Vive la France (serie 1-2020)

‘Wat hebben jullie toch een prachtige voortent', merkte een voorbijganger op. Hij stopte met voorbijgaan.

'Ja, mooi hè?', antwoordde mijn echtgenote vanuit haar regisseursstoel.'

'Mooie kleurstelling dat blauw met grijs. Is die combinatie nieuw?'

'O nee hoor', bemoeide ik mij ermee. 'Ik ben al jaren grijs en draag al jaren blauwe T-shirts.'

'Grappig', vond hij. 'Ik bedoelde eigenlijk de tent.'

'Hij zat bij de caravan. En die is drie jaar.'

'Leuk. En bevalt hij?'

'Prima: hij doet wat van hem wordt verwacht: voortenteren.'

'Ik bedoel de indeling. Is die praktisch?' 

'Nou, dat valt een beetje tegen, of niet schat?' 

'Wat bedoel je Bart?'

'Ach, je klaagt altijd over de indeling. Er zit een open keuken in en daardoor dringen de etensluchtjes door tot in de woonkamer.'

'Open keuken?', vroeg hij.

'Ja, en vanwege het brede aanrecht is de totale ruimte wat krap.'

'O, maar hij lijkt zo van buiten best groot.'

'Dat valt tegen hoor', kletste ik verder. 'Je krijgt er geen bankstel in. We hebben ons moeten beperken tot twee klapfauteuils.'

'Dat klinkt inderdaad wat krap. Wij hebben er nog een kast in staan. Voor de pannen.' 

'Dat hebben wij ook', merkte mijn echtgenote op. 'Maar er blijft toch weinig opbergruimte over.'

'Hm, ja, dat is jammer', beaamde hij.

'Maar volgend jaar is dat opgelost', zei ik. 'We gaan uitbreiden.'

'O? een stuk luifel erbij aan? Hebben wij ook. Dat lost inderdaad wat op', vond hij.

'Nee, geen luifel. We denken meer aan een dakkapel.' 

Bart.

Copyright Brompot columns en korte verhalen juni 2021

Opletten

‘Heb jij aan de lamp gezeten?’, vroeg Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje. 

‘Welke lamp?’, vroeg ik. Er staan er drie in de kamer.

‘Die naast de bank. Kap staat scheef.’

‘Nee, niet aangezeten’, zei ik.

‘Jawel, jij hebt gisteravond de schakelaar uitgezet.’

‘Dat was de schakelaar, niet de lamp.’

‘Dat moet. De schakelaar zit onhandig aan het snoer. Dan moet je haast wel tegen de kap hebben gestoten.’

‘Als je de schuldige nu al te grazen hebt, waarom dan nog vragen om een bekentenis?’

Ik kan altijd zo balen van dat gezeur.

‘Om je te laten weten dat je voortaan op moet passen.’

‘Misschien kun jij hem dan beter uitdrukken?’, opperde ik.

‘Nee mannetje, zo gemakkelijk kom je er niet vanaf. Je moet gewoon kijken wat je doet.’

‘Ik kijk altijd, Truus.’

‘Nou dat blijkt anders van niet.’ Ze wees naar de kap. ‘Blijkbaar kijk je dan ergens anders naar.’

‘Dat klopt.’

‘Zie, ik heb wel gelijk.’ Ze klonk triomfantelijk. 

‘En waar kijkt Bartje dan naar?’

‘Dan kijkt Bartje naar jou. En als jij dan niet kijkt, draai ik snel de schakelaar uit en druk ik de kap scheef.’

Bart