

‘Nog steeds hoor. En ze is nog lang niet verlept. Prachtige vrouw geworden.’ Ik stak mijn tong uit.

‘Goh, Bart. Op je tiende.’ 

‘Dus onze kleindochter heeft het uit’, borduurde ik door. ‘En was ze emo?’ 

‘Ach nee, ze heeft een kort briefje geschreven dat het “uit” is. Heel efficiënt.’

‘Kijk, precies haar Opa.’ Ik zag herkenning.

‘O, was jij ook zo? Uitmaken met een briefje?’

‘Jazeker, dat werkt het beste.’

‘En geen gesprekje?’

‘Ja, daar begon ik dan mee.’

‘En dan toch nog een briefje?’

‘Ja, om achterafgezeur te voorkomen moet je zoiets altijd schriftelijk bevestigen.’

Bart

Een type

De fiets waarmee hij kwam aangereden was nauwelijks als zodanig herkenbaar: een rammelkast. Waarschijnlijk was dat ook de reden waarom hij niet de moeite nam hem netjes te parkeren en op slot te zetten: er was geen slot en niemand die het in zijn hoofd zou halen hiermee zijn leven te wagen. 

De staat waarin de man die eraf sprong verkeerde, leek al niet veel beter: onverzorgd en waarschijnlijk ook rammelend want hij was zo mager als een lat. Daarnaast hulde hij zich in een wolk van zware sigarettendamp en stonk naar de alcohol.

Zo snel als zijn versleten slippers hem konden verplaatsen liep hij richting de aan het strand gelegen frietkraam, even verderop. Daar zette hij zijn handen op een voor de toonbank aangebrachte stang en met zijn hoofd voorover gebogen rustte hij zwaar hijgend van zijn zojuist beëindigde haast. 

‘Frietje?’, vroeg de frietboer.

Hij knikte slechts.

‘Nog wat gehoord?’

Een hoofdschudding.

‘Dan wordt het ook niks.’

Schouderophaling 

‘Leek toch een leuke vrouw. Mooie ogen!’

Geen reactie.

‘Er staan er meer op de App, Frank.’

Hij maakte een veelbetekenend wegwerpgebaar. 

‘Er is er allicht één die geïnteresseerd is.’

Ik bekeek het tafereeltje van afstand en trok zo mijn conclusie: niemand die het in zijn hoofd zou halen hiermee zijn leven te wagen.

Bart

Fifi

Hij lag aan een riem, bevestigd aan een haak aan de muur voor de ingang van de slagerij: een wit hondje van een voor mij onbekend merk. Hij had wat weg van een Fifi-hondje. Tenminste, in mijn beleving want ik heb geen idee hoe een Fifi-hond er uitziet. 

Truus had het wel eens over de Fifi van haar oudtante maar dat zei me ook niks. Zowel haar oudtante niet als haar viervoeter. Haar oudtante betrof familie van mijn schoonmoeder en daar verdiep ik mij principieel niet in.

Ik bekeek het hondje nog eens goed, schatte het risico op een stevige kuitwond en besloot toch nog even te wachten. Het keek me namelijk aan met een blik van “waag het niet”. Ik waagde het niet. 

‘Blokkeert dat hondje de toegang?’, vroeg een dame die met tas in haar hand op het punt stond de slagerij binnen te treden.

‘Nee hoor, dat Fifihondje wacht op zijn beurt.’

‘Fifi-hond? Dat dingetje daar?’

‘Ja, die hond.’

‘Dat is geen Fifi, dat is een Maltezer Leeuwtje.’

‘Precies mevrouw, dat is wat ik bedoel.’

Bart

Een artiest

We liepen samen in de stad, Truus en ik, toen we hem zagen zitten: een op een artiest lijkend mansfiguur voorzien van een grote leren hoed, een sjaaltje, een bloes van boerenbont en spijkerbroek zoals een spijkerbroek hoort te zijn. 

Hoe die hoort te zijn kan ik niet omschrijven, maar de lezers die een deel van de jaren zestig nog in hun hoofd hebben, weten wat ik hiermee bedoel. Dat dus. 

De reden waarom ik inhield en stopte was simpel: deze man had een gitaarkist bij zich die hij ongetwijfeld zeer binnenkort ging openen om vervolgens een deun te spelen.

Ik ben liefhebber van akoestisch gitaarspel. Dat heeft vooral te maken dat ik in een grijs verleden zelf ook speelde. Niet op topniveau, maar laat ik het zo zeggen: ik kon “het huis van de zelfrijzende zon” van de Animals feilloos wegspelen. Mijn vader noemde het altijd “het huis van het zelfrijzend bakmeel”. Daarmee probeerde hij uit te leggen dat het niet te pruimen was. 

Inmiddels had de man zijn hoed voor zich neergelegd, de kist geopend en zijn gitaar gepakt. Na wat gepingel en stem-gedraai aan de snaren begon hij zijn concert. 

Om een lang verhaal wat in te korten: zijn repertoire bestond uit een mix van noten die je normaal gesproken in een oud-Hollandse notenbar aantreft maar beslist niet op een gitaar. Het was niet om aan te horen. 

Nadat we het getroffen gebied hadden verlaten had ik het met mijn Truus nog even over een mogelijk cadeau voor mijn verjaardag: ik denk dat ik omwille van de lieve vrede het huis van de zelfrijzende zon maar laat voor wat het is. Een renovatie wordt vast niet op prijs gesteld.

Bart

Flodder

Ik kwam ze tegen op de parkeerplaats waar ik kort daarvoor onze auto had gestald: een plukje Hollanders waarschijnlijk afkomstig van de plaatselijke camping. Normaal gesproken let ik er niet op, maar deze van een muur getrokken portretten waren het beschouwen meer dan waard. 

De “hij” liep in een geruite zwembroek met daarboven een mouwloos hemd wat qua lengte bleef steken op zijn vetvoorraad rond zijn heup. Zij in een jurkje wat die naam eigenlijk niet mocht dragen gelet op de van stof gefabriceerde vangrail die de beide bilhelften van elkaar scheidde en deels onder het stofje uitbolde. Ik weet dat er een nieuwe film van Flodder in de maak is en dat men nog bezig is met de casting van potentiële flodderianen. Wel, ze kunnen er meteen mee stoppen: hier liepen twee geschikte kandidaten.

De man in kwestie liep achter een rolstoel waarin volgens mijn inschatting een opgevouwen vrouwelijke stamhouder hing. Sigaret tussen de knalrode lippen, een roggel, een vloek en een opgestoken arm als stopteken. De karavaan kwam abrupt tot stilstand.

Er werd een papieren zakdoek getoverd waarmee Opoe’s roggel werd weggepoetst en vervolgens op de parkeerplaats werd geparachuteerd.

‘U verliest iets’, merkte een passant op terwijl ze naar de grond wees.

