De test

‘En, hoe smaakt ie?’, vroeg Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje terwijl ze mij verwachtingsvol aankeek.

‘Zelf gebakken?’, vroeg ik terwijl ik het aangeboden koekje aan een grondige inspectie onderwierp. Dat doe ik altijd als ik iets ondefinieerbaars in mijn hand geduwd krijg.

‘Ik ben nog bezig met de cosmetische test. Daarna de hardheidstest en als die goed uit de verf komt, volgt pas de afsluitende smaaktest’, legde ik uit.

‘Nou dan hoor ik het wel in de loop van de middag.’ 

Ze maakte aanstalten om op te staan.

‘Wacht even Truusje, ik kan de smaaktest wel iets naar voren trekken.’

‘Je doet maar. Ik hoor het wel.’

Ik wist nu dat ik door moest pakken en nam een voorzichtig hapje. Daarna versneld de kauw en sliksessie.

‘En, komt ie door de test?’

‘Hm, laat ik het zo zeggen: het houdt niet over maar je hebt in ieder geval je best gedaan.’

‘Kijk, daar heb ik wat aan’, reageerde ze blij.

‘Want?’, vroeg ik.

‘Nou ja, zo reageerde je ooit ook bij onze eerste kus. En dat bleek het begin van inmiddels vijftig jaar durend huwelijk.’

Bart

Valcursus

‘Ik sprak net Fientje Rovers en die heeft vorige week een valcursus gevolgd.’

‘Valcursus?’, vroeg ik verbaasd. ‘Kon ze dat nog niet? Vallen?’

‘Heb je hém weer. Ik bedoel dat ze een cursus heeft gevolgd waarbij je leert hoe je zonder schade kunt vallen.’

‘O, dat. Inderdaad handig. Mijn vader viel een keer over een antiek tafeltje. Een schadepost van vijfhonderd gulden.’

Ze keek me hoofdschuddend aan. Ook dat bedoel ik niet.’

‘Niet?’, vroeg ik quasi verbaasd.

‘Een valtraining is om te leren vallen zodat je je niet bezeerd.’

‘O, dat is voor ouderen’, wist ik.

‘Dus ook voor jou’, ketste ze terug.

‘Ik? Echt niet. Waarom zou ik?’

‘Bart, vorig jaar viel je over een ongelijke stoeptegel. Kop kapot en schaafwonden. Als je die cursus had gevolgd…’

‘Dan was die stoeptegel blijven liggen?’, lachte ik.

‘Nee Truusje, niks voor mij.’

‘Ze sluiten de cursus af met een examen en een certificaat.’

‘Examen?’

‘Ja, om te zien of je het hebt gesnapt.’

‘O ja, ik zie het al helemaal voor me: moet je de trap oplopen, en als je eindelijk boven bent gooien ze je naar beneden. Als je dan nog opstaat ben je geslaagd en krijg je een papiertje.’

Bart

Lente

‘Het is weer echt lente, hè?’, stelde ze vast terwijl ze met haar arm kort naar de hemel zwaaide.

'Het begint er op te lijken', antwoordde ik zuinigjes.

We stonden beide met de fiets voor het rode verkeerslicht. Zij op een e-bike, ik op mijn opoe-kar.

'Waar begint het op te lijken?', vroeg ze.

'Op de lente. U zei net dat het weer echt lente is en toen zei ik dat het er op begint te lijken.'

'Ahh dat bedoelde u. Maar wat is volgens u dan de echte lente?', vroeg ze.

'Zoiets als vandaag', zuchtte ik.

'Dan klopt mijn stelling toch?'

'Welke stelling?'

'Dat het weer echt lente is.'

'Trouwens, heeft u al gedrukt?'

'Drukken?'

'Ja, op de knop. Om het groen te laten worden.'

‘Ik heb twee keer gedrukt maar er gebeurt weinig.’ 

 

‘U mag ook maar één keer duwen. Eén keer duwen is “aan”. Als je twee keer duwt gaat ie weer uit.’

‘En nu?’, vroeg ik. 

‘Ja, nóg een keer op de knop drukken, anders staan we hier over een uur nog.’

‘Sorry, ik stam nog uit de tijd van de klaar-overs’, riep ik vanuit mijn herinnering terwijl ik nogmaals drukte.

‘Klaar-overs?’

‘Ja, dat waren verkeersregelaars die je hielpen oversteken. Heel handig.’

‘En wat was daar zo handig aan?’

‘Daar hoefde je nooit op te duwen. Gingen altijd vanzelf.’

Het licht sprong op groen.

‘Fijne dag nog’, riep ze.

‘Fijne lente’, riep ik per retour en gaf opoe de sporen. 

Bart

de zoektocht

‘Het staat in het middelste kastje boven het aanrecht’, riep Truus vanuit de kamer.

‘Staat het niet’, constateerde ik terwijl ik het deurtje dichtklapte.

‘Dat moet, ik heb het er zelf ingezet!’

‘Dat kan niet, anders had het er nu nog gestaan.’

‘Je kunt niet zoeken’, zuchtte ze.

‘Ik kan prima zoeken’, vond ik.

‘Ja, misschien wel zoeken maar niet vinden!’

‘Omdat het er niet staat schat.’

‘Bart, het staat er wel. Achter de olijfolie.’

Ik opende opnieuw het deurtje.

‘Olijfolie staat er ook niet.’

‘Nou ja, mankeert er iets aan je ogen?’

‘Nee, ik zie wel een pot zout. Naast de paneermeel.’

‘Paneermeel? Dat staat er helemaal niet.’

‘O nee? Nou, ik zie duidelijk een doosje paneermeel.’

‘Wat staat erop dan?’

‘Wat denk je?’

‘Dat kan ik van hieraf niet zien!’

‘Paneermeel natuurlijk!’

‘Staat het daar niet achter?’

‘Eh… ja, daar staat het.’

‘Dan heb jij het daar zelf neergezet. Met het opruimen gisteren.’

‘Ik heb dat helemaal niet opgeruimd. En gisteren hebben we dat ook helemaal niet gebruikt.’

‘Dat weet ik’, gaf ze toe. Maar wel de paneermeel. Die heb je dus in het verkeerde kastje gezet.’ 

Bart

Een kwak

Had ik weer. Sta ik geduldig in de rij voor een broodje worst, staat er een schreeuwerige Anita achter mij te bellen. Hoe ik haar naam weet? Wel, ik had mij vol ergernis omgedraaid en ontdekte tussen het openbare gedeelte van haar boezem een gouden hanger waarop deze naam met krullerige sierletters was aangebracht.  

Ze voerde een discussie met ene Rob en het ging over het broodje worst. Of ze ook voor een kwak mosterd wilde zorgen. Tenminste dat concludeerde ik na haar vraag of hij een kwak mosterd bedoelde of een kwakje. Tja, en toen ging ze helemaal los....

 

‘Ja, een kwak, hoeveel is dat dan?', gierde ze.

‘Jaja, opschepper. Wat zeg je? Een Donald Duck-kwak? Wat moet ik mij daarbij voorstellen?’ 

