Zalfje

‘Meneer, kan ik u helpen?’, vroeg de dame achter de toonbank toen ze haar blik op een professionele wijze op mij richtte. 

Dat kunnen ervaren toonbankverkopers als geen ander. Ze kijken, richten en vuren dan pas hun vraag af. Ik heb dat zelf wel eens bij Truus geprobeerd, maar zelfs na een intensieve testperiode krijg ik het niet voor elkaar. Ik schiet altijd mis. 

‘Misschien wel’, antwoordde ik. Ik houd altijd een klein voorbehoud. Ik schat in dat winkeliers dat prettig vinden. Vaak maken ze zelf een voorbehoud, dat kan ook. Zo in de trant van “ik zal eens kijken of…”. In dit geval dus niet.

‘Probeert u het maar’, nodigde ze mij uit. 

‘Ik ben op zoek naar een verzachtend zalfje om een ruw plekje in te smeren.’ 

Ze keek me wederom professioneel aan. ‘Zalfje, zalfje… ruw plekje…’

‘Babyzalf?’, opperde ik. 

‘Ja, dat kan. Maar de sterkte is wel afhankelijk van de leeftijd. Hoeveel maanden is de baby?’

‘Pffft, moet dat in maanden?’

‘Nou ja, zo ongeveer. Dat is wel belangrijk om het huidje te beschermen.’

‘Nou, in maanden valt dat niet meer te berekenen, maar het huidje heeft inmiddels al wel de gezegende leeftijd van een dikke zeventig bereikt.’

Bart

Zoekplaatje

‘Zeg beste man, mag ik je iets vragen?’ Voor mij stond het exponent van een Olie B Bommel, compleet met wandelstok en een geruite jas. Ik in mijn door Truus officieel tot veegtenue verklaarde versleten spijkerbroek met T-Shirt en een hark in mijn hand.

‘U als tuinman weet vast wel waar ene mevrouw van der Laan woont. Dat zou volgens ingewijden in deze straat moeten zijn en nog een niet onbelangrijk zoekdetail: ze woont er pas.’

‘Sorry meneer, ik ben geen tuinman’, zei ik terwijl ik leunend op mijn bezem het heerschap strak aankeek. De zelfingenomenheid straalde er vanaf. 

‘Is ook niet van belang. Ik zoek dus mevrouw van der Laan. Kent u haar?’ 

Hij zwaaide wat met zijn wandelstok.

‘Is ze blond, ietwat overgewichtig met een strenge uitstraling?’

‘Ja, dat komt in de buurt’, riep hij enthousiast.

‘En is ze fel in haar bewoordingen en is ze uitgerust met een kort lontje van zeg maar twee millimeter?’

‘O, ik heb nog niet de eer gehad dat te mogen ontdekken, maar ik denk toch dat je de juiste beschrijving geeft van mevrouw van der Laan.’

‘Op welk nummer woont ze?’

‘Ik heb geen idee. Misschien kunt u beter even naar de Super lopen. Daar zit een mevrouw Krul achter de kassa die ongetwijfeld weet waar haar buurvrouw woont.’ 

Bart

Harde muziek

‘Ik hoorde vannacht harde muziek’, vertelde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje.

‘Klopt’, bevestigde ik. 

‘Fijn.’

‘Wat fijn?’

‘Dat jij het ook hebt gehoord.’

‘Zo fijn is dat niet hoor’, zei ik.

‘Hoezo niet fijn?’

‘Ik werd er namelijk wakker van.’

‘Ik dus ook.’

‘Dat is dan toch niet fijn?’ 

Truus kon soms rare opmerkingen maken. Dat heeft ze van haar moeder. Die kan dat ook. Alleen bezigt Truus ze af en toe terwijl mijn schoonmoeder niet anders kan. Die loopt de hele dag te raaskallen.

‘Het lag dus niet aan mij’, verduidelijkte ze.

‘Jij hebt toch geen muziek gemaakt?’, vroeg ik.

‘Nee, ik niet. Ik werd er alleen wakker van. Dat leg ik steeds uit! Dat het fijn is dat jij het ook hebt gehoord!’

‘En ik leg uit dat dát juist helemaal niet fijn is.’

‘Maar waarom dan niet?’

‘Omdat ik er wakker van ben geworden!!!’

‘Manmanmanman. Kun jij zwammen.’

‘Het is goed Truus, doe mij nog maar een bak koffie!’

Bart

Hygiëne

‘Kan het zijn dat de pindakaas met nootjes op is?', vroeg ik een vakkenvulster die met haar gympen op de rand van de geopende koeling stond. Ze keek vanuit haar acrobatenstand vrolijk op mij neer. 

'Staat er niks meer in het vak, meneer? Donkerbruine deksels?'

'Nee, alleen nog nootloze met een geel deksel. En die lust mijn Truus niet.'

'Dan zijn ze op.'

'Ook niet in het magazijn?', dramde ik door.

'Nee, pindakaas wordt altijd op vrijdag aangeleverd.'

'Dus moet ze het drie dagen zonder doen.'

'Ja, ik zie geen andere mogelijkheid. Op is op.'

'Daar wordt ze niet vrolijk van', mopperde ik. 'Heb je ze toevallig ook niet van een ander merk?'

'Nee, helaas.'

Mijn blik verplaatste zich van haar vriendelijke uitstraling naar haar smoezelige gympen.

Dat is trouwens niet erg hygiënisch. Ik bedoel met die gympen in de koeling', zei ik al wijzend op haar schoeisel.

'Weet ik, maar ik kan niet anders.'

'Hoezo niet anders?', vroeg ik.

'Anders kan ik de slagroom niet op het schap zetten. Is te hoog', lachte ze verontschuldigend.

'En de klanten dan? Zou een mooie boel worden als iedereen met zijn schoenen op de rand gaan staan.'

'Inderdaad, maar die hoeven dat niet.'

'Hoezo niet?', vroeg ik.

'Nou ja, klanten hoeven het schap toch niet te vullen?'

Bart

Mos

‘Hoi Bart’, hoorde ik uit de mond van een bekende oftewel Annie van de Heuvel. Ik lag op mijn knieën op de oprit een aantal keien te krabben. Er was wat mos op gegroeid. Dat komt omdat ik deze keien weinig gebruik. Ze liggen tegen de heg aan, komen nooit in het zonlicht, kortom: een broeikas voor de mossoorten onder ons. 

‘Ben je toch allemaal aan het doen?’, vroeg ze.

‘Ik kweek al een tijdje mos en ben nu aan het oogsten’, legde ik uit terwijl ik mijn voorhoofd overdreven met de rug van mijn hand afveegde.’

‘Mos kweken? Waarvoor?’

‘Voor in de yoghurt.’

‘Yoghurt? Gatverdegatver. Wat viesss?’

‘Niks gatver. Dit soort heeft medicinale kracht. Je moet het drogen en dan boven de yoghurt verpulveren. Enorm goed voor je libido en dat van Joop natuurlijk.’

‘Wat is libido?’, vroeg ze.

‘Dat je drang voelt tot het verrichten van de voortplantingsdaad.’

‘O, dat. En dat komt dan door mos?’

‘Ja, dat versterkt de drang.’

‘O, maar dan ga ik het er even met Joop over hebben.’

‘Wil jij dan ook een plukje?’

‘Nee, ik laat Joop er bij hemzelf wat van afkratsen. Ik word elke avond helemaal gek van die vent.’

Bart

een klacht

‘Bart, de bel gaat, loop jij even? Ik ben boven.’ 

Tja, alsof ik doof ben en de bel niet had gehoord. En dat ze boven was had ze als voornemen al vier keer gezegd. 

De bel. 

Ik stond op, liep de hal in en zag haar staan: Karin Krul, de vijfsterren buurtroddelaarster in hoogst eigen persoon. Ik overwoog nog om zogenaamd mijn neus te laten bloeden, maar ze had me al in de gaten en tikte tegen het raam. 

Ik deed open. Niet verder dan een kleine kier waardoor je eigenlijk met goed fatsoen geen roddel naar binnen zou kunnen duwen.

‘Heb jij mijn nieuwe buurvrouw geadviseerd om de woning naast mij te accepteren omdat ik een “leuk mens” zou zijn?’

‘Klopt, jij bent de rodondenderon van de buurt en daar zou je graag naast willen wonen, toch?’