De man haalde onverschillig zijn schouders op.

‘Is van haar’, riep hij wijzend op Opoe. ‘Ze kan het niet oprapen. Kan de stoel niet uit.’

Langzaam zette de stoet zich weer in beweging en verdwenen de winkel in.

Ik denk dat ik toch dat castingbureau nog maar even bel.

Bart

 

Plantjes

‘Zo, de plantjes heb ik voor onze vakantie geregeld’, hoorde ik Truus opmerken. Ze kwam al pratend de kamer ingewandeld.

‘Heb je ze verkocht?’, vroeg ik flauwtjes. Ik was net een Wordfeudje aan het leggen.

‘Nee, in de vuilnisbak gegooid.’

‘Maar dan toch wel in groen, hoop ik?’

‘Wat ben je weer lekker bezig, Frits’, riep ze terwijl ze naar de keuken liep. Als ze geïrriteerd is, word ik Frits genoemd. Oppassen dus.

‘Ik zit hier even moeilijk, schat. Ik heb alleen maar medeklinkers. Krijg geen fatsoenlijk woord gelegd.’ 

‘Jij zit altijd moeilijk.’

‘Ik geef het op.’

‘Wat moet je nou met die planten?’, vroeg ik. 

‘Niks, het gaat om de verzorging tijdens onze vakantie.’

‘Oké, en wat heb je geregeld dan? Komt de thuiszorg?’

‘Annie van der Heuvel gaat ze water geven. Heb ik net afgesproken.’

‘Annie van der Heuvel gaat de planten water geven? Heb je gezien hoe haar eigen planten er in hun voortuin bij staan?’

‘Die verzorgt Joop. Annie mag zich daar niet mee bemoeien.’

‘Ik denk dat ik maar een vrijwillige euthanasie-verklaring opstel’, merkte ik op.

‘Voor Annie?’, vroeg ze nijdig.

‘Nee, voor de plantjes. Bespaar ik ze een lijdensweg.’

Bart

De rammel

‘Je moet de stofzuiger eens nakijken, Bart.’

‘Is die stuk?’

‘Nee, hij rammelt een beetje.’

‘Rammelt hij constant of af en toe?’

‘Af en toe.’

‘Rammelt hij als je rechtuit zuigt of als je een bocht maakt?’

‘Een bocht?’

‘Ja, als je bijvoorbeeld bij de keuken linksaf of rechtsaf slaat?’

‘Zwam niet. Ik heb de zak al geleegd, de slang nagekeken… ik kan niks vinden, dus…’

‘Dus wordt dokter Bart ingeschakeld.’

‘Nou ja, ik kan hem ook wegbrengen.’

‘Naar de kringloop?’

‘Nee, naar de reparateur.’

Ik vond dat ik moest zuchten. Dit loste ik niet zomaar op.

‘En wat ga je er nu concreet aan doen?’

‘Ik ga de handleiding erbij halen.’ 

Ik rommelde wat in een map en keerde triomfantelijk terug. 

‘Ik heb de handleiding en zit nu op de “wat te doen bij storing pagina”.’

‘Mooi’, riep ze. ‘Ben benieuwd.’

‘Eh… even kijken. Vraag: Wanneer rammelt hij precies?’

‘Bart kom op, heb ik al vier keer uitgelegd.’

‘Het moet toch nog een keer, schat.’

‘Oké, ik zal het nog één keer uitleggen. Als ik aan het strijken ben! Wat denk je nou zelf?’

‘Dat je niet met je stofzuiger mag strijken. Probleem opgelost.’

Bart

De training

Ik had het meteen door: zijn verhaal over een mogelijke deelname aan de Nijmeegse vierdaagse berustte naar mijn idee meer op een zeepbel dan op realiteit.

Ik sprak hem bij ons voor de oprit waar hij de handrem had aangetrokken omdat het inwendige koelwater met stralen van zijn kale hoofd gutste. Hij vroeg, nee, smeekte om wat fris water omdat hij volledig door zijn voorraad heen was. De bodem van zijn drinkwater was niet alleen bereikt, hij had hem er bijkans ook uitgezogen.

Hij was bezig met de training want vier dagen lang ongetraind de vijftig lopen valt nu eenmaal niet mee. Hij had er inmiddels ruim tien opzitten toen hij uitgeput en leeg op onze oprit landde.

Snel vulde ik met de tuinslang zijn drinkbus en evensnel dronk hij hem leeg waarna de fontein opnieuw begon te spuiten. Het zag er niet uit. 

‘U mag wel even op het bankje zitten’, nodigde ik hem uit en wijzend op ons houten bankje bij de voordeur. Hij nam plaats en na het nogmaals wissen van zijn voorhoofd greep hij naar zijn heuptasje en trok zijn telefoon tevoorschijn. 

Na een vluchtige blik op ons huisnummer belde hij, gaf het adres door waarna er vijf minuten later een auto stopte. Hij bedankte mij, stapte in waarna de bestuurster de auto de sporen gaf om hem de resterende veertig kilometer in alle rust te laten trainen.

Bart

Protestactie

Het was groot nieuws: een projectontwikkelaar had zomaar besloten dat de akker voor ons huis omgeploegd moest worden. Omgeploegd om hem vervolgens, ter frustratie van de aangrenzende bewoners, te bevruchten met het zaad van nieuwbouw. 

De protesterende buurt richtte als reactie een committee op met de simpele doelstelling: “het bevorderen van geen nieuwbouw.”

Om de doelstelling kracht bij te zetten werd besloten de atlas met beschermde diersoorten te raadplegen, waarna na een korte discussie werd besloten tot het plaatsen van het zogenaamde pimpernelblauwtje. Dat is een beschermd vlindertje, ziet er nog leuk uit ook en geeft minder gedoe dan het bekende korenwolfje.

Het blauwtje kwam terecht in een strook met struiken, pal langs de rand van het doelgebied en had het, evenals de bewoners, geweldig naar zijn zin. 

De kolonie groeide en bij de belanghebbenden groeide er ook iets: het gevoel dat de voorgenomen nieuwbouw op een enorme lange baan terecht was gekomen. 

Ter bescherming van de vlindertjes heeft het committee nog wat rood-wit markeerlint aangebracht. Daarna keerde de rust terug en was iedereen blij en tevree.

De gemeentelijke groenvoorziening heeft in het kader van de bezuinigingen een nieuwe volautomatische struikenmaaier aangeschaft. De bezuiniging is puur gericht op de inzet van personeel. Het scheelt al snel twee of meer tuinmannen.

Achteraf maakte de woordvoerder van de gemeente bekend dat het apparaat weliswaar succesvol was ingezet maar dat het precisieoog nog enige bijstelling nodig had.

De kolonie Pimpernelblauwtjes heeft inmiddels een nieuw onderkomen gevonden: een voorgenomen bouwplaats aan de rand van het dorp.