‘Zoveel? Moet ik eerst vragen! Wie? Abraham? Wat moet ik met Abraham? En waar woont hij? Ja, is goed, vraag ik hier wel even.’

 

Ze tikte nu met haar door een puntenslijper geslepen nagel op mijn schouder waarna ik mij instinctief omdraaide om het insect dood te meppen.

 

‘Weet u misschien waar Abraham een kwak mosterd vandaan haalt?’, schaterde ze.

‘Ja, dat weet ik’, antwoordde ik geërgerd.

‘Waar dan?’, vroeg ze.

‘Bij Dombo, de vliegende olifant.’

‘Dombo de olifant?’, ze snikte van het lachen.

‘Ja, en even voor de duidelijkheid: die woont pal naast Donald Duck.’

 

Bart

 

 

Wereldvreemd

‘Goh, uw hondje is al helemaal grijs om zijn snoet', merkte ze op. 
'Ja, inderdaad, ik zei het al tegen mijn echtgenote: hij wordt nu echt oud.'
'En hoe oud is oud dan precies?', informeerde ze.
'Hij is nu vijftien. In september van dit jaar wordt hij dan zestien. Ons fijn gereformeerde hondje is namelijk van september 2001, hè Jop?' Ik gaf hem een aai over zijn bol.

'Gereformeerd? Hoezo?'
'Hij komt rechtstreeks van de biblebelt. Uit Putten om precies te zijn. Dat ligt in het episch centrum.' 
'O, juist', zei ze. 'Toch kan zo'n Jack best oud worden, ik hoorde van een geval van zelfs boven de achttien.'
'In dat geval kunnen we nog even', lachte ik. 

We stonden op een sombere zondagochtend aan de rand van onze woonwijk. Bij het losloopweitje. 
Zij met haar bastaard, ik met mijn Jack Russel. 
Zij in een dikke winterjas, ik in een dunne fleece. 
Zij met een fruitig hoedje, ik met een verschoten pet. 

'Rijdt u motor?', informeerde ze. 
'Ja, klopt. Maar vanwaar deze vraag? Is het te zien?', vroeg ik ietwat verbaasd. 
'Ja, dat kun je goed zien.'

Ik moest daar toch even over nadenken.

'Aan mijn postuur of zo?', probeerde ik na vijf tellen.
'Uw pet', lachte ze. Ik lees "Honda'. Ik trok hem in een reflex van mijn hoofd en keek. Onzin, want ik wist ook wel dat ik geen reclame liep voor de Josti-Band. 

'Ik vind dat stoer, zo'n motor. Mijn man wil er niet aan maar ik zou het toch heel leuk vinden.'
'Is uw man nog niet aan een midlife-activiteit toe?', vroeg ik met een lach. 
'Pfft, daar is hij al heel lang geleden overheen gesprongen.'
Ik proefde iets van cynisme.
'Daar waar normale mannen qua gedrag interessant en uitdagend worden, haakt hij af', ging ze verder. 'Wat dat betreft is het een beetje een saaie Piet hoor. Maar u rijdt een eh... Honda dus. En bevalt dat?' 
Tja, wat moest ik hier nu weer op antwoorden. 

'Ja hoor, prima.'
'Leuk', zei ze. 
'Ja hè', zei ik.
'Ja', Ze glimlachte. 

Het werd even stil. 

'Dus uit Putten, heeft u iets met Putten? Uw motor daar soms ook vandaan gehaald?' 
'Nee hoor, ik heb niks met Putten. Ik kreeg via een kennis een tip dat in Putten flink gefokt werd. Met Jack Russels.'
'Hahaha, dat begrijp ik. Van die Jack Russels.' 
Ik moest een beetje lachen. Eigenlijk best wel een aardig vrouw. En behoorlijk slim. Mijn Truus vond haar wat hautain, wat wereldvreemd. 

'Dus een christelijk hondje', concludeerde ze. 'Waar zijn ze trouwens ?'. 
Ik keek verschrikt om mij heen. Normaal had ik hem aan de riem, maar op deze stille weg liet ik hem wel eens gaan. 
Plots zag ik hem. Zeg maar beide. Blijkbaar hielden ze op dat moment zo van elkaar dat onze Jop had besloten de "daad" bij het gevoel te voegen. En als ik het tafereeltje zo aanschouwde, vond zijn pas verworven partner het prima. 
Snel renden we de wei in en trokken ze net op tijd van elkaar af. 

'Weet u zeker dat hij uit Putten komt ?', informeerde ze vrolijk. 
'Ja, heel zeker. Hoezo?' 
'Nou ja, uw hond onderschrijft geenszins de Veluwse opvatting rond de christelijke rustdag.'
'Ik wens u overigens nog een vruchtbare zondag toe', lachte ze en liep verder.

Terwijl ik Jop aanlijnde moest ik daar toch even over nadenken. 
Ze was inderdaad een beetje wereldvreemd. 

Bart

Bart Copyright Brompot Februari 2017

Pasen

‘Moet je komend weekend nog eieren verstoppen?’, vroeg Truus.

‘Verstoppen? Hoezo verstoppen?’, vroeg ik.

‘Pasen, kleinkinderen, paashaas, eieren, ontbijt… Nog meer aanwijzingen nodig?’

‘Schat, kleinkinderen zijn de verstopleeftijd inmiddels gepasseerd dus verstop ik niks meer.’ 

Zo, het was eruit. Altijd dat gesodemieter met die eieren.

‘Dus niks verstoppen?’

‘Ach nee, het brengt alleen maar ruzie.’

‘Ruzie? Hoezo ruzie?’

‘Omdat de heertjes kleinkinderen nooit kunnen winnen van het dametje kleinkind.’

‘Hou toch op man, is toch gewoon leuk?’

‘Heb ik het nog niet eens over je moeder gehad.’

‘Wat is er nou weer met Mama?’

‘Die levert toch altijd eieren uit eigen tuin?’

‘En wat is daar mis mee?’

‘Alles, het zijn complete Pfasbommen.’

‘Klinkt weer gezellig’, riep de keuken.

‘Ja hè? Dat wordt het vast wel’, lachte ik.

‘Nou, dat moet dan eerst nog blijken.’

‘Nee hoor, Ik kom namelijk ook.’ 

Bart

Paasdagen

‘Morgen Bart', hoorde ik de stem van Agnes boven mij. Ik keek op.

'Morgen Agnes, aan de schoonmaak?', vroeg ik toen ik haar een dekbed uit het raam uit zag kloppen.

'Ja, ik krijg een logee met de pasen. En die moet toch in een fris bed slapen.'

'Nieuwe vriend?', vroeg ik ter bevrediging van mijn nieuwgierigheidsknobbel.

'Nee, mijn zuster komt. Die is pas gescheiden en anders zit ze alleen met de Paas.'

'O? Heb je ook nog een zus?'

'Ja, en een broer. Maar die woont in Duitsland. Nee, Anita komt Goede Vrijdag en gaat tweede paasdag weer weg.'

'Leuk. Komt jouw vriend niet?'

'Hahaha, ik heb geen vriend meer. Ben weer vrijgezel.'