‘Nee, dat zou je niet. Nu zit ik opgescheept met een vreselijk mens wat de hele dag loopt te klagen. Mijn auto staat verkeerd, de heg is te hoog, de schutting verrot en mijn prachtige bloementuin stinkt. Je wordt bedankt!’

‘Dus als ik het goed begrijp Karin, had ik de waarheid moeten vertellen?’

‘Welke waarheid?’

‘Dat je niet bepaald een prettig mens bent om naast te wonen of aan je voordeur te hebben.’

Bart

Passen

‘Bart, je moet straks boven wat korte broeken passen, ze liggen al klaar op bed', meldde Truus.

'Korte broeken? Nu? Wat dacht je van een lange onderbroek? Het is nog steenkoud buiten.'

'Voor de vakantie. Kijken wat nog past en wat weg kan.'

'Waarom zouden ze niet meer passen? Of heb je er soms aan geprutst!' Ik had er helemaal geen zin in.

'Schat, ik heb ze gewassen en in de kast gelegd. Daar ligt het dus niet aan.'

'Waar moet het dan wel aan liggen?', vroeg ik onnozel.

'Heb je een uurtje?'

'Hoezo een uurtje?'

'Dat heb ik ongeveer nodig om alles op te sommen waardoor de broeken waarschijnlijk niet meer passen.'

'Overdrijf toch niet altijd zo, Truus. 

'Ik overdrijf niet. Je hebt met kerst namelijk een compleet kerstbrood-met-spijs in je maag laten verdwijnen, de gourmetschotel inclusief restjes opgemaakt, twee zakken oliebollen verschranst en natuurlijk liters drank gebruikt om alles weg te spoelen.'

'Hou toch op. Dat hoort nu eenmaal bij de feestdagen. Jullie vrouwen maken echt van een mug een olifant.'

'Dat is precies waar het over gaat, Bart. Je hebt inderdaad van een mug een olifant geworden.'

Bart

Een vraag

‘Dag meneer, mag ik u iets vragen?’ 

Zo begon het gesprekje met een dame die mij tijdens mijn oprit-veegactie benaderde. Ik wilde nog een flauwe opmerking over mijn portemonnee maken maar ze wachtte mijn antwoord niet af.

‘Is dit een leuke buurt?’

‘Wat bedoelt u?’, vroeg ik ter verduidelijking.

‘Precies zoals ik het vraag; is dit een leuke buurt?’

Ik moest daar even over nadenken. Dat heb je als je ouder wordt. Heb ik tegenwoordig ook met Truus. Dan vraagt ze iets, kan ik niet zo snel antwoorden, wordt ze boos. Deze vrouw dus ook want raakte zichtbaar geïrriteerd.

‘Zo moeilijk is de vraag toch niet?’, reageerde ze vinnig.

‘Nee, maar het antwoord wel. Wat is het doel van uw vraag?’

‘Het doel? Moet het een doel hebben?’

‘Ja, dat lijkt mij wel en is mede bepalend voor mijn antwoord.’

Ik had al meteen een pesthekel aan dat mens. Een vrouw die na het tandenpoetsen had verzuimd de bos haar van haar tanden te scheren. 

‘Meneer, ik zal het u dan maar uitleggen. Ik sta op het punt hier een mij aangeboden woning te accepteren. Dus als u mij nu een antwoord kunt geven… Is dit een leuke buurt, ja of nee.’

‘Ah.. u bent dus van plan hier te haan wonen?’

‘Ja, tenminste, als uw antwoord mij bevalt.’

‘Welke woning betreft het?’

‘Achtenveertig. Naast de mevrouw die achter de kassa bij de Super zit.’

‘Ahhh mevrouw Krul. Die ken ik heel goed.’

Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Dat bood kansen.

‘Mevrouw, ik zou meteen de sleutel ophalen. U krijgt een hele leuke buurvrouw in een geweldige buurt!’

Bart

Vriendelijkheid

‘Ook goede morgen meneer’, reageerde de dame achter de toonbank nadat ik haar bij binnenkomst vriendelijk had begroet.

‘Leuk hè, dat wij elkaar dat toewensen’, lachte ik. ‘Een goede morgen’, verduidelijkte ik toen ze mij na mijn opmerking vragend aankeek.

‘Ja, inderdaad. Eigenlijk doen we dat te weinig.’

‘Dat vind ik ook.’

‘Ik doe het ook in de huiselijke kring. Ik wens mijn echtgenote altijd een goede morgen. Zelfs mijn schoonmoeder als ze in de ochtend verschijnt.’

‘En als ze ‘‘s middags komt?’, lachte ze.

‘Dan komt ze er niet in, en hoef ik haar, behalve een prettige thuisreis, ook niks te wensen.’

‘Daar geloof ik niks van’, lachte ze. ‘Daar bent u veel te vriendelijk voor. Ik heb in de loop der jaren wel wat mensenkennis opgedaan en kan mensen zoals u wel aardig inschatten.’

‘Mooi, dan gaan we dat meteen even testen.’

‘Testen?’

‘Ja, met een klacht. U geeft namelijk waardeloze adviezen.’

‘Wie? Ik?’

‘Nee, mijn schoonmoeder.’

‘Ah, gelukkig. Ik dacht dat u mij bedoelde. Maar zoals gezegd kan dat natuurlijk niet want daar bent u veel te vriendelijk voor.’

Bart

Stomme vraag

‘Wil jij voortaan onderzetters gebruiken als we thee drinken?', vroeg Truus.

'Onderzetters? Waarvoor?', wilde ik weten.

'Om je thee te roeren, nou goed?'

Ik keek haar aan.

'Wat is dit nou weer voor een stom antwoord?'

'Wat is het dan ook voor een stomme vraag’, kaatste ze.

‘Truus, stomme vragen bestaan niet. Dus…’

‘Dan trakteer op beschuit met muisjes want zojuist heeft deze “vraag” het eerste levenslicht gezien. En we noemen hem “Stom”.’ 

Ze keek me triomfantelijk aan.

‘Ik snap helemaal niet waar dit allemaal over gaat’, klaagde ik.

‘Niet?’

‘Nee, het begon met de aankondiging van de aankomst van twee koppen thee’, herinnerde ik mij hardop. 

‘Juist, en toen vroeg ik of je voortaan onderzetters wil gebruiken.’

‘Kijk, nu komen we ergens want toen vroeg ik waarvoor en toen kwam jij met het antwoord dat ik daarmee mijn thee kon roeren.’

‘Tot zover klopt het, Bart.’ Ze lanceerde een luchtkus.

‘Maar weet je dat jouw antwoord dubbel stom is?’

‘Geen idee?’, lachte ze.

‘Wel met een onderzetter kun je helemaal niet roeren en dan het meest belangrijke argument: er valt niks te roeren want ik gebruik geen suiker.’

Bart

Een vogel

‘Bart, kom eens kijken?’, riep mijn direct-leinggevende vanuit de keuken. 

‘Er is toch niks mis met mijn eitje?’ Ik voelde wat onrust vanuit mijn maagstreek opborrelen.

‘Er loopt een kerel met een verrekijker in het weiland.’

‘Wat doet ie dan?’, vroeg ik tijdens de reis van de eethoek richting keuken.

‘Ja, wat doet iemand met een verrekijker. Wat denk je zelf?’

‘Ver kijken’, raadde ik. 

‘Juist, volgens mij kijkt hij naar die boom daar.’

‘Waarom loopt die er dan niet gewoon naartoe!’ 

‘Ik hoorde dat er hier ergens in de buurt een bijzondere vogel is gespot. Misschien dat hij daar op afkomt?’

‘Heeft ie ook een telefoon bij zich?’

‘Weet ik veel, wat moet hij met een telefoon?’

‘Zijn vogelvrienden bellen dat het dingetje hier in de boom zit.’

‘Staat ie er nog?’, vroeg ik wat later toen ik met enige snelheid mijn ochtendritueel had afgewerkt.’

‘Jazeker, wat ben jij al snel in de kleren.’

‘Klopt. Ik moet even snel wat maatregelen nemen.’

‘Maatregelen? Wat bedoel je?’

‘Ja, als die vogelaar zijn vriendjes appt, dan staat de straat binnen een mum bomvol.’

‘En ga je nu de straat afzetten of zo?’

‘Nee even met de fiets langs die boom rijden. Twee keer flink bellen en dan zoekt dat vogeltje vanzelf wel een andere plek om een striptease op te voeren.’