Bart

Touwtjes

Het viel mij meteen op: ze was chagrijnig. Dat kun je doorgaans aflezen aan de groeven die er in een gezicht getrokken worden. En dan van binnenuit. 

Mijn schoonmoeder heeft ook zo’n systeem. Maar dat is stuk. Vermoedelijk is bij haar het touwtje afgebroken waarmee je de boel weer naar standje normaal trekt. Als een jalouzie. 

Het chagrijn liep mij in de toiletartikelengang tegen mijn kar waardoor hij scheef tegen een berg toiletpapier aanschoof en de route versperde. Ik wilde nog een opmerking plaatsen, maar ze was me voor. De groeven trokken door tot ravijnen waarna de verwachte vraag in mijn richting werd afgevuurd “of ik niet uit kon kijken waar ik liep”.

Tja, maar wat moet je dan antwoorden. Als mijn schoonmoeder zo’n bui heeft houd ik wijselijk mijn mond. Ik krijg hem namelijk altijd weer terug. Bij voorkeur op een ongelegen moment zoals tijdens mijn verjaardag, als de hele kamer vol zit. 

Ze keek me nog steeds streng aan, alsof ze op antwoord wachtte. Ik dacht koortsachtig na of ik het niet met een beetje humor op kon lossen. Misschien was ze daar gevoelig voor. Je kon niet weten.

‘Beter tegen een berg toiletpapier gebotst dan tegen een berg uien’, probeerde ik. ‘Dan zouden we hier beide in huilen uitbarsten.’

Ik keek of ik iets van een glimlach kon ontdekken. Tevergeefs. De kwaliteit van de touwtjes holt achteruit.

Bart

Oud collega

Ik liep afgelopen week een oud-collega tegen het lijf. Figuurlijk dan want zijn postuur had in de loop der vergeten jaren een dermate uitbouw ondergaan dat hij mij zonder pardon omver had gelopen.

Ik wist qua naam nog dat er iets van “Jan” in school, maar was de toevoeging kwijt. Jan-Pieter, Jan-Derk of beter nog: Derk-Jan. Ik wist het niet meer. Wel zijn achternaam: Haring. 

Ik herinnerde me dat omdat ik een afkeer heb van vis. En ja: ook van deze. Deze “Haring” was er één waarvan ik met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid wist dat zijn ellebogen versleten waren en zoniet dan zeker wel zijn tong. Deze “Haring” was namelijk bedreven in het beklimmen van het carrièrepad zonder ook maar één noemenswaardige prestatie.

Ik probeerde hem nog te ontwijken, maar dat liep mis.

‘Hé, ken ik u niet ergens van?’, vroeg hij.

Deze vraag bood kansen.

‘Zou kunnen, ik u niet.’

‘Harm-Jan Haring’, riep hij enthousiast.

Ik hield een korte pauze.

‘Helaas meneer, er gaat bij mij geen enkele bel rinkelen. 

‘Ik zou toch zweren, heet u niet Bart? Achternaam weet ik niet meer.’

Weer een korte pauze. 

‘Nee, ik heet Dirk.’

‘Dan ben ik abuis.’ 

Hij liep verder en ik keek nog kort om. Ze waren wit uitgeslagen en inderdaad versleten.’

Bart

Kletspraat

Ik moest van mijzelf een potje pindakaas halen bij de Super. Dus…  Ik pakte de fiets, fietste er heen, liep de winkel binnen, graaide het benodigde uit het schap en snelde naar de kassa. 

En dan blijkt Karin Krul, buurtroddelaarster, achter de knoppen te zitten. Ik keek naar het potje en besloot toch maar door de zure kassaappel heen te bijten.

‘Morgen Bart, zo vroeg al op pad gestuurd?’

‘Nee, niet gestuurd, ik ben hier op eigen initiatief.’ 

Pffft, altijd dat gezeur.

‘Ben jij vanochtend ook gewekt door dat kabaal van die scholekster?’, vroeg ze zomaar vanuit het niets.

‘Scholekster? Nee, door Truus. Maar dat maakt wat herrie betreft niet veel uit.’ Ik schoof ongeduldig het potje over de band.

‘Weet je wat mij opvalt, Bart? Dat de scholekster elk jaar vroeger terugkomt. Volgens mijn man komt dat door het weer.’

Heb ik weer. Geleuter over de één of andere klotevogel. 

‘Jaja, het weer. Kan ik pinnen?’

‘Zouden ze dat aanvoelen of zo?’, kwebbelde ze door.

‘Wat aanvoelen?’

‘Dat het hier een zachte winter is.’

‘Heeft niks met aanvoelen te maken’, zei ik.

‘Niet? Hoe weten ze het dan?’

‘Ze beschikken tegenwoordig allemaal over internet en sturen elkaar een Appje.’

Vóórdat ze kon reageren pinde ik af en snelde opgelucht de winkel uit.

Bart

Een vraag

‘Wat ben jij doen?', vroeg een tweeturver. Hij was op zijn fietsje-met-zijwieltjes de buurt aan het verkennen en bij onze oprit gestopt.

'Ik ben een beetje aan het vegen. En jij?'

'Ik ga fietsen. Opa is daar!' Hij draaide zich half om en wees naar de hemel.

'Wat ben jij doen?', vroeg hij opnieuw.

'Ik veeg de oprit maar wat heb jij een mooie fiets!', riep ik vrolijk.

'Van Frisje', riep hij terwijl hij op zijn borstje klopte.

'Wat ben jij doen nou?', herhaalde hij zijn vraag maar weer eens. 

'Ik was toch de stoep aan het vegen?', lachte ik.

'Waarom?'

'Hij is een beetje vies.'

'Fiets ook vies. Bah!'

'Ha Fritsje, ben jij dáár al?', hoorde ik de Opa ietwat buiten adem roepen. Morgen buurman.'

'Morgen, hij stond al op u te wachten en was alvast begonnen met een interviewtje.'

'Ach ja, ik ben niet meer zo snel. Lekker weer hè?'

'Ja heerlijk, het voorjaar lonkt', bepte ik.

'Morgen', hoorde ik mijn echtgenote achter mij vanuit de deuropening roepen.' 

'Morgen buurvrouw.'

'Lekker aan de wandel?'

'Ja, Fritsje is bij ons. Zijn moeder is zwanger en heeft behoefte aan een dagje rust.'

'Kan ik me goed voorstellen. Ik vond het indertijd ook heerlijk als Bart ging werken', lachte ze.

'Ben jij doen?', vroeg het Fritsje nog maar een keer in mijn richting.'

'Kijk Fritsje, dat is nou een goede vraag', vond ze. 'Die wilde ik ook al stellen.'

'Ja hoor', zei ik, 'een prima vraag en hij heeft hem pas tien keer gesteld.'