'Kijk, twee vrijgezellen in de straat. Misschien tijd voor een bord in de tuin?', grapte ik.

'En wat doen jullie met pasen?', vroeg ze.

'O, Truus verstopt eieren die ik dan zoek en opeet. Kinderen komen daarna brunchen en tweede paasdag gaan we mapen.'

'Mapen? Wat is mapen?', vroeg ze.

'Meubels gapen', lachte ik. 

'O? Tijd voor iets nieuws?'

'Nee hoor. Truus vindt het leuk om te snuffelen.'

'Gaan jullie nog iets ondernemen?', vroeg ik.

'Ja, wij gaan waarschijnlijk een avondje voren.'

'Horen?', vroeg ik. 'Wat horen?'

'Nee, niet HOREN maar VOREN.'

'En wat is "voren"?'

'Twee leuke kerels scoren!'

Bart

Taxirit

‘Kun je wat minder hard door de bochten?’, klaagde mijn schoonmoeder die ik van Truus met de auto naar haar huis moest brengen. 

‘Ik rij helemaal niet hard.’ Ik wees daarbij naar de naald van de teller die ergens tussen de zeventig en tachtig huppelde.

‘Je mág hier maar zestig.’

‘Wie zegt dat?’

‘Er staat al jaren een bord met zestig.’

‘U heeft niet eens een rijbewijs.’

‘Wat wil je daarmee zeggen?’

‘Dat u de betekenis niet kent.’

‘Hoezo? Er staat zestig op en het heeft een rode rand.’

‘Dat betekent dat er maximaal zestig auto’s tegelijk over deze weg mogen rijden.’

‘Hou toch op man.’

‘Je zit niet alleen in de auto, Bart.’

‘Nee, klopt. Ik heb het idee dat er een examinator naast me zit.’

‘Ik wil dat je oplet. Ik wil veilig thuiskomen.’

‘Meestal zitten bij mij kritische passagiers met een blinddoek vastgesjord in de riemen op de achterbank. Dus u heeft mazzel dat u naast mij mag zitten.’

‘Hou op met die onzin en let maar liever op de weg!’

‘Hoezo? Ik let toch ook op?’

‘Er rijden hier meer auto’s dan jij alleen!’

‘Klopt, maar zoals gezegd nooit meer dan zestig tegelijk’

Bart

Spruitjes

‘Morgen meneer Bart!’, riep een aan onze oprit voorbij snellende mevrouw Boerstoel.

‘Morgen mevrouw Boerstoel, wat een haast op deze vroege morgen.’

Ze hield in.

‘Ja, ik moet opschieten. Ze zijn volgens mevrouw Karin Krul in de aanbieding.’ Ze klonk buiten adem.

‘Wat is er in de aanbieding?’

‘Spruitjes.’

‘Spruitjes?’

‘Ja, en ik moet opschieten want anders ben ik te laat.’

‘Voor spruitjes kun je niet laat genoeg zijn’, merkte ik op.

‘Die snap ik niet.’

‘Ik wel, die komen ons huis niet in.’

‘Lusten jullie ze niet?’

‘Dat wel, maar ik krijg er puistjes van.’

‘Van spruitjes?’

‘Ja, komt door de spruitjesworm. Ben ik allergisch voor.’

‘Spruitjesworm? Nooit van gehoord. Wat is dat dan?’

‘Dat is een onzichtbaar wormpje dat zelfs na het koken blijft leven.’

‘Gatver, en daar krijg je bultjes van?’

‘Ja, is een bekend verschijnsel. Is al veel over geschreven.’

‘Ik heb er nog nooit van gehoord.’

‘Heeft u nooit jeukbultjes?’

‘Jawel, zomers, maar dat komt door de muggen.’

‘Ja, dat denkt iedereen, maar in veel gevallen komt het door de spruitjesworm.’

‘Man, het is nog geen eens zomer.’

‘Klopt mevrouw Boerstoel, maar de incubatietijd is minimaal twee maanden. En dan gerekend vanaf eh… 1 April…. Opletten dus.’

Bart

Verhuurd

‘Volgens mij is het huisje verhuurd', riep mijn echtgenote enthousiast.

'O? Aan wie?'

'De koolmezen vliegen in en uit. Zó leuk!' 

'Wie vindt dat leuk? Jij of die koolmezen?'

'En ze hebben steeds iets in hun snavel. Pluisjes, takjes.'

'Kijk dan Bart, weer een volle snavel. Enig!!'

'Ja, erg leuk hoor.'

'Je zou er een camera bij moeten zetten.'

'Mag niet vanwege de privacy', grapte ik.

'Onzin. Lijkt me zó leuk.'

'Misschien vinden die koolmezen het ook grappig.'

'Wat bedoel je?'

'Opnames maken als jij een ei legt.'

'Kijk, nu blijft hij even wachten. Het vrouwtje is denk ik nog druk bezig.'

'Vrouwtje? Het mannetje!!'

'Hoezo mannetje?'

'Ik maak ons nest toch ook altijd op?'

'Zwam niet. Zo'n vrouwtje is hardstikke druk. Dat voortplanten vreet energie.'

'Ja, daar val je lekker vanaf.' Ik lanceerde een knipoog.

'Wat bedoel je daarmee?'

'Niks bijzonders hoor. Maar ik zie mogelijkheden.'

Bart

Copyright Brompot columns en korte verhalen april 2021

Bezoek

‘Hoi Bart, Truus binnen?’, vroeg buuf Agnes terwijl ze me op de oprit passeerde en naar onze voordeur liep.

‘Ja, ze staat in de meterkast. Tenminste, daar heb ik haar vanmorgen neergezet.’

‘Jajajaja, kan weer geen fatsoenlijk gesprek met je voeren’, lachte ze.

‘Dat hoeft ook niet, want je zocht Truus, toch?’

‘Ik bel wel aan. De bel is niet zo gecompliceerd als jij bent en doet wat ik vraag.’

‘Is er wat aan de hand of zo? Poes dood?’

‘Nee, een vrouwendingetje. Ga ik niet uitleggen.’

‘Poes is ook vrouwelijk.’

‘Pffft, je bent weer lekker bezig.’

‘Hoef je niet te werken?’, vroeg ik.

‘Jawel, thuis. Ik werk vandaag thuis.’

Ze drukte nogmaals op de bel.

‘Jaja, dat kun je wel zeggen, maar voorlopig sta je aan onze voordeur te rammelen.’

‘Dat is ook werk.’

‘Is vrouwendingetje ook werk?’

‘Weet je zeker dat ze thuis is?’

‘Dat zei ik. In de meterkast.’

‘Ach, zwamneus. Meterkast. Dan kan ze toch wel open doen?’

‘Nou, dat zou zo maar kunnen van niet.’

‘Raar’, vond ze.

‘Helemaal niet raar. Ik denk dat ik de meterkast op slot heb gedraaid.’

Bart

Een schilmesje

‘Waar ligt het aardappelmesje?’, vroeg ik vanuit de keuken.

‘Is te vroeg, worden ze blauw’, riep mijn Truus die in de kamer aan tafel zat.