Bart

Automatisme

‘Het regent’, riep Truus vanuit de keuken.

‘Mooi’, reageerde ik vanuit een soort van automatisme.

Dat automatisme heb ik de laatste jaren ontwikkeld. Het kan afhankelijk van de mededeling kiezen uit een “leuk”, “handig” of soms, zoals in dit geval, een “mooi”.

‘Hoezo “mooi”?’, vroeg ze. Weet je eigenlijk wel wat ik zei?’

Pffft, dat had ik weer. Tja..

‘Je had het toch over je moeder?’

‘Zie, je luistert niet. Je zegt maar zo wat’ , klonk het nijdig.

‘Waar had je het dan over?’, vroeg ik met enige voorzichtigheid.

‘Laat maar. Het interesseert je toch niet. Zet maar even koffie. Of kan ik het beter schriftelijk afdoen?’

‘Hoezo dat nou weer!’, riep ik.

‘Omdat je toch niet luistert.’

‘Ik ga koffie zetten hoor. Of heb je liever thee?’

‘Koffie! En niet pas over een uurtje.’

‘Jaja, ik ben al bezig.’

Terwijl ik in de keuken stond te wachten keek ik naar buiten. 

‘Wat een waardeloos voorjaar is het toch’, riep ik. 

Geen reactie. Vervolgens liep ik met de koffie de kamer in. Ze zat achter haar tablet.

‘Ik zag dat het behoorlijk regent’, merkte ik op terwijl ik het kopje pal voor haar neus op tafel plofte. Ze keek op.

‘Mooi!’

Bart

Trouwprogramma

‘Waar zit jij naar te kijken?', vroeg ik terwijl de kamer inliep. Ik zag namelijk iets van een jeuk-allergie opwekkend programma op het scherm.

'O, dat is dat programma "trouwen op het eerste gezicht". “Married at the first sight”.

'En wat is dat?', wilde ik weten. Niet dat het me nou echt interesseerde, maar als ene Carlo Boszhard ons scherm vervuilt, dan wil ik wel graag de reden weten. 

'O, dat gaat over mensen die door deskundigen vanuit een kaartenbak aan elkaar worden gekoppeld en dan als experiment meteen gaan trouwen.'

'En wat is nou de lol? Ik neem aan dat er iets vermakelijks in zit?'

'Het leuke is dat ze elkaar in de trouwzaal voor het eerst zien.'

'Meen je dat? Goh wat leuk', zei ik.

'En die lolbroek presenteert die doorgestoken vóóraf geregisseerde onzin?'

'Hij presenteert inderdaad dit programma, Bart. Moet je niet in de schuur iets leuks doen? Motor poetsen of zo?' 

'En wat moeten die twee chagrijnen nu op de bank?', vroeg ik verder.

'Bij hun is het experiment mislukt. Die gaan weer scheiden. Carlo wil weten waarom.'

'Dat kan ik hem ook wel uitleggen. Dat komt omdat ze zo stom waren zich in te laten met die kolder. Hebben ze vooraf wel seks gehad?'

'Bart, ik ben klaar met die opmerkingen van jou. Ik wil kijken.'

'Ik niet. Ik heb trouwens nog een geweldige tip voor ze: ga zelf op zoek naar een partner, snuffel vervolgens een paar jaar aan elkaar, duik als experiment vooral een paar keer stevig het bed in en als alles goed past, ga dan pas trouwen. En vraag voor die Boszhard een gebiedsverbod aan. Voordat je het weet gaat hij er zich mee te bemoeien en hang je in een scheiding.’

Ze keek me aan.

'Ja schat, nou kun je me wel zo aankijken, maar het is een beproefd middel. Bij ons werkt het al vijfenveertig jaar.'

Bart

Vive la France (2025-5)

‘Bart, je moet straks even naar het dakluik kijken’, riep Truus vanuit de caravan.

‘Zie je wat bijzonders?’

‘Hij sluit niet goed. Ik zie een kier.’

‘Heb je er geen vinger tussen zitten?’

‘Waar slaat dat nou weer op?’

‘Omdat je vaker klem hebt gezeten. Ik herinner mij nog een deur.’

‘Dat is geen luik. Wil je nou kijken of niet?’

‘Ik wil wel kijken, maar als je vinger er tussen zit heeft dat geen zin. Dan moet je die er eerst tussenuit..’

‘Hoe lang duurt deze vakantie nog?’, vroeg ze nijdig.

‘Weekje of vier. Tenminste, dat was ons plan toch? Truus?’

Geen reactie.

Ik besloot toch maar mijn biertje aan de kant te zetten en op te staan om mij naar het getroffen gebied te verplaatsen.

‘O, ben je daar? Kijk, hij sluit niet en ik heb al mijn vingers nog.’ Ze stak als bewijs haar beide handen in de lucht terwijl ik het luik bekeek.

‘Kijk eens naar dat zwarte hendeltje. Zou dat zo goed staan?’

Ze keek omhoog.

‘Geen idee. Hoezo?’

‘Het zwarte hendeltje staat niet goed’, zei ik.

‘En wat is “niet goed”?’

‘Het zwarte hendeltje moet naar voren wijzen. Probeer maar of je hem naar voren kunt duwen.’

‘Hij gaat stroef.’

‘Doorduwen!’

‘Ik duw door. Heel stroef. O, maar nu gaat ie vlot’, riep ze enthousiast. ‘Alhoewel..’

‘Wat “alhoewel”?’

‘Hij kan er ook af.’ Ze stak het hendeltje triomfantelijk omhoog.

‘Ja, wat heb je nou in hemelsnaam gedaan?’, vroeg ik terwijl ik het uit haar hand griste.

Ze keek omhoog. ‘Je hebt eigenlijk helemaal geen zwart hendeltje nodig. De kier is  nu weg.’

Bart

Ontwikkeling

‘Ik denk dat die van van der Pavert op vakantie zijn geweest', meldde Truus. 

'Wie zijn dat?', vroeg ik quasi nieuwsgierig. 

'Die zijn vorig jaar in het huis van Aafje komen wonen.'

'En wie was Aafje?'

'Aafje van Jochem. Die ken je toch nog wel? Die hadden zo'n klein autootje.'

'Die Italiaanse rolschaats?', vroeg ik.

'Ja, die. Hou even vast.'

'Hoezo vasthouden?', vroeg ik.

'Je zit nu op het juiste spoor. Aafje en Jochem zijn vorig jaar verhuisd. En daar wonen nu de Paverts.'

'Moet ik het nog langer vasthouden?'

'Die van der Pavert, die dus in het huis van Aafje en Jochem zijn komen wonen, zijn waarschijnlijk op vakantie geweest.'

'Waaruit blijkt dat?', vroeg ik.

'Zij is hardstikke bruin.'

'Hij niet?'

'Ja, hij ook, maar dat was hij al een beetje van zichzelf.'

'En wat moet ik nu met deze informatie?'

'Nou ja, het gaat om buurtgenoten. Beetje op de hoogte blijven, Bart. Anders stomp je zo af. Daar heb jij van nature aanleg voor.'

'Waarvoor?'

'Voor afstompen. Het wordt tijd dat het voorjaar wordt. Dan kun je de oprit weer vegen.'

'Wat moet ik nu nog met die Paverts?'

'Met de Paverts? Niks. Hoezo zou je er iets mee moeten?'

'Weet ik veel. Jij begint erover. Ik krijg er kramp van in mijn vingers.'

'Hoezo kramp?'

'Ja, ik moest het van jou vasthouden. Maar als het niet meer hoeft...'

'Hoezo "niet meer hoeft"?'

'Dan laat ik het nu los.'

Bart

Sparen

‘Goh, jullie gingen gisteren ook laat naar bed!', hoorde ik buurtgenote Krul achter mij roepen. Ik was net bezig de achterklep van onze auto te openen.

'Hoezo? Heb je dat gezien dan? 

'Ja, we reden langs.'

'Mag je nog wel zo laat over straat?', vroeg ik met stevige tegenzin. Ik heb zo'n hekel aan deze bemoeial. 

'Wij kwamen terug van een feestje', verklaarde ze.

'Was zeker niet veel aan', zei ik. 

'Hoezo?'

'Je kijkt er flink chagrijnig bij.'

'Heb je trouwens ook nog een leuk stukje opgevoerd?', vroeg ik verder. 'Zoiets van het roddelalfabet?'