'Hm, kun je nagaan hoe onduidelijk het is wat je hier allemaal staat te doen.'

Bart

Ongedierte

‘Hé Bart, goed dat ik je tref. Hebben jullie ook zo’n last van mieren?’ 

De vraagstelster betrof mevrouw Meijer, buurtgenote die op het moment dat ze de vraag stelde net als ik bij de Super liep. Het was woensdag en de winkel daardoor “Karin Krul” vrij. Dat scheelde veel geroddel en gezeur.

‘Mieren? Nee, gelukkig niet meer. We hadden er wel veel.’

‘O, kijk, en wat hebben jullie er aan gedaan als ik vragen mag?’

‘Wij hebben een miereneter gehuurd. Waren ze zo weg.’

‘Een miereneter? Hoe kom je aan een miereneter?’

‘Die kun je huren, mevrouw Meijer. Paar euro en het is opgelost.'

'Goh, en komen ze die dan brengen?'

'Jazeker. Kost wel een paar euro extra, maar het is het meer dan waard.'

'Ik zal het vanavond eens met mijn Herman overleggen.'

'En waar heeft u hem gehuurd?'

'Bij de bouwmarkt geloof ik. Truus heeft dat geregeld.'

'Vorig jaar hadden we een wespennest in de tuin', ging ze verder.

'Klopt mevrouw Meijer. Klopt. Hadden wij ook.'

'En hebben jullie toen ook iets gehuurd om het weg te halen?'

'Ja, inderdaad. Ook dat hielp. Ze waren meteen weg.'

'Een wespendief?', lachte ze. 

'Ja, inderdaad, maar ik hoefde toen geen bezorgkosten te betalen.'

'Niet?'

'Nee, mijn schoonmoeder komt gewoon op de fiets.'

Bart

Een schilderij

‘Mama belde net: of jij een schroef in de muur kan timmeren voor een schilderijtje’, vroeg Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje. Ik zat net.

‘Of ik een schroef kan timmeren?’

‘Ja, gaatje boren, plug erin, schroef erin, met de schroevendraaier vast draaien en dan het schilderijtje ophangen.’

‘Of ik dat kan?’

‘Ja, dat vroeg ze.’

‘Wat voor een schilderij is dat dan?’

‘Ja, dat ken jij niet. Is nog van vroeger, heeft ze op zolder gevonden.’

‘En dat heeft voldoende kwaliteit dat het door de ballotage is gekomen?’

‘Ja, blijkbaar is ze die mening toegedaan.’

‘Dat moet dan wel iets heel bijzonders zijn’, vond ik. ‘Doorgaans reikt haar smaak niet veel verder dan het zigeunermeisje-met-traan.’

‘Het is ook heel bijzonder’, lachte Truus.

‘Hoe dan?’

‘Het is een zelfportret. Heeft ze geschilderd toen in de vierde klas van de lagere school zat.’

Bart

De nieuwe knie

‘Mevrouw Boerstoel heeft een nieuwe knie’, vertelde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje. Ik was net mijn kaakje sop-les aan het geven toen hij spontaan afbrak en in het duister verdween.

‘Nóg één? Ze heeft er toch al twee?’, deed ik flauw. 

‘Wat flauw!’, klonk het van de andere kant.

Voorspelbare reactie.

‘Hij was versleten en deed haar pijn.’

‘Kijk, dat is vervelend zei ik terwijl ik met mijn lepeltje nog wat koekje probeerde te redden.

‘Ik ga er vanmiddag even langs. Met Annie. Bloemetje brengen.’

‘Leuk. Maar wat een enorm gedoe, zeg.’ Ik kreeg het maar niet voor elkaar om het koekje op te vissen.

‘Ja, dat was het want haar man kan niet koken.  Mevrouw Meijer heeft voor hem gekookt.’

‘Echt gedoe!’, mopperde ik.

‘Interesseert het je wel?’

‘Jawel, hij brak af.’

‘Hij was versleten, niet afgebroken.’

‘Mijn koekje’, zuchtte ik.

‘Ik heb het over de knie van mevrouw Boerstoel’, riep ze.

‘En ik over een kaakje van Maria.’

Bart

Vliegende verkoudheid

‘Hé Bart, wat heb jij nou bij een drogist te zoeken?’, vroeg buurtgenootje Carla-van-de-Porsche toen ze mij in een schappengang bijna tegen het lijf liep.

‘Ha die Carla. Ik? Niks bijzonders. Truus heeft een zalfje nodig en omdat het slechts een simpel zinkzalfje betreft heeft ze voldoende vertrouwen dat ik met het juiste product thuis kom. En jij? Ook een zalfje?’

‘Nee, zalfjes genoeg.

‘Nee, ik heb een vliegende verkoudheid opgelopen. Ik zoek nu iets voor mijn neus.’

‘Vliegende verkoudheid?’

‘Ja, zo’n klein verkoudheidje. Je kent ze wel. Nét te weinig voor een zakdoek maar toch teveel om je neus te laten lopen.’

‘Nee, ken ik niet. Ik ben zelf nooit verkouden, behalve als Truus het heeft.’

‘Is Truus vaak verkouden?’

‘Ja, behoorlijk.’

‘Tja, een vliegende verkoudheid. Hoe loop je zoiets op?’, vroeg ik. ‘Heb je de kap van de Porsche open gehad?’

‘Met dit weer? Nee hoor, echt niet. Nee, mijn vriend is vannacht bij mij geweest.’

‘O, kijk, en die heeft je aangestoken?’

‘Nee, dat niet. Hij heeft het raam open gezet.’

Bart

Sjaak Jansen

Ik zag hem over de straat zwalken in het vroege ochtendlicht. Ziel onder de arm en aan het eind van zijn andere zijn hand met daarin de riem van zijn hond. Iets van wat ooit een vrolijke tekkel geweest moest zijn en nu futloos een meter achter “de baas” aansukkelde. De heer Sjaak Jansen, buurtgenoot.

Sinds een paar maand was deze Sjaak weduwnaar. Zij, Hannie, had het leven gelaten zoals wij dat eigenlijk ooit onszelf zouden wensen: plotseling. Om klokslag tien hield ze het na een kleine tachtig jaar voor gezien. Nét op het moment dat je doorgaans een koffiemomentje beleeft. 

De buurt sprak van een “mooie dood”. Sjaak niet. Niet dat Sjaak haar een zwaarder einde had toegewenst, maar wel één waarbij hij op waardige wijze afscheid had kunnen nemen. Zelfs een simpel “tot ziens” was uitgebleven en hem niet meer gegund.

De buurt heeft hem liefdevol opgevangen maar zoals dat gaat, ook weer losgelaten omdat het leven nu eenmaal zijn beloop moet hebben.

‘Gaat het een beetje, Sjaak?’, vroeg ik hem terwijl ik de bezem stilhield. Hij keek me aan met een meewarige blik.