‘Blauw?’

‘Ja, je moet ze nu nog niet schillen, gekkie. Trouwens, waarom zou jij ze schillen? Doe ik toch altijd?!’

‘Waar gaat dit over?’, vroeg ik mij hardop af.

‘Dat je je met mijn zaken bemoeit.’

‘Ik vraag alleen om het mesje?’

‘Ja, dat bedoel ik. De vorige keer, ruim tien jaar geleden, heb je ook een keer aardappels geschild. De buurt heeft het er nóg over.’

‘Waar heeft de buurt het over? Mens wat zwam je toch allemaal?’

‘Dat je toen in je vinger sneed en als een mager speenvarken tekeer ging. Nee, blijf er alsjeblieft vanaf. En waarom gebruik je geen dunschillertje? Die heb ik je na je ongeluk cadeau gegeven en ligt al jaren ongebruikt in de la.’

‘Ben je klaar?’, vroeg ik met een zucht. 

‘Wat bedoel je?’, vroeg ze terwijl ze onderweg was naar de plaats delict. 

‘Ah, mooi dat je er bent. Dan kun je meteen even uitleggen hoe ik deze rol beschuit open met een dunschillertje.’

Bart

Nieuwe sandalen

‘En, wat vind je ervan?’, vroeg Truus terwijl ze iets wat op een sandaal leek uit het rek had getrokken en voor zich hield. 

Nu moet ik bekennen dat ik er niet echt kijk op heb. Zolang het geen klompen zijn, ik heb een hekel aan herrie, of kaplaarzen, ik heb ook een hekel aan regen, en de prijs een beetje schappelijk is, vind ik het al snel goed.

‘Leuk hoor’, antwoordde ik in de wetenschap dat het een fout antwoord was. Het was niet enthousiast genoeg.

‘Je vindt het dus niks’, klonk het met een laagje teleurstelling. Ze wilde hem terugplaatsen.

‘Nee, echt!!’, probeerde ik de schade te beperken.

‘Ja, meen je dat nou?’

‘Natuurlijk. Hij is best leuk. Misschien even passen?’

‘Zal ik dat doen?’

‘Ja joh, gewoon proberen.’

Ze ging zitten, trok haar schoen uit en paste de sandaal.’

‘Nou zeg, kijk eens Bart? Hij past perfect!’ 

‘Inderdaad Truusje, hij zit prima. Wat kost ie?’

‘Eh… zestig euro.’

‘Oké. Valt mee’, vond ik.

‘En het is ook nog een aanbieding.’

‘Dat mag ik toch hopen’, liet ik mij ontvallen.

‘Hoezo hopen?’

‘Nou ja, als je voor die rechter sandaal ook nog zestig euro af moet tikken, dan zijn ze dik aan de prijs.’

Bart

De schuldvraag

‘Wat is er met de klok?', hoorde ik Truus vragen. Ik was bezig hem recht te hangen.

'Hij hangt scheef. Je hebt hem gisteren afgestoft en niet goed teruggehangen.'

'Ik heb gisteren niks afgestoft. En zeker de klok niet.'

'En je zei dat je druk was geweest!'

'Druk met jou. Je rommel achter je kont opruimen. Wat dat betreft ben je net een kind.'

'Hangt hij nu recht?'

'Je staat ervoor. Kan niks zien.'

Ik stapte aan de kant.

'Volgens mij wel. Je hebt vorige week de klok verzet. Zomertijd.'

'Ja en? Loopt hij niet goed dan?'

'Je hebt hem toen niet goed teruggehangen.'

'Kijk, ik krijg de schuld. Oké, maak ik geen probleem van hoor, Truusje.' 

'Nu niet', zei ze.

'Hoe bedoel je dat? "Nu niet"?' Vrouwen kunnen soms zo vaag zijn.

'Ik ken jou Bartje, je kunt heel slecht tegen je verlies.'

'Ik zie dit niet als verlies hoor. Kan best zijn dat je gelijk hebt.'

'Goh.'

'Wat "goh"?'

'Je reageert zo louwtjes. Zo "niet Bart"', lachte ze.

'Geef maar even de stofdoek', vroeg ik.

'Hoeft niet, doe ik morgen.'

'Lijkt me niet slim, Truus.'

'Hoezo?'

'Je kunt mij dan pas in oktober de schuld geven.'

'Hoezo in oktober?'

'Dan zet ik de wintertijd pas weer terug.'

Bart

De uroloog

‘Wat had jij lang nodig’, riep Truus zwaar verbaasd toen ik uit de toiletruimte kwam stuiteren. We waren in het ziekenhuis voor een bezoekje aan een buurtgenoot.

‘Lang? Dat valt wel mee toch?’

‘Bart, zeker vijf minuten!’

‘Ach ja, ik stond aan een urinoir met naast mij dokter Sjen. De uroloog!’, verduidelijkte ik toen ze verbaasd bleef kijken.

‘Ken je die dan?’

‘Nee, maar hij droeg een bordje op zijn borst: Dr Sjeng, uroloog.’

‘Oké, dan zal hij wel uroloog zijn.’

‘En wat gebeurde er toen?’

‘Ach een kort gesprekje. Over het ouder worden.’

‘Ouder worden? Is dat tegenwoordig een pisbakken-bespreekpunt onder mannen?’

‘Truusje, wij oudere mannen beschikken veelal over een prostaat met heel veel vlieguren.’

‘En dan hebben ze moeite met opstijgen of zo? Normaal ben je veel sneller.’

‘Klopt, nu ook, maar dokter Sjeng dus niet.’

‘En toen ben je blijven plakken?’

‘Nou ja, we hebben het probleem nog even besproken.’

‘Jij, met die Sjeng?’

‘Ja, het kostte enige moeite hem te overtuigen maar hij gaat nu toch contact opnemen met de uroloog waar ik ooit ben behandeld. Gaat hem vast helpen.’

Bart

Mollie

‘Karin Krul heeft er een kleinkind bij. Een meisje’, vertelde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje.

‘Hoe weet je dat? Borrelde deze geboorte spontaan op uit het roddelcircuit? Of staat er een bord in de tuin.’

‘Annie vertelde het. Die heeft haar gesproken.’

‘Mooi hoor. En wat nu?’

‘Nu? Nu niks. Ik zeg het alleen maar zodat je haar, mocht je haar tegenkomen, kunt feliciteren. Overigens, ze heet Mollie.’

‘Mollie?’

‘Ja, vernoemd naar de moeder van Karin.’

‘Dat was vast geen Mollie, eerder een Mol.’

‘Doe toch niet altijd zo negatief man! Ik vind het een leuke naam.’

‘Waarom niet gewoon Juultje, Sara, Wilma of wat mij betreft Truus. Alles beter dan Mollie.’

‘O, dus je zou haar eventueel, als laatste redmiddel, Truus hebben genoemd?’

‘Ja, dat denk ik wel. Zo ben jij toch ook aan je naam gekomen?’

‘Hoezo ik?’

‘Je ouders wilden jou ook naar je Oma vernoemen. Aaltje!’

