‘De man van mevrouw Boerstoel heeft woensdag zijn oren uit laten spuiten’, vertelde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje. ‘Interessant’, reageerde ik. ‘En Agnes heeft vannacht haar neus gesnoten.’
‘Neus gesnoten? Waar slaat dat nou weer op?’
‘Met dezelfde tang op hetzelfde varken.’
‘Ik bedoel te zeggen dat het uitspuiten van oren soms helpt.’
‘Wat zeg je?’
‘Dat het helpt tegen doofheid!’
‘Was hij doof?’
‘Ja, ernstig zelfs.’
‘Agnes is verkouden. Misschien haar ook door laten spuiten?’, grapte ik.
‘Eikel! Ik bedoel het serieus. Niets zo erg als een vent in huis die die de hele dag de vraag stelt “wat zeg je”?’
‘Valt bij mij wel mee. Ik stel hem zelden.’
‘Man, je doet niet anders.’
‘Ik stel hem alleen als ik je niet versta. Als eens bedacht dat het ook aan jou kan liggen?’
‘Aan mij? Toe maar, probleem is opgelost. Het ligt aan mij.’
‘Nou ja Truus, jouw volumeknop is ook aardig versleten. En dat geeft niet hoor.’
‘Wat zeg je?’ Ze keek heel nijdig.
‘Dat zo’n volumeknop na zo’n kleine zeventig jaar het wel een keer voor gezien houdt.’
‘Er mankeert helemaal niks aan mijn volumeknop. Jij bent doof met een vleugje Oostindisch.’
‘Wat bedoel je?’
‘Dat je soms ook niks wil horen. Lekker gemakkelijk.’
‘Ik hou het op de volumeknop, Truus. En ik weet niet of er iets aan te doen valt. Misschien een training of zoiets?’
‘Ja, hallo, spreek ik met de assistente van de huisarts?’
‘Goedemiddag. Ja, met de praktijk. Zegt u het maar?’
‘Dag, ik wil graag een afspraak maken om mijn oren uit te laten spuiten.’
‘Heeft u last van doofheid?’
‘Nou, dat niet hoor.’
‘Waarom dan uitspuiten?’
‘We hadden thuis een indringende discussie. Of mijn echtgenote naar de logopedist of ik naar de huisarts. En u kunt wel raden wie er heeft gewonnen….’
Bart

































