‘Ben jij vanmiddag thuis?’, vroeg ik direct na het ontwaken. Truus was nog bezig met de overgang tussen slaap en dagelijks leven en haar geluidsinstallatie had nog een ochtendkuch nodig alvorens in werking te treden.
‘Waar heb jij het over?’, kraakte de luidspreker.
‘Of jij vanmiddag thuis bent’, herhaalde ik mijn vraag.
‘Man, ik ben net wakker. Laat me even.’
‘Kun je toch wel antwoord geven?’
‘Ach joh, zoek het uit. Ga thee halen of zo.’
‘Truus, ik wil alleen weten of je vanmiddag thuis bent.’
‘Dat weet ik niet. Moet ik eerst nog over nadenken.’
‘Je linker hersenhelft werkt al wel. Daar heb je toch je agenda in opgeslagen? In de cloud?’
‘Bart, mijn linker hersenhelft is bezig de rechter op te starten en die heeft vast heel veel zin om je een enorme dreun te verkopen. Ga buitenspelen of zoiets, maar laat mij even rustig wakker worden!’
‘Vrouwen!’, riep ik vertwijfeld.
‘De gebruiksaanwijzing ligt in je nachtkastje.’
‘Heb ik stuk gelezen.’
‘Ja, dat is je eigen schuld. Als je niet luistert moet je lezen.’
‘Truus, ben je nou vanmiddag thuis of niet?’
‘Man, wat moet je toch met je “vanmiddag”!’
‘Ik heb vannacht een zwembad gekocht en die komen ze vanmiddag in de tuin graven. En aangezien ik naar de kapper ben, moet jij dus thuisblijven.’
Bart



