‘Ja hoor Bart, het gaat prima.’

Bart

Slimme tante.

Het eerste wat mij aan haar opviel, waren haar nagels. Van die lange met verf opgeleukte scheermessen die dreigend in mijn richting wezen. Het tweede was haar piekerig blonde haar. Ik stond op het perron van het NS station in Arnhem. 

'Gaat deze trein naar Doetinchem?', vroeg ze. De scheermessen werden nu op een wachtende trein gericht.

'Die kans zit erin. Het ligt er nog even aan aan welke kant de machinist instapt, maar ik heb het idee dat hij inderdaad naar Doetinchem rijdt.'

'Wat bedoelt u met "welke kant hij instapt"?', vroeg ze. De mesjes schitterden in het zonlicht.

'Er zitten twee voorkanten aan een trein. Als hij links instapt, dan wordt de rechter voorkant de achterkant. Snapt u?'

Ik zag haar nadenken. Ze duwde met haar wijsvingerknokkel haar neusvleugels iets open. Ik dacht zelf om wat meer zuurstof naar haar hersens te laten stromen.'

'En als hij nu rechts instapt, dan wordt...'

'Links de achterkant. Klopt helemaal mevrouw.'

'Dus dáár moet ik op letten. Let u daar ook altijd op?', vroeg ze.

'Ja, en dan in combinatie met het bord. Daar staat ook de richting op. Is dit de eerst keer dat u met de trein reist?', vroeg ik.

'Ja, de eerste keer alleen. Normaal ging ik met mijn vriend op pad. Met de auto. Maar mijn vriend is niet meer mijn vriend.' De mesjes krabten langs een pukkeltje op haar wang. 

'O? Tja, dan wordt het natuurlijk lastig.'

'Ja, want een auto heeft maar één voorkant.

'Klopt, maar ook maar één achterkant', lachte ik.

'Heeft u de machinist al gezien?', vroeg ze.

'Hoezo?', vroeg ik.

'Nou ja, ik moet opletten waar hij instapt. Voorkant of achterkant. Of nee, aan welke voorkant. De achterkant komt dan vanzelf in beeld.' Ze glimlachte.

'Ja, het is soms best ingewikkeld. Ook voor de machinist', lachte ik.

'Nou, ik denk dat het voor hem wel meevalt', zei ze. 'Ze hebben daar bij het ontwerpen van de trein goed over nagedacht.'

'O? Is dat zo?', vroeg ik.

'Ja, met twee voorkanten kan het gewoon nooit verkeerd gaan.'

Bart

De jalouzie

Of ik even bij schoonmama naar de recent aangeschafte jalouzie kon kijken. Hij deed het niet zo goed.

Dat vroeg ze mij natuurlijk niet voor niets: in een ver en inmiddels donkergrijs verleden had ik binnen de jalouzieën-branche vakantiewerk verricht. Dat ik niet veel verder was gekomen dan het rijgen van touwtjes tussen lamellen was niet interessant: ik stond binnen de familie te boek als "zakenkundig"

'Kijk Bart, hij is stuk. Wat er aan mankeert weet ik niet, maar ik kan niks meer. Hij hangt maar te hangen en omhoog wil hij niet meer.'

Stilletjes keek ik naar het hoopje ellende wat voor de ramen hing.

'Het is net of ik iets mis, Ma', constateerde ik.

'Nou ja, dat dacht ik nou ook', zei ze. 

Ik slurpte ondertussen wat van mijn voorschotbeloning.

'Hij wil nog wel kantelen', merkte ze op. 'Dus zo stuk zal hij vast niet wezen.' Ik trok aan een touwtje en de lamellen klapten dicht. 

'Als je aan dat andere touwtje trekt, kantelt hij naar de andere kant.' Ze trok zelf aan het andere touwtje.

'Ja', zei ik al slurpend. 'Dat is niet stuk.'

'Nee.'

Ik keek nogmaals en groef in mijn geheugen. Ik kon niks boven halen...'

'Gelukkig weet jij hoe die dingen werken, Bart. Je hebt er gewerkt.'

'Vijftig jaar geleden', lachte ik.

'Ach zoveel zijn ze niet veranderd toch? Alleen die verrekte touwtjes waarmee hij naar boven en naar beneden gaat.'

'Wat is er met de touwtjes?' 

'Die zijn tegenwoordig veel te lang', vond ze. Ik zocht naar de touwtjes.

'Waar zijn die dan?', vroeg ik. 

'Heb ik wat ingekort. Die lagen zo irritant op de vensterbank.'

'Waar zijn ze gebleven? Ik zie ze niet.' Ze waren echt verdwenen. 

'Nou, toen ik de jalouzie wilde laten zakken, gingen de touwtjes omhoog, bleken mijn armen te kort, schoten ze uit mijn vingers en verdwenen boven in de bak. Vervolgens donderde het hele gevaarte met een klap op de vensterbank.'

Bart

Mevrouw Potvis

Mevrouw Potvis is een aardige wat simpele dame. Ze woont halverwege de straat en loopt soms wat met haar ziel onder haar oksel. 

Ik had wel iets met haar. Enerzijds omdat ze aardig was en anderzijds omdat ze in haar leven twee medelijwekkende fouten heeft gemaakt: ze is ooit getrouwd met Johan Haaksma, drankorgeldraaier en daarna, als fout twee, van hem gescheiden waardoor ze haar eigen naam weer moest gebruiken. Potvis. 

'Goede morgen mevrouw Potvis', wenste ik deze passerende buurtgenote. Ik was in de voortuin bezig een paardenbloem te ontleden.

'Morgen meneer Bart. Lekker bezig?'

'Nou ja, lekker.... Ik probeer deze hardnekkige paardenbloem uit te roeien. Dus...'

'Maar zo te zien wil dat nog niet erg lukken?', lachte ze.

'Nee, ze zijn erg levenslustig. Ze accepteren geen vroegtijdige opoffering. Zelfs niet voor het goede doel.'

'Goede doel?', vroeg ze.

'Ja, onze tuin.'

'Wij kweekten vroeger thuis paardebloemen.'

'Kweken? Waarvoor?', vroeg ik nieuwsgierig.

'Mijn vader had last van jeukbultjes. En het sap van de steel hielp daartegen. Is enorm geneeskrachtig.'

'Ik krijg er juist jeuk van', merkte ik op.

'Waarvan?' 

'Van de zaadjes. Tenminste, dat denk ik.'

'Nou, van de zaadjes krijg je geen jeuk. Heeft u al wel eens zaadjes van de paardebloem gezien?'

'Jawel. Dat zijn toch..'

'Van die grappige zaadjes die aan een parachuutje hangen', onderbrak ze mij.

'Klopt helemaal mevrouw Potvis. Mijn moeder zei altijd dat je een wens mocht doen en dan moest blazen.'