‘Is dat zo? Aaltje? Ik? Geloof ik niks van’, riep ze.

‘Echt wel. Maar gelukkig was ik er net op tijd bij. Anders was het tussen ons niks geworden. Ik hou namelijk absoluut niet van vis.’

Bart

Maart

‘Wat een lekker weertje hè?’, merkte een oudere dame op die bij de ijscoboer voor mij stond en zich nieuwsgierig omdraaide toen ze in de gaten kreeg dat er iemand achter haar stond. 

‘Ja’, antwoordde ik op mijn best.

“Mijn best” is de houding die ik aanneem als ik helemaal geen zin heb in slap geklets. En aangezien deze opmerking ongetwijfeld aanleiding gaf tot een tijdje enorm slap gezwets, de rij was lang, schakelde ik dus over. 

‘Eigenlijk is het te warm voor de tijd van het jaar. Het is zeker tien graden te warm’, ging ze verder.

‘Klopt.’

‘Eigenlijk is dat niet goed.’

‘Nee.’

‘De bomen lopen al uit.’

‘Ja.’

‘Straks krijgen we misschien nog vorst, gaan alle bladeren stuk.’

‘Zou zo maar kunnen.’

‘Aprilletje zoet geeft ook nog wel eens een witte hoed.’

‘Het is nog maart.’

‘Klopt, maar die kan er ook wat van: Maart roert zijn staart.’

‘Inderdaad.’

‘Maar dat geldt niet voor U.’

‘Niet?’

‘Nee, bij u krijg ik meer het gevoel van een chagrijnige maartse bui.’

Bart

Een klacht

‘Hoi, ik zoek mevrouw Haring. Is die aanwezig?’, vroeg ik aan een miepje wat achter de toonbank van de bakkerij stond.

‘Mevrouw Haring? U bedoelt Jannie?’

‘Als die Haring van achteren heet, dan bedoel ik die.’ 

Ze knikte vriendelijk.

‘Ik vraag u dat omdat hier ook een Annemieke Haring werkt en een Doortje Haring.’ Ze keek me lachend aan.

‘Zijn die allemaal van het brood?’

‘Nou ja, Doortje werkt ‘‘s nachts, Annemieke ‘‘s morgens en Jannie normaal in de middag.’

‘Normaal?’, vroeg ik.

‘Ja, normaal wel maar vandaag niet. Ze zit in Utrecht bij een bakkersvergadering. Maar u heeft een vraag?’

‘Nou, meer een klacht.’

‘Oei, een klacht.’

‘Eh… misschien kunt u dan beter even met Boris Haring in gesprek gaan.’

‘Boris?’, vroeg ik. 

‘Ja, zal ik even kijken of hij al terug is?’

‘O, was hij ook naar Utrecht?’, vroeg ik nieuwsgierig.

‘Nee, Boris heeft op maandag altijd zijn training.’

‘Training? Om het brood te kunnen kneden?’, lachte ik.

‘Nee, een training zelfverdediging. Vandaag volgt hij de module boksen. Om zich beter te kunnen weren tegen lastige klanten.’

Bart

Kruimels

‘Hij doet het niet goed’, legde ik uit. Ik stond met mijn klacht aan de balie van een electrozaak waar ik zojuist een eerder gekochte kruimeldief had gedeponeerd.

‘Wat doet hij niet goed?’, vroeg een wat norse verkoper achter de balie.

‘Waarvoor hij gemaakt is: zuigen.’

De man drukte op de schakelaar en het ding begon geluid te maken.

‘Hij doet het toch?’, stelde hij vast.

‘Klopt, maar hij zuigt niet.’

‘Maar hij doet het wel. Kunt u horen.’

‘Hij zuigt niet. Houd uw hand er maar voor.’

De hand verschoof naar het mondstuk.

‘Voelt u?’, vroeg ik met enige triomf.

‘Klopt, hij zuigt nu niet.’

‘Nu niet en straks ook niet’, riep ik met een opkomende nijd.

‘Dat ligt er helemaal aan.’

‘Waar ligt dat aan?’, vroeg ik geïrriteerd.

‘Als u uw hand probeert op te zuigen, dan gaat het ook niet lukken. Ik zou zeggen probeer het thuis eens met kruimels. Daar is hij namelijk voor gemaakt. Wie volgt?’

Bart

Mandarijntjes

‘Hoi, waar kan ik de mandarijntjes vinden?', vroeg ik aan het blonde winkelmeisje wat bij de fruitbakken rondhuppelde.

'Oef, de mandarijntjes? Ik weet niet of we die nog hebben', zei ze terwijl ze haar wijsvinger in haar mond stak en zichtbaar en hoorbaar nadacht.

'Liggen ze niet in één van de bakken?'

'Ik kan ze niet vinden', zei ik.

'Is het nog wel mandarijntjestijd? Het is al maart.'

'Dat zal toch? Lijkt mij raar als ze niet meer geplukt worden.'

'O, maar wij plukken ze niet hoor, meneer. Dat doen ze in Spanje.'

'Kun je het niet even navragen?', stelde ik voor.

'Navragen? Ik zou echt niet weten bij wie.'

'Je zou je chef kunnen vragen?'

'Dat heeft denk ik weinig zin', zei ze.

'Weinig zin? Hij is toch niet voor niks de  chef?'

'Jawel, hij is wel de chef maar hij weet vast ook niet waar die plukkers uithangen.'

Bart

Het baken

'Goede morgen meneer, zou u misschien uw auto aan de kant willen zetten?', vroeg een medewerker van de gemeente toen ik net wilde uitstappen.

'Aan de kant? Hij staat toch aan de stoeprand?', vroeg ik verbaasd.

'Ik bedoel een stukje verder. We kunnen er niet bij', verklaarde hij.

'Waar moet u bij dan?'

'Bij de put. Uw auto staat precies voor de put.'

'Dat klopt. De put is voor mij een baken om te landen', zei ik.

'Een baken? Hoe bedoelt u dat?'

'Zoals ik het zeg. Ik gebruik hem als baken. Dan heb ik hem precies goed staan.'

'Waarvoor goed staan?'

'Voor de winkel. Dat scheelt sjouwen. Mijn Truus wil dat ik hier aardappels haal.'

'Tja, dat is dan voor vandaag een keertje anders', lachte hij.

'Hoezo anders?'

'Nou ja, dan moet u een eindje verder lopen.'

'U kunt trouwens ook naar de Appie, toch?'

'Nee, dat kan niet', mopperde ik.

'Verkopen ze daar geen piepers?'

'O vast wel, maar daar hebben ze geen put.'

Bart

Stemmen

‘En, hoe laat wil je gaan stemmen?', vroeg Truus tijdens ons kalender-van-de-dag overlegje. Dat vindt 's morgens altijd plaats zo tussen het laatste slokje ontbijtthee en het eerste koffiemoment. 

'De piano?', vroeg ik flauw zoals ik op dat moment van de dag kan zijn.

'Flauw', zei ze. 

'Geen idee. Tot hoe laat kan het?'

'Tot negen uur vanavond. Trouwens, wil je ook voor mij stemmen? Dan vul ik de volmacht in. Scheelt bij het stembureau.'