'Leuk stukje? Het was geen bruiloft! Mijn zus was jarig.'

'Kijk, dus weer alle buurt en familieroddels doorgenomen!'

'Nee, nee, nee, zo zijn wij niet, Bart.'

'Ik zag vannacht bij jullie volop licht branden. Vandaar. Ik zei vanmorgen nog tegen Mona van Arend Hoekstra: die Bart en Truus liggen ook altijd laat in bed!'

'Hoe weet je dat wij niet in bed lagen? Heb je staan gluren?'

'Gluren doen wij niet Bart. Maar als het licht volop brandt... En dat met die energieprijzen!'

'Wij laten de lampen tegenwoordig 's nachts branden. Wij sparen namelijk energie', zei ik terwijl ik een kratje in de auto schoof.

'Energie sparen? Met de lampen aan?'

'Ja, het zijn spaarlampen. En met datgene we 's nachts opsparen, draait Truus overdags gratis de wasmachine.'

Ze keek me verbaasd aan waarop ik de achterklep sloot, instapte en wegreed.

Bart

Rijbewijs

‘Annie gaat haar rijbewijs halen’, vertelde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje.

‘Wat zeg je?’

‘Dat Annie van der Heuvel haar rijbewijs gaat halen.’

‘O? Ga jij mee of zo?’

‘Ik mee? Wat zwam je nou? Ze gaat rijles nemen!’

‘Rijles. Kijk, nu vat ik hem. Ik dacht dat ze hem op moest halen. Waarom gaat ze dat doen? Joop heeft toch een rijbewijs?’

‘Joop mag vaak niet rijden. En ze heeft besloten dat ze niet meer van hem afhankelijk wil zijn.’

‘Hoezo mag hij vaak niet rijden. Mag hij dat niet van Annie?’

‘Nee, van de politie. Altijd als Annie een dagje naar haar moeder wil, heeft Joop teveel achter de kiezen.’

‘Hm, slim. Het is dat ik geen alchohol gebruik, maar anders…’

‘Ha die Annie, wat hoorde ik ga jij rijles nemen?’, vroeg ik haar die middag toen ze voorbij kwam lopen en ik de oprit veegde.

‘O? Is het al bekend in de buurt?’

‘Geen idee, Truus vertelde het mij vanochtend’

‘O, dan is het goed. Ja, ik wil ermee beginnen. Eens kijken of het lukt. Joop is een gevaar op de weg en mij lijkt het wel leuk. Dus..’

‘Al een rijschool gevonden?’

‘Nee, nog niet. Jaspers is gestopt en die andere, de Snelle Jelle, die is op de fles.’

‘Hm, je hebt ook nog Kreuzen aan de Industrieweg’, gaf ik aan.

‘Kreuzen? Dat is toch die kermisexploitant? Geeft die ook rijles?’

‘Ja, in de winterdag. Echt iets voor jou. Hij lest met botsauto’s.’

Bart

Een wond

‘Morgen meneer Bart’, hoorde ik een stem achter mij. Ik liep op dat moment achter een blauw Appie-karretje boodschappen te doen. Ik draaide mij om en herkende een buurtgenootje.

‘Morgen mevrouw Hoevers, ook aan de boodschap?’ 

‘Jazeker, dat moet wel. Niemand anders die het voor mij doet’, lachte ze. ‘Maar hoe gaat het met u?’

‘Met mij? Prima hoor, ik mag niet klagen.’

‘Ik vraag dat omdat u wat eigenaardig loopt.’

‘Wie, ik? Eigenaardig?’

‘Ja, ik zie dat u zich wat moeizaam en scheef achter dat karretje beweegt. Last van uw rug?’

‘Nou ja, ik kan nu gaan klagen over een oude oorlogswond, maar dat doe ik niet.’

‘Een oude oorlogswond? U?’

‘Hoort u mij klagen dan?’, vroeg ik.

‘Nee, dat niet.’

‘Dat komt omdat ik helemaal geen oorlogswond heb’, lachte ik. Ze schudde afkeurend haar hoofd. ‘U heeft altijd van die rare opmerkingen.’

‘Hoezo raar? Er zijn hier echt sporen van geweld zichtbaar, mevrouw Hoevers. Waarom denkt u dat ik zo moeizaam achter die kar loop?’

‘Geen idee, meneer Bart. Daarom stelde ik juist mijn vraag.’ Ze slaakte een diepe zucht.

‘Mijn karretje heeft een oorlogswond opgelopen. Het zwenkwieltje is door grof stoeprandgeweld scheef gebogen. Hij spoort niet.’ 

Ze keek me wederom hoofdschuddend aan.

‘Ik heb toch sterk de indruk meneer Bart, dat uw karretje niet het enige is wat hier niet helemaal spoort. Fijne dag nog.’

Bart

De enquete

‘De bel gaaaat!!!’, hoorde ik Truus ergens vanuit de catacomben roepen. Ze riep zo hard dat ze de bel overstemde. Ik liep dus op aandringen naar de voordeur en ontdekte Karin Krul (buurtroddelaarster) met een klembord in haar hand.

‘We doen nergens aan mee!’, riep ik vanuit de gang. Ze wees naar de deur en ik zag dat ze haar roddelklep bewoog. Ik moest enorm zuchten.

‘Hoi Bart’, riep ze toen ik de deur bewust op een kier hield. ‘Ik ben bezig met een enquete van mijn werk. Van de Super. Wil je meedoen?’

‘Wat denk jezelf?’, vroeg ik.

‘Is aan jou.’

‘Ik ben al bij Annie Heuvel geweest, maar die deed niet mee. Raar hè? Annie is bang voor haar privacy. Dat haar antwoorden worden misbruikt. Maar daar is geen sprake van.’

‘Er is bijvoorbeeld ook een vraag bij welk toiletpapier ze het liefst gebruikt. Daar is niks geheims aan, toch? Ik weet dat ze ons huismerk gebruikt. Dus… 

En ook een vraag over onze drogisterijproducen. Annie koopt altijd vitaminepillen en Joop haalt dan de condooms. Heb ik toch maar genoteerd.’

‘Van jullie weet ik trouwens ook al wat antwoorden. Dus die vragen hoef ik niet meer te stellen. Kan ik zo invullen. Maar toch nog een algemene vraag, Bart. Hebben jullie nog een tip hoe onze Super de dienstverlening nog kan verbeteren?’

‘Jazeker Karin. Schrijf maar op…’

‘Wat moet ik opschrijven?’ 

‘Ontsla de enquêteur. Het liefst op staande voet. Dag Karin!’

De deur viel met een klap in het slot.

Bart 

Een rammeltje

‘Zeg schat, kan jij straks even naar mijn fiets kijken? Er rammelt iets bij het achterwiel.' 

Ik keek door het raam naar de tweewieler die op het paadje geparkeerd stond. 

'Ik zie niks hoor.'

'Flauw. Hij rammelt echt. Ik denk iets van het spatbord. Dat dat los zit.'

'Hoe kan dat nou loszitten? Heb je er aangezeten?', wilde ik weten.

'Ja, met een tang. Of hoe heet zo'n ding. Nee, natuurlijk niet!'

'En wanneer begint dat gerammel?', vroeg ik technisch.

'Als ik rijd. Als hij stilstaat dan rammelt hij niet.'

'Dat is natuurlijk logisch, toch?', vond ik. Dat vond zij ook.

'Nou ja, kijk nou maar want straks is hij helemaal stuk.'

''Toch vreemd dat hij nu al rammelt', zei ik tijdens de koffie.

'Ja, zo oud is hij nog niet.'

'Ik denk drie jaar?', gokte ik.

'Nee, ik denk minimaal vijf. We hebben hem gekocht toen jij met pensioen ging.'

'Zitten we alweer vijf jaar bij elkaar op de lip?'

'Jij zit inderdaad al vijf jaar boven op mijn lip', lachte ze.

'Ik kan niks vinden', zei ik na een fietsinspectie. 'Ik heb ook een proefritje gereden.'

'Dat moet. Ik hoorde een duidelijke rammel.'

'Waar reed je toen?'

'Vlietstraat.'

'Oké, ik ga nog even kijken.' Ik liep nog een keer naar de fiets.

'En?', vroeg ze toen ik de achterdeur weer binnenkwam en mijn telefoon van het aanrecht plukte.

'Ik denk dat ik het heb opgelost.'