'Ja ja ja, precies. En heeft u al een wens gedaan? meneer Bart?'

'Ja ik heb gewenst dat de paardebloemen nooit meer in mijn tuin opkomen. En toen alles weggeblazen.'

'Kijk, dan heeft u er volgend jaar vast geen last meer van.'

Bart

Defectje

‘Er gaat iets niet goed met de WC', klaagde Truus.

'Met de WC of met je darmen?'

'Wat is dat nou weer voor een rare vraag!'

'Nou ja, we hebben gisteren hutspot gegeten.' Ik vond dat wel een goede oorzaak.

'Hij blijft hangen. De spoelknop. Hij blijft doorlopen.'

'Heb je er aangezeten?'

'Bart, kijk nou maar even. Dit kost water.'

Had ik weer. Een vrouw die de afscheidsknop van een spoelbak sloopt. 

'Hoe krijg je het voor elkaar!', riep ik vanuit de kleihut terwijl ik twee losse onderdelen in mijn hand hield.

Ze kwam aangelopen. 'Hoezo? Hij schoot gewoon los.'

Ik vond het onzin en zei het: 'Onzin. Hij kan niet losschieten.'

Ze slaakte een diepe zucht. 

'Wat sta je nou te zuchten!', riep ik.

'Omdat je me niet gelooft.'

'Dat zeg ik niet. Maar het kan onmogelijk zo zijn gebeurd. Snap je?'

'Oké, dan volgt hier de reconstructie van de sloop van de spoelbak.' Ze was inmiddels laaiend en haar ogen schoten vuur.

'En luister goed Bart, want ik vertel het maar één keer!' 

'Ik spoelde dus door, rukte vervolgens het deksel van de spoelbak, trok het eerste dingetje los, waarna ik mij direct aan het tweede dingetje vergreep. Daarna plaatste ik het deksel terug, legde de dingetjes één en twee er bovenop, liep de kamer in en zei tegen jou dat er iets mis was met toilet.'

Ze keek me nijdig aan. 'Ben je nu tevreden?' 

'Ja hoor, het is mij volkomen helder', riep ik blij. 'Zo'n reconstructie blijkt altijd weer nuttig.'

'Hoe bedoel je?', vroeg ze.

'Je weet nu hoe het zit. Kun je hem prima zelf repareren.

Bart

Een pijntje

‘Kun je even op mijn rug kijken?’, vroeg ik terwijl ik mijn shirtje omhoog trok.

‘Heb je weer wat?’, zuchtte Truus.

‘Ja, ik denk dat er een rib door mijn vel steekt. Misschien dat je hem terug kunt duwen?’

‘Bart, doe even. Wat is er mis?’

‘Dat weet ik niet. Daarom vraag ik of je wil kijken.’

‘Maar wat voel je dan?’

‘Jij bent niet in militaire dienst geweest.’

‘Waar slaat dat nou weer op?’, vroeg ze.

‘Dat slaat op het feit dat jij geen idee kunt hebben van wat ik voel’, riep ik geïrriteerd. ‘Kijk nou maar even!’

‘O, en wat heeft onze generaal dan voor een bijzonders meegemaakt?’ 

‘Dat er een Leopard-tank over mijn rug is gereden.’

‘Nou, ter geruststelling: ik zie een muggenbultje.’

‘Bultje of bult?’

‘Flink bultje. Laten ik het zo zeggen: het was een professionele voltreffer.’

‘Voltreffer? Hoezo een voltreffer?’

‘Hm, ik kan zien dat hij wél in militaire dienst is geweest.’

Bart

Zalfje

‘Meneer, kan ik u helpen?’, vroeg de dame achter de toonbank toen ze haar blik op een professionele wijze op mij richtte. 

Dat kunnen ervaren toonbankverkopers als geen ander. Ze kijken, richten en vuren dan pas hun vraag af. Ik heb dat zelf wel eens bij Truus geprobeerd, maar zelfs na een intensieve testperiode krijg ik het niet voor elkaar. Ik schiet altijd mis. 

‘Misschien wel’, antwoordde ik. Ik houd altijd een klein voorbehoud. Ik schat in dat winkeliers dat prettig vinden. Vaak maken ze zelf een voorbehoud, dat kan ook. Zo in de trant van “ik zal eens kijken of…”. In dit geval dus niet.

‘Probeert u het maar’, nodigde ze mij uit. 

‘Ik ben op zoek naar een verzachtend zalfje om een ruw plekje in te smeren.’ 

Ze keek me wederom professioneel aan. ‘Zalfje, zalfje… ruw plekje…’

‘Babyzalf?’, opperde ik. 

‘Ja, dat kan. Maar de sterkte is wel afhankelijk van de leeftijd. Hoeveel maanden is de baby?’

‘Pffft, moet dat in maanden?’

‘Nou ja, zo ongeveer. Dat is wel belangrijk om het huidje te beschermen.’

‘Nou, in maanden valt dat niet meer te berekenen, maar het huidje heeft inmiddels al wel de gezegende leeftijd van een dikke zeventig bereikt.’

Bart

Zoekplaatje

‘Zeg beste man, mag ik je iets vragen?’ Voor mij stond het exponent van een Olie B Bommel, compleet met wandelstok en een geruite jas. Ik in mijn door Truus officieel tot veegtenue verklaarde versleten spijkerbroek met T-Shirt en een hark in mijn hand.

‘U als tuinman weet vast wel waar ene mevrouw van der Laan woont. Dat zou volgens ingewijden in deze straat moeten zijn en nog een niet onbelangrijk zoekdetail: ze woont er pas.’

‘Sorry meneer, ik ben geen tuinman’, zei ik terwijl ik leunend op mijn bezem het heerschap strak aankeek. De zelfingenomenheid straalde er vanaf. 

‘Is ook niet van belang. Ik zoek dus mevrouw van der Laan. Kent u haar?’ 

Hij zwaaide wat met zijn wandelstok.

‘Is ze blond, ietwat overgewichtig met een strenge uitstraling?’

‘Ja, dat komt in de buurt’, riep hij enthousiast.

‘En is ze fel in haar bewoordingen en is ze uitgerust met een kort lontje van zeg maar twee millimeter?’

‘O, ik heb nog niet de eer gehad dat te mogen ontdekken, maar ik denk toch dat je de juiste beschrijving geeft van mevrouw van der Laan.’

‘Op welk nummer woont ze?’

‘Ik heb geen idee. Misschien kunt u beter even naar de Super lopen. Daar zit een mevrouw Krul achter de kassa die ongetwijfeld weet waar haar buurvrouw woont.’ 

Bart

Harde muziek

‘Ik hoorde vannacht harde muziek’, vertelde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje.

‘Klopt’, bevestigde ik. 

‘Fijn.’