'Nu je het er toch over hebt: Waar is het stembureau?', vroeg ik.

'In de sporthal. Bij de super.'

'Ah, kijk. Dan kunnen de stembureau-ambtenaren tussentijds een broodje halen en daarna nog wat gymnastieken', lachte ik.

'Weer flauw, Bart. Die mensen zitten er voor ons.'

'Dat betwijfel ik, schat. Ze krijgen er dik voor betaald.'

'Weet je, ik schrijf mijn keus op een briefje. Anders vergeet je het toch weer. Je vergeet de laatste tijd alles', vond ze.

'Onzin. Ik krijg teveel prikkels van jou. Mijn hoofd kan dat niet aan.'

'En? Gelukt?', vroeg ze toen ik een poosje later terugkeerde.

'Jazeker. Twijfelde je eraan?'

'Met jou weet je het nooit', grinnikte ze. 'En mijn stem ook volgens afspraak uitgebracht?'

'Jazeker, en ik heb jouw stemkeuze volledig geheim gehouden en uitgebracht.'

'Mooi, en hoe bedoel je volledig geheim gehouden?', vroeg ze.

'Ik heb jouw briefje ongeopend in de stembus gemikt.'

Bart

Oorlog

‘Ik hoorde net van mevrouw Meijer dat de Brouwers ook weer terug zijn’, vertelde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje.

‘O, die waren toch naar Trumpië? Naar haar ouders?’, herinnerde ik mij hardop.

‘Trumpië? Amerika bedoel je.’

‘O? Heet dat nog steeds zo?’

‘Ze zijn gisteren terug gekomen. Ze zouden een half jaar weg blijven maar zijn nu al terug. Vanwege de spanningen.’

‘O? Had Rob ruzie met zijn schoonmoeder?’, lachte ik. ‘Heel herkenbaar.’

‘Nee drol, vanwege de spanningen in de wereld. Ze zijn bang dat er iets gaat gebeuren. En dan zijn ze toch liever thuis.’

‘Wat gaat er gebeuren dan?’

‘Nou ja, je kan niet weten, toch? Al die oorlogen.’

‘Rustig aan Truusje, komt vast wel goed.’

‘Nou ja, de ouders van Sofie overwegen zelf ook om Amerika te verlaten en weer hier te gaan wonen. Nederland is toch een stuk veiliger.’

‘Zal Rob blij mee zijn’, grinnikte ik.

‘Nou ja, Rob heeft het hun geadviseerd. Hij is best gek op zijn schoonouders. Trouwens, ik denk dat ik hetzelfde met mijn moeder zou hebben gedaan.’

‘Nou Truusje, dat dacht ik toch niet. Oorlogen moet je afstand houden.’ 

Bart

De nieuwe vriend

‘Carla heeft een nieuwe vriend’, bracht ik tijdens ons tien uur koffiemomentje in.

‘Carla? Je bedoelt die hittepetit van die zwarte auto?’

‘Ja, van de Porsche. Alsof je haar niet kent.’

‘Het is een raar mens, Bart. Die ken ik liever niet.’

‘Slaat dat nou weer op. Heeft ze je iets misdaan of zo?’

‘Nee, maar ik heb genoeg over haar reputatie gehoord. Vraag maar eens aan de vrouw van Hans Vruggink. Rietje.’

‘Nou ben je net Karin Krul, onze buurtroddelaarster. Kom op Truus, je moet niet alles geloven.’

‘Die Rietje Vruggink is er trouwens óók één hoor’, wist ik. ‘Die heeft een verhouding gehad met de bakker. Dus wat dat betreft.’

‘En dan beschuldig jij mij dat ik een kopie ben van Karin Krul? Je kunt er zelf ook wat van!’

‘Hoe dan ook Truus, ze heeft een nieuwe vriend’, ging ik verder. ‘Hij komt uit Enschede. Het is een echte Tukker.’

‘Kijk, dat bedoel ik nou met een raar mens, Bart. Ze kent hem nog maar net en hij mag ook al blijven slapen.’

Bart

Heibel

Soms kom je op de camping gevalletjes uit de categorie "huwelijk redden" tegen. Dat zijn vaak van die relaties die op omvallen staan maar waarbij de directe familie het advies heeft gegeven samen op een heilzame missie te gaan. Zoiets als kamperen. "Dan kun je er even lekker aan werken"

Zij zag eruit als een houten tentharing. Hij als een slappe scheerlijn. Hun huwelijk-herstel-oord betrof een geleende blauwe punttent met twee stokken en veertig haringen. 

'We leggen hem eerst plat, Ruth', hoorde ik hem over-enthousiast roepen.

'Moeten niet eerst de stokken erin, Wim?', vroeg zij tegennatuurlijk vriendelijk. 'Dat adviseerde mijn broer.'

'Dat zou natuurlijk ook kunnen, schat. Maar we leggen hem eerst plat. Ik ken dit soort tenten.'

'En wanneer gaan die stokken er dan in?'

'Als laatste.'

'Maar je weet toch niet hoe hoog hij wordt?'

'Net zo hoog als die stokken lang zijn.'

'Je kunt net zo goed eerst die stokken erin zetten. Maar goed: ik zeg niks!'

'O, begin je weer?', vroeg hij nét iets te geïrriteerd.

'Nou ja Wim, Rolf heeft het uitgelegd. En het is zijn tent.'

'Oké, zeg het maar', riep hij zwetend met de hamer in zijn hand. 'Eerst de stokken?'

''Even proberen. Zal ik ze erin doen? Als jij ze dan in elkaar schuift?'

'O nee. Dat ga ik niet doen. Jij wilt met de stokken beginnen. Dan zet je ze ook maar in elkaar.'

'Dat kan ik niet. Ik weet niet welke stokken aan elkaar moeten.'

'Dat bedoel ik dus Ruthje Eigenwijs. Oké, dan ga ik je helpen.' 

Hij pakte twee stokken met punten.

'Hoeveel punten zie je?' 

'Twee', antwoordde ze.

'Fout, het zijn er drie. Twee in mijn hand en één op mijn voorhoofd.'

Toen ze een half uurtje later de spullen weer hadden inpakt en wegscheurden, vroeg mijn echtgenote vanuit de caravan wat er aan de hand was.

'O, niks bijzonders. Het is niet gelukt met het opbouwen van de tent.'

'En nu met ruzie weggereden?'

'Ja, ik denk dat ze via de Ikea naar huis rijden om daar eerst samen op een kastje te oefenen.'

Bart

Een logeerhond

‘Truus, ik word gek van die hond. Hij loopt de hele dag achter mij aan! 

Ik was helemaal klaar met het irritante gedrag van onze logeerhond.

'Valt wel mee toch?', klonk de kamer.

'Nee, valt niet mee. Nu staat hij weer te kijken hoe ik de afwasmachine vul.' 

'O, daar is niks mis mee. Een beetje controle houdt je scherp!'

'Nero, en nu opzouten!', riep ik quasi boos. Ik wees onverbiddelijk naar de kamer.

