De kroon
Ik heb het al vaker over het trouwboekje gehad. Voor de niet-gehuwden onder ons: het betreft een meerbladig boekje, vaak voorzien van een kaftje met daarop gedrukt een stempel van de gemeente en paar trouwringen. Bij ons is het kaftje rood van kleur. Waarschijnlijk heeft de ambtenaar van dienst, die het kaftje ontwierp, rood geassocieerd met iets van liefde.
Vaak verdwijnt het boekje in donkere lades en komt het er pas weer uit als er een kind is geboren, of als het als naslagwerkje of handboek wordt gebruikt tijdens een huwelijkse discussie. O ja, niet onbelangrijk: Bij scheiding kan het in de vuilnisbak.
Vanwaar deze uiteenzetting? Ik leg het uit.
Onlangs sloeg ik tijdens een oeverloze discussie over een onbelangrijk dingetje ter afsluiting met mijn vuist op tafel en verwees ik naar een passage uit het trouwboekje: “De man draagt de kroon in huis”.
Uiteraard gaf ook dat weer discussie. Het compromis: ik zou het laten zien. Vandaar.
Het trouwboekje lag al jaren stoffig te wezen in de la van het nachtkastje. Aan mijn kant. Ik ben nu eenmaal op papier de hoeder van ons huwelijk.
Tja, hoe ik ook bladerde en las: geen passage over “de kroon” te vinden.
Nu kon ik twee dingen doen: Of het er zelf inschrijven of het boekje zo ver mogelijk wegstoppen.
Ik nam echter een wijselijk besluit: ik ga het er nooit meer over hebben. Discussie is hiermee gesloten.
Bart