‘Wat fijn?’

‘Dat jij het ook hebt gehoord.’

‘Zo fijn is dat niet hoor’, zei ik.

‘Hoezo niet fijn?’

‘Ik werd er namelijk wakker van.’

‘Ik dus ook.’

‘Dat is dan toch niet fijn?’ 

Truus kon soms rare opmerkingen maken. Dat heeft ze van haar moeder. Die kan dat ook. Alleen bezigt Truus ze af en toe terwijl mijn schoonmoeder niet anders kan. Die loopt de hele dag te raaskallen.

‘Het lag dus niet aan mij’, verduidelijkte ze.

‘Jij hebt toch geen muziek gemaakt?’, vroeg ik.

‘Nee, ik niet. Ik werd er alleen wakker van. Dat leg ik steeds uit! Dat het fijn is dat jij het ook hebt gehoord!’

‘En ik leg uit dat dát juist helemaal niet fijn is.’

‘Maar waarom dan niet?’

‘Omdat ik er wakker van ben geworden!!!’

‘Manmanmanman. Kun jij zwammen.’

‘Het is goed Truus, doe mij nog maar een bak koffie!’

Bart

Hygiëne

‘Kan het zijn dat de pindakaas met nootjes op is?', vroeg ik een vakkenvulster die met haar gympen op de rand van de geopende koeling stond. Ze keek vanuit haar acrobatenstand vrolijk op mij neer. 

'Staat er niks meer in het vak, meneer? Donkerbruine deksels?'

'Nee, alleen nog nootloze met een geel deksel. En die lust mijn Truus niet.'

'Dan zijn ze op.'

'Ook niet in het magazijn?', dramde ik door.

'Nee, pindakaas wordt altijd op vrijdag aangeleverd.'

'Dus moet ze het drie dagen zonder doen.'

'Ja, ik zie geen andere mogelijkheid. Op is op.'

'Daar wordt ze niet vrolijk van', mopperde ik. 'Heb je ze toevallig ook niet van een ander merk?'

'Nee, helaas.'

Mijn blik verplaatste zich van haar vriendelijke uitstraling naar haar smoezelige gympen.

Dat is trouwens niet erg hygiënisch. Ik bedoel met die gympen in de koeling', zei ik al wijzend op haar schoeisel.

'Weet ik, maar ik kan niet anders.'

'Hoezo niet anders?', vroeg ik.

'Anders kan ik de slagroom niet op het schap zetten. Is te hoog', lachte ze verontschuldigend.

'En de klanten dan? Zou een mooie boel worden als iedereen met zijn schoenen op de rand gaan staan.'

'Inderdaad, maar die hoeven dat niet.'

'Hoezo niet?', vroeg ik.

'Nou ja, klanten hoeven het schap toch niet te vullen?'

Bart

Mos

‘Hoi Bart’, hoorde ik uit de mond van een bekende oftewel Annie van de Heuvel. Ik lag op mijn knieën op de oprit een aantal keien te krabben. Er was wat mos op gegroeid. Dat komt omdat ik deze keien weinig gebruik. Ze liggen tegen de heg aan, komen nooit in het zonlicht, kortom: een broeikas voor de mossoorten onder ons. 

‘Ben je toch allemaal aan het doen?’, vroeg ze.

‘Ik kweek al een tijdje mos en ben nu aan het oogsten’, legde ik uit terwijl ik mijn voorhoofd overdreven met de rug van mijn hand afveegde.’

‘Mos kweken? Waarvoor?’

‘Voor in de yoghurt.’

‘Yoghurt? Gatverdegatver. Wat viesss?’

‘Niks gatver. Dit soort heeft medicinale kracht. Je moet het drogen en dan boven de yoghurt verpulveren. Enorm goed voor je libido en dat van Joop natuurlijk.’

‘Wat is libido?’, vroeg ze.

‘Dat je drang voelt tot het verrichten van de voortplantingsdaad.’

‘O, dat. En dat komt dan door mos?’

‘Ja, dat versterkt de drang.’

‘O, maar dan ga ik het er even met Joop over hebben.’

‘Wil jij dan ook een plukje?’

‘Nee, ik laat Joop er bij hemzelf wat van afkratsen. Ik word elke avond helemaal gek van die vent.’

Bart

een klacht

‘Bart, de bel gaat, loop jij even? Ik ben boven.’ 

Tja, alsof ik doof ben en de bel niet had gehoord. En dat ze boven was had ze als voornemen al vier keer gezegd. 

De bel. 

Ik stond op, liep de hal in en zag haar staan: Karin Krul, de vijfsterren buurtroddelaarster in hoogst eigen persoon. Ik overwoog nog om zogenaamd mijn neus te laten bloeden, maar ze had me al in de gaten en tikte tegen het raam. 

Ik deed open. Niet verder dan een kleine kier waardoor je eigenlijk met goed fatsoen geen roddel naar binnen zou kunnen duwen.

‘Heb jij mijn nieuwe buurvrouw geadviseerd om de woning naast mij te accepteren omdat ik een “leuk mens” zou zijn?’

‘Klopt, jij bent de rodondenderon van de buurt en daar zou je graag naast willen wonen, toch?’

‘Nee, dat zou je niet. Nu zit ik opgescheept met een vreselijk mens wat de hele dag loopt te klagen. Mijn auto staat verkeerd, de heg is te hoog, de schutting verrot en mijn prachtige bloementuin stinkt. Je wordt bedankt!’

‘Dus als ik het goed begrijp Karin, had ik de waarheid moeten vertellen?’

‘Welke waarheid?’

‘Dat je niet bepaald een prettig mens bent om naast te wonen of aan je voordeur te hebben.’

Bart

Passen

‘Bart, je moet straks boven wat korte broeken passen, ze liggen al klaar op bed', meldde Truus.

'Korte broeken? Nu? Wat dacht je van een lange onderbroek? Het is nog steenkoud buiten.'

'Voor de vakantie. Kijken wat nog past en wat weg kan.'

'Waarom zouden ze niet meer passen? Of heb je er soms aan geprutst!' Ik had er helemaal geen zin in.

'Schat, ik heb ze gewassen en in de kast gelegd. Daar ligt het dus niet aan.'

'Waar moet het dan wel aan liggen?', vroeg ik onnozel.

'Heb je een uurtje?'

'Hoezo een uurtje?'

'Dat heb ik ongeveer nodig om alles op te sommen waardoor de broeken waarschijnlijk niet meer passen.'

'Overdrijf toch niet altijd zo, Truus. 

'Ik overdrijf niet. Je hebt met kerst namelijk een compleet kerstbrood-met-spijs in je maag laten verdwijnen, de gourmetschotel inclusief restjes opgemaakt, twee zakken oliebollen verschranst en natuurlijk liters drank gebruikt om alles weg te spoelen.'