'Bart, hij snapt het niet. Misschien moet je het hem uitleggen?'

'Wat moet ik uitleggen? Dat het zeepkloetje zorgvuldig in het bakje gelegd moet worden en daarna pas het klepje dicht mag?'

'Nee, dat hij moet luisteren als je hem naar zijn mand stuurt. Dat snapt hij niet.'

'Oké, ik leg het hem uit.' Ik zakte op mijn knieën.  

'Wat ga je nou doen?', vroeg ze verbaasd.

'Ik maak oogcontact. Dat is het meest effectief.' 

Ik richtte mij tot de hond.

'Nero, als het baasje zegt dat je in de mand moet gaan liggen, dan moet je dat ook doen. Begrepen?!'

'Let op Truus, nu de praktijk: Nero, in de mand. In de mand!!!!' 

Nero keek mij aan, draaide toen zijn achterwerk en liep met opgetrokken neus naar de keuken.'

'Weet je Bart, je bent niet consequent. En dat ruiken ze.'

'Ik ben heel consequent. Ik vul elke avond op dezelfde manier de afwasmachine.'

'Dat bedoel ik niet. Je geeft steeds andere commando's. Dat snapt hij niet.'

'Nou, ik ook niet. Wat bedoel je nou precies?', zeurde ik verder.

'Ach jongen, moet ik het je nu echt nóg een keer uitleggen?'

'Graag. En nu met oogcontact', lachte ik. 

'Oké, maar niet op mijn knieën. Dat blijkt in de praktijk niet erg effectief.'

Bart

De Rapper

‘Wat hoor ik nu dan voor een enorme bak hierrie’, vroeg ik Truus. Ik kwam net thuis van een dingetje.

‘Dat is muziek, Bart. Van de zoon van achterbuurman Hansen. Die is denk ik thuis.’

‘O kijk, ik loop er meteen even heen. Is hij nou helemaal van de pot gerukt.’

‘Dag Hansen’, probeerde ik bij de voordeur het kabaal te overstemmen.’

‘O kijk, onze achterbuurman. Is er iets?’, riep hij nors.

‘Ja, kun je je zoon vragen om die teringherrie wat lager te draaien?’

‘Teringherrie? Dit is muziek! Rapmuziek.’

‘Interesseert me geen hol. Laat hem even zachter zetten. We worden er knettergek van.’

‘Meneer Bart, weet u eigenlijk wel wat rapmuziek is?’ Hij keek me wazig aan.

‘Ja, dat wordt gemaakt door eencelligen waarvan de linker en rechter hersenhelften niet met elkaar communiceren. Omdat ze elkaar vanwege die herrie niet kunnen verstaan.’

‘Rapmuziek is cultuur meneer’, verklaarde hij.

‘Rapmuziek is een afwijking’, verklaarde ik.

‘Dat uw zoon dat mooi vindt. Heeft hij soms een rugzakje?’

‘Een rugzakje? Eh… ja, dat klopt.’

‘Kijk, dat dacht ik al’, zei ik.

‘Hij reist er elk weekend mee van de universiteit naar huis en na het weekend weer terug.’

‘Maar nu dus niet. Nogmaals, kunt u hem vragen of het zachter kan?’, riep ik flink geïrriteerd.

‘Nee, want hij is niet thuis.’

‘Niet thuis? En die herrie dan?’

‘Dit is mijn muziek. En die kan ik niet zachter zetten. Mijn linker en rechter hersenhelft kunnen vanwege het kabaal niet meer met elkaar communiceren.’

Bart

Mobiel probleem

‘Mijn mobiel doet niet wat hij zou moeten doen.’ Met die boodschap kwam Truus de kamer ingelopen. Ik zat net de krant te lezen en ontdekte vanuit de verte een drijvend lijk wat mijn kant opdreef.

‘Wat doet hij nu weer niet?’, vroeg ik met een diepe zucht. 

‘Hoe bedoel je? “Nu”?’

‘Omdat je vaker een zogenaamd “probleem“ hebt wat dan weer geen “probleem” blijkt te zijn.’

‘Ik weet niet wat je allemaal bedoelt maar hij doet niks meer .’ Ze gooide hem voor mij op tafel.

‘Ja, zo gaat ie stuk’, mopperde ik terwijl ik, met alweer een zucht, afscheid nam van mijn rustmomentje-met-krant.

‘Hij is al stuk. Gek word ik van dat k-ding.’

‘Truusje, schatje, ik heb exact dezelfde en heb nooit een probleem.’

‘Wat gaan we daarmee suggeren?’, riep ze geïrriteerd.

‘Dat het meestal aan de piloot ligt.’

‘O ja, nou ligt het weer aan mij.’

‘Heb jij die zwarte viltstift nog in de keukenla?’, vroeg ik.

‘Zwarte viltstift? Ja, wat moet je daarmee?’

‘Pak nou maar’, adviseerde ik met enige drang in mijn stem. Nu zuchtte zij op haar beurt. 

‘Mijn man gaat mijn mobiel repareren met een viltstift’, mopperde ze om hem even later op tafel te gooien.

Ik sloopte de dop eraf, draaide de mobiel en plaatste een forse zwarte streep op de achterkant.

‘Wat doe je nu?’, riep ze ontzet. 

‘Ik los het probleem voor eens en altijd voor je op.’

‘Met zo’n vieze zwarte streep?’

‘Ja, dan weet je bij een volgend zogenaamd “mankement” dat je het over mijn mobiel hebt.’

Bart

Cursus

‘Goh Bart, hebben jullie een hond aangeschaft?’, vroeg mevrouw Boerstoel toen ik haar tijdens het uitlaten tegenkwam.

‘Logeétje, hij is van onze zoon. Hij is mooi hè?’

‘Hij is prachtig. Een golden retriever, toch?’, stelde ze vast.

‘Ja, klopt.’

‘Hij is lief, of niet eh…’

‘Cooper. Hij heet Cooper en stamt uit een adellijke nest.’

‘Goh Bart, dat trekt jouw niveau toch flink op’, lachte ze. 

‘Cooper, af!’ Hij ging liggen.

‘En hij luistert ook goed zeg.’

‘Klopt, hij is op cursus geweest mevrouw Boerstoel.’

‘Dat kun je meteen zien. Echt leuk!’

‘En hoe lang blijft hij?’

‘Paar daagjes. Cooper zit!’ 

De hond reageerde meteen en ging naast me zitten met zijn ogen op mij gericht.’

‘Geweldig zeg. Wat een kanjer!’

‘Inderdaad, maar ik moet snel verder, ik moet straks weer naar cursus.’

‘Moet hij nog meer leren dan?’

‘Nee, niet met Cooper maar met Truus. En dat wordt nog wel even een dingetje.’

Bart

Vive la France serie 2023-4

‘Ah, u vertrekt alweer?', vroeg onze bemoeizuchtige buurman.

'Ja, we zijn op doorreis. Bart, denk je aan het neuswiel!', riep ze veelbetekenend.

'Ja, ik heb hem net gesnoten.' 

'Uw man is een echte grapjas', vond de buurman. 'Moet toch een genot zijn om met zo'n man te mogen kamperen.'