'Topper', riep ze. 'Wat moet je nou met die telefoon?'

'Jou een alternatieve route wijzen. Niet meer over de Vlietstraat.'

Bart

 

De oprit

‘Bart, de voordeurbel!’, riep Truus vanuit de kamer. Ik liep op dat moment in de garage mijzelf af te vragen wat voor een nuttige dingen ik zou gaan doen. Dat moment werd dus wreed verstoord door de voordeur-aankondiging van Truus die mij op de zoektocht naar nuttigheid had gestuurd.

Ik liep de hal in en ja hoor: daar stond iemand voor de deur. Een dame van middelbare leeftijd met de uitstraling van een ooievaar: een rood opgeschilderd klepperend bekkie. Ik opende zuchtend de deur. 

‘Goedemorgen mevrouw. Als u kleedjes komt verkopen: wij hebben zeer tot onze tevredenheid een kleedjesvrij huis en mocht u een poging willen wagen ons te bekeren moet ik u dat met klem afraden: het betekent het directe eind van de mensheid. Verder nog iets?’

‘Hahaha, meneer Bart. Ik kreeg uw adres van een caissière bij de Super. Volgens haar heeft u verstand van opritten.’ 

Ze keek me verwachtingsvol aan. 

‘Hoezo verstand van opritten? Of ik ze verkoop?’

‘Nee, het onderhoud. Wat adviseert u als bekleding? Beton, tegels, grint of misschien wel asfalt? U heeft zelf zo te zien straatkeien. Veegt dat gemakkelijk? Volgens die caissière veegt u elke dag. Dus…

'Dus u wilt een advies over de oprit?', vroeg ik.

'Ja, graag', klepperde ze.

'Die kunt u krijgen. Ik zou er een laag spiegelglad ijs opleggen. Dat scheelt echt een hoop gezeur aan de deur.'

Bart

Een kanarie

'Zeg buurman Bart ik wil niet vervelend zijn, maar jouw hond heeft gisteren onze kat achterna gezeten.' Met die melding kwam buurman Jonassen van 34. Ik stond net op de oprit onze logeerhond te plukken.

'Ja, ik hoorde zoiets van Truus. Maar voordat je verder gaat: het is niet onze hond.'

'Dat zal, maar hij rende wel achter onze kat aan.'

'Wat deed jullie kat dat "niet onze hond" achter haar aanrende?'

'Niks. Hij zat gewoon in de voortuin.'

'Katten zitten nooit "gewoon" in een voortuin', zei ik wijs. 

'Onze kat wel. Die lag heel rustig in het zonnetje.'

'En toen kwam Blaffer hem wakker schudden?', vroeg ik.

'Ja, hij kreeg blijkbaar de geur in zijn neus.'

'Dat zou kunnen, zo'n kat stinkt enorm', grapte ik.

'Onze kat stinkt helemaal niet!'

'Was jullie kat niet toevallig de kanarie van 36 aan het begluren?', opperde ik.

'De kanarie van 36? Van mijn buurvrouw? Sinds wanneer heeft zij een kanarie?'

'Sinds vorige week woensdag. Het is de kanarie van haar moeder. Die is met vakantie.'

'En hoe weet jij dat dan?', vroeg hij. Hij werd steeds roder.

'Dat floot die kanarie. Dat liedje van "Ze gaat naar Zandvoort, al aan de zee, maar ik blijf hier want ik mag niet mee".'

Bart

Druiven

‘Hoi’, begroette ik het meisje achter de servicebalie.

‘Hoi’, geitte ze terug. 

‘Mag ik jou iets vragen?’

‘Als het maar niet om geld is’, giechelde ze.

‘Nee hoor, ik ga jou een vraag stellen over de druiven. De pitloze druiven.’

‘Daar weet ik niet veel van. Maar probeert u het toch maar. Wie weet.’

‘Hou je vast’, waarschuwde ik. ‘Ik heb vorige week een bakje rode pitloze druiven gekocht, maar die waren niet te eten. Droog, zuur en ik heb ook een handvol pitten ontdekt.’

‘O? Meent u dat?’

‘Jazeker. En het betrof het tweede gratis bakje. Het eerste bakje was wel goed!’

‘Goh, wat vervelend. En u heeft ze hier gekocht?’

‘Nee bij de groenteboer. Hallo, waarom denk je dat ik hier sta te klagen?’

‘Dat vraag ik mij ook af, meneer.’

‘Hoezo vraag jij je dat af?’

‘Omdat dit de Appie is en niet de groenteboer.’

Bart

Lastig volk

‘Goedemorgen meneer, wat kan ik voor u doen?', vroeg de verkoper die mij na binnenkomst meteen in mijn nek stond te  hijgen.

'Voorlopig nog even niks. Ik wil graag rondkijken.'

'Dat mag', antwoordde hij met een typische verkoopgrijns.

'Fijn dat ik uw toestemming heb', merkte ik op. 

'Natuurlijk heeft u dat', zei hij nog steeds grijnzend. 'Waarom zou u niet mogen?'

'Omdat u mij toestemming geeft om rond te mogen kijken. Daarmee suggereert u dat u soms ook geen toestemming geeft.' Ik ketste hem meteen terug.

'O maar in uw geval heb ik daar geen moeite mee hoor. Gaat uw gang.'

'In welke gevallen heeft u daar dan wel moeite mee?', wilde ik weten.

'Meneer, er loopt hier soms volk binnen....'

'En over wat voor een volk heeft u het dan?'

'Ach, u kent ze vast wel. Brutaal, grote mond, voor een dubbeltje op de eerste rang willen zitten...'

'Kunt u iets specifieker zijn?', vroeg ik.

'Lastige mensen. En dat zie je meteen al bij binnenkomst.'

'O, kijk, u heeft er ervaring mee?'

'Jazeker, kan er wel een boek over schrijven.'

'Onlangs nog een oudere dame in de winkel gehad. Vreselijk.'

'En die staat nu ook in uw boek?'

'Die komt er ook in. Die was zo vreselijk over de prijs aan het zeuren en zaniken, dat ik haar onvriendelijk heb verzocht het pand te verlaten.'

'Daar kan ik mij alles bij voorstellen', zei ik.

'Kijk, dan snappen wij elkaar', grijnsde hij nu iets breder.

'Dat boek van u wordt vast een bestseller', voorspelde ik.

'O ja?', lachte hij.

'Ja, die oudere dame was namelijk mijn schoonmoeder.'

Bart

Mijn dinsdag.

De dinsdag is altijd van mij. Van mij persoonlijk. De enige dag van de week dat ik niks moet. Mijn Truus weet dat en laat me meestal met rust. Lekker "in mijn eigen sopje gaarkoken" heet dat. 

Ik zat dan ook heerlijk te genieten van het "sopje", Truus had zich in een breiwerkje verstopt en het leven was goed. Totdat een aantal gebeurtenissen elkaar in rap tempo opvolgden en samenklonterden tot een enorme verstoring van mijn levensgeluk. 

De voordeulbel ging.

Truus stond op en verdween in de hal.

Truus keerde terug met achter zich een enorm kielzog

Vanwege dat kielzog werd ene Annie van de Heuvel meegezogen.

De deur sloot. Achter Annie wel te verstaan.

'Bart, Annie heeft een probleem', kondigde ze aan.

'Annie heeft geen probleem, Annie is het probleem', mompelde ik.

'Morgen Bart, mijn tablet zit vast', hoorde ik haar mededelen.

'Mooi, en waar zit hij aan vast?', vroeg ik.

'Het scherm wil niet meer. Kijk maar.' Ze legde de tablet voor mij op tafel.

'Kijk Bart, ik kan met mijn vinger wrijven wat ik wil.... Hij doet niks meer.'

'Heeft Joop soms stiekem vieze films zitten kijken.'

'Joop? Nee, de tablet is van mij.'

'Of jij misschien?', suggereerde ik.

'Mijn God Bart, waar zie je me voor aan?'

'Voor Annie', antwoordde ik droogjes. 

'Is het ernstig?', vroeg ze.

'Hoeveel uur per dag kijk je op dat ding?', wilde ik weten.

'Niet zo veel. Ik lees de krant, facebook, mail, instagram. Paar uurtjes?'

'Kijk, dat is het probleem. Hij heeft genoeg van je gezicht en is in staking.'

'Kan dat? Dat ik te lang kijk?', vroeg ze ietwat verontrust.