'Hou toch op. Dat hoort nu eenmaal bij de feestdagen. Jullie vrouwen maken echt van een mug een olifant.'

'Dat is precies waar het over gaat, Bart. Je hebt inderdaad van een mug een olifant geworden.'

Bart

Een vraag

‘Dag meneer, mag ik u iets vragen?’ 

Zo begon het gesprekje met een dame die mij tijdens mijn oprit-veegactie benaderde. Ik wilde nog een flauwe opmerking over mijn portemonnee maken maar ze wachtte mijn antwoord niet af.

‘Is dit een leuke buurt?’

‘Wat bedoelt u?’, vroeg ik ter verduidelijking.

‘Precies zoals ik het vraag; is dit een leuke buurt?’

Ik moest daar even over nadenken. Dat heb je als je ouder wordt. Heb ik tegenwoordig ook met Truus. Dan vraagt ze iets, kan ik niet zo snel antwoorden, wordt ze boos. Deze vrouw dus ook want raakte zichtbaar geïrriteerd.

‘Zo moeilijk is de vraag toch niet?’, reageerde ze vinnig.

‘Nee, maar het antwoord wel. Wat is het doel van uw vraag?’

‘Het doel? Moet het een doel hebben?’

‘Ja, dat lijkt mij wel en is mede bepalend voor mijn antwoord.’

Ik had al meteen een pesthekel aan dat mens. Een vrouw die na het tandenpoetsen had verzuimd de bos haar van haar tanden te scheren. 

‘Meneer, ik zal het u dan maar uitleggen. Ik sta op het punt hier een mij aangeboden woning te accepteren. Dus als u mij nu een antwoord kunt geven… Is dit een leuke buurt, ja of nee.’

‘Ah.. u bent dus van plan hier te haan wonen?’

‘Ja, tenminste, als uw antwoord mij bevalt.’

‘Welke woning betreft het?’

‘Achtenveertig. Naast de mevrouw die achter de kassa bij de Super zit.’

‘Ahhh mevrouw Krul. Die ken ik heel goed.’

Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Dat bood kansen.

‘Mevrouw, ik zou meteen de sleutel ophalen. U krijgt een hele leuke buurvrouw in een geweldige buurt!’

Bart

Vriendelijkheid

‘Ook goede morgen meneer’, reageerde de dame achter de toonbank nadat ik haar bij binnenkomst vriendelijk had begroet.

‘Leuk hè, dat wij elkaar dat toewensen’, lachte ik. ‘Een goede morgen’, verduidelijkte ik toen ze mij na mijn opmerking vragend aankeek.

‘Ja, inderdaad. Eigenlijk doen we dat te weinig.’

‘Dat vind ik ook.’

‘Ik doe het ook in de huiselijke kring. Ik wens mijn echtgenote altijd een goede morgen. Zelfs mijn schoonmoeder als ze in de ochtend verschijnt.’

‘En als ze ‘‘s middags komt?’, lachte ze.

‘Dan komt ze er niet in, en hoef ik haar, behalve een prettige thuisreis, ook niks te wensen.’

‘Daar geloof ik niks van’, lachte ze. ‘Daar bent u veel te vriendelijk voor. Ik heb in de loop der jaren wel wat mensenkennis opgedaan en kan mensen zoals u wel aardig inschatten.’

‘Mooi, dan gaan we dat meteen even testen.’

‘Testen?’

‘Ja, met een klacht. U geeft namelijk waardeloze adviezen.’

‘Wie? Ik?’

‘Nee, mijn schoonmoeder.’

‘Ah, gelukkig. Ik dacht dat u mij bedoelde. Maar zoals gezegd kan dat natuurlijk niet want daar bent u veel te vriendelijk voor.’

Bart

Stomme vraag

‘Wil jij voortaan onderzetters gebruiken als we thee drinken?', vroeg Truus.

'Onderzetters? Waarvoor?', wilde ik weten.

'Om je thee te roeren, nou goed?'

Ik keek haar aan.

'Wat is dit nou weer voor een stom antwoord?'

'Wat is het dan ook voor een stomme vraag’, kaatste ze.

‘Truus, stomme vragen bestaan niet. Dus…’

‘Dan trakteer op beschuit met muisjes want zojuist heeft deze “vraag” het eerste levenslicht gezien. En we noemen hem “Stom”.’ 

Ze keek me triomfantelijk aan.

‘Ik snap helemaal niet waar dit allemaal over gaat’, klaagde ik.

‘Niet?’

‘Nee, het begon met de aankondiging van de aankomst van twee koppen thee’, herinnerde ik mij hardop. 

‘Juist, en toen vroeg ik of je voortaan onderzetters wil gebruiken.’

‘Kijk, nu komen we ergens want toen vroeg ik waarvoor en toen kwam jij met het antwoord dat ik daarmee mijn thee kon roeren.’

‘Tot zover klopt het, Bart.’ Ze lanceerde een luchtkus.

‘Maar weet je dat jouw antwoord dubbel stom is?’

‘Geen idee?’, lachte ze.

‘Wel met een onderzetter kun je helemaal niet roeren en dan het meest belangrijke argument: er valt niks te roeren want ik gebruik geen suiker.’

Bart

Een vogel

‘Bart, kom eens kijken?’, riep mijn direct-leinggevende vanuit de keuken. 

‘Er is toch niks mis met mijn eitje?’ Ik voelde wat onrust vanuit mijn maagstreek opborrelen.

‘Er loopt een kerel met een verrekijker in het weiland.’

‘Wat doet ie dan?’, vroeg ik tijdens de reis van de eethoek richting keuken.

‘Ja, wat doet iemand met een verrekijker. Wat denk je zelf?’

‘Ver kijken’, raadde ik. 

‘Juist, volgens mij kijkt hij naar die boom daar.’

‘Waarom loopt die er dan niet gewoon naartoe!’ 

‘Ik hoorde dat er hier ergens in de buurt een bijzondere vogel is gespot. Misschien dat hij daar op afkomt?’

‘Heeft ie ook een telefoon bij zich?’

‘Weet ik veel, wat moet hij met een telefoon?’

‘Zijn vogelvrienden bellen dat het dingetje hier in de boom zit.’

‘Staat ie er nog?’, vroeg ik wat later toen ik met enige snelheid mijn ochtendritueel had afgewerkt.’

‘Jazeker, wat ben jij al snel in de kleren.’

‘Klopt. Ik moet even snel wat maatregelen nemen.’

‘Maatregelen? Wat bedoel je?’

‘Ja, als die vogelaar zijn vriendjes appt, dan staat de straat binnen een mum bomvol.’

‘En ga je nu de straat afzetten of zo?’

‘Nee even met de fiets langs die boom rijden. Twee keer flink bellen en dan zoekt dat vogeltje vanzelf wel een andere plek om een striptease op te voeren.’

Bart