Tijd

Tijd

'Heb jij even tijd?', vroeg Truus.

'Dat ligt eraan', zei ik. 

'Waar moet dat aan liggen?'

'Aan datgene waar tijd voor moet worden vrijgemaakt.'

'Zwam niet, Bart.'

'Hallo, mijn agenda is overvol', klaagde ik. Ik vond dat ik daar recht op had.

'De mijne ook.'

'Ik snap hem al', lachte ik. 'Je wilt iets van jouw agenda naar de mijne verschuiven.'

'Nee, ik vroeg of je even tijd hebt.'

'Dat bedoel ik dus, Truus. Bij dat soort vragen vrees ik het ergste.'

''Wat doe je toch moeilijk vanmorgen.'

'Ach ja, ben net wakker en dan gaat het alweer over mijn agenda.' Ik slaakte een diepe zucht.

'Man je zit al een uur op je tablet te staren. Hoezo "net wakker"?'

'Truus ik heb gewoon een momentje voor mijzelf nodig.'

'Jij altijd met je momentjes...'

'Wil je trouwens ook koffie?', vroeg ik. Ik heb namelijk bij dit soort gesprekjes altijd een enorme behoefte aan koffie.

'Ja, lekker Bart. Dubbele espresso met een drupje water.'

'Oké, nu heb ik even tijd', zei ik toen we aan de koffie zaten. Wat was er zo belangrijk dat ik mijn agenda op de kop moest zetten?'

Als antwoord bracht ze lachend haar kopje naar haar mond.

'Klus heb je al geklaard en hij smaakt heerlijk.'

Blijkbaar ben ik voorspelbaar.

Bart

Een vraagje

Een vraagje

‘Verkoopt u batterijen?’, vroeg ik aan de dame die gelet op haar blauwe outfitje iets met de Appie te maken kon hebben.

‘Ik heb geen idee meneer. Maar ik neem aan van wel. Misschien ergens bij het vak overig? Lijkt mij logisch.’ Ze glimlachte. 

Ik keek en ontdekte geen gemaakte glimlach zoals je wel eens op TV ziet. Valt me vaak op bij het vrouwelijk contingent nieuwslezers. Dat er achter de camera een bord omhoog wordt gehouden met daarop de opdracht  “GLIMLACH”.

Nee, deze medewerker had zo’n bord niet nodig. Ze vertoonde een puur natuurlijke lach. Heerlijk om te zien. Wat mij betreft mocht ze zó voor de camera plaatsnemen en het wereldnieuws voorlezen. Het bordje kon dan bij de vuilnis.

‘Overig’, herhaalde ik terwijl ik een voorhoofdrimpel inzette om een nadenk-indruk te wekken. Rimpels doen het vaak goed.

‘Ik zie u denken’, lachte ze.

Bingo! Ze snapte het.

‘Weet u niet waar u de “overig” kunt vinden?’, vroeg ze vriendelijk inclusief de glimlach. 

‘Nee, geen idee. Maar u weet dat ongetwijfeld wel.’

‘Hm, ik weet hier ook niet alles te vinden’, vertrouwde ze me zachtjes toe.

‘Niet?’, vroeg ik terwijl ik op mijn horloge keek.

‘Nee hoor, eerlijk gezegd weet ik het echt niet.’

‘Oké, kunt u het niet aan een collega vragen?’, vroeg ik.

‘Dat kan, maar dat gaat wel even duren en of zij dat weet…?’ Glimlach.

Ik zuchtte. Zij hoorde hem.

‘Ja, kan er weinig aan doen. Wij werken namelijk aan de overkant. In de kapsalon.’

Bart

Een Tikkie

Een Tikkie

‘Bart wil jij straks even een tikkie naar Annie van der Heuvel sturen? Vijftien euro veertig.’

‘Een tikkie naar Annie? Hoezo?’

‘Ik stond met haar bij de kassa van de Appie en toen bleek ze haar portemonnee te zijn vergeten.’

‘En toen heb jij haar boodschappen betaald? Kon het niet op de lat? Of had ze die ook niet bij zich?’

‘Joh, doe even niet zo moeilijk. Gewoon een tikkie. Je hebt haar nummer toch?’

‘Nummer?’

‘Ja, haar Whatsapp.’

Ik vond dat ik moest zuchten.

‘Wat loop je nou te zuchten?’, vroeg ze.

‘Ach ja, dat mens heeft altijd wat bijzonders. Zal mij benieuwen of ze direct betaald.’

‘Doe nu maar meteen, anders klaag je straks weer dat je kasboek niet klopt.’

‘Vijftien euro veertig?’, vroeg ik voor de zekerheid.

‘Ja. Annie, Annie van der Heuvel. Boodschappen Appie.’

Ik voerde de opdracht zonder verder commentaar uit.’

‘De voordeurbel, doe even open!’, gilde Truus vanaf de bovenverdieping.’ 

Ook deze opdracht voerde ik uit. 

‘Het is Annie, ze heeft het natuurlijk weer niet begrepen’, riep ik naar boven. Ik opende de voordeur.

‘Annie!’

‘Dag Bart. Truus thuis?’

‘Gaat het soms over dat Tikkie wat ik vanmorgen heb gestuurd en wat je nog niet hebt geaccepteerd?’, informeerde ik.

‘Ja, inderdaad. Heb jij dat verstuurd?’

‘Ja, hoezo?’

‘Dacht je soms dat je mij via een Tikkie een poot uit kon draaien of zo?’

‘Een poot uitdraaien?’ Mijn mond viel open.

‘Ik heb je gewoon een Tikkie gestuurd voor de boodschappen.’

‘Ja inderdaad. Voor honderd vijftien euro veertig. Dat is geen Tikkie meer, maar een enorme dreun!’

Bart

Een helm

‘Ik zag mevrouw Boerstoel net op haar elektrische fiets echt voorbij schéuren’, meldde ik Truus toen ik van buiten de keuken binnen liep.

‘Zou maar zo kunnen, die rijdt altijd hard. Daar komen nog een keer ongelukken van’, vond ze.

‘Ik snap niet waarom dat zo hard moet, ze werd door niemand achterna gezeten.’

‘Mevrouw Boerstoel is nu eenmaal een dametje met pit, Bart.’

Toen ik kort daarna naar buiten ging om nog een laatste vierkante metertje stoep te vegen, zag ik ze vanuit de verte weer aan komen spurten. Ik besloot haar aan te houden. 

‘Morgen meneer Bart’, riep ze. ‘Waarom vlagt u mij af?’

‘Morgen mevrouw Boerstoel. Ik vroeg mij af waarom u zo hard rijdt. Dat is best risicovol.’

‘Voor wie?’, vroeg ze.

‘Voor mij als bewoner en voor u als fietser.’

‘Dat valt wel mee toch?’

‘Nee, dat valt niet mee. U wilt niet weten hoeveel ongelukken er met elektrische fietsen gebeuren. En dan draagt u ook nog geen helm.’

‘O, maar ik heb wel een helm hoor. Die hangt thuis aan de kapstok.’

‘O, gelukkig. Dat maakt het een stuk veiliger’, lachte ik.

‘Hoezo veiliger?’, vroeg ze.

‘Omdat er de laatste tijd veel kapstokken van de muur vallen.’

Bart