'Dat lijkt me sterk', bemoeide Truus zich ermee.

'Hoezo sterk?', vroeg ik.

'Dan zou die tablet van jou inmiddels op het kerhof zijn beland. Die moet acht uur per dag naar die schijnheilige boeventronie van je kijken.'

Bart

Een vlieg

‘Goh, wat is die vlieg lastig', klaagde Truus terwijl ze met haar hand een moordpoging inzette.

'Ik heb er geen last van', stelde ik vast terwijl ik een lepel yoghurt in mijn mond stak.

'En wat wil je daarmee zeggen?' Ze klonk erg moordzuchtig. 

'Dat hij in mij geen kandidaat ziet?' Ik lepelde opnieuw.

'Waar is de mepper?', vroeg ze terwijl ze opstond.

'Naaimandje? Geen idee. Maar wat wil je doen dan?'

'Eind aan zijn leven maken.'

'Hangt hij in de keuken? Jij hebt hem het laatst gebruikt.'

'O ja, typisch weer zo'n opmerking. Altijd als jij iets niet kan vinden was ik de laatste die het heeft gebruikt.'

'Jij gebruikt hem steeds als rugkrabber. Dus....'

'Waarom zou je hem eigenlijk ombrengen? Hij doet geen vlieg kwaad.'

'Hij is irritant.'

'Zo'n vlieg heeft ook recht op leven. Moet je nagaan hoe ingenieus hij is ontworpen. Fenomenaal!'

'Zwam niet. Het zijn lastpakken.'

'Ze hebben pootjes, vleugels, ogen, een sterk reukorgaan. En dat alles in zo'n klein lijf verpakt. Subliem!'

'Je hebt gisteravond je rug gekrabt, Bart. Waar heb je hem verdorie gelaten?'

'Vrouwtje gaat zo een eind aan je leven maken', riep ik tegen de vlieg die inmiddels op tafel was geland.

'Zit hij daar?', vroeg ze.

'Ja, en hij is zoekende.'

'Zoekende?'

'Ja, ik denk naar jou. Hij snuift, kijkt naar jouw plek en haalt steeds vragend zijn vleugeltjes op'

Bart

Herkenning

‘Hoi’, begroette ik een langshuppelende serveerster in de hoop haar aandacht te trekken. We zaten al even op een bediening te wachten.

‘Geen tijd’, stelde Truus vast. ‘Personeelsgebrek.’

‘Dat zou je zo niet zeggen. Ik tel in de gauwigheid vijf serveersters en acht tafeltjes. Dus dat kan het probleem niet zijn.’

‘Ik denk dat het door jouw gezichtsuitdrukking komt, Bart. Je kijkt als een oorworm die elk moment kan gaan sterven.’

‘Dat komt door die bediening hier.’

‘Jawel, maar hoe lelijker jij kijkt, des te meer ze ons ontwijken.’ 

‘Het is een kwestie van commerciële prioriteiten stellen. Ze zien aan jouw zuinige gezicht dat je alleen maar een kopje koffie wil. Dat levert te weinig op.’

‘Zullen we er dan maar een saucijzenbroodje bijnemen?’, stelde ze vanachter de opengeslagen menukaart voor.

‘Zou het werken?’, vroeg ik mij af.

Goedemorgen mevrouw en meneer. Wat mag ik voor u noteren?’

‘Twee koffie met een saucijzenbroodje alstublieft. Was je druk of zo?’, vroeg ik.

‘Nee hoor, niet druk. Hoezo?’

‘Omdat wij hier al een half uur zitten’, klaagde ik.

‘Nee, ik herkende u als de Bart van de verhalen op Facebook’, lachte ze.

‘En daarom moet ik dan maar wachten?’, vroeg ik vol ongeloof.

‘Ja, we hoopten dat u zich zou gaan ergeren en er dan een verhaal aan zou wijden.’

Bart

Koningsdag

'Hou je er rekening mee dat onze Koning jarig is?', riep Truus vanuit de keuken.

'Ik ga niet. Bel hem maar af.' Ik zei het nét iets te nadrukkelijk.

'O, wat klink je weer lekker knorrig', merkte ze op. 

'Ach ja, wat moet ik met die lintjesknipper. Laat hem zijn verjaardag ergens in Griekenland vieren en ons er niet mee lastig vallen.'

'Kom op Bart, het is toch gewoon leuk? Het is een nationale traditie! Gezellig op een terrasje in de stad, oranjebittertje...'

'Van die oranje zut? Hou op.'

'Nou, ik kan me nog een tijd te herinneren dat je dronken uit de stad kwam.'

'Dat kwam door dat drap.'

'En dat je thuis met oranje toeter en bolhoed in de hondemand ging liggen. Hoezo heb je niks met Koningsdag.'

'Het viel verkeerd.' Ik was toen doodziek.

'Ja, jij viel verkeerd. En dan ook nog het Wilhelmus galmen. De buren kwamen vragen of ik hulp nodig had.'

'Dat was in de tijd van Beatrix. Dat was pas een echte Koningin.'

'Ze was streng. Willem is veel zachter.'

'Het is een ei. Hij heeft thuis niks te vertellen. Zijn vrouw houdt hem volledig onder de duim', vond ik.

'Jij bent ook een ei', lachte ze. 

'Het enige leuke aan deze dag is het nuttigen van de Tom Poes.'

'Je bedoelt zeker de Tom Pouce.'

'Maakt mij niet uit, ze zijn allebei lekker.'

Bart

Mevrouw Boetselaar

‘Zoek jij dan even de eieren?', hoorde ik Truus toeteren. We liepen bij de Appie om wat vergeten boodschappen te scoren.

'Hoezo? Is het alweer pasen?', riep ik terug terwijl ik een pak koekjes tegen het licht hield.

'Flauw. Doosje met tien. Kom op Bart. Moeten ergens bij die pilaar staan.' Ze wees. Ik liep.

'Kun je het vinden buur?', hoorde ik een stem achter mij. Ik draaide mij om en ontdekte tot mijn schrik mevrouw Boetselaar. Dat had ik weer: Mevrouw Boetselaar, de onvolprezen voorzitster van buurtvereniging "De nieuwsgierige Aagjes"

'Wat zoek je?', vroeg ze.

'Ik?'

'Ja, je bent toch aan het zoeken? Tenminste, die indruk wek je wel.'

'Nee hoor, ik ben hier in opdracht van Ahold uit Zaandam. Trouwens, mondje dicht want het is een Secret Mission.'

'O? Truus ook? Die zag ik in het andere pad.'

'Nee, die denkt dat ik gewoon met haar meeloop voor de gezelligheid.'

'Wat moet je doen dan?', vroeg ze.

'Kan ik niks over melden', zei ik op fluistertoon. 'Maar het verdient lekker.'

'Hoeveel dan?'

'Ik zei: Kan ik niks over melden.'

'Hm, lijkt me best interessant.'

'Nou ja, ze zoeken nog iemand. Dus...'

'Meen je dat?', vroeg ze blij.

'Ja, gewoon even bij de chef melden en zeggen dat je voor de Secret Mission komt. Maar mijn naam niet noemen hoor!'

'Nee, is goed. Bedankt hè!' Ze stak haar duim op en duwde het karretje verder.'

'Wat had jij met die Boetselaar?', vroeg Truus toen we naar de uitgang liepen.'

'Ik? Hoezo?'

'Nou ja, je stond met haar te kletsen en nu loopt ze naar het kantoortje van de chef.'

'Ik denk dat ze gaat solliciteren voor de Secret Mission.'

'Solliciteren? Naar wat?'

'Naar een geheim baantje voor nieuwsgierige Aagjes. Maar het is zó geheim, dat ook de chef niet weet waar het over gaat.'

Bart

Een teepje

‘Bart, ik heb een probleempje', hoorde ik Ttuus vanuit de keuken roepen. 

Ik schrok, want ik ken haar. Een "probleempje" van Truus betekent doorgaans veel werk.

'Een probleempje', zuchtte ik en stond instinctief op.

'Kom eens', spoorde ze mij aan. 'O, je bent er al. Ze glimlachte terwijl ze met haar linkerhand een plankje en met haar andere hand een balkje hooghield. 

'Stuk', meldde ze ten overvloede.

'Stuk', herhaalde ik met een zucht.

'Kun jij dat plakken? Met een plak-teepje?'

'Nee, dat moet getimmerd.'