'Breek me de bek niet los. Het is een aaneenschakeling van genot: Ik ben er namelijk ook nog mee getrouwd!'

'Dan bent u vast een gelukkig mens.'

'Enorm. Bart, het krukje moet als laatste. Hoe vaak moet ik dat nog zeggen? Het matje moet eerst, dan het krukje op het matje zetten!'

'Volgens mij is dat niet helemaal de volgorde', ging hij verder.

'Hoe bedoelt u?', vroeg Truus.

'Nou ja, het matje ligt nu onder jullie krukje. Dan moet je toch eerst dat krukje...'

'Krukje staat in de caravan!', onderbrak ik hem.

'Oké schat. Dan nu de mover erop?', vroeg ze.

'Yep, doe maar!', riep ik  terug.

'O? Doen jullie eerst de mover erop? Wij draaien altijd eerst de pootjes er onderuit!'

'Wij niet', riep ik.

'Hoeft natuurlijk ook niet', lachte hij. 'Het is wat je gewend bent.'

'Zo is dat', voegde Truus eraan toe.

'Waar gaat de reis nu naar toe?', vroeg hij.

'Naar onze eindbestemming.'

'O, kijk, en waar is dat zo ongeveer?', wilde hij weten.

'O, ergens in het zuiden. Heb je de mover er opgezet?', vroeg ik.

'Ja hoor, je kunt de auto ervoor zetten.'

Na enig "gemove" stonden we klaar voor vertrek. 

'Wij zoeken ook nog een mooie camping in het zuiden. Is die camping wat?', wilde hij bij het afscheid weten.

'Ja, een geweldige vier sterrencamping met zwembad en restaurant.'

'O, kijk, precies wat wij zoeken. Wacht even dan schrijf ik het  op!' 

'Dat is niet nodig hoor. Er zijn daar een kleine drieduizend campings. Die van ons is speciaal voor caravans. Je hebt hem vast zo gevonden. Succes!'

Ik gaf gas en hobbelde tevreden de camping af.

Bart

Duur

‘Goh, wat is die benzine toch duur’, riep een dame ontzet toen ze, terwijl ze de slurf in de tank had hangen, naar de prijs op de pomp keek. Ik verrichte op dat moment dezelfde handeling en vond dat ze wel een punt had. Ik zei het tegen haar. 

‘U heeft wel een punt.’

‘Waar?’

‘Een punt. U heeft gelijk. Dat bedoelde ik.’

‘O, ik schrok al. Ik dacht dacht dat u op een beschadiging doelde. Dan ontstaat er vanavond oorlog.’

‘En dan wordt de literprijs nog hoger!’, lachte ik.

‘Ik bedoel met mijn man. Die is met meerdere liefjes getrouwd. En ik ben de minst populaire. Goh, ik zit inmiddels al op honderd euro.’

‘Ik keek. O, ik nog maar op zestig. Is uw man zo zuinig op zijn auto?’

‘Ja, het is geen heilige koe maar voor hem een testosteron-bom. En die kan enorm ontploffen’, lachte ze. 

‘Dat had ik vroeger met mijn vader. Die schoot ook altijd door. Die had in de garage vloerbedekking op de vloer en een schemerlampje aan de muur. Anders was de auto zo eenzaam.’

‘Wij hebben parket in de garage’, lachte ze.

‘Kijk, baas boven baas.’

‘Nou ja, ergens snap ik hem wel. De auto is hagelnieuw en was ook hartstikke duur’, vertelde ze.

‘Nét zoals de benzine. Nieuw en hartstikke duur. En vóórdat je het weet heb je een flinke deuk te pakken.’

‘Een flinke deuk?’, vroeg ze verontrust.

‘Ja, niet in de auto maar in je portemonnee.’

Bart

Voetprobleem

‘Help me even herinneren, Bart. Mama moet vandaag naar de dokter, dat ik haar even bel’, meldde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje.

‘Wat heeft ze nu weer?’, reageerde ik.

‘Wat heeft ze nu weer? Ze mankeert nooit wat.’

‘O ja, dat is ook zo. Klagende kraaien gaan het langst mee.’

‘Wat heeft ze? Versleten stembanden?’

‘Bart, wil je wat meer respect tonen? Het gaat over mijn moeder.’

‘Weet ik. Je komt luid en duidelijk over!’

‘Ze heeft iets aan haar voet. Ze kan er niet goed op staan.’

‘Wel lopen?’

‘Nee, sukkel. Als ze er niet op kan staan kan ze er ook niet op lopen.’

‘Nou ja, leer mij je moeder kennen. Mrs. Thatcher in hoogst eigen persoon inclusief handtas.’

‘Je gaat weer lekker tekeer. Ze heeft er best last van.’

‘Heeft de buurman haar laten struikelen. Heeft ze toch ruzie mee?’

‘Nee, ze heeft een misstap gemaakt en het doet haar echt zeer.’

‘Vervelend!’, riep ik uit pure medeleving.

‘Hou toch op man. Daar meen je niks van.’

‘Hoezo niet? Het is echt vervelend want ik voorzie voor mijzelf komende maanden weer het nodige taxiwerk.’

Bart

Delen

‘Volgens Annie van de Heuvel is die vrouw van hierachter bevallen’, vertelde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje.

‘Leuk. Heeft ze weer eens wat te doen.’

‘Bedoel je die vrouw?’

‘Nee, Annie. Kan ze op de klep.’

‘Wat bedoel je met klep?’

‘Kraamvisite. Kindje wiegen, schudden of weet ik veel hoe dat tegenwoordig heet.’

‘Kraamschudden. En dat heet al eeuwen zo.’

‘Nou ja, ze kan er op visite. Zal die van Krul ook wel mee willen. Heeft ze weer wat te roddelen voor als ze bij de Super achter de kassa zit.’

‘Joh, ik zeg alleen dat die vrouw is bevallen. Jij maakt er weer een kermis van.’

‘Truusje, leer mij onze buurt kennen. Ze zijn zo nieuwsgierig als de pest.’

‘Ik denk dat wij ook wel een geboortekaartje krijgen.’

‘Wij? Waar heb jij dat aan te danken?’

‘O, ik heb al een paar keer met haar gesproken en vorige maand ben ik bij haar op de thee geweest, dus..’

‘En waarom weet ik daar niks van?’

‘Van de gesprekjes of van de thee?’

‘Dat je omgang met haar hebt.’

‘En waarom zou ik dat moeten melden?’

‘Nou ja zeg, hier zit je man! Lees vooral het trouwboekje nog even door. Ligt boven in het nachtkastje.’

‘Welk hoofdstuk?’

‘Het hoofdstuk dat je alles samen deelt.’

‘Ah… kijk. Dat hoofdstuk.’ Ze lachte.

‘Ben ik benieuwd wanneer jij mij gaat vertellen dat je vorige week wel een uur met Carla-van-de-Porsche hebt staan beppen.’

‘En wie heeft je dat verteld?’

‘O, dat hoorde ik terloops van iemand aan de kassa van de Super.’

Bart