'Getimmerd? Hoezo getimmerd? Het is maar een plankje met een balkje.'

'Schat, een plakbandje houdt niks. Dan is het zo weer stuk.'

'Nee hoor, het heeft vijf jaar zo gezeten', wist ze.

'Nou niet met plakband hoor!'

'Jawel, het zat vast met eendentape.'

'Eendentape? Wat is dat?' Ik kende het niet.

'Duck. Dat is toch eend?'

'Schat, dat spul heet Ducktape. Zoals jij Truus heet.'

'Het zal. Ligt die rol nog in de garage?'

'Ja, op het lijmschap. Maar luister nou...' 

Ze was al weg..

'Kijk, ik leg het plankje op het aanrecht, balkje op zijn plaats, stuk eenden-tape en hupppp. Zie je? Muurvast.' Ze trok vol trots aan het balkje.

Ik keek. 'En waarom moest ik uit de kamer komen? Je kunt het ook zelf!'

'Klopt, maar stel dat jouw balkje een keer van een plankje losraakt, dan weet je nu hoe je het moet maken.'

Bart

Een postbode

‘Morgen Bart, heb jij toevallig al een postbode voorbij zien komen?’, vroeg de verderop wonende Annie van den Heuvel. Ik was met mijn dagelijkse veegklus op de oprit bezig.

‘Verwacht jij post dan?’, vroeg ik terwijl ik de borstel uitklopte. 

Ze keek wat schichtig om zich heen, boog zich iets in mijn richting, verlaagde haar stem en kraakte toen: ‘Ja, we hebben een prijs gewonnen. En die wordt met de post gebracht.’

‘Zoooo Annie, en wat mag dat dan wezen? Een grote prijs?’

‘Hm, daar laat ik mij niet over uit, Bart. Je weet hoe er hier in de buurt gekletst wordt. Nee, dat vertel ik niet.’

‘Oké, dan vertel ik niet of ik de postbode heb gezien’, riep ik triomfantelijk. 

‘Hé wat kinderachtig. Je snapt toch wel dat ik het geheim wil houden?’

‘Jazeker, en dat geldt ook voor mij.’ 

‘Dus je vertelt het niet?’

‘Nee Annie, nee. Misschien moet je het dan maar aan Karin Krul (ter info: de buurtroddelaarster) vragen.’

‘Oké, ik capituleer. We hebben een prijs in de postcodeloterij gewonnen’, fluisterde ze.

‘O, kijk, en wat?’

‘Een ijsprijs.’

‘Heb jij nou die postbode gezien of niet?’, ging ze verder.

‘Ja hoor, die zag ik straks voorbij rijden.’

‘Hij is niet gestopt?’

‘Nee, dat kon ook niet, hij had een ijsje in zijn hand.’

Bart

Een logee

We hebben een hond. Nou ja, "hebben": hij is tijdelijk bij ons ondergebracht. Zeg maar een logee. Oorzaak: de eigenaars zijn op vakantie.

Het betreft een stevige Labrador, met aan boord een enorme mestfabriek en een afvalwatertank waar de nodige liters in opgeslagen kunnen worden. Als je zo'n fabriek in je tuin hebt staan, dan word je al snel als piekbelaster gezien.

Om de fabriek in werking te houden, moet je er aan de voorzijde tweemaal daags wat induwen. Bij deze hond zijn dat droge brokken. Om het weg te spoelen voldoet een flinke bak water. Daarna gaat hij er intern mee aan de slag en komt het onverbiddelijke moment van lozing. Minimaal vier keer per dag...

Voordat je echter op lozingspad kunt, moet er eerst nog wat gebeuren: het pakken van de riem, twee gratis door de gemeente verstrekte poepzakjes, een aantal hondesnoepjes en de sleutel van de voordeur. Truus roept vervolgens "veel plezier" waarna we vertrekken.

De hond heeft inmiddels van mij begrepen dat er vanwege het buurtgeroddel, in onze straat niet wordt gekakt of gepiest. Daarvoor slaan we aan het eind linksaf en kan meneer zijn gang gaan. 

Toen ik voor de eerste keer met hem op pad ging, begreep ik meteen waarom de gemeente GRATIS zakjes beschikbaar stelt. Die dingen zijn zó dun dat je bij de eerste de beste graai dwars door het plastic schiet. Ik gebruik nu twee zakjes. Die schuif ik in elkaar en kan dan veilig aan de graai.

De pies mag van de gemeente vrijelijk over het land worden gespoten. En ook dat heeft deze hond begrepen. Hij piest wat af. Komt omdat het een mannetje is', hoorde ik Truus veelvuldig roepen. Dat zal, maar ik ben ook van dat type en heb daar geen last van.

Na het lozen gaan we terug naar huis waarna meneer zich even uitrekt, een bot pakt en in een hoekje lekker gaat liggen kauwen.

Nadat er voor de tweede keer brokken zijn genuttigd, volgt het zes uur ritueel van integraal lozen waarna de middagactiviteit van botkauwen in de avond wordt voortgezet.

Aan het eind van de avond, vóór het naar bed gaan,  maken we nog een allerlaatste ronde.  Dan is de fabriek leeg en kan de periode van slapen beginnen. Hij gaat dan naar zijn mand, rekt zich flink uit, gaat liggen, tilt zijn poot op en likt zich nog even flink in het kruis.

'Trusten baasje.'

'Trusten Dox'

Op naar de dag van morgen.

Bart

Blokkade

‘Smaakt de koffie, mam?’, vroeg Truus aan haar moeder. Ze was op visite vanwege een administratief dingetje wat ik voor haar “moest” oplossen. En dat doe je dan maar want mevrouw leeft namelijk nog steeds in de tijd van “Befehl ist Befehl”. En bij het negeren van de opdracht achtte ik haar zeker in staat om eigenhandig de keien uit de straat van Hormuz te rukken om bij ons de oprit te smijten en daarmee de toegang te blokkeren. Ik bedoel maar.

‘Jullie koffie smaakt nooit. Veel te sterk.’

‘Ligt aan u.’

‘Hoezo aan mij? Die cupjestroep is niet te drinken. Mijn buurvrouwtje heeft er een maagzweer aan overgehouden.’

‘Komt vast niet door de koffie’, hoorde ik mijzelf brommen.

‘Hoezo niet door de koffie? Waar ligt het dan wel aan, Dokter Bart?’

‘Misschien aan háár buurvrouw?’, lachte ik voorzichtig.

‘En wie is dat dan?’ Ze klonk erg agressief.

‘Bart bedoelt mevrouw Hommels. Daar heb jij toch ook ruzie mee?’

‘O, die. Ik dacht dat je mij bedoelde.’

‘Hoe is het trouwens, schiet het al op? Ik moet zo weer weg.’

‘Waar moet je naartoe dan?’, vroeg Truus.

‘Naar de kapper. Ik heb een afspraak.’

‘Knippen?’

‘Nee, verven.’

‘Maar dat kan ik ook wel. Ik heb nog een pot menie in de schuur’, grapte ik.

Het werd niet gewaardeerd. Toen ze kort daarna was vertrokken slaakte Truus een diepe zucht. 

‘Ze had echt weer zo’n bui…’

Ik kon het slechts beamen. 

‘Hebben we genoeg eten in huis? Om het een paar dagen uit te houden?’, vroeg ik.

‘Ja, hoezo?’

‘Hm, ik verwacht dat de blokkade vanmiddag ingaat.’

Bart

Het familiediner

‘

‘Tjonge jonge, ze hebben hier keus genoeg’, stelde ik vast na het inzien van de menukaart. 

‘Inderdaad, maar een fatsoenlijk bord boerenkool staat er niet bij’, constateerde mijn schoonmoeder enigszins teleurgesteld. 

‘Ma, we zitten hier in een toprestaurant. Hier eet je geen boerenkool’, lachte Truus.

‘Onzin, daar kunnen ze flink geld aan verdienen.’ Ze klonk overtuigend.

‘Zoek nou maar iets uit wat je lekker vindt en thuis niet elke dag op je bord hebt liggen.’ 

‘Boerenkool dus’, zeurde ze door.

Ik schonk er verder geen aandacht aan.

‘Kijk mam, als voorgerecht een soepje? Je kunt kiezen.’

‘Ze hebben niet eens tomatensoep.’

‘Nee, je eet hier culinair. Dus misschien iets van geitenkaas met pijnboompitten? Echt iets voor jou.’ Truus wees op de kaart. 

‘Geitenkaas? Daar wordt je ziek van.’

‘Dan neem je geen voorgerecht’, riep ik nijdig.

‘En dan? Ik moet toch eten?’

‘Kijk mam, dan bestellen we voor jou een biefstuk van de haas’, stelde Truus voor.

‘Is dat met gebakken piepers en appelmoes?’

‘Geen appelmoes maar wel gebakken aardappeltjes met groente.’

‘Boerenkool?’

‘Zo Mevrouw, zegt u het maar’, richtte de ober zich op mijn schoonmoeder.

‘Mam wil géén voorgerecht maar straks een biefstukje’, gaf Truus aan.

‘Een biefstuk voor mevrouw. En, nog even een vraag: hoe moet de kok die braden?’

Haar mond viel open en ze liep wat ongezond rood aan.

‘Moet je eens goed naar mij luisteren jongeman, dat jullie geen boerenkool kunnen koken snap ik, maar dat ik de kok uit moet leggen hoe hij een biefstuk moet braden is voor zo’n toprestaurant schande.’

Bart

Zaterdagritueel

Het was weer weekend en het traditionele zaterdagmiddag-ritueel diende zich aan: kook jij of kook ik? 

'Met chinees restaurant Wong Ping? Ja, goedemiddag. Ik wil graag twee loempia's, een nasi gewoon en een bekertje pindasaus bestellen. Wat zegt u? Ja, kleine nasi. En mijn naam is Bart. Barrrrt. Ja, Balt. Hoe laat is het klaar? Twintig minuten? Oké, dan ben ik er. Tot zo.' 

Ik knopte het gesprekje uit. 

'Twintig minuten?', vroeg Truus. 'Dan dek ik zo. Biertje bij?'

'Ja hoor, als ik kook dan lust ik er ook wel een biertje bij.'

'Dag mevrouw, ik heb telefonisch besteld. En ik moet nog betalen.'

'Welke naam, meneer?'

'Balt. Twee loempia's, kleine nasi en een bekertje pindasaus.'

Ze pakte het bonnetje, ik betaalde en werd naar een bankje bij het aquarium gedirigeerd. 'Het is zo klaal.’ hoorde ik nog.

Ondertussen bekeek ik ongeduldig het komen en gaan van afhaalklanten en vroeg mij na een minuut of tien af waar mijn bestelling bleef.

'Kunt u nakijken of mijn loempia's al in het sop liggen?', vroeg ik aan de dame die mij tussen de stapel kroepoek lachend aankeek. Ik gaf het bonnetje.

'Het is zo klaal.'

'Dat zei u twintig minuten geleden ook.'

'Nog heel even meneer.' 

Ik nam weer plaats bij de chinese guppen.

Tien minuten later: 'Hallo mevrouw, ik wacht nu al drie kwartier. Waar blijft het nou? Zit het luikje soms vast van het vet? Dat het niet open wil?'

Ze schoof het luik open, riep iets wazig, schoof het dicht en herhaalde het verhaaltje van "zo klaal". 

Ik bleef nu aan de take staan, graaide wat in de kroepoekbak en telde de secondes.

Nadat de bak na een minuut of tien kanen leeg was, kwam het moment van ontploffing. Ik was er klaar mee. En niet gewoon klaar maar echt helemaal totaal klaar...

'Mevrouw, ik wil nu mijn bestelling en zo niet dan wil ik mijn geld terug. Ik zit inmiddels ruim een uur te wachten.'

Als door een chinese weps gestoken, klapte het luikje open en schoof mijn bestelling over het plankje.

'Kijk meneer, het is klaal', lachte ze. Solly, maar weinig pessoneel. Plobleem hè?' Ze propte het spul in mijn tasje en gaf het aan.

Ik hoorde haar met verbazing aan. Een personeelsprobleem?, bedacht ik mij. Wat een kul. Er rennen meer dan een miljard chinesen over de aarde. 

Gefrustreerd liep ik de tent uit.

Toen we wat later eindelijk aan tafel zaten en er een tweetal half verbrande loempia's op het bord landden, keek ze me hoofdschuddend aan.

'Dat koken van jou is en blijft een ramp, Bart', lachte ze. 'Zelfs met hulp van de chinees krijg je het niet voor elkaar iets fatsoenlijks op bord te toveren.'

Bart

De buurtpoes

‘Vanmorgen zag ik de buurpoes over de schutting klimmen', vertelde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje.

'Agnes? Kon ze niet gewoon aanbellen?'

'Flauw. Het was die rooie van Straatmans. Die klimt van tuin naar tuin.'

'Kwam die doen?', vroeg ik.

'Weet ik veel. Toen hij mij zag, schrok hij en klom weer terug.'

'Kan ik me iets bij voorstellen', mompelde ik. 'Nog koffie?'

'Hoezo kun jij je daar iets bij voorstellen?'

'Ik schrik 's morgens ook vaak.'

'Ik denk dat hij in de tuin op vogeljacht gaat. Er zitten hier veel mussen', veronderstelde ze.

'Ik denk dat hij zijn drol dumpt. We hebben hier veel aarde', riep ik terwijl ik op de koffieknop duwde.

'Hoezo hier? Straatmans heeft ook een tuin', wist ze.

'Maar dat is net als bij hun in huis een zootje.'

'Daar let die kat toch niet op?'

'Jazeker wel. Een kat is een schoon dier. Die let altijd op de omgeving.'

'Misschien moeten we Straatmans vragen om beter op zijn kat te letten', opperde ze.

'Hoe zie je dat voor je?', vroeg ik. 

'Nou ja, dat hij een beetje in de gaten houdt waar hij heensluipt.'

'Dat lijkt mij niet zo'n goed plan', vond ik.

'Hoezo niet? Ik kan het toch vragen?'

'Liever niet. Voordat je het in de gaten hebt, graaft Straatmans hier ook een kuiltje.'

Bart

Toosje

‘Hoi Bart, tenminste, jij bent toch Bart? Van de Beatrixschool?', vroeg een dame mij. 

Ik keek haar vragend aan. 'Van de Beatrixschool? Je bedoelt de lagere school?'

'Ja, die bedoel ik. We zaten samen in de klas. Bij meester de Vries', lachte ze.

'En wie bent u?', vroeg ik na enig nadenken.

'Ik ben Toos. Toosje Dam. Kijk maar eens goed!' Ze ging iets dichter voor mij staan.

'Toosje, Toosje, eh.. sorry, kan mij geen Toosje voor de geest halen.'

'Ach vast wel.'

Natuurlijk wist ik nog wie deze Toos was. Met enig afgrijzen dacht ik terug aan de tijd dat bij haar de rijpe hormomen begonnen uit te vliegen en mij als de ideale startbaan zagen. Ik zat indertijd naast haar en kreeg als frontsoldaat herhaaldelijk de volle laag. Een oervervelend ding wat bij mij steeds een vuurtje probeerde te ontsteken. Helaas voor haar had ik niks brandbaars...

'Goh wat leuk dat ik je hier tref. En hoe is het nou met jou? Getrouwd? Kinderen? Vast wel, je was altijd zo'n leuke jongen! En wat zie je er nog goed uit!'

'Dat komt door goed onderhoud, eh.. Toos?'

'Toosje, ik ben nog steeds Toosje Dam. Man wat leuk. Weet je, ik heb nog zo vaak aan je gedacht. Ik heb je zelfs uitgeknipt!' Ze maakte met haar vingers een knipbeweging.

'Uitgeknipt?', vroeg ik.

'Ja, de klassefoto. Jij stond op een goede plek om uit te knippen', gierde ze. 'Aan de zijkant. Knip knip, en ik had Bartje te pakken. Je zit nu in mijn plakboek.'

'Plakboek?'

'Ja, naast al mijn andere favoriete mannen.'

'Heb je die ook allemaal uitgeknipt?', vroeg ik nieuwsgierig.

'Ja, wat dacht je? Ik kijk het nog regelmatig in. Ik ben namelijk nog steeds vrijgezel', fluisterde ze in mijn oor.

'Dan lijkt het mij het beste dat je mij zo snel mogelijk uit je plakboekje knipt.'

'O? Mag ik je dan inlijsten en aan de muur hangen?', lachte ze verwachtingsvol.

'Nee, in de vuilnisbak mikken. Ik zit al in een ander plakboek. Die zit thuis op de bank.'

Bart